Starcie królów (edycja ilustrowana)

Drugi tom sagi Pieśni lodu i ognia jest kolosalnym dziełem, 980 stron robi robotę. Fabularnie wygrywa dialogami, zawsze bawię się wybornie czytając cięte potyczki językowe Tyriona, nawet wzniosłe i patetyczne mowy Daenerys przyciągają uwagę. W „Starciu królów” rządzi spustoszenie i walka na wszystkich frontach o władzę, bohaterowie chwilowo triumfują, by za moment znosić ból porażki.
Najbardziej mi się spodobał oczywiście Tyrion krasomówca, Tyrion bawidamek, ironiczny i sarkastyczny erudyta, który włada językiem i podstępnymi planami jak potężnym mieczem, ścinając przy tym parę głów. Kolejną bohaterką, która zawładnęła moim czytelniczym sercem jest Arya Stark, za jej poprzysiężenie zemsty i wyliczankę, kogo zabije w sprzyjających okolicznościach, wreszcie za jej niezłomny i uparty charakter. Kolejnymi ciekawymi postaciami są Brienne i Ogar, oboje noszą własne traumy schowane głęboko w sercu, podoba mi się ich waleczność i oddanie swym panom. W serialu, który jest mistrzowski, ta para aktorów również wybornie wykreowała swe role, ale że dawno oglądałam, pewnych wątków już nie pamiętam. Podsumowując, dwója należy się drukarni, która ucięła mój egzemplarz o 30 stron. Płacę to i wymagam. Ostatecznie trzeci tom już czeka na mnie na półce, w takim pięknym wydaniu, liczę, że jest cały xd

Drugi tom sagi Pieśni lodu i ognia jest kolosalnym dziełem, 980 stron robi robotę. Fabularnie wygrywa dialogami, zawsze bawię się wybornie czytając cięte potyczki językowe Tyriona, nawet wzniosłe i patetyczne mowy Daenerys przyciągają uwagę. W „Starciu królów” rządzi spustoszenie i walka na wszystkich frontach o władzę, bohaterowie chwilowo triumfują, by za moment znosić...

Muszę przyznać, że czytało się dziwnie znając serial. Zawsze lubię wyobrażać sobie sam postacie, miejsca, światy. Tutaj w zasadzie cały czas widziałem aktorów, lokacje i sceny wyprodukowane przez HBO. To w zasadzie tylko dobrze świadczy o serialu. Jeżeli chodzi o książkę... klasyk, rewelacja, czapki z głów. W zasadzie książka mam wrażenie poświęcona jest bardziej polityce, ale jest to napisane w taki sposób, z takimi szczegółami i tak bardzo przemyślana, że czyta się ją z zafascynowaniem. Niby wiedziałem co będzie dalej, ale ciężko było się oderwać od książki. Zdecydowanie polecam!

Muszę przyznać, że czytało się dziwnie znając serial. Zawsze lubię wyobrażać sobie sam postacie, miejsca, światy. Tutaj w zasadzie cały czas widziałem aktorów, lokacje i sceny wyprodukowane przez HBO. To w zasadzie tylko dobrze świadczy o serialu. Jeżeli chodzi o książkę... klasyk, rewelacja, czapki z głów. W zasadzie książka mam wrażenie poświęcona jest bardziej polityce,...

"Starcie królów" to kontynuacja epickiej opowieści George’a R.R. Martina, którą także miałam okazję poznać w formie audiobooka. Choć ponownie wciąga bogactwem świata i politycznych intryg, mam podobne zastrzeżenia jak przy „Grze o tron”.

Po pierwsze, nadal trudno mi było zżyć się z bohaterami – ich losy często przechodziły obok mnie bez większych emocji. Po drugie, nagromadzenie dramatycznych wydarzeń i licznych wątków sprawia, że całość momentami wydaje się przytłaczająca.

Na minus jest fakt, że tym razem nie jest to słuchowisko z pełną obsadą i efektami dźwiękowymi, co trochę zmniejsza immersję – choć w praktyce nie było to aż tak uciążliwe. Na plus natomiast zdecydowanie wyróżnia się lektor, którego interpretacja postaci i dynamika czytania sprawiają, że książkę słucha się przyjemnie i sprawnie, bez gubienia wątku.

