Cisza i spokój. Cała prawda o życiu daleko od miasta

Bardzo ciekawa książka pokazująca głównego bohatera w publicystycznej formie, bo słowo "popularnonaukowej" byłoby trochę nadużyciem. Od historii odkrycia/wynalezienia, poprzez geopolitykę i gospodarkę, miejsce w kulturze po sprawy tak oczywiste jak zdrowie, wynalezienie insuliny, globalna skala problemu. Wielopłaszczyznowe zgłębienie tematu, zrozumienie powiązań ale bez straszenia. Bardzo dużo zdjęć i grafik ilustrujących zagadnienie.

Naszą dewizą jest hasło „Dzień bez spaceru to dzień zmarnowany”. Należę do grona tych matek, które wietrzą dziecko, ile tylko się da. Od urodzenia wychodziłam z córką na bardzo długie spacery. Pobliski las zachęca do przebywania i mogę śmiało stwierdzić, że to tam wychowuje się moje dziecko i dzięki kontaktowi z naturą bardzo wiele osiągnęliśmy, ponieważ bardzo długo tylko tam córka była aktywna, chciała chodzić, biegać. W mieście wyłączała się, odpływała w wózku z powodu nadmiaru bodźców. Późniejsze wyjście z domu zawsze kończyło się krzykami. To było jeszcze przed zdiagnozowaniem padaczki i dobraniem lekarstw. Spacery dotleniały, relaksowały i sprawiały, że ataków było mniej, były łagodniejsze, dlatego zawsze będę wielką orędowniczką zabierania dziecka na spacery do lasów. Często jednak spotykałam się z murem niechęci i przekonywania mnie, że wówczas można się przeziębić. O dziwo u nas infekcji było mało. A jeśli się pojawiły w czasie uczęszczania do placówek oświatowych to w czasie spacerów w sosnowym lesie szybko znikały. Trudno było mi wyjaśnić innym jak takie dziecko ubrać. Dla mnie było to intuicyjne i wiedziałam, że muszę mieć ubrania na zmianę, ciepłe i jednocześnie wygodne rzeczy oraz bardzo ciepły kokon w wózku zimą, aby umęczone marszem dziecko przywieź do domu. Kiedy zobaczyłam publikację „Nie ma złej pogody na spacer. Tajemnica szwedzkiego wychowania dzieci” Lindy Åkeson McGurk wiedziałam, że to strzał w dziesiątkę, bo zawiera bliskie mi podejście. Do tego na pewno znajdziemy tam niezbędną instrukcję, co i jak robić. I się nie zawiodłam. Autorka jest mieszkającą od dwudziestu lat w Stanach Zjednoczonych Szwedką. To właśnie wychowanie dzieci oraz obserwacja ich reakcji na kontakt z naturą zainspirowały ją do napisania poradnika dla rodziców oraz nauczycieli. Linda Åkeson McGurkwprowadza nas do książki, kiedy Maya ma siedem lat, a Nora cztery. Zaskakuje ją bunt córek, które nie chcą wyjść na spacer, bo jest zimno, a później są zachwycone kontaktem ze śniegiem i dostrzegają, że w parku nie ma innych dzieci. Gdzie one są? Siedzą przed telewizorami. Później cofniemy się w czasie, zobaczymy jak bardzo odmienne od Norweskiego jest podejście Amerykanów do zabaw na świeżym powietrzu. Ku zaskoczeniu autorki dzieci zwykle nawet nie mają ciepłych ubrań, ponieważ przewożone są w ciepłych środkach transportu do ciepłych pomieszczeń. Zobaczymy świat, w którym wszystko (nawet wizytę w banku) da się załatwić z samochodu. To sprawia, że coraz mniej osób spaceruje po parkach, lasach i rezerwatach. Do tego przepisy często nie sprzyjają takiej aktywności, wymagane jest trzymanie się szlaków, zakazuje kąpieli w potokach i wiele innych rzeczy w imię pozornej dbałości o środowisko. Sytuacja rodzinna sprawiła, że Linda musiała wrócić w rodzinne strony w rodzinne strony na pół roku, gdzie może przypomnieć sobie to wszystko, co było bliskie jej dzieciństwu. Zmiana otoczenia obwarowana jest też wieloma wyzwaniami. Zwłaszcza tymi dotyczącymi edukacji. Odmienne podejście Amerykanów do nauki sprawia, że dzieci muszą wiele materiału przepracować. Opuszczenie w wieku siedmiu lat niektórych materiałów