Serce i pazur. Opowieści o uczuciach zwierząt

Przepiękne historie o tym co potrafią czuć zwierzęta. Historie, które wydarzyły się naprawdę. Krótko opisane, wzbogacone zdjęciami. Bardzo ciekawy zbiór ważnych informacji o wielu gatunkach zwierząt.

Przepiękne historie o tym co potrafią czuć zwierzęta. Historie, które wydarzyły się naprawdę. Krótko opisane, wzbogacone zdjęciami. Bardzo ciekawy zbiór ważnych informacji o wielu gatunkach zwierząt.

Książka lekka i dość przyjemna, nie wiem tylko na ile treść jest rzetelna pod względem naukowym, napisana jest stylem bardzo prostym , często miałam wrażenie, że rozdziały są niedokończone a treść jest infantylna.

Książka lekka i dość przyjemna, nie wiem tylko na ile treść jest rzetelna pod względem naukowym, napisana jest stylem bardzo prostym , często miałam wrażenie, że rozdziały są niedokończone a treść jest infantylna.

Słabizna. Książka raz, że bardzo infantylna. Dużo w niej twierdzeń, które jest łatwo zakwestionować. Autorka rzuca na tapet jakieś twierdzenie, przechodzi nad nim do porządku dziennego, po czym wyprowadza z tego wcześniej słabo zargumentowanego twierdzenia następne. O braku jakichkolwiek odniesień do badań nie wspomnę. Powoływanie się zaś na rzeczy, które autorka widziała w telewizji jest po prostu słabe. Dwa, że informacje w niej zawarte są często tak oczywiste, że ma się poczucie traconego czasu. Np rozwodzenie się o tym, dlaczego niektóre gatunki udają martwe miało sens w czasach, gdy pisał Dyakowski, a nie w XXI wieku! Trzy, że autorka lata od tematu do tematu, od delfina do sarny itp. Jak na kogoś , kto pół życia spędził w białowieskiej puszczy to dosyć "krępujące". Literacko również nie zachywca. Enty raz się przekonuję, że gdyby nie nazwisko, to dorobek Pani Simony nie byłby nikomu znany.

Słabizna. Książka raz, że bardzo infantylna. Dużo w niej twierdzeń, które jest łatwo zakwestionować. Autorka rzuca na tapet jakieś twierdzenie, przechodzi nad nim do porządku dziennego, po czym wyprowadza z tego wcześniej słabo zargumentowanego twierdzenia następne. O braku jakichkolwiek odniesień do badań nie wspomnę. Powoływanie się zaś na rzeczy, które autorka widziała w...

To był mój pierwszy kontakt z Simoną Kossak. Ciekawa i przyjemna w odbiorze książka. Relaksująca.

To był mój pierwszy kontakt z Simoną Kossak. Ciekawa i przyjemna w odbiorze książka. Relaksująca.

Dość pseudonaukowa pozycja, gdzie autorka próbuje nam przedstawić różne sytuacje pokazujące nam, że zwierzęta posiadają uczucia... Problem w tym, że wiele opisanych przykładów jest mocno naciągana, a zachowania zwierząt przytoczone jako przedstawiające ludzkie odczucia czasami bardzo łatwo można obalić mając nawet minimalne pojęcie o behawioryzmie. Bardzo dużo tu opiniowania, za to poparcia jakimikolwiek badaniami tutaj nie ujrzymy. Zresztą, sama autorka krytykuje podejście badaczy i naukowców, a swoje zdanie uważa za o wiele bardziej rzetelne niż prace specjalistów, bo "ona widziała na własne oczy". To nie jest tak, że uważam zwierzęta za pozbawione uczuć, ale pani Kossak miesza bądź myli zwierzęce poczynania dyktowane stresem, instynktem oraz po prostu chęcią przetrwania z wyższymi ludzkimi emocjami, gdzie naprawdę nie trzeba być wielkim znawcą, by zauważyć co danym zwierzęciem kierowało w jego poczynaniu, i że zdecydowanie stan emocjonalny był ostatnim, co odgrywało tutaj rolę.

Dość pseudonaukowa pozycja, gdzie autorka próbuje nam przedstawić różne sytuacje pokazujące nam, że zwierzęta posiadają uczucia... Problem w tym, że wiele opisanych przykładów jest mocno naciągana, a zachowania zwierząt przytoczone jako przedstawiające ludzkie odczucia czasami bardzo łatwo można obalić mając nawet minimalne pojęcie o behawioryzmie. Bardzo dużo tu...

"Serce i pazur" stanowi próbę przybliżenia czytelnikowi świata natury z perspektywy nieco osobliwej, ponieważ autorka opiera swoją narrację głównie na anegdotach i osobistych przemyśleniach. Styl książki ma charakter gawędowy, co może przypaść do gustu tym, którzy szukają lżejszego podejścia do tematu zwierząt, lecz jednocześnie stanowi to słabość dzieła z naukowego punktu widzenia.

