Odwaga w przywództwie. Cztery kompetencje autentycznego lidera

Brene Brown tak dobra jak w Darach niedoskonałości

Brene Brown tak dobra jak w Darach niedoskonałości

Książka ,,Odwaga w przywództwie” Brené Brown zainteresowała mnie poruszaną tematyką wrażliwości, odwagi i miękkich kompetencji. I nie zawiodłam się. Autorka bardzo jasno wszystko wyjaśnia, rozbijając na czynniki pierwsze (punkty najpierw czego nie powinno się robić, a później jak należy działać),a dzięki niekiedy zabawnym przykładom, łatwiej było wszystko zrozumieć. I przyznam, że czytałam tę książkę bardziej w formie samorozwoju, niż zainteresowania przywództwem.

Przez cały czas autorka posługiwała się też ciekawym porównaniem lidera do walczącego człowieka na arenie ze swoimi słabościami, właśnie przy pomocy m.in wspomnianej wcześniej wrażliwości.

Podobało mi się w tej książce dokładne omówienie i nieodchodzenie od tematu, liczne fragmenty wypowiedzi liderów, którzy zastosowali treść tej książki w praktyce i pytania do samorefleksji. Poza tym, bardzo ciekawą i przydatną opcją, jest to, że obok nazw koncepcji psychologicznych i samorozwojowych, zazwyczaj było ich tłumaczenie po angielsku (niektórych terminów nie tłumaczy się na polski dosłownie; więc wypisanie oryginalnych pojęć pomaga potem w wyszukiwaniu szczegółów w innym języku). Miły dodatek stanowiła też szczegółowa lista wartości, jakie ludzie mogą posiadać i ogólnie omówienie roli charakteru w przywództwie.

Książka miała też kilka minusów. Niektóre tematy, np. empatii czy odreagowywania emocji, zostały omówione raczej jednostronnie - co jest złe i czego nie robić, mało jednak, jak to pozytywnie zmienić. Poza tym, niektóre rady są dość ogólne, i dość trudno może być je wprowadzić w praktyce (choć to nie jest typowo wina autorki). Pewne rzeczy można było omówić bardziej szczegółowo. No i w cytowanych wypowiedziach innych liderów w miarę często pojawiało się stwierdzenie, że tego wszystkiego nauczyli się z kursów Brené, co było dość irytujące - taka forma promocji. Co nie zmienia faktu, że sama książka jest przydatna i godna polecenia.

Zaznaczyłam sobie 37 fragmentów.

Książka ,,Odwaga w przywództwie” Brené Brown zainteresowała mnie poruszaną tematyką wrażliwości, odwagi i miękkich kompetencji. I nie zawiodłam się. Autorka bardzo jasno wszystko wyjaśnia, rozbijając na czynniki pierwsze (punkty najpierw czego nie powinno się robić, a później jak należy działać),a dzięki niekiedy zabawnym przykładom, łatwiej było wszystko zrozumieć. I...

Czytałam w oryginale. Była spoko, nie powiem ze jakas odkrywcza. Jednak na pewno autorka podkreslila cechy ktore powinien miec dobry lider i ktore czesto sa zapominane w swiecie w ktorych skupienie jest glownie na zyski a nie na ludzi.

Czytałam w oryginale. Była spoko, nie powiem ze jakas odkrywcza. Jednak na pewno autorka podkreslila cechy ktore powinien miec dobry lider i ktore czesto sa zapominane w swiecie w ktorych skupienie jest glownie na zyski a nie na ludzi.

Czytanie Brene zasze daje duże ukojenie. Warto czytać jej książki, by poruszyć odległe zakamarki serca. Jednak jej styl pisania to jakby nagrane wystąpienie - momentami mocno przegadane, z żarcikami i anegdotkami. Ogólnie wszystkie jej książki są w do siebie podobne, ale to jej styl i jej siła. Niestety, z tej książki nie dowiedziałam się jakie są te cztery kompretencje autentycznego lidera.

