J.R.R. Tolkien Christopher Tolkien
Przeczytałam, żeby się upewnić, że dobrze wszystko zrozumiałam z angielskiego audiobooka. Większość na szczęście zrozumiane, parę fragmentów jednak warto było doczytać po polsku, zwłaszcza te dot. konotacji rodzinnych, geografii i trochę topologii.
Odnośnie do samej treści to dość niedawno słuchałam tej opowieści i miałam ją na świeżo, a jednak i tak zdołała mnie w pewnym momencie wciągnąć. Fascynujące w sumie.
Wiadomo, że podobała mi się przygodowość tej historii i sama akcja znów mnie zaciekawiła, ale też znów niesamowitym doświadczeniem było dla mnie obserwowanie ile razy Turin, ale też i Morwena i Nienor mogli wyrwać się klątwie Morgotha, a na drodze stawała im wtedy wyłącznie własna duma, pycha, upór, gniew czy po prostu głupie nieprzemyślane decyzje i dalsze trwanie w nich, zamiast ich porzucenie zawczasu. Naprawdę, bardzo dużo razy byłam zła na jedno, drugie, trzecie albo na wszystkich na raz. Faktycznie w ich nieszczęściu był ogrom złej woli Morgotha oraz złego przypadku, ale było też parę takich punktów zwrotnych, w których mieli wolną wolę i inne decyzje podjęte w tych momentach pomogłyby zboczyć ze ścieżki zguby i całkowicie uwolnić wszystkich od cierpienia. Byłam na nich zła (chyba na Morwenę najbardziej - co za uparte, zadufane, oschłe i zimne babsko; serio poczciwe chłopy lubią se dobierać takie kobity) i bardzo żałowałam ich losu, ale nie mogę zaprzeczyć, że obserwowanie, jak pęta przeznaczenia i klątwy coraz bardziej się wokół Turina zaciskają - które wydarzenia sprawiają, że jest kim jest i które decyzje powodują, że coraz bardziej nie ma odwrotu, było dla mnie niezwykle interesujące. Świetnie poprowadzony motyw.
Z innej beczki, słucham teraz Silmarillionu i akurat jestem na początku historii Berena i Luthien i teraz widzę, jak Turin był do niego podobny i niepodobny jednocześnie. Widać, że jest coś więcej w tym chłopaku, ale też widać, że jest bardziej narwany, gniewny, dumny i faktycznie naznaczony jakimś cieniem. Z drugiej strony jego skłonność do współczucia i odczuwania żalu nad losem innych zawsze sprawiała, że miękło mi serce.
Zaczynam też teraz rozumieć, dlaczego historia Berena i Luthien tak mocno działała na wyobraźnię elfich panien w czasach Turina i dlaczego same marzyły i takiej miłości i romantycznie szukały Berena w Turinie.
Nie wiem czy wspomniałam poprzednio, ale uwielbiam postać Belega, jego oddanie Turinowi i wierną przyjaźń, jaką mu okazywał. To mój ulubiony bohater w tej historii. I znów mnie bardzo wzruszył jeden fragment, którego nie będę tu spojlerować. Po prostu bardzo mocno mi było żal w tamtym momencie.
Jedyne, co w sumie nie wiem czy to jest wadą czy to po prostu taki styl, są samospojlerujące tytuły rozdziałów. No serio: "Upadek jakiegoś miasta", "Śmierć tego i tamtego" xD w sumie nie wiem, czy to mnie bardziej irytuje, czy śmieszy, czy może jednak jest w tym jakiś klimacik opowieści o baśniowości. Ewentualnie jest to przypadek "Granicy" Nałkowskiej, że wiemy, co się stanie na końcu i pozostaje czytelnikowi tylko usiąść wygodnie w fotelu i obserwować, jak do tego doszło. Wiem, że gdy pierwszy raz zapoznawałam się z tą historią jeszcze w audiobooku, to jechałam autem i wtedy usłyszałam przeczytane głosem sir Christophera Lee : "Chapter nine. The death of XXX" i sir Christopher czytał dalej, a ja go zagłuszałam krzycząc: "Nieeeeeeeeeeeeee..." przez pół minuty. Straszne. Dobrze, że nie stałam wtedy w korku i inni ludzie tego nie widzieli i nie słyszeli. Pomyśleliby, że już całkiem zwariowała od tych wiecznych remontów dróg.
Książkę polecam mocno.
Powinni zacząć ekranizować historie z Silmarillionu takie jak ta, a nie kolejne popłuczyny po Władcy Pierścieni oblane dużą dozą swojej radosnej twórczości, o które nikt nie prosił. Bo niestety nie mam złudzeń co do Hunt for Gollum i tego drugiego projektu o córce Sama i naszej paczce hobbitów, za które biorą się Andy Serkis i Peter Jackson.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Starcie królów
Jestem pod wrażeniem tego jak dużo się wydarzyło w pierwszych dwóch książkach. Słabsza niż poprzedniczka.