"Starcie królów" to kontynuacja epickiej opowieści George’a R.R. Martina, którą także miałam okazję poznać w formie audiobooka. Choć ponownie wciąga bogactwem świata i politycznych intryg, mam podobne zastrzeżenia jak przy „Grze o tron”.

Po pierwsze, nadal trudno mi było zżyć się z bohaterami – ich losy często przechodziły obok mnie bez większych emocji. Po drugie,...

Piękne przedłużenie wątków, kontynuacja niemal idealna.
Bardzo ciekawe, że wątki postaci których nie lubię mogą być tak angażujące i ciekawe.
Na minus jedynie deanerys, której przygoda na razie donikąd nie prowadzi.
To w jakim skupieniu trzeba czytać i zapamiętywać nazwiska i rody to coś cudownego.
Nawałnice mieczy już rozpocząłem i nie mogę się oderwać, kocham.

Piękne przedłużenie wątków, kontynuacja niemal idealna.
Bardzo ciekawe, że wątki postaci których nie lubię mogą być tak angażujące i ciekawe.
Na minus jedynie deanerys, której przygoda na razie donikąd nie prowadzi.
To w jakim skupieniu trzeba czytać i zapamiętywać nazwiska i rody to coś cudownego.
Nawałnice mieczy już rozpocząłem i nie mogę się oderwać, kocham.

Muszę się od razu przyznać, książki nie czytałem !
Jakoś nie po drodze mi z literaturą fantastyczną.
Smoki, cuda i takie tam, na mnie nie działają.
Zawsze uważałem, że jak pisarz nie daje sobie rady z fabułą ( ostatnio, niestety, Cherezińska ) to ucieka w fantastykę.
Co innego z filmami, które chętnie oglądam.
Nie muszę wysilać mojej wyobraźni, wszystko podane mam " na tacy ".
Do tego niesamowite efekty wizualne, technika rozwija się tak szybko, że... proszę tylko siadać i oglądać.
Seria filmowa, która powstała na podstawie książek autora to dzieło kultowe !!!
Oglądałem parę razy i to z wielką przyjemnością.
Może gdybym nie miał w rezerwie tyle nieprzeczytanych innych książek, skusiłbym się na przeczytanie tej seri.
Nie będę oceniał, ale dla miłośników tego gatunku literackiego, myślę, że to pozycja obowiązkowa.
Ze względu na film, POLECAM !!!

Muszę się od razu przyznać, książki nie czytałem !
Jakoś nie po drodze mi z literaturą fantastyczną.
Smoki, cuda i takie tam, na mnie nie działają.
Zawsze uważałem, że jak pisarz nie daje sobie rady z fabułą ( ostatnio, niestety, Cherezińska ) to ucieka w fantastykę.
Co innego z filmami, które chętnie oglądam.
Nie muszę wysilać mojej wyobraźni, wszystko podane mam " na tacy...

Najbardziej zdumiewające w tej pozycji jest to, że pomimo przerażających 1000 stron, przez książkę płynie się gładko i w ogóle nie nuży. Nieustanne intrygi, walki i zwroty akcji wbijają w fotel. Tutaj czytelnik niczego nie może być pewny. Wszystko potrafi zmienić się w mgnieniu oka.
Bohaterowie są tak dobrze wykreowani, że w każdym z rozdziałów czuć małe detale, dzięki którym łatwiej jest zrozumieć dany charakter i ich postępowanie.
Świetnie się to czyta i chce się więcej.

Najbardziej zdumiewające w tej pozycji jest to, że pomimo przerażających 1000 stron, przez książkę płynie się gładko i w ogóle nie nuży. Nieustanne intrygi, walki i zwroty akcji wbijają w fotel. Tutaj czytelnik niczego nie może być pewny. Wszystko potrafi zmienić się w mgnieniu oka.
Bohaterowie są tak dobrze wykreowani, że w każdym z rozdziałów czuć małe detale, dzięki...

