Queer

Nie wiem o co tyle hałasu. Postaci są źle skonstruowane i tak nieinteresujące, że w ogóle mnie nie obchodziło, co się z nimi stanie. Brakuje jej głębi i jest nudna.

#WyzwanieLC2026
Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial.

Nie wiem o co tyle hałasu. Postaci są źle skonstruowane i tak nieinteresujące, że w ogóle mnie nie obchodziło, co się z nimi stanie. Brakuje jej głębi i jest nudna.

#WyzwanieLC2026
Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial.

Nie wiem czego oczekiwałem od tej pozycji, ale przez ilość perwersji seksualnych i skrętów opioidowych jestem usatysfakcjonowany

Nie wiem czego oczekiwałem od tej pozycji, ale przez ilość perwersji seksualnych i skrętów opioidowych jestem usatysfakcjonowany

więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com

Przedziwna to książka. Wydana w 1952 roku opowieść o niespełnionej miłości homoseksualnego Williama Lee do młodego Allertona.

Styl, który kojarzy mi się z Bukowskim czy Hemingwayem, przedstawia bohatera mieszkającego w Meksyku lat 50. Jest duszno, ciemno i samotnie, a próby „kupienia” miłości tylko tę samotność pogłębiają. Burroughs, zmagający się tutaj z uzależnieniem od opiatów i alkoholu, zdaje się krzyczeć o zrozumienie. Z każdego zdania — mimo sporej dawki autoironii — bije samotność i dążenie do autodestrukcji. Samo alter ego pisarza, Lee, jest na kartach książki obleśne i momentami wręcz żałosne w swoim zachowaniu. Historia traci dynamikę mniej więcej w połowie i właściwie nie przynosi satysfakcjonującego finału.

W posłowiu autor wypowiada się na temat „Queer” w bardzo otwarty sposób. Nie pamięta procesu powstawania tekstu — wszystko wydaje mu się narkotycznym snem. Burroughs przyznaje, że nie potrafi utożsamiać się z tą książką na trzeźwo.

Nie miałem wcześniej styczności z twórczością bitników, ale „Queer” mnie rozczarował. Nie pod względem stylu — ten jest dokładnie taki, jakiego się spodziewałem. Problemem jest raczej sama historia: urywana, momentami męcząca i pozbawiona wyraźnego kierunku. Cieszę się, że sięgnąłem po tę książkę, ale potrzebuję jeszcze czasu, żeby poukładać sobie to, co autor próbował przekazać.

więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com

Przedziwna to książka. Wydana w 1952 roku opowieść o niespełnionej miłości homoseksualnego Williama Lee do młodego Allertona.

Styl, który kojarzy mi się z Bukowskim czy Hemingwayem, przedstawia bohatera mieszkającego w Meksyku lat 50. Jest duszno, ciemno i samotnie, a próby „kupienia” miłości tylko tę samotność...

Najbardziej intymna i bezbronna książka Burroughsa.
William Lee dręczy się jednostronną, upokarzającą obsesją na punkcie młodego, obojętnego Allertona. Najmocniejsze momenty to właśnie ta bolesna, nagą tęsknota i drobne gesty odczytywane na tysiąc sposobów.
Niestety poza kilkoma świetnymi scenami w pierwszej połowie książka się rozpada: chaotyczne notatki, słaby humor, brak pointy, niedokończona podróż do Ameryki Łacińskiej i finał bez fajerwerków .
Warto dla fanów Burroughsa, którzy chcą zobaczyć go bez ironii i cut-upów, albo dla zainteresowanych wczesną queer literaturą.
Jako powieść – za słaba i nierówna.

Najbardziej intymna i bezbronna książka Burroughsa.
William Lee dręczy się jednostronną, upokarzającą obsesją na punkcie młodego, obojętnego Allertona. Najmocniejsze momenty to właśnie ta bolesna, nagą tęsknota i drobne gesty odczytywane na tysiąc sposobów.
Niestety poza kilkoma świetnymi scenami w pierwszej połowie książka się rozpada: chaotyczne notatki, słaby humor, brak...

„Queer” to brutalnie szczera, chwilami wręcz niewygodna opowieść o pragnieniu, które nie znajduje odpowiedzi. William S. Burroughs pisze z perspektywy człowieka wyobcowanego podwójnie: jako homoseksualista i jako Amerykanin dryfujący po Meksyku, w przestrzeni zawieszonej między ucieczką a degradacją. Zamiast elegancji i niedopowiedzeń znanych z „Carol” dostajemy groteskę, ironię i lepki realizm - cielesność, obsesję, samotność.

Pragnienie nie jest u Burroughsa wyzwalające -częściej bywa upokarzające, jednostronne, bolesne. Samo miejsce akcji nie jest egzotyczną dekoracją, lecz raczej placem rozkładu i rozpadu iluzji, w której bohater funkcjonuje na marginesie, wśród barów, alkoholu i ludzi równie zagubionych jak on sam. To przestrzeń, w której jego tożsamość jest nieustannie i bezlitośnie obnażana.