Jestem pod wrażeniem tego jak dużo się wydarzyło w pierwszych dwóch książkach. Słabsza niż poprzedniczka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDrugi tom sagi Pieśni lodu i ognia jest kolosalnym dziełem, 980 stron robi robotę. Fabularnie wygrywa dialogami, zawsze bawię się wybornie czytając cięte potyczki językowe Tyriona, nawet wzniosłe i patetyczne mowy Daenerys przyciągają uwagę. W „Starciu królów” rządzi spustoszenie i walka na wszystkich frontach o władzę, bohaterowie chwilowo triumfują, by za moment znosić ból porażki.
Najbardziej mi się spodobał oczywiście Tyrion krasomówca, Tyrion bawidamek, ironiczny i sarkastyczny erudyta, który włada językiem i podstępnymi planami jak potężnym mieczem, ścinając przy tym parę głów. Kolejną bohaterką, która zawładnęła moim czytelniczym sercem jest Arya Stark, za jej poprzysiężenie zemsty i wyliczankę, kogo zabije w sprzyjających okolicznościach, wreszcie za jej niezłomny i uparty charakter. Kolejnymi ciekawymi postaciami są Brienne i Ogar, oboje noszą własne traumy schowane głęboko w sercu, podoba mi się ich waleczność i oddanie swym panom. W serialu, który jest mistrzowski, ta para aktorów również wybornie wykreowała swe role, ale że dawno oglądałam, pewnych wątków już nie pamiętam. Podsumowując, dwója należy się drukarni, która ucięła mój egzemplarz o 30 stron. Płacę to i wymagam. Ostatecznie trzeci tom już czeka na mnie na półce, w takim pięknym wydaniu, liczę, że jest cały xd
Drugi tom sagi Pieśni lodu i ognia jest kolosalnym dziełem, 980 stron robi robotę. Fabularnie wygrywa dialogami, zawsze bawię się wybornie czytając cięte potyczki językowe Tyriona, nawet wzniosłe i patetyczne mowy Daenerys przyciągają uwagę. W „Starciu królów” rządzi spustoszenie i walka na wszystkich frontach o władzę, bohaterowie chwilowo triumfują, by za moment znosić...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMuszę przyznać, że czytało się dziwnie znając serial. Zawsze lubię wyobrażać sobie sam postacie, miejsca, światy. Tutaj w zasadzie cały czas widziałem aktorów, lokacje i sceny wyprodukowane przez HBO. To w zasadzie tylko dobrze świadczy o serialu. Jeżeli chodzi o książkę... klasyk, rewelacja, czapki z głów. W zasadzie książka mam wrażenie poświęcona jest bardziej polityce, ale jest to napisane w taki sposób, z takimi szczegółami i tak bardzo przemyślana, że czyta się ją z zafascynowaniem. Niby wiedziałem co będzie dalej, ale ciężko było się oderwać od książki. Zdecydowanie polecam!
Muszę przyznać, że czytało się dziwnie znając serial. Zawsze lubię wyobrażać sobie sam postacie, miejsca, światy. Tutaj w zasadzie cały czas widziałem aktorów, lokacje i sceny wyprodukowane przez HBO. To w zasadzie tylko dobrze świadczy o serialu. Jeżeli chodzi o książkę... klasyk, rewelacja, czapki z głów. W zasadzie książka mam wrażenie poświęcona jest bardziej polityce,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Starcie królów" to kontynuacja epickiej opowieści George’a R.R. Martina, którą także miałam okazję poznać w formie audiobooka. Choć ponownie wciąga bogactwem świata i politycznych intryg, mam podobne zastrzeżenia jak przy „Grze o tron”.
Po pierwsze, nadal trudno mi było zżyć się z bohaterami – ich losy często przechodziły obok mnie bez większych emocji. Po drugie, nagromadzenie dramatycznych wydarzeń i licznych wątków sprawia, że całość momentami wydaje się przytłaczająca.
Na minus jest fakt, że tym razem nie jest to słuchowisko z pełną obsadą i efektami dźwiękowymi, co trochę zmniejsza immersję – choć w praktyce nie było to aż tak uciążliwe. Na plus natomiast zdecydowanie wyróżnia się lektor, którego interpretacja postaci i dynamika czytania sprawiają, że książkę słucha się przyjemnie i sprawnie, bez gubienia wątku.
"Starcie królów" to kontynuacja epickiej opowieści George’a R.R. Martina, którą także miałam okazję poznać w formie audiobooka. Choć ponownie wciąga bogactwem świata i politycznych intryg, mam podobne zastrzeżenia jak przy „Grze o tron”.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo pierwsze, nadal trudno mi było zżyć się z bohaterami – ich losy często przechodziły obok mnie bez większych emocji. Po drugie,...
Piękne przedłużenie wątków, kontynuacja niemal idealna.