Mógłbym tutaj wkleić opinię z "Gry o tron" z dopiskiem, że zgodnie z klasyczną zasadą sequela, "Starcie królów" w każdym elemencie jest większe od poprzedniej książki. Więcej stron, więcej bohaterów (ci nowi robią wrażenie, np. chłodny i pozbawiony poczucia humoru Stannis) i więcej narratorów. Większe bitwy i więcej dramatów. Po prostu większa skala - epicka historia rozpisana na kilka kontynentów i pięciu królów. I przymykam oczy na miejscami żenujące sceny erotyczne (i trochę "dziaderskich" opisów wdzięków dam),jak gdyby z literatury o klasę niższej i dialogi od których mnie skręcało, głównie w wykonaniu Theona.

Teraz "Nawałnica mieczy"!

Mógłbym tutaj wkleić opinię z "Gry o tron" z dopiskiem, że zgodnie z klasyczną zasadą sequela, "Starcie królów" w każdym elemencie jest większe od poprzedniej książki. Więcej stron, więcej bohaterów (ci nowi robią wrażenie, np. chłodny i pozbawiony poczucia humoru Stannis) i więcej narratorów. Większe bitwy i więcej dramatów. Po prostu większa skala - epicka historia...

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Część nudniejsza od pierwszej, nowi bohaterowie też mnie nie zaciekawiły.

Część nudniejsza od pierwszej, nowi bohaterowie też mnie nie zaciekawiły.

W tej części sagi ostatecznie pękają wszelkie złudzenia, ponieważ autor z bezwzględną konsekwencją udowadnia, że w jego świecie nikt nie może liczyć na taryfę ulgową, a sprawiedliwość po prostu nie istnieje. Wszystko, do czego zdążyliśmy przywyknąć na początku, zostaje bezlitośnie zmiażdżone, a w powstałą lukę wdziera się duszny klimat bezprawia i wszechobecny swąd spalenizny.
Wojna domowa w tym wydaniu to literacki majstersztyk, oparty nie na prostym konflikcie, lecz na starciu wielu równorzędnych prawd. Każdy, kto sięga po koronę, niesie ze sobą bagaż sensownych argumentów, paraliżujących lęków i potężną armię, co wyklucza czarno-białe podziały. Zamiast papierowych bohaterów dostajemy ludzi z krwi i kości, którymi steruje naga ambicja lub zwyczajny strach o własną skórę.
​Ewolucja postaci wchodzi tutaj na zupełnie nowy poziom, a prym wiedzie Tyrion, który dominuje niemal w każdej scenie. Jego rządy w stolicy to brawurowy popis politycznego sprytu, doprawiony gorzką ironią i bolesną świadomością własnych ograniczeń. Równolegle Arya prowadzi nas przez najmroczniejsze zakamarki krainy, ukazując wojnę bez żadnych filtrów – widzianą oczami dziecka, które zostało zmuszone dorosnąć w jedną noc. Całość dopełnia tragiczna postać Theona, rozdzierana przez konflikt lojalności i chorobliwą ambicję.
Nawet magia, która coraz śmielej dochodzi do głosu, nie ma w sobie nic z bajkowej estetyki. Wraz z pojawieniem się Melisandre i jej mrocznych cieni kończy się czas chłodnej logiki, a nadprzyrodzone siły okazują się brudne, groźne i zawsze wystawiają słony rachunek...

​Choć lektura bywa lekcją cierpliwości, a tempo momentami zwalnia pod ciężarem drobiazgowych opisów herbów czy uczt, to właśnie te detale pozwalają bez reszty wsiąknąć w ten wykreowany świat. Wszystkie wątki nieuchronnie zbiegają się w wielkim finale nad Czarną Wodą, gdzie dym i oślepiający zielony ogień zostawiają czytelnika z miażdżącym przeczuciem, że to widowiskowe starcie było zaledwie przystawką przed nadchodzącym piekłem...

W tej części sagi ostatecznie pękają wszelkie złudzenia, ponieważ autor z bezwzględną konsekwencją udowadnia, że w jego świecie nikt nie może liczyć na taryfę ulgową, a sprawiedliwość po prostu nie istnieje. Wszystko, do czego zdążyliśmy przywyknąć na początku, zostaje bezlitośnie zmiażdżone, a w powstałą lukę wdziera się duszny klimat bezprawia i wszechobecny swąd...