Pani Kossak przypisuje zwierzętom ludzkie emocje i motywacje, co jest antropomorfizacją mogącą wprowadzać w błąd. Sugerowanie, że zwierzęta myślą i czują tak jak ludzie, bez solidnego oparcia w badaniach naukowych, może być uznane za nadużycie. Autorka omija również istotne koncepcje etologiczne i ewolucyjne (jak np. teoria altruizmu Hamiltona),co mogłoby znacząco wzbogacić dyskusję na temat rzekomego altruizmu w świecie zwierząt.

Brak odniesień do badań naukowych i dorobku etologii czyni książkę raczej literacką interpretacją niż naukowym studium. Dla czytelników poszukujących głębszej analizy i bardziej naukowego podejścia do zachowań zwierząt lektura ta może okazać się rozczarowująca.

"Serce i pazur" stanowi próbę przybliżenia czytelnikowi świata natury z perspektywy nieco osobliwej, ponieważ autorka opiera swoją narrację głównie na anegdotach i osobistych przemyśleniach. Styl książki ma charakter gawędowy, co może przypaść do gustu tym, którzy szukają lżejszego podejścia do tematu zwierząt, lecz jednocześnie stanowi to słabość dzieła z naukowego punktu...

Nie miałam dotąd do czynienia z twórczością Simony Kossak, choć jej nazwisko było mi znane - nie wiedziałam więc, jakiej formy spodziewać się po tych "Opowieściach o uczuciach zwierząt". I jakoś "Serce i pazur" nieszczególnie do mnie trafiło, choć nie zaprzeczę, że książkę czytało się szybko. Przede wszystkim dlatego, że składa się ona z mnóstwa króciutkich rozdziałów (na minutę-dwie czytania) poprzeplatanych jeszcze sporą ilością zdjęć i rysunków. Takie zwięzłe opowieści trafiają do mnie czasem poprzez media społecznościowe, ale od książki mam jednak większe oczekiwania - a tutaj tej treści było tyle, co kot napłakał.
No i sama treść... Autorka opowiada różne ciekawostki o zwierzętach, zazwyczaj w formie krótkich anegdotek - często też przypisując zwierzętom ludzkie ceny i uczucia. Sam pomysł nie przeszkadzałby mi, bo też uważam, że świat zwierzęcych uczuć bywa niedoceniany, jednak po przeczytaniu "Serca i pazura" mam wrażenie, że lektura nie wniosła kompletnie nic do mojego życia. Te historyjki uciekają z głowy równie szybko, jak do niej trafiają, nic nie jest rozbudowane na tyle, by mieć poczucie choć odrobinę zgłębionego tematu. Gdyby nie to, że książkę czyta się naprawdę niemal naraz, pewnie bym jej nie skończyła. Lepiej by z tego zrobić cykl krótkich postów w internecie niż marnować papier na druk...

Nie miałam dotąd do czynienia z twórczością Simony Kossak, choć jej nazwisko było mi znane - nie wiedziałam więc, jakiej formy spodziewać się po tych "Opowieściach o uczuciach zwierząt". I jakoś "Serce i pazur" nieszczególnie do mnie trafiło, choć nie zaprzeczę, że książkę czytało się szybko. Przede wszystkim dlatego, że składa się ona z mnóstwa króciutkich rozdziałów (na...

Książka uchyla okno empatii dla zwierząt, a uchylone - otwiera na oścież. Wiele jednak treści jest oczywistych, dlatego niektórych opowieści nie zamieszczałabym tylko po to, by pokazać pełne spektrum emocji, albo wybrałabym bardziej niezwykłe fakty. Niemniej jednak cenna pozycja. Jeśli miałabym coś dodać: warto przeczytać biografię Simony Kossak pióra Anny Kamińskiej - wtedy inaczej odbiera się treść książek tej autorki.

Książka uchyla okno empatii dla zwierząt, a uchylone - otwiera na oścież. Wiele jednak treści jest oczywistych, dlatego niektórych opowieści nie zamieszczałabym tylko po to, by pokazać pełne spektrum emocji, albo wybrałabym bardziej niezwykłe fakty. Niemniej jednak cenna pozycja. Jeśli miałabym coś dodać: warto przeczytać biografię Simony Kossak pióra Anny Kamińskiej -...

Jest świetnie napisana, choć dla mnie za dużo tu antropomorfizacji. Uważam po prostu, że antropomorfizacja jest często wyrazem antropocentryzmu. Z drugiej zaś strony nigdy za wiele wkładania do głów przedstawicielom naszego gatunku, że przedstawiciele innych też odczuwają emocje; najłatwiej je opisać odbijając je w zwierciadle naszych. Może następnym krokiem, kiedy odejdziemy od kartezjańskiego podejścia do innych gatunków będzie próba zrozumienia ich z mniej ludzkiej perspektywy.

Jest świetnie napisana, choć dla mnie za dużo tu antropomorfizacji. Uważam po prostu, że antropomorfizacja jest często wyrazem antropocentryzmu. Z drugiej zaś strony nigdy za wiele wkładania do głów przedstawicielom naszego gatunku, że przedstawiciele innych też odczuwają emocje; najłatwiej je opisać odbijając je w zwierciadle naszych. Może następnym krokiem, kiedy...

Moja alergia na infantylizm i bambinizm nie pozwala ocenić tej książki lepiej.

Moja alergia na infantylizm i bambinizm nie pozwala ocenić tej książki lepiej.