Poniedziałek zaczyna się w sobotę

Bardzo zabawna i zaskakująca. Dobra książka, napisana z dystansem i przymrużeniem oka. Niesztampowy humor, gdzie absurd goni absurd, a wszystko czyta się jednym tchem. Świetna propozycja na poprawę nastroju. Polecam

Bardzo zabawna i zaskakująca. Dobra książka, napisana z dystansem i przymrużeniem oka. Niesztampowy humor, gdzie absurd goni absurd, a wszystko czyta się jednym tchem. Świetna propozycja na poprawę nastroju. Polecam

„Poniedziałek zaczyna się w sobotę” braci Strugackich to książka, którą trudno dziś czytać bez kontekstu epoki, w której powstała. Dla wielu to kultowa satyra na radziecką biurokrację i naukę, ale dla mnie – niestety – była to strata czasu.

Choć autorzy próbują przemycić absurdalny humor i magię w realiach ZSRR, to właśnie ten duch radzieckiej rzeczywistości najbardziej mnie zniechęcił. Zamiast lekkości i fantastyki, czuć tu ciężar ideologii, biurokratycznego języka i propagandowego tonu, który – nawet jeśli ironiczny – wciąż mocno pachnie Związkiem Radzieckim.

Koncepcja instytutu badającego magię mogła być ciekawa, ale została przygnieciona przez socrealistyczny klimat i toporny humor. Trudno tu znaleźć emocje, napięcie czy coś, co naprawdę wciąga. To raczej zbiór intelektualnych żartów i alegorii, które dziś brzmią archaicznie i niezrozumiale.

Podsumowując: mimo że Strugaccy mają w dorobku znakomite książki – ta jest, moim zdaniem, jedną z najsłabszych. Przestarzała, przeładowana aluzjami do radzieckiej rzeczywistości i pozbawiona uniwersalności, jaką miały ich lepsze dzieła. Jeśli ktoś szuka w ich twórczości głębi i klimatu, lepiej sięgnąć po Piknik na skraju drogi.

„Poniedziałek zaczyna się w sobotę” braci Strugackich to książka, którą trudno dziś czytać bez kontekstu epoki, w której powstała. Dla wielu to kultowa satyra na radziecką biurokrację i naukę, ale dla mnie – niestety – była to strata czasu.

Choć autorzy próbują przemycić absurdalny humor i magię w realiach ZSRR, to właśnie ten duch radzieckiej rzeczywistości najbardziej...

Książka zaczyna się dość ciekawie, ale potem, no cóż. Nie jest to najlepsza książka tych autorów, nawet nie zbliża się do "Przenicowanego świata" która jest wybitna. Nie za bardzo da się określić o czym w zasadzie ta książka jest. Fabuły w zasadzie nie ma, raczej jakby ktoś czytał bardziej rozpisany dziennik.
Niemniej jednak myślę, że warto przeczytać, żeby porównać z innymi książkami tych autorów, a mają naprawdę dobre.

Książka zaczyna się dość ciekawie, ale potem, no cóż. Nie jest to najlepsza książka tych autorów, nawet nie zbliża się do "Przenicowanego świata" która jest wybitna. Nie za bardzo da się określić o czym w zasadzie ta książka jest. Fabuły w zasadzie nie ma, raczej jakby ktoś czytał bardziej rozpisany dziennik.
Niemniej jednak myślę, że warto przeczytać, żeby porównać z...

Fragment z rybą zabawny. Reszta no cóż... Pojawia się pewny dysonans - nasz bohater, o którym za dużo nie wiemy, trafia do niezwykłego miejsca. W zasadzie bez sprzeciwu, porzucając dotychczasowe życie. Wszystko przyjmuje bezkrytycznie, będąc raczej obserwatorem niż bohaterem. Fabuła nie prowadzi do nikąd.

Może jakby spojrzeć z dystansu... Wszak książka przypomina mi uczelnie. Bohater jest studentem, który raczej chce się prześliznąć, niż czegoś nauczyć, a naukowcy prowadzą swoje eksperymenty tylko po to, by pokazać że mają rację. Przychodzą tam nawet w święta, gdyż ich życie codzienne jest jeszcze gorsze. Ci, którzy wiedzą więcej, wolą pozostać tajemniczy lub zgrywać wariata, byle tylko, nie dzielić się wiedzą. Na koniec, podobnie jak na uczelni po za zawiłymi terminami naukowymi, w głowie nie zostaje nam wiele.