Czytanie Brene zasze daje duże ukojenie. Warto czytać jej książki, by poruszyć odległe zakamarki serca. Jednak jej styl pisania to jakby nagrane wystąpienie - momentami mocno przegadane, z żarcikami i anegdotkami. Ogólnie wszystkie jej książki są w do siebie podobne, ale to jej styl i jej siła. Niestety, z tej książki nie dowiedziałam się jakie są te cztery kompretencje...

Co to znaczy być dobrym przywódca? Czym jest odwaga w przywództwie? Zgłębiam ten temat od dłuższego czasu i wciąż nie znam odpowiedzi na te pytania. Gdzieś serce podpowiada, że jest to temat arcypolski, definiujący nas albo można powiedzieć, że anty definiujący. Czy to iluzja mojego umysłu? Moich uwarunkowań?

W ramach projektu Arystoteles w Google przebadano najskuteczniejsze zespoły projektowe. Jaka była ich cecha wspólna? Zaufanie do podejmowania ryzyka i wrażliwość na drugiego człowieka. Brak pretensji i wspólne działanie.

"Nie ma emocji bardziej wrażliwej niż radość" To można rzec chrześcijańskie przesłanie, ile razy tłumimy w sobie radość, bo się boimy, że ona odejdzie.

Kto odczuwa ten jest wrażliwy. Jeśli ktoś chce wyłączyć wrażliwość. to nie chce odczuwać emocji. Jest jasność jest życzliwość. Gdy oczekiwania są jasne. to druga strona nie może mieć żalu lub pretensji, że czegoś się nie zrobiło.

"Skarb, którego szukasz, kryje się w jaskini, do której boisz się wejść"

Perfekcjonizm to rodzaj zbroi. Ciągle każe odpowiadać sobie na pytanie, co o mnie sobie inni pomyślą ? Jego motorem napędowym jest wstyd. Przeciwieństwem jego jest wewnętrzna ambicja - jak mogę być lepszy? Perfekcjonizm jest blokadą sukcesu, bo w najważniejszych momentach człowiek unika ryzyka. O uznanie wśród kolegów często zabiegają ludzie którzy nie zaznali akceptacji u rodziców.

“Cynizm i sarkazm to przykrywką dla gniewu, strachu, poczucia nieadekwatności , a nawet rozpaczy"

Nadzieja to coś więcej niż każdy z nas myśli, to cel, ścieżka i sprawczość. Prawdziwy lider powinien walczyć z sarkazmem i cynizmem. Kreślenie scenariusza idealnego jest bardzo ważne i pozwala uniknąć frustracji w zespole. Trzeba bardzo dokładnie omawiać co jest potrzebne do osiągnięcia celu.

Przeciwieństwem rozrywki nie jest praca. Jest nią depresja.

Jeśli kultura firmy opiera się na wstydzie i winie wówczas nie można oczekiwać odwagi i wrażliwości. Istnieje granicą wytrzymałości na wstyd - po jej osiągnięciu ludzie zakładają zbroje i zmniejszają zaangażowanie by się chronić.

Wstyd jest źródłem wielu różnych zachowań. Osoby zachowujące się bezwstydnie, nieetycznie właśnie robią to przez wstyd. Bo to poza ukrywająca strach i brak poczucia własnej wartości. Wstyd jest przeciwieństwem empatii. Zwielokrotniony zbiega do powstania mechanizmu szukania kozła ofiarnego. Antidotum na wstyd w organizacji jest empatia. Pozwala ona przekuwać wstyd w wielką siłę. Empatia wobec samych siebie w momencie wstydu, a potem wobec innych.

Empatia to nie jest dawanie rad. Litowanie się nad kimś, tylko odważna decyzja o byciu z daną osobą w trudnej chwili. Empatia to nie współczucie!

