Atuty zguby

Rozbudowana saga o walce rodzeństwa książąt Amberu o tron – historia pełna intryg, zdrad i manipulacji rzeczywistością. To monumentalna opowieść, miejscami rozwlekła i nużąca, lecz stawiająca fundamentalne pytanie: czy władza nieuchronnie czyni nas potworami? W świecie Amberu – podobnie jak w naszym – ambicja, polityczna czy biznesowa, potrafi wypaczyć ludzkie oblicze, zamieniając pragnienie wielkości w żądzę dominacji i zdrady.

Rozbudowana saga o walce rodzeństwa książąt Amberu o tron – historia pełna intryg, zdrad i manipulacji rzeczywistością. To monumentalna opowieść, miejscami rozwlekła i nużąca, lecz stawiająca fundamentalne pytanie: czy władza nieuchronnie czyni nas potworami? W świecie Amberu – podobnie jak w naszym – ambicja, polityczna czy biznesowa, potrafi wypaczyć ludzkie oblicze,...

Ciekawa, ale postać Merlina zlewa się praktycznie z jego ojcem

Ciekawa, ale postać Merlina zlewa się praktycznie z jego ojcem

Interesująca chociaż skupiona głównie na nowych bohaterach.

Interesująca chociaż skupiona głównie na nowych bohaterach.

Pogubiłem się kto jest z kim spokrewniony.
Bohater niczym NPC z Skyrima, zero większych emocji czy jakiś przemyśleń. Akcja dzieje się szybko, ale jednocześnie ciężko się tym interesować, gdy bohater jest taki nijaki.

Pogubiłem się kto jest z kim spokrewniony.
Bohater niczym NPC z Skyrima, zero większych emocji czy jakiś przemyśleń. Akcja dzieje się szybko, ale jednocześnie ciężko się tym interesować, gdy bohater jest taki nijaki.

Fajna Książka

Fajna Książka

Niby powiew świeżego powietrza, a z drugiej strony bardzo stabilnie.

Niby powiew świeżego powietrza, a z drugiej strony bardzo stabilnie.

Poniekąd reboot serii; znów pierwszy tom świetny.

Poniekąd reboot serii; znów pierwszy tom świetny.

Początek historii Merlina jest trochę kopiuj-wklei Corwina. Dla mnie nie jest to wada, ale obiektywnie patrząc, to autor po prostu trochę nazbyt dużo skopiował.
Może być to odebrane jako motyw ojciec/syn, albo innego kręgu historii, ale mimo wszystko, te historie są nazbyt podobne. Nawet zakończenia obu tomów (I i VI) dzielą jedynie drobne szczegóły.

Żeby nie było, że narzekam, to pokochałem ten kryminalno-przygodowy styl Zelaznego i mógłbym to czytać nawet przez kolejne 20 tomów, bo jest to krótkie, przyjemne i mimo wszystko dość intrygujące.

Bardzo spodobał mi się początek, kiedy jeszcze nie było pewności, że mamy do czynienia z Corwinem czy już z Merlinem. Później wkraczamy w ten bardziej "nowoczesny" świat na cieniu Ziemi i poznajemy problemy głównego bohatera, które wrzucą go w wir niekończącej się wędrówki i przygody.

Jest to również pozycja, którą można zacząć bez większej znajomości poprzednich tomów. Zelazny wprowadził trochę nowych wątków i ciut więcej magii. Merlin jest wszak nie tylko dziedzicem jednego z książąt Amberu, ale też Dworców Chaosu, więc mamy tutaj lekki powiew świeżości.

Początek historii Merlina jest trochę kopiuj-wklei Corwina. Dla mnie nie jest to wada, ale obiektywnie patrząc, to autor po prostu trochę nazbyt dużo skopiował.
Może być to odebrane jako motyw ojciec/syn, albo innego kręgu historii, ale mimo wszystko, te historie są nazbyt podobne. Nawet zakończenia obu tomów (I i VI) dzielą jedynie drobne szczegóły.

