Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Gniew.

Okładka książki Gniew. autora Tomasz Szymon Markiewka, 9788381910163
Okładka książki Gniew.
Tomasz Szymon Markiewka
7,3 / 10
Wydawnictwo: Czarne Seria: Poza serią publicystyka literacka, eseje
216 str. 3 godz. 36 min.
Kategoria:
publicystyka literacka, eseje
Format:
papier
Seria:
Poza serią
Data wydania:
2020-05-13
Data 1. wyd. pol.:
2020-05-13
Liczba stron:
216
Czas czytania
3 godz. 36 min.
Język:
polski
ISBN:
9788381910163
Średnia ocen
7,3 7,3 / 10
56 opinii 389 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Gniew. w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oficjalne recenzje książki Gniew. i

Wojtek
Wojtek
Przeczytane 921 Opinie 332 Oficjalne recenzje 642

Opinia społeczności książki Gniew.i

Link
Zgłoś
Kashka
Kashka
Książki 1559 Opinie 154

Oceny książki Gniew.

Średnia ocen
7,3 / 10
389 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
9 ocen
9
43 ocen
8
118 ocen
7
139 ocen
6
54 ocen
5
14 ocen
4
6 ocen
3
3 ocen
2
1 ocen
1
2 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Gniew.

avatar
48
19
Dyzio
22.02.2026
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Chyba trochę za krótka jak na tak obszerne zagadnienie jakim jest rola społecznego gniewu. Można kilka ciekawych myśli przeczytać, ale jest nieodosyt.

Chyba trochę za krótka jak na tak obszerne zagadnienie jakim jest rola społecznego gniewu. Można kilka ciekawych myśli przeczytać, ale jest nieodosyt.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1069
148
Grzegorz
23.11.2025
4 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nie wiem co to jest. Rozprawka? Publicystyka? Manifest polityczny? Wiem, że jest to topornie napisane, niestrawne coś. Nie polecam.

Nie wiem co to jest. Rozprawka? Publicystyka? Manifest polityczny? Wiem, że jest to topornie napisane, niestrawne coś. Nie polecam.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
936
343
Wojtek
07.05.2025
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Kilka słów o gniewie.
„Spoglądajmy zatem w stronę niezadowolonych, bo to tam się dzieją najważniejsze rzeczy. Gniew może skierować nasze społeczeństwa w najciemniejsze rejony, które mieliśmy nadzieję dawno zostawić za sobą, ale może też być szansą na postęp. Wybór należy do nas”.
Emocje odgrywają bardzo ważną rolę w naszym życiu. Trudno nie zgodzić się z tym stwierdzeniem. Czasem, gdy ktoś podejmuje jakaś – z pozoru nieracjonalną decyzję to mówimy, że zrobił to pod wpływem emocji.
Jednocześnie bardzo trudno o emocjach pisać. Wszak są one bardzo subiektywne, każdy odczuwa
je inaczej. Czy w ogóle możliwa jest zatem próba opisania emocji, która oddziałuje na całe społeczności? Właśnie takiego zadania podjął się Tomasz S. Markiewka w swojej książce pod tytułem „Gniew”. Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Czarne. Autor jest filozofem i publicystą.
W swojej nowej książce stara się spojrzeć na historię polityczną i społeczną ostatnich lat przez pryzmat społecznego gniewu. Według niego właśnie to uczucie łączy wyborców Trumpa, sufrażystki, zaangażowanych w klimatyczne strajki.
Markiewka pisze głównie o dwóch krajach – Polsce i USA. Najpierw zajmuje się Stanami Zjednoczonymi, stwierdzając nie bez racji, że zawsze stanowiły one dla Polaków pewien wzorzec
do naśladowania. Pisze więc o tym, dlaczego w Stanach możliwe było zwycięstwo Donalda Trumpa
i co sprawiło, że zwykły Amerykanin z „prowincji” czuje głównie gniew i frustrację.
Z lektury książki dowiemy się, dlaczego – zdaniem autora – „Adaś Miauczyński nie ma na kogo głosować”. Przeczytamy, jak Tomasz Markiewka definiuje gniew oraz jego ciemną i jasną stronę. Stawia w końcu pytanie, czy możliwa jest „ucieczka z teatru gniewu?”
Reasumując „Gniew” to ciekawa, skłaniająca do refleksji książka. Oczywiście nie ze wszystkimi sądami autora musimy się zgadzać. Wiele z nich jest – na potrzeby publikacji – mocno uproszczonych i nie oddających całej złożoności rzeczywistości.
Jednak lekturę „Gniewu” polecam chociażby z jednego powodu. Dzięki niej możemy podjąć próbę refleksji i odpowiedzi na pytanie, na ile gniew rządzi moim życiem i dyktuje moje wybory (także te polityczne). To może być interesujący eksperyment myślowy.
Wojciech Sobański.

Kilka słów o gniewie.
„Spoglądajmy zatem w stronę niezadowolonych, bo to tam się dzieją najważniejsze rzeczy. Gniew może skierować nasze społeczeństwa w najciemniejsze rejony, które mieliśmy nadzieję dawno zostawić za sobą, ale może też być szansą na postęp. Wybór należy do nas”.
Emocje odgrywają bardzo ważną rolę w naszym życiu. Trudno nie zgodzić się z tym stwierdzeniem....

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

1106 użytkowników ma tytuł Gniew. na półkach głównych
  • 566
  • 527
  • 13
174 użytkowników ma tytuł Gniew. na półkach dodatkowych
  • 92
  • 21
  • 21
  • 15
  • 9
  • 8
  • 8

Tagi i tematy do książki Gniew.