może zaprzepaścić przyszłość i zamknąć drzwi na Harwardzie. Autorka wyjeżdża w swoje rodzinne strony z takimi lękami. Zastanawia się, czy szwedzkie leśne szkoły i przedszkola, w których dziecko kilka godzin dziennie przebywa na placu zabaw, są w stanie czegoś nauczyć i przygotować do planowanych studiów. Śledząc życie Lindy widzimy, że Szwedzi od pierwszych dni życia są przyzwyczajani do przebywania na świeżym powietrzu, chociaż temperatury nie wydają się zachęcające. Spacerujące z wózkami matki to widok powszechny i nie budzi tu takiej sensacji jak w Stanach Zjednoczonych, gdzie uważano, że Linda przemieszcza się na piechotę, bo nie stać jej na samochód. Do tego innym powszechnym widokiem są wózki stojące przy oknie restauracji, kiedy rodzice spotykają się ze znajomymi w środku. Pisarka zabiera nas do świata, który jest mi bardzo bliski: spacery z dzieckiem w czasie deszczu. Pokazuje innym, że nie ma złej pogody. Wystarczy dobrze dobrane ubranie: na deszcze wodoodporne, ma mróz ciepłe, a w letnie dni lżejsze. W osobistą opowieść o doświadczaniu macierzyństwa wpleciono cenne rady, w jaki sposób ubierać dziecko, dlaczego drzemki na świeżym powietrzu są tak ważne, dla najmłodszych, dlaczego warto pozwolić dzieciom na brudzenie się i doświadczenie otoczenia, jak zorganizować piesze wycieczki, dlaczego ważne jest nastawienie oraz brak pośpiechu, a także pozwolenie dzieciom na swobodę oraz wskazywanie dokąd chcą podążać. Wyjaśni jak zainteresować pociechy otoczeniem, dobrać dla nich szlaki, zachęcić do wędrówki dzięki obecności pupili oraz dlaczego warto zabierać na spacery przekąski i picie. Wszystko wyjaśnione w bardzo prosty, przejrzysty sposób. „Nie ma złej pogody na spacer. Tajemnica szwedzkiego wychowania dzieci” to publikacja podzielona na osiem części. Wszystkie pozwalają nam na przyjrzenie się kontaktowi z przyrodą, osobistym doświadczeniom autorki z różnych stron. Dowiemy się jak obcowanie z naturą w tym wieku wpływa na postawy ekologiczne, dlaczego osoby dużo przebywające na świeżym powietrzu w otoczeniu roślin i zwierząt lepiej dbają o to otoczenie w wieku dorosłym. Podkreśla też terapeutyczne znaczenie takiej aktywności, zauważa jak ruch sprzyja zdrowym nawykom żywieniowym oraz pomaga regulować emocje. Znajdziemy w tej książce zderzenie dwóch światów, innego podejścia do wychowania i wskazania jak to przekłada się na zmiany w zakresie zdrowia. Widzimy też odmienne priorytety w dwóch kulturach. Autorka nie idealizuje życia w Szwecji. Pisze o wyzwaniach, jakim musi stawić czoło. Po długim pobycie w USA musi przywyknąć do tego, że ciepła woda jest limitowana (starcza na kilka minut), w pomieszczeniach jest zimno i zimne są też podłogi, trzeba ciągle ciepło się ubierać. Do tego sam dom, w którym musi zamieszkać jest jak na amerykańskie standardy bardzo mały, a wszystko przez to, że życie toczy się głównie poza nim, że ludzie nastawieni są do spędzania większości czasu na świeżym powietrzu. Wyzwaniem okaże się też niewypełnianie dzieciom czasu po szkole zajęciami pozalekcyjnymi, które tu są przeznaczone na odpoczynek i zabawę. „Nie ma złej pogody na spacer” nie jest poradnikiem tylko czymś w rodzaju osobistej opowieści z radami oraz odwołaniami do publikacji naukowych i popularnonaukowych. Czyta się tę książkę jak powieść o wychowywaniu dzieci w określonych warunkach i nastawieniu.

Ciekawe połączenie poradnika podróżniczego z osobistymi refleksjami życiowymi. Autorka odkrywa kilka ciekawych kart ze swojego życia, a także, bazując na swoim wieloletnim i szerokim doświadczeniu przekazuje swoje spostrzeżenia i porady. Wszystko to podane w lekkiej i nie nużącej formie.

