Transmetropolitan. Tom 5

Koniec potyczki Dziennikarza (plus dwie asystentki) vs Prezydent Stanów Zjednoczonych wypada całkiem satysfakcjonująco. Troszkę zbyt bardzo finalnie akcja zmieniła się w dramat społeczno-polityczny - a mnie najbardziej w tej historii poza kreską i samym Pająkiem przekonywał dziwaczny, prześmiewczy i kolorowy obraz Miasta przyszłości który wyolbrzymia wszystkie wady współczesnej ameryki do totalnego ekstremum.

Znakomicie jednak wypadają plansze-felietony, wycinki z rubryki prowadzonej przez głównego bohatera, które kapitalnie oddają klimat całości tej opowieści. Stanowią znakomitą formę posłowia, która jest różnorodna i przede wszystkim graficzna a nie tylko spisana.

Koniec potyczki Dziennikarza (plus dwie asystentki) vs Prezydent Stanów Zjednoczonych wypada całkiem satysfakcjonująco. Troszkę zbyt bardzo finalnie akcja zmieniła się w dramat społeczno-polityczny - a mnie najbardziej w tej historii poza kreską i samym Pająkiem przekonywał dziwaczny, prześmiewczy i kolorowy obraz Miasta przyszłości który wyolbrzymia wszystkie wady...

Przeważnie dłuższe serię mnie męczący i muszę mieć odskocznie w postaci jakiegoś oneshota ale tutaj tak nie było. Wziąłem całą serię na wakacje. Zawsze miałem jakiś tom ze sobą wszędzie. Jak tylko mogłem to czytałem. Bawiłem sie naprawdę fajnie. Lubię barwnych bohaterów. Naprawdę polecam. Warto przeczytać i posiadać.

Przeważnie dłuższe serię mnie męczący i muszę mieć odskocznie w postaci jakiegoś oneshota ale tutaj tak nie było. Wziąłem całą serię na wakacje. Zawsze miałem jakiś tom ze sobą wszędzie. Jak tylko mogłem to czytałem. Bawiłem sie naprawdę fajnie. Lubię barwnych bohaterów. Naprawdę polecam. Warto przeczytać i posiadać.

Godne zakończenie tej czasami nierównej, często obrazoburczej i zawsze aktualnej (niestety) serii. Lektura obowiązkowa dla każdego aspirującego dziennikarza, zwłaszcza takiego, który czuje powołanie. Doceniam też pewną przemianę Pająka na przestrzeni tomów. Moim zdaniem "Transmetropolitan" to twardy kanon komiksowy, który znać przynajmniej wypada (a którego sam stosunkowo późno poznałem).

Godne zakończenie tej czasami nierównej, często obrazoburczej i zawsze aktualnej (niestety) serii. Lektura obowiązkowa dla każdego aspirującego dziennikarza, zwłaszcza takiego, który czuje powołanie. Doceniam też pewną przemianę Pająka na przestrzeni tomów. Moim zdaniem "Transmetropolitan" to twardy kanon komiksowy, który znać przynajmniej wypada (a którego sam stosunkowo...

Zakończenie obrazoburczej sagi o Pająku Jeruzalem nie rozczarowuje. Co prawda, nie jest to jakiś kosmos, ale zakończenie tej rozciagnietej już trochę za bardzo sagi jest całkiem przyzwoite. Choć gdyby zrobić z tego 4 tomy, to byłoby idealnie.

Seria zdecydowanie warta uwagi, poruszająca wiele kwestii współczesnego świata, ostrzegająca ludzi przed biernością w polityce, pokazująca dokąd może zaprowadzić nas przyszłość, jeśli nie przeciwstawimy się pewnym głupim ideom i zaufamy niewłaściwym ludziom. Pełna czarnego humoru, wulgaryzmów, dymu tytoniowego i pomysłowości.
Ale przede wszystkim to seria o człowieku, który zachował trzeźwość umysłu w świecie zdominowanym przez otumanione masy i aroganckich polityków. O tym, że polityka to bagno w którym można się utopić lub stracić zdrowie.

Pomimo słabszych fragmentów w kolejnych tomach jest to dla mnie seria wyjątkowa. Ubawiłem się przy niej przednio, a pierwszy tom jest dla mnie jednym z najlepszych komiksów jakie czytałem. Mądra i zabawna opowieść, którą można polecić każdemu, kto ma w sobie choć pierwiastek buntownika.

Tom piąty kończą bonusowe wydania felietonów ( czy też przemyśleń) głównego bohatera. I o ile nie są one zbyt interesujące, to interesujące są natomiast Ilustracje kilkudziesięciu artystów zdobiących ten dodatek. Niektóre wyglądają efektownie i jest to fajny materiał poglądowy aby wyobrazić sobie w jakim kierunku mogły pójść komiks, gdyby za Ilustracje odpowiadał ktoś inny. Choć do samego Daricka Robertsona nie ma się o co przyczepić. Odwalił swoją robotę należycie.