III RP historia społeczeństwo gniew emocje polityka

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Jak rozmawiać o antyfaszyzmie przy wspólnym stole? Katarzyna Chmielewska, Kamila Ferenc, Agnieszka Graff, Małgorzata Gurowska, Elektra KB, Alevtina Kakhidze, Elżbieta Korolczuk, Adam Kozicki, Michał Kozłowski, Kaja Kusztra, Tomasz Szymon Markiewka, Małgorzata Mycek, Stanisław Obirek, Tomek Paszkowicz, Joanna Sarnecka, Magdalena Szpecht, Aleksy Wójtowicz, Agata Wrońska, Kuba de Barbaro
Ocena 3,4
Jak rozmawiać o antyfaszyzmie przy wspólnym stole? Katarzyna Chmielewska, Kamila Ferenc, Agnieszka Graff, Małgorzata Gurowska, Elektra KB, Alevtina Kakhidze, Elżbieta Korolczuk, Adam Kozicki, Michał Kozłowski, Kaja Kusztra, Tomasz Szymon Markiewka, Małgorzata Mycek, Stanisław Obirek, Tomek Paszkowicz, Joanna Sarnecka, Magdalena Szpecht, Aleksy Wójtowicz, Agata Wrońska, Kuba de Barbaro
Okładka książki Ja, Eurypides. Wywiady, wypowiedzi i autokomentarze z lat 1957–1988 Tomasz Szymon Markiewka, Teodor Parnicki
Ocena 5,5
Ja, Eurypides. Wywiady, wypowiedzi i autokomentarze z lat 1957–1988 Tomasz Szymon Markiewka, Teodor Parnicki
więcej
Tomasz Szymon Markiewka
Tomasz Szymon Markiewka
doktor nauk humanistycznych, absolwent filologii polskiej oraz filozofii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Zajmuje się teorią interpretacji, a także współczesną filozofią kultury oraz polityki. Publikował m.in. w „Tekstach Drugich”, „Przeglądzie Humanistycznym” i „Diametrosie”.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Turbopatriotyzm Marcin Napiórkowski
Turbopatriotyzm
Marcin Napiórkowski
Analiza, bardzo często zapomnianych już wydarzeń. Rzucanie światła w nowy sposób na działalność, która z założenia nie wydawała cię mieć celu ani politycznego, ani patriotycznego. Życie jednak pokazuje, że w zależności od władzy, każdy dla siebie chce coś ugrać. W książce nie ma podziału na tych właściwych lub nie. Jedni przesadzają z patriotyzmem, drudzy znów zbyt go infantylizują. A prawda jest taka, że powinniśmy się uczyć, że nie tylko wzniosłe hasła i parady są ważne ale też dbałość o codzienne sprawy i naszą wspólnotę, choćby nawet wyrzucenie papierka do kosza na śmieci a nie trawnik.
Paulinadl - awatar Paulinadl
ocenił na610 miesięcy temu
To jest wojna. Kobiety, fundamentaliści i nowe średniowiecze Klementyna Suchanow
To jest wojna. Kobiety, fundamentaliści i nowe średniowiecze
Klementyna Suchanow
Klementyna Suchanow w swojej monumentalnej, reporterskiej syntezie „To jest wojna. Kobiety, fundamentaliści i nowe średniowiecze” kreśli przerażającą mapę globalnego frontu, na którym stawką jest wolność połowy ludzkości. Choć książka koncentruje się na mechanizmach władzy i pieniądza, jej emocjonalny i faktograficzny ciężar zaczyna się tam, gdzie patriarchat przybiera najbardziej jawną, brutalną formę. Suchanow rozpoczyna swoją analizę od przyjrzenia się regionom, które dla zachodniego obserwatora często stanowią symbol opresji kobiet – krajom arabskim i muzułmańskim, takim jak Arabia Saudyjska, Iran czy Egipt. Autorka nie zatrzymuje się jednak na powierzchownym opisie noszenia hidżabu. Pokazuje system, w którym ciało kobiety jest własnością państwa i rodziny, a każda próba emancypacji traktowana jest jako zdrada religijna i narodowa. W krajach tych sytuacja kobiet jest papierkiem lakmusowym dla radykalnych ruchów religijnych. Suchanow opisuje, jak fundamentaliści islamscy wykorzystują kontrolę nad płodnością i mobilnością kobiet do budowania autorytarnych struktur. Jednak kluczowym wnioskiem autorki jest to, że mechanizmy te – choć ubrane w szaty innej religii – są uderzająco podobne do tych, które zaczynają kiełkować na chrześcijańskim Zachodzie. Kraje arabskie służą tu niemal za przestrożne laboratorium: pokazują, co dzieje się ze społeczeństwem, gdy religijny dogmat staje się prawem państwowym, a nienawiść do kobiet – oficjalną ideologią. „To jest wojna” nie jest klasyczną powieścią, lecz reporterskim śledztwem o potężnym rozmachu. Suchanow podróżuje od Argentyny, przez Brazylię i USA, aż po Rosję i Polskę, łącząc kropki, których większość z nas nie dostrzega. Fabułą tej książki jest odkrywanie pajęczyny powiązań między ultrakonserwatywnymi organizacjami (takimi jak Ordo Iuris czy Agenda Europe),rosyjskimi oligarchami a amerykańskimi ewangelikalistami. Autorka pokazuje, że walka z aborcją, edukacją seksualną czy prawami osób LGBT+ nie jest jedynie wynikiem „żarliwej wiary”. To precyzyjnie zaplanowana kampania polityczna, finansowana gigantycznymi pieniędzmi, mająca na celu destabilizację demokracji i wprowadzenie porządku, który Suchanow nazywa „nowym średniowieczem”. Śledzimy kulisy spotkań w luksusowych hotelach, gdzie decyduje się o losach ustaw w odległych krajach, oraz protesty na ulicach, gdzie kobiety – jak w Polsce podczas Strajku Kobiet – stają się ostatnią linią obrony przed nadchodzącym mrokiem. Recenzja: Manifest i ostrzeżenie Książka Suchanow to lektura gęsta, gniewna i momentami paraliżująca. Autorka