Mimo kilku lat rozwoju nauki, większość zawartych tu informacji jest zapewne nadal aktualna, a zatem z powodzeniem może służyć jako wstęp do zagadnienia mikrobioty. Głównie jelitowej, ale nie tylko. Sporo medycznych pojęć i nazw gatunków bakterii, do tego częste wtrącenia ciekawostek, niekoniecznie związanych z treścią rozdziału. Całość nieco spowalnia czytanie, ale zdecydowanie warto dotrwać do końca.

Zbigniew Czendlik to wzorcowy przykład tak zwanego „fajnego księdza”. Wiecie, tego, z którym można pożartować, do którego najchętniej pójdzie się na mszę, bo wiadomo, że nie będzie przeciągał kazania, i który jest animatorem jakiejś udanej prospołecznej lokalnej inicjatywy (i żeby nie było, chwała mu za to!). A gdy przypadkiem z różnych powodów zwątpisz czasem w instytucję Kościoła Katolickiego, to zapewne szybko usłyszysz od kogoś, że „przecież w Kościele są i dobrzy księża”, i osoba ta szybko podeprze to zdanie nazwiskiem takiego księdza Czendlika. Powiem szczerze, jestem trochę rozczarowana tą książką. Nie jest to bynajmniej pogłębiona rozmowa. Ksiądz Czendlik doskonale czuje się w centrum zainteresowania i to widać, stąd wiele ciekawych anegdot i uniwersalnych prawd i przemyśleń, o których warto od czasu do czasu sobie przypomnieć, więc miejscami czyta się to naprawdę przyjemnie, ale jest też dużo uciekania od trudnych dla Kościoła Katolickiego tematów oraz protekcjonalnego traktowania pewnych grup społecznych, głównie kobiet. Posłużę się paroma przykładami: Spowiadanej parafiance utyskującej na relacje z mężem zaleca „wizytę u fryzjera i kosmetyczki”, a kobiece łzy uważa za środek manipulacji oraz radzi żeby jednak nie płakać, bo „uśmiechnięte jesteśmy piękniejsze”. Ksiądz również wielokrotnie sam sobie zaprzecza, nawet w kwestiach fundamentalnych: w jednej chwili deklaruje, że to dobrze, gdy rodzice chrzczą swoje nieświadome tego dzieci, bo dają im w ten sposób to co najlepsze, by zaledwie dwie strony dalej stwierdzić, że kiedy w sprawie chrztu przychodzi do niego dorosły człowiek, raczej najpierw odprawia go z kwitkiem, zachęcając by dobrze przemyślał sobie tę , nieodwracalną przecież, decyzję. Niektóre poglądy uważam z kolei za wręcz skandaliczne, na przykład gdy potwierdza że jest zwolennikiem "wychowawczego klapsa" (oczywiście stanowisko poparte koronnym argumentem, że przecież on sam też nieraz oberwał i jakoś wyszedł na ludzi), czy o tym, że męskie łzy to przejaw słabości. Notabene, co moim zdaniem wyjątkowo obrzydliwe, stwierdził to wspominając jednego z prezydentów Słowacji, płaczącego na wizji ponieważ uprowadzono wówczas jego syna, a o którym to ojcu Czendlik pomyślał, że chociaż mu współczuł to jednak "nie chciałby, żeby jego prezydent płakał [okazując tym samym słabość]"). Rozumiem, że każdy ksiądz to po prostu człowiek. W przypadku księdza Czendlika – na pewno dobry i przesympatyczny. Nie oczekiwałam zresztą od tej książki spotkania ze sztucznie wykreowaną Figurą i cieszę się, że w tym co mówił, jej bohater był autentyczny, zapewne licząc się z tym, że nie każdemu przypadnie to do gustu. Nie mogłam jednak przejść obojętnie obok bulwersujących mnie fragmentów zwłaszcza, że znaczna większość opinii innych czytelników tutaj chwali postawę Księdza za jego, nazwijmy to, antysystemowość - podczas gdy moim zdaniem ta książka wręcz powiela, a tym samym umacnia, wiele szkodliwych poglądów i stereotypów, które znakomicie się mają również w katolickim „mainstreamie”, a na który to mainstream ksiądz Czendlik miałby być remedium.

W pierwszym odruchu rzuciłam się do porządków;)... Pozycja okazała się dla mnie niezwykle inspirująca... ponadto ciepło napisana, niespiesznie, w dobrym stylu ... Szczególnie zachwycił mnie opis budzącej się przyrody w ogrodzie... Książka delikatna i odprężająca ... zawarte w niej sugestie - niezwykle trafne... Do przeczytania w chłodny wieczór ... oczywiście POWOLI.