"Nienawidzę tego miejsca" - Pająk Jerusalem.

Zakończenie obrazoburczej sagi o Pająku Jeruzalem nie rozczarowuje. Co prawda, nie jest to jakiś kosmos, ale zakończenie tej rozciagnietej już trochę za bardzo sagi jest całkiem przyzwoite. Choć gdyby zrobić z tego 4 tomy, to byłoby idealnie.

Seria zdecydowanie warta uwagi, poruszająca wiele kwestii współczesnego świata, ostrzegająca ludzi przed biernością w polityce,...

Trochę mnie zmęczył finał tej historii. W Transmetropolitanie najbardziej ciekawiły mnie wątki z wiązane z miastem, a ten tom skupił się mocno na polityce, która mnie nieco nużyła.

Trochę mnie zmęczył finał tej historii. W Transmetropolitanie najbardziej ciekawiły mnie wątki z wiązane z miastem, a ten tom skupił się mocno na polityce, która mnie nieco nużyła.

Ciężki i mocny choć często mocno humorystyczny komiks. Może zniesmaczyć ale NA PEWNO warto przeczytać z otwartym umysłem całą serię - chociażby po to, żeby móc krytykować.

Ciężki i mocny choć często mocno humorystyczny komiks. Może zniesmaczyć ale NA PEWNO warto przeczytać z otwartym umysłem całą serię - chociażby po to, żeby móc krytykować.

Razem z Pająkiem i jego asystentkami spędziłem bardzo przyjemny czas. Kibicowałem mu w osiągnięciu celu, ale i życzyłem żeby ktoś potraktował go opróżniaczem jelit za to, jakim jest człowiekiem. Cała seria przyniosła mi solidną porcje rozrywki. Bawiłem się bardzo dobrze. Być może kiedyś wrócę do Miasta i przeczytam raz jeszcze felietony Pająka. Serię polecam. Czwarty tom uważam za najlepszy.

Razem z Pająkiem i jego asystentkami spędziłem bardzo przyjemny czas. Kibicowałem mu w osiągnięciu celu, ale i życzyłem żeby ktoś potraktował go opróżniaczem jelit za to, jakim jest człowiekiem. Cała seria przyniosła mi solidną porcje rozrywki. Bawiłem się bardzo dobrze. Być może kiedyś wrócę do Miasta i przeczytam raz jeszcze felietony Pająka. Serię polecam. Czwarty tom...

Ostatni tom trzyma tak samo wysoki poziom, jak pozostałe cztery. Największym smaczkiem jednak jest to co znajduje się po zakończeniu komiksu, czyli felietony Pająka, których fragmenty mogliśmy już wcześniej poznać. Wszystko to jest ozdobione pięknymi ilustracjami - każda w zupełnie innym stylu i każda podejrzewam innego autora. Absolutne mistrzostwo świata.

Ostatni tom trzyma tak samo wysoki poziom, jak pozostałe cztery. Największym smaczkiem jednak jest to co znajduje się po zakończeniu komiksu, czyli felietony Pająka, których fragmenty mogliśmy już wcześniej poznać. Wszystko to jest ozdobione pięknymi ilustracjami - każda w zupełnie innym stylu i każda podejrzewam innego autora. Absolutne mistrzostwo świata.

No i stało się – „Transmetropolitan” dobiegł końca. Drugie podejście do zaprezentowania polskiemu czytelnikowi tego tytułu, tym razem w wykonaniu wydawnictwa Egmont, przyniosło, tak oczekiwane przez fanów, wydanie całości tej znakomitej serii. Pająk Jeruzalem, który przez tyle czasu władał naszą psychiką, dotarł w końcu do kresu swojej podróży, podczas której brnął przez dziwactwa i wynaturzenia Miasta. Ostatni tom jego szalonych perypetii nie odbiega na szczęście jakością od poprzednich. To wciąż rewelacyjna rozrywka, która niesie ze sobą dużo więcej aniżeli same tylko kontrowersje.

Nadchodzi czas ostatecznej konfrontacji. Pająk Jeruzalem – nieustraszony poszukiwacz prawdy i głosiciel nowiny (niekoniecznie dobrej) przystępuje do operacji rozprawienia się z urzędującym prezydentem Stanów Zjednoczonych. Z motyką na słońce? W przypadku każdego innego dziennikarza z misją można by tak powiedzieć, ale psychiczny łysol, którego tak polubiliśmy, faktycznie ma szansę na to, by coś zmienić. Sił i determinacji wystarczy mu na pewno, trwa jednak wyścig z czasem, bo powoli degeneruje się zdrowie bohatera, a konkretnie kondycja jego mózgu.