Fragment z rybą zabawny. Reszta no cóż... Pojawia się pewny dysonans - nasz bohater, o którym za dużo nie wiemy, trafia do niezwykłego miejsca. W zasadzie bez sprzeciwu, porzucając dotychczasowe życie. Wszystko przyjmuje bezkrytycznie, będąc raczej obserwatorem niż bohaterem. Fabuła nie prowadzi do nikąd.

Może jakby spojrzeć z dystansu... Wszak książka przypomina mi...

Ciekawa książka, bardzo nietypowy świat przedstawiony

Ciekawa książka, bardzo nietypowy świat przedstawiony

Napisana zwariowanym językiem zwariowana powieść, która śmieszy, ale także przybliża czytelnika do pewnych zagadnień fizyki, czy matematyki w satyrystyczny sposób je tłumacząc.

Napisana zwariowanym językiem zwariowana powieść, która śmieszy, ale także przybliża czytelnika do pewnych zagadnień fizyki, czy matematyki w satyrystyczny sposób je tłumacząc.

Według mnie ma wajb "Niewidocznego Uniwersytetu" Terry’ego Pratchetta oraz klimat Lemowskiego Kongresu futurologicznego/Cyberiady. Sporo tu niemal surrealizmu, purenonsensu i ironii w sztafażu baśniowości.
Trzeba jednak pamiętać, w jakim kraju i roku książka została wydana – i być gotowym na rosyjskość oraz obecność komunistycznej rzeczywistości. Albo więc w ogóle po ten utwór nie sięgać, żeby nie popsuć sobie humoru, albo czytać świadomie, rozumiejąc kontekst i umiejąc się od niego zdystansować.

Według mnie ma wajb "Niewidocznego Uniwersytetu" Terry’ego Pratchetta oraz klimat Lemowskiego Kongresu futurologicznego/Cyberiady. Sporo tu niemal surrealizmu, purenonsensu i ironii w sztafażu baśniowości.
Trzeba jednak pamiętać, w jakim kraju i roku książka została wydana – i być gotowym na rosyjskość oraz obecność komunistycznej rzeczywistości. Albo więc w ogóle po ten...

Jeśli to satyra to wyjątkowo nieśmieszna, jeśli sci-fi to bez sensu. Fabuła też nie istnieje. Nie polecam.

Jeśli to satyra to wyjątkowo nieśmieszna, jeśli sci-fi to bez sensu. Fabuła też nie istnieje. Nie polecam.

Specyficzna powieść, w charakterystycznym dla Strugackich stylu.
Abstrakcyjny, ale mimo to lekki temat. Rubaszny język, dużo satyry.
Ogólnie warto, momentami można się uśmiechnąć ;)

Specyficzna powieść, w charakterystycznym dla Strugackich stylu.
Abstrakcyjny, ale mimo to lekki temat. Rubaszny język, dużo satyry.
Ogólnie warto, momentami można się uśmiechnąć ;)

"Poniedziałek zaczyna się w sobotę" to groteskowo-humorystyczna historia w radzieckim stylu, traktująca o funkcjonowaniu instytutu (para)naukowego, zajmującego się badaniem zjawisk nadprzyrodzonych. Strona humorystyczna książki jest na niezłym poziomie (w stylu, który może kojarzyć się z serialem "Holistyczna agencja detektywistyczna Dirka Gently'ego" - który jest świetny, polecam),natomiast fabuła trochę sprawia wrażenie, jakby była jedynie dodatkiem do ekwilibrystyki słownej Strugackich. Przeczytałem z przyjemnością, ale bez szczególnego zachwytu.

"Poniedziałek zaczyna się w sobotę" to groteskowo-humorystyczna historia w radzieckim stylu, traktująca o funkcjonowaniu instytutu (para)naukowego, zajmującego się badaniem zjawisk nadprzyrodzonych. Strona humorystyczna książki jest na niezłym poziomie (w stylu, który może kojarzyć się z serialem "Holistyczna agencja detektywistyczna Dirka Gently'ego" - który jest świetny,...