Żeby nie było, że...

6 tom sagi Amberu, będący rozpoczęciem nowej historii to klasyczny wstęp literacki, który wyjątkowo blisko zbliża się do autoplagiatu twórczego. Poznajemy syna demonicy Dary i Corwina, władcy Amberu, który wiele lat temu uratował świat. Sam dawny protagonista tajemniczo zniknął ze świata i nikt go nie potrafi odnaleźć. Merlin, zwany po prostu Merle, mieszka sobie w Cieniu zwanym Ziemią i żyje jako zwykły architekt programista, wyjątkiem stanowią liczne zamachy na jego życia zawsze równo co rok w wiosenne przesilenie. Jednak jeden z nich wciągnie go w wyjątkowo głęboką intrygę. Zostaje zamordowana jego była kobieta, a domniemamy zamachowiec wraz z piekielną bestią z innego wymiaru okażą się tylko pionkami w znacznie większej grze, w której zagrożone zostaną życia wszystkich książąt zamku wszechświata. Dlaczego autoplagiat? Merlin jak i Corwin rozpoczynają wyprawą w bardzo podobnych okolicznościach. Tajemniczy zamach na ich życie, podróż po Ziemii w poszukiwaniu odpowiedzi, kontakty z Amberem poprzez atuty, przyjaźń z tym samym ziemianinem – Billem, który teraz po latach służy jako ludzki doradcą w sprawach władzy i skandali w Cieniach, swoista forma klątwy którą oboje rzucają na Amber, podróż między surrealistycznymi Cieniami i ostatecznie „cliffhanger”, w którym nasz rodzący się bohater będzie musiał wybrnąć z sytuacji i ratować wszechświat. Oczywiście Zelazny wyciął amnezję ze spisu elementów i dorobił przyjaźń z nieokreślonym w dokładnie zamiarach Lukiem. Na najważniejsze pytania jak „kim jest Luke” i „czym są nowe, podejrzane atuty” prowadzące do śmiertelnych pułapek i tak nie otrzymamy odpowiedzi, a Ghostweel wydaje się interesującym konceptem jako wielkie zło zagrażające Amberowi, będące formą broni jak dawna klątwa Dworców Chaosu. Jednak to trochę za mało dla doświadczonego czytelnika, a dla amatorów wielkich historii zaledwie niezbyt wciągający wstęp, słabo grający jako niezależny twór literacki. Zobaczymy co będzie dalej.

6 tom sagi Amberu, będący rozpoczęciem nowej historii to klasyczny wstęp literacki, który wyjątkowo blisko zbliża się do autoplagiatu twórczego. Poznajemy syna demonicy Dary i Corwina, władcy Amberu, który wiele lat temu uratował świat. Sam dawny protagonista tajemniczo zniknął ze świata i nikt go nie potrafi odnaleźć. Merlin, zwany po prostu Merle, mieszka sobie w Cieniu...

Ehh... można by rzec z deszczu pod rynnę. Dlaczego? Tom 6, który jest kontynuacją poprzednich pięciu, które tworzyły jako całość zamkniętą historię, śledzimy z perspektywy syna Corwina, który jako bohater jest nijaki w przeciwieństwie do swojego ojca, który był jednym z nielicznych plusów poprzednich części. Za to inaczej sprawa wygląda historią, bo ta wydaje mi się znacznie ciekawsza, a takie mam przynajmniej początkowe wrażenie.

Ehh... można by rzec z deszczu pod rynnę. Dlaczego? Tom 6, który jest kontynuacją poprzednich pięciu, które tworzyły jako całość zamkniętą historię, śledzimy z perspektywy syna Corwina, który jako bohater jest nijaki w przeciwieństwie do swojego ojca, który był jednym z nielicznych plusów poprzednich części. Za to inaczej sprawa wygląda historią, bo ta wydaje mi się...