nie udaje obiektywnego obserwatora – pisze z pozycji zaangażowanej uczestniczki wydarzeń, co nadaje tekstowi ogromną siłę rażenia. Styl jest dynamiczny, momentami wręcz agresywny, co idealnie oddaje poczucie zagrożenia, jakie towarzyszy opisywanym zjawiskom. Największą wartością „To jest wojna” jest obalenie mitu, że radykalizm religijny to margines. Suchanow udowadnia, że mamy do czynienia z profesjonalną, międzynarodową siecią, która potrafi wpływać na rządy i trybunały. Zestawienie sytuacji kobiet w krajach arabskich z narastającym fundamentalizmem w Polsce czy USA jest bolesne, ale otrzeźwiające. Autorka pokazuje, że „nowe średniowiecze” nie przyjdzie z dnia na dzień – ono wkradnie się tylnymi drzwiami, zmieniając język, prawo i definicję wolności. Mimo ogromu przytłaczających faktów, książka jest także hołdem dla kobiecego oporu. Suchanow z pasją opisuje solidarność ponad granicami, ruchy takie jak Ni Una Menos, które pokazują, że siła „czarnych protestów” jest jedyną barierą zdolną powstrzymać fundametalistyczny walec. To lektura trudna, wymagająca skupienia (liczba nazwisk i organizacji może przytłaczać),ale absolutnie niezbędna dla każdego, kto chce zrozumieć, dlaczego prawa kobiet nagle znalazły się w centrum globalnej wojny ideologicznej. Podsumowanie „To jest wojna” to nie tylko reportaż, to diagnoza cywilizacyjnego kryzysu. Suchanow przypomina nam, że demokracja i prawa człowieka nie są dane raz na zawsze. Jeśli zapomnimy o czujności, obudzimy się w świecie, w którym nasza prywatność, ciała i marzenia zostaną złożone w ofierze na ołtarzu nowej, politycznej religii.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na72 miesiące temu
Pokolenie '89. Młodzi o polskiej transformacji Jakub Sawulski
Pokolenie '89. Młodzi o polskiej transformacji
Jakub Sawulski
Książka jako głos młodszej generacji wypowiadającej się na temat zmian dokonujących się w Polsce po zmianach ustrojowych. Pokolenie które wchodzi na rynek pracy już w realiach rynku UE, kwestię dostępu do mieszkalnictwa, umowy śmieciowe czy też przyczyny zbliżającej się zapaści demograficznej z punktu widzenia młodych. Bardzo ciekawa pozycji szczególnie dla przedstawiciela nieco starszego pokolenia, pozwala spojrzeć z nieco innej perspektywy na ostatnie 30 lat w Polsce.
Kamil Zinczuk - awatar Kamil Zinczuk
ocenił na62 miesiące temu
Moja osoba. Eseje i przygody Łukasz Najder
Moja osoba. Eseje i przygody
Łukasz Najder
Eseje o tematyce społecznej bardzo osobistej dla fanów współczesnego układu nieidealnego świata. Autor, przewyższający intelektualnie przeciętnego zjadacza chleba, ubolewa nad pustą rzeczywistością. Dopatruje się z rozdrażnieniem otaczającej go rzeczywistości i z ironią fenomenalnie komentuje próżność. Najder przygląda się czasom przełomu najnowszego wyzwolenia Polski z perspektywy zmian i podnosi alarm w stosunku do otaczającego nas wszechobecnego hałasu i szumu, upadku kulturalnego i otumanienia. Każdy rozdział to drwiące spojrzenie na pustkę umysłową i biedę uczuciową. Najpierw wspomnienia z dzieciństwa i lat młodzieńczych poprzez szarą rzeczywistość kraju skomponowaną przy użyciu rytmów polskiej muzyki. Później wręcz wyśmienita opowieść o CISZY, którą dzisiaj raczej trudno uświadczyć, ponieważ - dlaczego dzwon głośny – bo pusty. Wrażliwość autora podnosi ponowny alarm, kiedy kusi się na omówienie menu telewizyjnego „pomstując na blichtr i pustotę show-biznesu”, w tym programów prowadzonych przez zadufanego bez osobowości prezentera zachowującego się, jak wieczny niedojrzały student, dzięki któremu konkretna platforma telewizyjna stwarza wrażenie „platformy usługowo-towarzyskiej”. Strach powinien panować, kiedy z przyzwoleniem zaniżany poziom jest jedynym dostępnym elementem kulturotwórczym. Słabość autora do lektury i filmu została ujęta w książce w postaci absolutnie dobrze przygotowanej analizy psychologicznej bohaterów znanych ekranizacji. Najder dokonuje interpretacji bohaterów z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, która sprowadza się do tego, że obecny stan rzeczywistości niczym się nie różni. Mimo, że minęły dekady pewien model zachowania narzucony przez hity kinowego ekranu się nie zmienił. William Foster (Upadek) „symbol realnych zmian społeczno-obyczajowo-ekonomicznych”, Paul Kersey (Życzenie śmierci),Travis Bickle (Taksówkarz) przerażeni „skalą nieprawości, zbrodni, nierządu i agresji”, Samuel Bicke (Zabić prezydenta) „wpadający w spiralę paranoi i wściekłości (…) nie może zrozumieć czemu kłamstwo pozostaje bezkarne, a nawet stanowi środek do osiągnięcia władzy i pieniędzy”, Bob Maconel (Spokojny człowiek),w którego wnętrzu „buzują gorycz i nienawiść. Cierpliwie znosi obelgi i poniżenia kolegów z korpoporacji”. W efekcie sfrustrowany Frank z „Boże, błogosław Amerykę”, którego do szaleństwa doprowadza hałas i „idiotofobia”, „nie może znieść, że ludzie żyją fizjologią celebrytów (…) Trwają w iluzji poufałości z gwiazdami i sądzą, że są kumplami Brada Pitta i Angeliny Jolie, bo czytają o nich w