Bardzo ciekawe, że wątki postaci których nie lubię mogą być tak angażujące i ciekawe.
Na minus jedynie deanerys, której przygoda na razie donikąd nie prowadzi.
To w jakim skupieniu trzeba czytać i zapamiętywać nazwiska i rody to coś cudownego.
Nawałnice mieczy już rozpocząłem i nie mogę się oderwać, kocham.
Piękne przedłużenie wątków, kontynuacja niemal idealna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo ciekawe, że wątki postaci których nie lubię mogą być tak angażujące i ciekawe.
Na minus jedynie deanerys, której przygoda na razie donikąd nie prowadzi.
To w jakim skupieniu trzeba czytać i zapamiętywać nazwiska i rody to coś cudownego.
Nawałnice mieczy już rozpocząłem i nie mogę się oderwać, kocham.
Muszę się od razu przyznać, książki nie czytałem !
Jakoś nie po drodze mi z literaturą fantastyczną.
Smoki, cuda i takie tam, na mnie nie działają.
Zawsze uważałem, że jak pisarz nie daje sobie rady z fabułą ( ostatnio, niestety, Cherezińska ) to ucieka w fantastykę.
Co innego z filmami, które chętnie oglądam.
Nie muszę wysilać mojej wyobraźni, wszystko podane mam " na tacy ".
Do tego niesamowite efekty wizualne, technika rozwija się tak szybko, że... proszę tylko siadać i oglądać.
Seria filmowa, która powstała na podstawie książek autora to dzieło kultowe !!!
Oglądałem parę razy i to z wielką przyjemnością.
Może gdybym nie miał w rezerwie tyle nieprzeczytanych innych książek, skusiłbym się na przeczytanie tej seri.
Nie będę oceniał, ale dla miłośników tego gatunku literackiego, myślę, że to pozycja obowiązkowa.
Ze względu na film, POLECAM !!!
Muszę się od razu przyznać, książki nie czytałem !
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJakoś nie po drodze mi z literaturą fantastyczną.
Smoki, cuda i takie tam, na mnie nie działają.
Zawsze uważałem, że jak pisarz nie daje sobie rady z fabułą ( ostatnio, niestety, Cherezińska ) to ucieka w fantastykę.
Co innego z filmami, które chętnie oglądam.
Nie muszę wysilać mojej wyobraźni, wszystko podane mam " na tacy...
Najbardziej zdumiewające w tej pozycji jest to, że pomimo przerażających 1000 stron, przez książkę płynie się gładko i w ogóle nie nuży. Nieustanne intrygi, walki i zwroty akcji wbijają w fotel. Tutaj czytelnik niczego nie może być pewny. Wszystko potrafi zmienić się w mgnieniu oka.
Bohaterowie są tak dobrze wykreowani, że w każdym z rozdziałów czuć małe detale, dzięki którym łatwiej jest zrozumieć dany charakter i ich postępowanie.
Świetnie się to czyta i chce się więcej.
Najbardziej zdumiewające w tej pozycji jest to, że pomimo przerażających 1000 stron, przez książkę płynie się gładko i w ogóle nie nuży. Nieustanne intrygi, walki i zwroty akcji wbijają w fotel. Tutaj czytelnik niczego nie może być pewny. Wszystko potrafi zmienić się w mgnieniu oka.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBohaterowie są tak dobrze wykreowani, że w każdym z rozdziałów czuć małe detale, dzięki...
Mógłbym tutaj wkleić opinię z "Gry o tron" z dopiskiem, że zgodnie z klasyczną zasadą sequela, "Starcie królów" w każdym elemencie jest większe od poprzedniej książki. Więcej stron, więcej bohaterów (ci nowi robią wrażenie, np. chłodny i pozbawiony poczucia humoru Stannis) i więcej narratorów. Większe bitwy i więcej dramatów. Po prostu większa skala - epicka historia rozpisana na kilka kontynentów i pięciu królów. I przymykam oczy na miejscami żenujące sceny erotyczne (i trochę "dziaderskich" opisów wdzięków dam),jak gdyby z literatury o klasę niższej i dialogi od których mnie skręcało, głównie w wykonaniu Theona.
Teraz "Nawałnica mieczy"!
Mógłbym tutaj wkleić opinię z "Gry o tron" z dopiskiem, że zgodnie z klasyczną zasadą sequela, "Starcie królów" w każdym elemencie jest większe od poprzedniej książki. Więcej stron, więcej bohaterów (ci nowi robią wrażenie, np. chłodny i pozbawiony poczucia humoru Stannis) i więcej narratorów. Większe bitwy i więcej dramatów. Po prostu większa skala - epicka historia...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAutor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.
Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzęść nudniejsza od pierwszej, nowi bohaterowie też mnie nie zaciekawiły.
Część nudniejsza od pierwszej, nowi bohaterowie też mnie nie zaciekawiły.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to