"Nie ma większego dowodu odwagi niż przeżywanie razem trudności z drugim człowiekiem, który właśnie zmaga się ze wstydem, poczuciem krzywdy, rozczarowaniem lub trudnościami"

Kluczową kwestią w budowaniu zaufania jest proszenie o pomoc. Nikt nie powierzy osobie, która nigdy nie pyta o pomoc trudnego zadania. Pytanie o pomoc świadczy o wysokim poziomie samoświadomości i odwagi.

Co to znaczy być dobrym przywódca? Czym jest odwaga w przywództwie? Zgłębiam ten temat od dłuższego czasu i wciąż nie znam odpowiedzi na te pytania. Gdzieś serce podpowiada, że jest to temat arcypolski, definiujący nas albo można powiedzieć, że anty definiujący. Czy to iluzja mojego umysłu? Moich uwarunkowań?

W ramach projektu Arystoteles w Google przebadano...

Bardzo chaotyczna, dużo informacji, ale bez większego celu, łatwo się zagubić w tym. Nie polecam.

Bardzo chaotyczna, dużo informacji, ale bez większego celu, łatwo się zagubić w tym. Nie polecam.

Szczerze powiedziawszy bardzo dziwi mnie tak wysoka ocena książki. Niestety nie znalazłam w niej nic nowego. Żadnych praktycznych wskazówek, narzędzi, które można wykorzystać w pracy lidera. Mówiąc brzydko - typowe lanie wody. Autorka kilkukrotnie chwali się współpracą z uniwersytetami, ale daleko jej do podejścia naukowego. Porady jak z babskich czasopism niskich lotów, na przykład: "gdy otrzymujesz zły feedback powtarzaj sobie: bądź dzielna"... Nawet z średniej książki można wyłapać choć jedną wartościową myśl, ale tym razem nie udało mi się. Treść bardzo banalna i mało odkrywcza.

Szczerze powiedziawszy bardzo dziwi mnie tak wysoka ocena książki. Niestety nie znalazłam w niej nic nowego. Żadnych praktycznych wskazówek, narzędzi, które można wykorzystać w pracy lidera. Mówiąc brzydko - typowe lanie wody. Autorka kilkukrotnie chwali się współpracą z uniwersytetami, ale daleko jej do podejścia naukowego. Porady jak z babskich czasopism niskich lotów, ...

Autorka z pewnością nie oferuje laserowej precyzji w przekazywaniu informacji ;). Mimo to, gdy już przebrnęłam przez dziesiątki sytuacji domowych pomiędzy nią i jej mężem, gdy przedarłam się przez gąszcz opowieści o własnych załamaniach nerwowych i wypadkach, poczułam sedno tej książki i doceniłam je. Doceniłam je na tyle, że oceniam książkę na 9 z 10 punktów. Odkrywanie siebie, szczerość i autentyzm, przyznawanie się do własnych słabości, otwartość, okazywanie bezbronności - to wszystko jest niezwykle ważne, by rozwijać więzi w pracy, a te więzi z kolei są niezwykle ważne, by jako firma być efektywnym. Będziemy działać najlepiej tylko wtedy, gdy zaakceptujemy konstruktywną krytykę, nauczymy się na błędach, a nie będziemy ich ukrywać, wykażemy się prawdziwą chęcią do komunikacji oraz będziemy bardziej wyrozumiali dla samych siebie i ludzi wokół. Oczywiście nie chodzi o rozwijanie kultury słabości, wręcz przeciwnie. Dużej odwagi wymaga przyznanie się do własnych słabości, a tylko to sprawia, że będziemy w stanie je zmienić.