W efekcie „Queer” czyta się jak anty-romans: książkę o miłości, która się nie wydarza, i o potrzebie bliskości, która zderza się z odrzuceniem. Jest w tym coś gorzkiego, ale też wyjątkowo prawdziwego. Jeśli „Carol” pokazuje pragnienie w kostiumie dyskrecji i nadziei, Burroughs zdziera z niego wszelkie zasłony.

Lee, główny bohater, pozornie funkcjonuje wśród ludzi, ale emocjonalnie pozostaje kompletnie sam. Jego wstyd nie znika nawet wtedy, gdy otoczenie wydaje się obyczajowo „luźniejsze”; on sam nosi go w sobie nieustannie.

Uczucie nie ma tutaj dostępu do światła. Nie prowadzi do spełnienia - raczej pogłębia izolację. Lee pragnie, obserwuje, fantazjuje, ale nie potrafi (albo nie ma odwagi) przełożyć tego na relację, w której byłby równorzędny. Głód bliskości podszyty jest lękiem przed odrzuceniem oraz poczuciem własnej „niepoprawności”.

Mrok tych odczuć jest więc nie tylko obyczajowy, lecz także moralny i psychiczny. Autor pokazuje, że represja nie znika wraz ze zmianą miejsca, a poczucie wykluczenia podróżuje razem z bohaterem.

„Queer” okazuje się ostatecznie opowieścią o pragnieniu, które nie znajduje języka ani przestrzeni, by stać się relacją. Pozostaje czymś, co nie ma prawa się wydarzyć - nawet wtedy, gdy bohater bardzo tego chce. Czytajcie!

„Queer” to brutalnie szczera, chwilami wręcz niewygodna opowieść o pragnieniu, które nie znajduje odpowiedzi. William S. Burroughs pisze z perspektywy człowieka wyobcowanego podwójnie: jako homoseksualista i jako Amerykanin dryfujący po Meksyku, w przestrzeni zawieszonej między ucieczką a degradacją. Zamiast elegancji i niedopowiedzeń znanych z „Carol” dostajemy groteskę,...

Książka zdecydowanie lepsza od filmu.

Książka zdecydowanie lepsza od filmu.

Historia poszukiwania siebie jak również remedium na swoje wewnętrzne rany i problemy. Choć napisana w starym stylu to myślę, że odpowiadająca życiu wielu czytelników. Odnajdziecie na pewno cząstkę siebie w tej historii.

Historia poszukiwania siebie jak również remedium na swoje wewnętrzne rany i problemy. Choć napisana w starym stylu to myślę, że odpowiadająca życiu wielu czytelników. Odnajdziecie na pewno cząstkę siebie w tej historii.

Czy wstyd i pożądanie mogą być dwiema stronami tej samej historii? Otóż tak – i właśnie taką opowieścią jest "Queer".

Słyszałam o niej wiele: że jest smutna, brudna, niesmaczna. Nie mogę się z tym jednak zgodzić. Dla mnie ta książka jest przede wszystkim bolesna.

Lee – alter ego autora – to mężczyzna zagubiony, błąkający się po Meksyku w poszukiwaniu miłości, wspólnoty i choćby najmniejszego punktu zaczepienia. Jego historia to opowieść o pożądaniu, które potrafi być destrukcyjne; o samotności przeradzającej się w rozpacz; o pragnieniu bliskości, które balansuje na granicy wstydu i upokorzenia.

Burroughs przedstawia to wszystko bezlitośnie, bez odrobiny sentymentalizmu. Są tu smutek, desperacja, närkõtyčẓ̌ne wizje i mroczny humor, a jednocześnie wyrafinowana literacka gra, w której autor nie oszczędza ani bohaterów, ani czytelników. Dlatego Lee jawi się jako ktoś żałosny i desperacko pragnący miłości, a jego uczucia są podszyte wstydem, winą i chęcią ucieczki od samego siebie.

To opowieść, która naprawdę zrobiła na mnie wrażenie. Smutna, szczera i momentami wręcz bolesna, a jednocześnie tak ludzka, że trudno było mi przejść obok niej obojętnie. Lee budził we mnie ogromne współczucie – nie zawsze go rozumiałam, czasem nawet irytował, ale jego samotność i desperacka potrzeba miłości poruszyły mnie bardziej, niż się spodziewałam.

To jedna z tych historii, które zostają z człowiekiem na dłużej. Jeśli lubicie literaturę, która zmusza do refleksji, zdecydowanie warto przeczytać “Queer”.

Czy wstyd i pożądanie mogą być dwiema stronami tej samej historii? Otóż tak – i właśnie taką opowieścią jest "Queer".

Słyszałam o niej wiele: że jest smutna, brudna, niesmaczna. Nie mogę się z tym jednak zgodzić. Dla mnie ta książka jest przede wszystkim bolesna.

Lee – alter ego autora – to mężczyzna zagubiony, błąkający się po Meksyku w poszukiwaniu miłości, wspólnoty i...