tabloidach i na portalach plotkarskich”, jest zły, bo „spada na niego lawina debilizmu i otacza go karnawał kretyńskich rozrywek.” W efekcie autor podsumowuje naszą rzeczywistość, choć takie ujęcie ludzkiej egzystencji przypisuje swojemu filmowemu bohaterowi, tyrady dotyczące „wulgarnych rozrywek, przeżartej narcyzmem i chciwością współczesności, odmóżdżających programów bazujących na najniższych instynktach.” Ostatecznie autor odnosi swoje przemyślenia do uwielbianego Adasia Miauczyńskiego (Dzień świra),który jest „monadą pośród tysięcy innych monad na gigantycznym blokowisku” utożsamiając go ze sobą „wściekłym polskim humanistą”, który zgoła rozpamiętuje nie „Polskę dobrobytu i potęgi, ale własną młodość”. Literat tak dobrze konstruujący swoje przemyślenia, jak Najder, używający bogatych form języka ojczystego musi czuć się niejednokrotnie oburzonym przeglądając współczesną pustą „twórczość”, opartą wyłącznie na marketingu i tematach wzbudzających ciekawość czytającego bez zrozumienia głębokiej istoty dobrej literatury. Autor tego świetnego społecznego spojrzenia na czerpanie wiedzy z książek jest nałogowym czytelnikiem, „pożeraczem – nigdy dość sytym, zawsze łaknącym” i uważa, że książki są „teleportem, który wiedzie do innego, lepszego wymiaru, tunelem ułatwiającym wymknięcie się z podłej rzeczywistości”. Cały rozdział poświęcił Najder czytelnictwu. Powołał się na statystyki. Dla wprawnego poszukiwania dobrej bazy intelektualnej od razu staje się widoczne, że nawiązuje do CZYTANIA, a nie „czytania”. To jakby prowokował do sięgnięcia po dobrą lekturę, albowiem „CZYTANIE jest pożyteczne, dzięki tej czynności można solidnie pogimnastykować mózg, wyostrzyć koncentrację, usprawnić pamięć, posiąść wiedzę z wielu dziedzin, wyciszyć się, popracować nad cierpliwością”. Taką lekturą jest zdecydowanie „Moja osoba”. Absolutnie i z całą pewnością książka jest obiektywnym obrazem ludzkiej egzystencji, a także intelektualnym wyzwaniem złożonym całej populacji. Pisze: „Czytanie tak, jak oddychanie, to nasza podstawowa funkcja”. Nawiązując do rzeczywistości, w której pokolenie „nowoczesnych technologii” już rozpoczęło swoją karierę zawodową, warto wspominać o czasach, kiedy dostrzec można było zwykłe odruchy ludzkie, kiedy były tematy rozmów, powody spotkań i spacerów po parku, kiedy zdawanie egzaminów wymagało choć odrobiny wiedzy, a podstawą była odpowiedzialność. Wszystko się zmieniło i intelektualista-humanista jest skazany na samotność. Najgorszy jednak w tym wszystkim jest fakt, że obecnie pracując nikt nas nie woła po imieniu, każdy pracownik to numer bez osobowości. „Z planów, ego i wartości nie zostaje bowiem nic w konfrontacji z turbokapitalistycznym światem dosłownie nic. Jesteśmy tylko pozycją w czyimś Excelu, sumą kosztów, wymienionym etatem, cyfrą w prezentacji, paproszkiem na mankiecie bankierów, drobną zmarszczką na fali finansowego krachu.” Lektura „Mojej osoby” jest niezwykle wciągająca. Autor nawiązuje do znacznie więcej tematów, by ostatecznie przyrównać życie szczęśliwej rodziny do życia rodzinnego popularnego sklepu z artykułami wyposażenia mieszkań i gospodarstwa domowego. Można się tam zupełnie zatracić. Można wejść rano i wyjść wieczorem, między czasie zjeść, wypić, posiedzieć, obejrzeć i oczywiście notorycznie kupować napełniając kieszenie twórcom świetnego marketingu, nie dostając nic w zamian. Przez hale z uporządkowanym deptakiem z wystawami po obu stronach, tak skomponowanym, aby nie można było ani zawrócić, ani nawet go skrócić, przewija się dziennie tysiące przedstawicieli różnych grup społecznych. Każdy coś sprawdza, ogląda, kupuje, obserwuje i wkręca się w ten serial codzienności, przeżywa przygody i wierzy bezwzględnie w pijarowskie banały. W górę serca, otwórzcie oczy! Bowiem „Ikea to wielki epos kapitalizmu, nordycka saga wymieszana z poezją basenu Morza Śródziemnego, a jego bohater – Smalandczyk o imieniu Ingvar i nazwisku Kamprad, dyslektyk, wizjoner, kutwa i sympatyk nazizmu – swoje imperium stylu i drewna wzniósł na zapałce…” pisze autor. POLECAM – książka napisana z dużą dozą żartu i ironii, w najlepszym stylu, dosadnie i celująco. Przy niej niejedna „literatura” traci blask. Agata Kosmalska, Dookoła Świata
Aga - awatar Aga
oceniła na82 lata temu
Wolność, równość, przemoc. Czego nie chcemy sobie powiedzieć Agata Sikora
Wolność, równość, przemoc. Czego nie chcemy sobie powiedzieć
Agata Sikora
Świetna robota intelektualna. Autorka w imponujący sposób porusza się w kontekstach historycznych, filozoficznych i kulturowych, by rozłożyć na czynniki pierwsze sprzeczności towarzyszące współczesnej myśli progresywnej. I jednocześnie stara się udzielić własnej, unikającej uproszczeń, odpowiedzi.
Kamilcz - awatar Kamilcz
ocenił na82 miesiące temu
Nienawiść sp. z o.o. Jak dzisiejsze media każą nam gardzić sobą nawzajem Matt Taibbi
Nienawiść sp. z o.o. Jak dzisiejsze media każą nam gardzić sobą nawzajem
Matt Taibbi