Esencją „Transmetropolitan” od początku była polityka i kwestie społeczne. Ta pierwsza, czy się nią interesujemy czy nie, wpływa na nasze życie codzienne. I jakkolwiek zawsze możemy wybrać opcję wygodną, w której to oddajemy politykom całą władzę i w ogóle nie patrzymy im na ręce, to chyba nie o to w tym wszystkim chodzi. O tym też stara się na co dzień przypominać bohater dzieła Warrena Ellisa, Pająk Jeruzalem. Choć nie ma dobrego zdania o społeczeństwie i tworzących je jednostkach, wie też, że nie wszyscy zasłużyliśmy sobie na bycie wyzyskiwanymi przez skurwysynów w garniturach, operujących gładkimi słówkami. Dlatego misja, której się podjął, a która ma na celu obnażenie obłudy klasy rządzącej, jest tak bardzo istotna dla losów świata przedstawionego.

Rzeczona polityka stoi tu na pierwszym planie. Pająk szykuje się do ostatecznej konfrontacji z prezydentem Stanów Zjednoczonych, tak zwanym „Uśmiechniętym” Callahanem. Jego charakterystyki można się domyślić już po poznaniu ksywki – to człowiek na co dzień chowający się za fasadą uśmiechu, który pokazuje każdemu i wszędzie, będący jednak oślizgłym przedstawicielem władzy, który do swojego celu dochodzi dosłownie po trupach. Ellis już wcześniej pokazywał efekty jego bezwzględnych działań, a w tomie wieńczącym całość tylko dokłada do pieca. Postać Callahana ma wyraźnie totalitarny rys i ani na moment nie mamy wątpliwości kto jest tu tym złym, i to mimo tego, że bohaterem pozytywnym jest w końcu innego rodzaju degenerat. Pająk jednak, mimo szumnych zapowiedzi, nie morduje współobywateli pod byle pretekstem, ale ostatecznie dba o ich dobro, choć czyni to w bardzo pokrętny sposób.

W albumie nie znajdziemy żadnych dodatków typu galerii okładek czy prezentacji procesu twórczego w postaci szkiców i kolejnych elementów wypełnienia kadrów. Zamiast tego po zakończeniu właściwej historii w albumie znalazły się dwa zeszyty okolicznościowe, które razem składają się na zbiór mini-felietonów Pająka, pisanych podczas akcji tomów od pierwszego do piątego. To przemyślenia bohatera na temat Miasta, zachodzących w nim procesów i punktowanie absurdów współczesnego świata. Ten suplement jawi się jako bardzo ciekawy i radzę go nie pomijać, bo zawiera kilka interesujących przemyśleń. Mnie w pamięci utkwił zwłaszcza fragment o życiu w monokulturze – jest przerażająco celny.

Wizualnie mamy tę samą ostrą jazdę co wcześniej. Współtwórca serii, Darick Robertson, wraz z Rodneyem Ramosem, dostarczają nam dużo obrazkowego dobra. Nie ma tu większych zaskoczeń, więc jeśli polubiliście styl graficzny obu panów, nie będziecie rozczarowani jego jakością w kończącym całość tomie. Z kolei dwa zeszyty umieszczone na końcu albumu zawierają prace wielu różnych plastyków – wszystko odbyło się na zasadzie „jeden twórca – jedna, dwie strony”, co daje ciekawą i bardzo różnorodną wizualizację pająkowych felietonów.

Zakończenie cyklu Warrena Ellisa i Daricka Robertsona stoi na wysokim realizacyjnym i artystycznym poziomie. Obaj twórcy stanęli na wysokości zadania i dostarczyli nam dzieło, które świetnie spaja wszystkie wątki porozpoczynane na przestrzeni tych pięciu zbiorczych tomów i jest jednolite wizualnie. Mimo ładnych kilku lat, które upłynęły od wydania tego tytułu, wciąż jest on aktualny i ma sporą siłę rażenia, co świadczy tylko na jego korzyść. Za jakiś czas z pewnością powrócę do wykreowanego przez obu twórców świata – jest on naprawdę fascynujący.


Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2020/02/transmetropolitan-tom-5-recenzja.html
oraz na łamach serwisu Arena Horror - http://arenahorror.pl/ARENA_HORROR/komiksy/transmetropolitan_5.HTML

No i stało się – „Transmetropolitan” dobiegł końca. Drugie podejście do zaprezentowania polskiemu czytelnikowi tego tytułu, tym razem w wykonaniu wydawnictwa Egmont, przyniosło, tak oczekiwane przez fanów, wydanie całości tej znakomitej serii. Pająk Jeruzalem, który przez tyle czasu władał naszą psychiką, dotarł w końcu do kresu swojej podróży, podczas której brnął przez...

To juz, niestety, piaty i ostatni tom tego fenomenalnego komiksu. Pora pozegnac sie ze specyficznym humorem Pajaka i jego perypetiami w Miescie. Cale seria jest rewelacyjna i bardzo polecam,

To juz, niestety, piaty i ostatni tom tego fenomenalnego komiksu. Pora pozegnac sie ze specyficznym humorem Pajaka i jego perypetiami w Miescie. Cale seria jest rewelacyjna i bardzo polecam,