Powieść „Queer”, napisana na początku lat pięćdziesiątych XX wieku, ze względu na swoją ówcześnie obrazoburczą treść musiała czekać ponad trzy dekady na oficjalną publikację – oficjalnie ukazała się dopiero w 1985 roku. Z dzisiejszej perspektywy jej siła prowokacji nie jest już tak odczuwalna, jednak jako intensywny, emocjonalny zapis stanu ducha narratora wciąż zajmuje ważne miejsce w kanonie literatury queer. Książka ta pełni również funkcję istotnego pomostu w twórczości Williama S. Burroughsa: spina surowy realizm debiutanckiego „Ćpuna”, którego stanowi naturalne dopełnienie, z zapowiedzią późniejszych, bardziej eksperymentalnych poszukiwań formalnych autora. W tej perspektywie „Queer” jawi się jako tekst znacznie głębszy niż opowieść o niespełnionym uczuciu. To wnikliwe studium alienacji i intymny zapis wewnętrznego rozpadu.

Główny bohater, William Lee – literackie alter ego autora – to życiowo wypalony amerykański emigrant, który po ucieczce przed zarzutami narkotykowymi osiadł w Meksyku. Będąc w trakcie detoksu, Lee konfrontuje się z dotkliwą egzystencjalną pustką; nadużywa alkoholu i niebezpiecznie zbliża się do granicy obłędu. Podczas podróży przez Panamę i Ekwador, w poszukiwaniu mitycznego yagé, rośliny przypisywanej właściwościom telepatycznym, nawiązuje relację naznaczoną głęboką asymetrią z Eugene’em Allertonem. Desperackie pragnienie bliskości każe mu wierzyć, że odnajdzie ją u boku byłego marynarza. Każda kolejna próba zdobycia jego uczuć przynosi jednak odwrotny skutek, odsłaniając narastającą obojętność partnera i boleśnie pogłębiając wyobcowanie Lee.

William S. Burroughs buduje narrację na nasyconych satyrą i groteską monologach Lee, które służą narzuceniu partnerowi własnej wizji rzeczywistości. Ten jednak, konsekwentnie uchylający się od dialogu, staje się swoistym zwierciadłem, w którym odbija się portret narratora jako osoby głęboko samotnej, nierozumianej i uwięzionej w doświadczeniu izolacji. Lee jawi się tu jako bohater tragiczny, typowy outsider, balansujący między ucieczką przed autodestrukcją a rozpaczliwym poszukiwaniem wsparcia, ciepła i bliskości.

Nie sposób analizować powieści „Queer” w oderwaniu od biograficznego wydarzenia z 1951 roku, przypadkowego zastrzelenia przez Burroughsa jego żony, Joan Vollmer. Jak sam autor podkreśla w przedmowie do książki, jej powstanie było „próbą egzorcyzmowania Złego Ducha”, który pchnął go do zbrodni. „Moje nawiedzenie było wynikiem śmierci Joan. Gdyby nie to, nigdy nie zostałbym pisarzem”, stwierdza. Trudno więc nie odczytywać postaci Lee jako figury tragicznej, dźwigającej ciężar nieusuwalnego poczucia winy.

Nie dziwi zatem fakt, że w warstwie stylistycznej Burroughs sięga po prozę oszczędną i surową w formie, przełamywaną surrealistycznymi monologami przypominającymi narkotyczne wizje. Ironia i czarny humor pełnią tu funkcję swoistej tarczy ochronnej, pozwalając autorowi mierzyć się ze skrajnie intymnym wymiarem własnego doświadczenia i nadając powieści charakter bezlitosnej wiwisekcji autodestrukcyjnej jednostki oraz jej egzystencjalnego nihilizmu.

„Queer” pozostaje więc powieścią nie tyle prowokacyjną, ile boleśnie szczerą – zapisem emocjonalnego impasu, w którym pragnienie bliskości nieustannie zderza się z niemożnością porozumienia i trwałego zakorzenienia w świecie. Burroughs nie oferuje czytelnikowi ani katharsis, ani pocieszenia; zamiast tego konfrontuje go z doświadczeniem samotności jako stanu egzystencjalnego, którego nie da się przezwyciężyć za pomocą ucieczek, substytutów czy iluzorycznych obietnic transcendencji. W tym sensie „Queer” jawi się jako jedna z najbardziej przejmujących i osobistych książek autora. To świadectwo momentu granicznego, w którym pisanie nie ratuje przed samotnością, lecz pozwala ją nazwać.

www.bookiecik.pl

Powieść „Queer”, napisana na początku lat pięćdziesiątych XX wieku, ze względu na swoją ówcześnie obrazoburczą treść musiała czekać ponad trzy dekady na oficjalną publikację – oficjalnie ukazała się dopiero w 1985 roku. Z dzisiejszej perspektywy jej siła prowokacji nie jest już tak odczuwalna, jednak jako intensywny, emocjonalny zapis stanu ducha narratora wciąż zajmuje...

Fajna, ale dla mnie zbyt chaotyczna. Zdecydowanie wolę film, bo przynajmniej wzbogacony jest ładnymi kadrami.

Fajna, ale dla mnie zbyt chaotyczna. Zdecydowanie wolę film, bo przynajmniej wzbogacony jest ładnymi kadrami.