Zakupiłam tę pozycję po polsku w ramach własnego projektu "czytaj jak najwięcej po polsku, poznawaj język" (13 lat mieszkałam w UK, skończyłam tam studia i do dzisiaj najczęściej czytam właśnie po angielsku). Niestety mam sporo "ale" do tłumacza i mogę spokojnie powiedzieć że tłumacz spieprzył główną ideę książki. Jest nią słowo "vulnerability", które niezwykle ciężko przetłumaczyć na język polski. Jeśli jesteś vulnerable, to otwierasz się na tyle, że narażasz się na ataki innych. Tłumacz zdecydował się użyć słowa "wrażliwość" co według mnie jest totalnie nietrafione, bo autorka w pewnym momencie tłumaczy co ona rozumie poprzez "vulnerability": jest to cecha negatywna, to coś złego. Czujesz się "vulnerable" gdy musisz zwolnić pracownika, z którym współpracowałaś przez 10 lat; gdy starasz się zajść w ciążę po trzech poronieniach z rzędu; gdy musisz powiedzieć rodzicom, że jesteś gejem, itd. Gdy zapytałam męża, co mu przychodzi do głowy, gdy mówię "wrażliwość", odpowiedział: czuję wrażliwość w stosunku do zwierząt leśnych w Sylwestra, dlatego nie będę puszczał fajerwerków. Jak widać, to zupełnie inne skojarzenia. Przeczytawszy książkę, użyłabym chyba słowa "bezbronność". Niestety słowo "wrażliwość" pojawia się na kartach książki ok 3-4 razy na stronę, więc często po prostu ciężko zrozumieć kontekst.
Kolejny według mnie nietrafiony wybór słów to tłumaczenie "feedback" jako "informacja zwrotna". Wiem, że tak pisze w słowniku, ale szczerze powiedziawszy nigdy nie spotkałam się z tym określeniem po polsku w takim kontekście jak używa się słowa "feedback". Gdy pytałam swoich pracowników, nie wiedzieli jak mieliby zrozumieć słowo "informacja zwrotna". Wydaje się to totalnie nietrafionym tłumaczeniem. Ja chyba zostawiłabym słowo "feedback" (w mojej poprzedniej pracy było ono na porządku dziennym) albo przetłumaczyła w zależności od kontekstu na "opinia na temat twojej pracy", "komentarz" itd. Ogólnie znowu poprzez dość częste użycie tego słówka w dwóch rozdziałach bardzo ciężko jest się skupić na treści i podązać za wątkiem. Jeśli zatem ktoś jest zainteresowany tę pozycją i zna angielski, sugeruję jednak wybrać oryginał ;).

Autorka z pewnością nie oferuje laserowej precyzji w przekazywaniu informacji ;). Mimo to, gdy już przebrnęłam przez dziesiątki sytuacji domowych pomiędzy nią i jej mężem, gdy przedarłam się przez gąszcz opowieści o własnych załamaniach nerwowych i wypadkach, poczułam sedno tej książki i doceniłam je. Doceniłam je na tyle, że oceniam książkę na 9 z 10 punktów. Odkrywanie...

Książkę tą podsunęła mi znajoma z pracy. Książka na wskroś "amerykańska", jeśli wiecie o co mi chodzi. Taka motywująca. Nie mówię że zła. Nie.
Chodzi mi o to że w naszym kraju wciąż jeszcze niewiele firm traktuje pracowników podmiotowo, zaś dla większości stanowią zasoby, jakkolwiek dziwne jest to określenie.
Ta książka wskazuje nam zaś żeby pracowników traktować podmiotowo.
Jeśli zaś chodzi o stronę motywującą tej książki, to można skorzystać z jakichś podpowiedzi autorki dla własnych celów i pewnie - w jakiejś perspektywie - dla własnej korzyści.
Ja tak przynajmniej zrobię.

Książkę tą podsunęła mi znajoma z pracy. Książka na wskroś "amerykańska", jeśli wiecie o co mi chodzi. Taka motywująca. Nie mówię że zła. Nie.
Chodzi mi o to że w naszym kraju wciąż jeszcze niewiele firm traktuje pracowników podmiotowo, zaś dla większości stanowią zasoby, jakkolwiek dziwne jest to określenie.
Ta książka wskazuje nam zaś żeby pracowników traktować...