Ciekawa i dokładna analiza przede wszystkim amerykańskiego rynku medialnego na podstawie pierwszej wygranej kampanii wyborczej Donalda Trumpa w roku 2016. Pozycja istotna dla osób, które tą tematyką się zajmują, bo wielowątkowość analizy stworzonej przez Taibbiego może przytłoczyć, a już na pewno laika. Niesamowicie oddane realia amerykańskich mediów, które od zawsze są wzorem do naśladowania dla adeptów dziennikarstwa i ciekawą maszyną narracji i sterowania odbiorcami, szczególnie w kontekście polityki. Kawał dobrej roboty zrobił tłumacz Tomasz S. Gałązka, który świetnie oddał pierwowzór. Raczej nie polecę jej każdemu, bo nie każdy ją doceni. Na pewno można ją przełożyć na rynek polski, ale obecna działalność rodzimych mediów sprawia, że wszelkie konwenanse już dawno zostały przekroczone i ciężko mi to porównywać, chociażby w kwestii kultury medialnej i merytoryki, bo to zupełnie inna jakość. Czytałam ją przeszło rok, było warto, ale nie chciałabym by była nawet o rozdział dłuższa.
burakreatura - awatar burakreatura
oceniła na68 miesięcy temu
Języczni. Co język robi naszej głowie Aleksandra Niepsuj
Języczni. Co język robi naszej głowie
Aleksandra Niepsuj Jagoda Ratajczak
Książkę czyta się bardzo przyjemnie. Autorka porusza ciekawe wątki na temat znajomości pierwszego i drugiego języka, nad którymi na co dzień się nie zastanawiamy. Utwierdza nas w przekonaniu, że zaznajomienie się z drugim językiem wymaga czasu, cierpliwości i determinacji. Choć droga ta jest nie raz wyboista, nie warto z niej rezygnować, bo "życie dostarczające nowych bodźców i doświadczeń warte jest przeżycia".
Wiktoria - awatar Wiktoria
oceniła na71 rok temu
Kebabistan Krystian Nowak
Kebabistan
Krystian Nowak
Keba(p) bardziej po turecku, czy może keba(b) bardziej po arabsku? A może chcecie się dowiedzieć, jak smakuje „prawdziwy polski kebab”? Ten nasz, ojczysty, doprawiony jest – w zależności od regionu – ostrzejszą lub łagodniejszą nutką rasizmu. Najbardziej gorzki smak ma w dniu 11 listopada, kiedy to świętujemy odzyskanie niepodległości, nie pozwalając jednocześnie zapomnieć cudzoziemcom kebaby w pity zawijającym że… ”klient Wasz Pan”. I niestety nie chodzi tu o uwagi co do jakości dania. Te - paradoksalnie – muszą być bez zarzutu, bo klient najpierw danie zamawia, zjada a potem swoje uwagi przekazuje sprayem albo kamieniem, pisząc na szybie co mu nie smakowało lub tą szybę rozbijając. Tylko czemu kebab zjada do końca, skoro miał do niego tyle uwag? Jakie najczęściej smaki prezentuje kebab w naszym kraju i czym zazwyczaj jest „przyprawiony”? Ile jeszcze wspólnego ma ze swoją ojczyzną a na ile został spolszczony? O tym wszystkim przeczytacie w książce Krystiana Nowaka. Oprócz tego co w bułce lub picie należało by znaleźć, to w głównej mierze książka opowiada o trudnym romansie Polaków z kuchnią Bliskiego Wschodu. Autor pośród budek mniejszych i większych, z różną odmianą słowa kebab, buduje opowieści o nas samych, o polskim społeczeństwie i polityce państwa wobec imigrantów zwłaszcza z krajów arabskich. Kolejne strony tego reportażu tylko utwierdzają w przekonaniu, że za każdym daniem stoi jakiś człowiek i jego historia, kultura oraz tradycja. Wszystkie one mają wpływ na ostateczny smak tytułowego rarytasu. Okazuje się jednak, że jest to smak daleki od oryginału, w którym zamiast baraniny i wołowiny rządzi kurczak i wieprzowina, gdzie mniej jest miejsca na świeże warzywa a zdecydowanie więcej na sos. Historie poszczególnych osób uzmysławiają jak ciężką drogę mieli pionierzy tej naówczas przydrożnej sztuki kulinarnej, dziś trafiającej już na biurka pracowników korporacji lub członków zarządu dużych spółek. Autor bowiem na własnym podniebieniu poznawał smaki orientalno – rodzimej kuchni, ale przy tym swoje uszy i oczy pozostawił otwarte na to co najważniejsze tj. na ludzi po każdej ze stron lady. Czy z kebabem jest podobnie jak z disco polo, którego nikt nie słucha ale słowa hitów są znane każdemu? Zapraszam Was wraz z autorem do podróży po Polsce, by na tle zmieniającej się od początku lat 90’ tych budki z kebabem, prześledzić zmieniające się smaki i gusta Polaków. Nie tylko te kulinarne. Czy zamiast na wódkę i śledzika „grozi” nam pójście na kebab-a?
Alone_in_silence - awatar Alone_in_silence
ocenił na617 dni temu
Nadzieja w mroku. Nieznane opowieści, niebywałe możliwości Rebecca Solnit
Nadzieja w mroku. Nieznane opowieści, niebywałe możliwości
Rebecca Solnit
Oto jest książka mówiąca wyraźnie, że biadolenie nic nie daje, a perfekcjonizm to cudowna wymówka, żeby ostatecznie nie robić nic. To książka o tym, że małe zwycięstwa też się liczą i należy je świętować, chociaż nie oznaczają wygrania wojny i składania broni. To też książka o tym, jak wiele się zmieniło w różnych aspektach naszego życia i jak bardzo tych zmian nie dostrzegamy, bo przyjmujemy je za pewnik, za coś, co było od zawsze. Autorka nie ucieka od pokazywania, jak wiele rzeczy jest jeszcze do zrobienia, nie głaszcze po głowie i nie mówi, że na pewno wszystko będzie dobrze. Ale daje czytelnikowi nadzieję, że dzięki wspólnym wysiłkom, wspólnej walce może jeszcze wszystko się zmienić. A nadzieja, podobnie jak i wiara, jest potężną siłą, która sprawia, że ludziom chce się chcieć.
Ania - awatar Ania
oceniła na104 miesiące temu
Dobra zmiana. Czyli jak się rządzi światem za pomocą słów Michał Rusinek
Dobra zmiana. Czyli jak się rządzi światem za pomocą słów
Michał Rusinek Katarzyna Mosiołek-Kłosińska
Jak powiedział kiedyś Wittgenstein: "Granice mojego języka są granicami mojego świata". To, jakim językiem się posługujemy, wpływa na nasze postrzeganie rzeczywistości. I nie chodzi tu tylko o rozróżnienie język ojczysty - język obcy. W naszym języku codziennym dominują pewne frazy, wyrażenia i idiomy, które określają nasz charakter, stosunek do świata i do ludzi. Ten sam mechanizm działa też w przypadku języka polityki. Język, którym posługują się poszczególne ugrupowania, jest powiązany z podejściem społecznym (konserwatywnym lub liberalnym) i oddziałuje na obywateli. Katarzyna Kłosińska i Michał Rusinek biorą na tapet język prawej strony polskiej sceny politycznej i przyglądają się retoryce Zjednoczonej Prawicy. Opracowali krótki słowniczek tzw. "dobrej zmiany", czyli dwóch kadencji rządów Zjednoczonej Prawicy. W każdym artykule hasłowym przytaczają genezę danego wyrażenia, analizują zastosowane chwyty retoryczne i odniesienia do literatury oraz wypowiedzi innych polityków, przede wszystkim języka władz PRL. Prezentują zabiegi słowne, które charakterystyczne są dla reżimów totalitarnych. Propagandowe hasła porównują do tych z "Roku 1984" Orwella. Wszystko to zaś jest opatrzone artykułami w prawicowej prasie, cytatami z mediów społecznościowych prawicowych polityków oraz zdjęciami pasków z programów informacyjnych emitowanych w telewizji publicznej, która stała się tubą propagandową dobrej zmiany. Każdemu artykułowi hasłowemu towarzyszy skrupulatnie opracowany opis bibliograficzny. Przejrzenie tak bogatego materiału źródłowego pozwoliło na wyciągnięcie wielu wniosków na temat języka dobrej zmiany, ale w moim odczuciu są one bardzo powtarzalne i wiele haseł odnosi się do tego samego. Momentami książka jest wtórna, bo i badany język nie był szczególnie zróżnicowany. Kilka nośnych metafor, rymów i haseł, które powtarzano do upadłego (jak "zbliżanie się do prawdy" w wypowiedziach Jarosława Kaczyńskiego podczas kolejnych miesięcznic katastrofy smoleńskiej). Z tak skromnego repertuaru trudno było wyciągnąć coś więcej, jednak nie zmienia to odczucia, że momentami było to nieco "masło maślane". Byłam zaskoczona, że jako źródło definicji pojęć z zakresu retoryki wybrano... wikipedię (sic!). Dwoje cenionych badaczy, w tym Michał Rusinek, który wszak w retoryce się specjalizuje, a w słowniku opierają się na definicjach nienaukowych, z źródła, w którym wielokrotnie zdarzają się błędy?! To mój największy zarzut wobec przyjętej przez autorów metodologii. W ogólnym rozrachunku nie mam jednak większych zastrzeżeń do książki. Każda władza doczekuje się podobnych opracowań - język partii rządzącej w PRL badał przecież profesor Bralczyk (do którego zresztą wielokrotnie odwołują się autorzy),a język współczesnej polityki wzięli pod lupę prof. Kłosińska i Michał Rusinek. Przykra to była lektura, bo bardzo unaoczniła podziały, jakie wprowadziła w społeczeństwie propaganda "dobrej zmiany". Jestem ciekawa, czy język obecnych rządzących również doczeka się podobnego słownika.
miserycardia - awatar miserycardia
oceniła na72 lata temu
Światy równoległe. Czego uczą nas płaskoziemcy, homeopaci i różdżkarze Łukasz Lamża
Światy równoległe. Czego uczą nas płaskoziemcy, homeopaci i różdżkarze
Łukasz Lamża
Książka przedstawia najbardziej popularne teorie spiskowe, pseudonauki... lub mówiąc inaczej - bzdury, w który jednak (o zgrozo!) wierzy całkiem spora liczba ludzi. Mamy więc antyszczepionkowców, pamięć wody, różdżkarstwo, chemtraile, a nawet... powiększanie piersi w hipnozie. Dziennikarz rozprawia się z popularnymi mitami, tłumaczy skąd się wzięły i gdzie po drodze się to wszystko wykoleiło... Parę rozdziałów mogło zostać opisanych dogłębniej, bo myślałam, że autor dopiero się rozkręca... a tu bach, koniec. Niemniej bawiłam się świetnie czytając/słuchając "Światy równoległe" i chylę czoła, bo materiał i bibliografia tej książki mówi sama za siebie - że to kawał dobrej roboty. Polecam 🙂
korulka - awatar korulka
oceniła na82 miesiące temu
Zapiski syna tego kraju James Baldwin
Zapiski syna tego kraju
James Baldwin
Pierwsze pełne polskie wydanie głośnego tomu esejów To jest zbiór esejów które łączy właśnie tą refleksję z krytyczną wnikliwością, ukazując wszystkim czytelnikom stosunki rasowe w Stanach Zjednoczonych. Rozpoczynają się przedmową do wydania z 1984 w której przedstawia rys historyczny powstawania książki wydanej gdy autor kończył bodajże 31 lat. Zapiski syna tego kraju składają się z trzech części 1.Pierwsza dotyczy powieści protestu czyli rozebraniem na czynniki pierwsze powieści fikcji literackiej Chaty wuja Toma. Jednakże odnosiłam wrażenie że bez mocnego fundamentu kulturowego czyli książki czy filmu ciężko czytelnikowi przejść przez tekst czy też zrozumieć go. 2.Drugą część to trzy rozdziały: Getto w Harlemie, Podróż do Atlanty i Zapiski syna tego kraju. Trzy rozdziały tworzące drugą część zapisków to tak naprawdę reportaże, próba kompleksowa obserwacji społeczeństwa, miejsca. Objawia się tu jest niezwykła rola Baldwina właśnie podwójne jako obserwatora. 3.Część to pięć eseji: Spotkanie nad Sekwaną, Czarny i brązowy stają twarzą w twarz, kwestia tożsamości, Równy w Paryżu, Obcy w wiosce W tych esejach w trzeciej części poznajemy pisarza który jako dwudziestoparolatek emigrował do Europy dokładnie do Paryża i tam obserwował wszystkie stosunki rasowe we Francji i pokazując ciężki los mniejszości w świecie. Czytajcie!
mikroczytelnia - awatar mikroczytelnia
oceniła na91 rok temu
Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn Caroline Criado Perez
Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn
Caroline Criado Perez
Bardzo merytoryczne książka. Z drugiej strony czułem, że autorka pisze to bardzo emocjonalnie i chce żebym poczuł zdenerwowanie. Używa emocjonalnie nacechowanych słów - ja też czytałem erystykę i nie lubię być manipulowanym. Sam w sobie widzę rzeczy poruszone w tej książce. Jako mężczyzna jednak wolę zająć się problemami mężczyzn, wspierać innych mężczyzn a nie być feministą wspierającym kobiety - nie byłoby to zgodne ze mną. Taką samą książkę można napisać o mężczyznach jednak nie odbiera to tej książce nic. Wszystkim kobietom życzę powodzenia w nagłaśnianiu spraw poruszanych w tej książce :)
Krzysiek - awatar Krzysiek
ocenił na61 miesiąc temu
Wieczne strapienie. O kłamstwie, historii i kościele Jacek Leociak
Wieczne strapienie. O kłamstwie, historii i kościele
Jacek Leociak
Prof. Leociak jak zwykle pokazuje prawdę. Tym razem wiele uwagi poświęca hierarchom kościelnym demaskując ich zakłamanie i pustosłowie. Niby każdy kto śledzi sytuację w Polsce wie, ale warto przeczytać to, co miał do powiedzenia na ten temat tak wspaniły erudyta, jakim jest prof. Leociak. Polecam.
Czytnik - awatar Czytnik
ocenił na101 rok temu
Praca bez sensu. Teoria David Graeber
Praca bez sensu. Teoria
David Graeber
Czy robiliście kiedykolwiek w pracy zadanie, które było kompletnie bez sensu? To jest pytanie retoryczne. Nie znam osoby, która odpowiedziałaby przecząco. Idźmy więc głębiej. Ile szacunkowo Twoich zadań wydaje Ci się bez sensu? Ile zadań, które zostały zlecone, to te, które miały istotny wpływ na Twoją pracę, wynik finansowy organizacji, motywację zespoły? Ile ze wszystkich Twoich zadań miało jakikolwiek sens? Na te właśnie pytania udziela odpowiedzi wybitny, niestety już nieżyjący, wykładowca akademicki, antropolog David Graeber. Książka obfituje w liczne przykłady pracy bez sensu. Wskazuje niepotrzebną biurokrację, zatrudnianie osób o bliżej nieokreślonym profilu stanowiska, a nawet w swoich rozważaniach idzie znacznie dalej wskazując konkretne zawody, które są bez sensu. Do takich zawodów o dziwo zalicza … m.in. zawód prawnika. Graeber obala mit o tym, że praca bez sensu jest tylko domeną sektora publicznego wraz z rzeszą urzędników, którzy spokojnie wykonywaliby tą samą pracę nawet, gdyby było ich o połowę mniej. Dlatego „Praca bez sensu” to jest również książka o bezmyślnym marnotrawieniu pieniędzy. Graeber zdaje kłam tezom, że wysoko opłacana praca daje porównywalne do nakładów finansowych wymierne efekty. W ramach tych rozważań Graeber wymienia złożone prace bez sensy przyjmujące różne formy, a często mające swoje źródła w branży technologicznej. I tutaj też mogą pojawić się pewne nieścisłości w teoriach autora. Są one jak drobne, ale widoczne pęknięcia na ścianie. Można przyjąć hipotetycznie, że 90% działań w branży technologicznej jest bez sensu, tyle że pozostałe 10% prac może stanowić wartość dającą przełom. Czy bez nakładów pracy, mogącej znaleźć się pod mianownikiem „bez sensu” da się osiągnąć tą kluczową wartość tworzącą wymierne efekty? Odpowiedzi na to pytanie z oczywistych względów w tej książce nie znajdziemy. Oczywistych, bo mocno podważyłaby ona teorie stanowiące oręż autora w tej pozycji. Znajdziemy natomiast jeszcze jedną ciekawą przestrzeń do analizy. Mianowicie jak prace bez sensu wpływa na motywację pracowników do jej wykonywania. Świadomość braku celowości pracy działa tutaj destrukcyjnie. Obniża morale, zabiera energię. Dziwi zatem jej powszechność. Dziwi jeszcze bardziej, bo to praca i zadania z nią związane mogłoby wyglądać zupełnie inaczej. Przecież podstawowym narzędziem każdego Managera powinna być metodologia SMART, która w swej jasności i prostocie mówi o cechach wyznaczonych celów by były : konkretne, mierzalne, osiągalne, istotne i mierzalne w czasie. Czy więc powszechne stosowanie SMART wyzwoliłby pracowników z okowów pracy bez sensu? Na pewno w dużej mierze tak. Dlaczego zatem nie jest stosowana. Takie sugestie w książce Graebera padają. Powód jest trywialny. Metodologia SMART nie jest powszechnie stosowana, bo wtedy okazałoby się, że praca większości osób zarządzających … jest po prostu bez sensu. https://www.instagram.com/biznes_na_stronach/
biznes_na_stronach - awatar biznes_na_stronach
ocenił na628 dni temu
O czasie i wodzie Andri Snær Magnason
O czasie i wodzie
Andri Snær Magnason
Jeden z moich ulubionych reportaży jeśli nie ulubiony. Książka idealna dla wszystkich, którzy przeczą klimatycznym zmianom. Autor bardzo subtelnie opowiadając historię Islandii i swojej rodziny opowiada też historię naszej planety - również o jej przyszłości.
Berenika - awatar Berenika
oceniła na104 miesiące temu
Wrzenie. Francja na krawędzi Anna Pamuła
Wrzenie. Francja na krawędzi
Anna Pamuła
Mocny i bardzo ciekawy reportaż, który pokazuje Francję z zupełnie innej strony — nie tej eleganckiej pocztówkowej, ale pełnej napięć społecznych, konfliktów i ludzkich historii. Autorka zabiera nas w miejsca i do ludzi, o których rzadko się mówi, i daje do myślenia o współczesnym świecie.
Paula - awatar Paula
oceniła na82 miesiące temu
Ludowa historia Polski Adam Leszczyński
Ludowa historia Polski
Adam Leszczyński
Ciekawy punkt widzenia, ale matkobosko, jak straszliwie to rozwlekłe jest, jak napchane do oporu szczególikami, jak wałkowane są wszystkie omawiane problemy, moja cierpliwość wystawiona została na ciężką próbę. Mimo wszystko czytało się to bez jakiegoś obrzydzenia, ale jakże się cieszę, że to już koniec (jakieś 30% książki to bibliografia i przypisy).
Prez - awatar Prez
ocenił na61 miesiąc temu
Prześniona rewolucja. Ćwiczenie z logiki historycznej Andrzej Leder
Prześniona rewolucja. Ćwiczenie z logiki historycznej
Andrzej Leder
Obiektywizmu tej pozycji ocenić nie mogę, niemniej była to, górnolotnie ujmując, intelektualna uczta. Leder stara się odpowiedzieć na pytanie, które, z moich obserwacji, rzadko kiedy sobie zadajemy - na które wielu znajomych, gdy ich dla testu zaczepnie pytałem, nie było w stanie dokładnie odpowiedzieć - czyli jak w Polsce narodziła się klasa średnia i czemu jej kondycja jest tak kulawa i niepewna, czemu mamy problem z ustaleniem własnej tożsamości i gdzieś tam jesteśmy zawieszeni między ciągłym gonieniem Zachodu i uciekaniem przed Wschodem. Centralną tezą książki jest to, że konstytutywne dla formowania się klasy średniej wydarzenia, w odróżnieniu od krajów o wysokiej samoświadomości typu Francja, nie były udziałem Polaków, tj. wydarzyły się, jak to określa autor, transpasywnie(zmiana zaszła realnie, ale sprawczość była jakby "poza nami": my staliśmy się beneficjentami/przegranymi procesu (zależy jak na to patrzeć),którego nie zrobiliśmy własnymi rękami, więc i nie do końca umiemy go włączyć w sensowną opowieść o sobie. W praktyce dokonało się to, jak pisze Leder, poprzez ręce okupanta niemieckiego, a potem radzieckiego. Stą∂ właśnie “prześniona rewolucja”. 
Wykorzystując narzędzia psychoanalizy autor tłumaczy, jakie zjawiska podświadomości zbiorowej zostały w ten sposób skatalizowane, czytaj: czemu Zagłada, a także późniejsza rewolucja ziemiańska (czyli rozpad dawnego porządku opartego o ziemiaństwo aka szlachtę jako klasę -> wywłaszczenia, przesunięcia własności, reforma rolna i ogólnie demontaż “pańskości" jako realnej struktury społecznej,) pozwoliły na przemianę pola symbolicznego (jedno z Lacanowskich pojęć, których w książce jest bardzo dużo; wszak to właśnie psychoanaliza Lacanowska została tutaj wykorzystana jako teoria krytyczna, btw. może to trochę przytłoczyć, bo jest tego dużo i żeby zrozumieć dobrze książka, trzeba ieć trochę backgroundu) oraz imaginarium Polaków i jak to wpłynęło na to, kim jako naród jesteśmy. Dla mnie pozycja obowiązkowa, o której dużo rozmyślam i która w duży sposób wpłynęła na moje myślenie o tożsamości narodowej oraz o historii i pozycji Polski.
SkogensKonung - awatar SkogensKonung
ocenił na92 miesiące temu
Argonauci Maggie Nelson
Argonauci
Maggie Nelson
Queerowa eseistyka taka jest. Wiele osób pisze, że szczera, otwarta, "bezkompromisowa", że wywala na wierzch prywatność, że podglądamy autorkę. Cały ten luźny esej krąży wokół tytułowego Argo - zmienności wszystkiego, przy jednoczesnym pozostawaniu tym samym sobą. Skoro autorka nie uzależnia siebie, swojego "Ja" od tego co zmienne (wszystko w życiu?),to pisanie o swoim seksie, bliskościach w związku, doświadczaniu ciąży nie odziera z prywatności. Gdy pojęliśmy zmienność ciała i podmiotu, to nasza prywatność znajduje się zupełnie gdzie indziej. M. Nelson snuje autoetnografię - jej teoria ciągle trzyma się doświadczenia. I to też dobrze, w ten sposób nie tracimy z oczu tego, po co w ogóle rozwijamy teorię. Traktowanie tej książki jako autoetnografii, pomaga również w znalezieniu sensu, który łączy wszystkie wątki (jeśli wgl takiego potrzebujemy, żeby coś czytać). Wspólnym sensem jest Nelson i jej odczuwanie.
herczyk - awatar herczyk
ocenił na827 dni temu

Cytaty z książki Gniew.

Więcej
Tomasz Szymon Markiewka Gniew. Zobacz więcej
Tomasz Szymon Markiewka Gniew. Zobacz więcej
Tomasz Szymon Markiewka Gniew. Zobacz więcej
Więcej