Przyjemna książka, choć trochę nie rozumiem sensu wrzucania cytatów, które taka naprawdę nic do niej nie wnoszą. Czyta się jednak szybko i spokojnie, lektura jest niezbyt wymagająca oraz nieco inna od wszystkich książek podróżniczych, które wcześniej przeczytałam:)

Dobra pozycja dla tych, którzy otwierają się na holistyczne podejście do zdrowia. Orina dotyka bazowych tematów holistyki i medycyny integralnej, przeprowadzając wywiady z różnymi specjalistami. Każdy rozdział koncentruje się na wybranej tematyce, choć oczywiście tematy przenikają się, wszystko jest połączone w spójną całość, akcentując naszą rolę w procesie utrzymania zdrowia czy zdrowienia. Nie jestem laikiem w tym temacie, ale i tak bardzo mnie zaciekawiła. Będę ją polecać osobom zaczynającym swoją drogę. Tematyka jest szeroka: makrobiotyka, rola aktywności fizycznej (z mocnym akcentem na jogę czy qigong), moc oddechu, duchowy rozwój (z silnym akcentem na buddyzm zen), medycyna integralna, proces chorobowy i jego przyczyny, TCM, ziołolecznictwo, psychologia i emocje, genetyka, cancer coaching, medytacja oraz rola duchowości w psychologii. Dodatkowy plus za piękne wydanie i skład. 7.5

Przyjemna książka. Autor z osobistym zaangazowaniem opisuje swoję doświadczenia związane z leśnymi zwierzętami. Tytuł trochę myloncy, ponieważ jest tu sporo historii o różnych zwierzętach a o wilkach stosunkowo niewiele. Nie odbiera to uroku książce, mimo ze jest ona zdecydowanie subiektywna.

Człowiek mieszka nad Bałtykiem od urodzenia i jeszcze wszystkiego nie wie o jego tajemnicach i wpływie na miasta i ludzi nad nim mieszkających. I za to przybliżenie historii dziękuję Autorce. Książa jest wydana w stylu retro. Posiada ryciny i fotografie z gazet i zapewne ze zbiorów prywatnych i muzealnych. Niektóre opowiadania o nadbałtyckich miastach sięgają nawet wieku XII. Duża praca wykonana przez Autorkę nie idzie jednak w parze ze stylem przedstawiania informacji, któremu brakuje wigoru. W tytule czytamy przecież „...Historie zza parawanu” i chciałoby się trochę tej ikry, szwungu i smaczku, a tymczasem mamy bardzo reporterski, wręcz gazetowy styl „Głosu Wybrzeża”. Uważam, że świetnie by tu pasował styl przekazu informacji stosowany w Polskiej Kronice Filmowej.

Przeczytać i podać dalej. Koniecznie!! Powrót Enta. Od lat włóczę się po lasach, różnorakich lasach, i nawet z połowy rzeczy napisanych tutaj nie zdawałem sobie sprawy. Zawodzą na równi wiedza szkolna, wiedza powszechna jak i intuicja. Winna to być lektura obowiązkowa w szkołach. Dziwne, że ta książka nie trafiła na indeks rządowych ksiąg zakazanych, tak rewolucjonizuje potoczne spojrzenie na kwestie ekosystemów leśnych. Do tego wiedzę podano w formie łatwo przyswajalnej. Ułomnością publikacji jest brak ilustarcji - suche opisy larw kózkowatych, sposobu niecenia ognia czy robienia piszczałek z pewnością przekraczają wyobraźnię większości czytelników, zwłaszca w dobie dominacji bodźców wizualnych. Dużą zaletą natomiast są informacje uzupełniające, dotyczące lasów polskich, uczynione przez tłumaczkę. I taka refleksja na koniec: jeśli w niemieckich lasach stężenie poczernobylskiego cezu nadal wielokrotnie przekracza normy, to polskie lasy - za sprawą liberalnego podejścia do zbieractwa runa leśnego (a dokładniej corocznego wynoszenia z nich tysięcy ton grzybów) należą prawdopodobnie do najczystszych - radioaktywnie - lasów w Europie... Czy wiesz, że... Agent Orange był stosowany również miedzą Łabą a Renem?..

Po poprzedniej porażce, która zwie się "Poradnik na błędach!" Pauliny Młynarskiej (to był naprawdę mój błąd, że dałam się wciągnąć w sam środek tak ohydnej czytanki), miałam przyjemność trzymać w rękach całkowite jej przeciwieństwo. Przede wszystkim ta książka jest spokojem, chociaż momentami zaczyna wchodzić bardziej agresywny akcent, który na szczęście zostaje w porę opanowany. Widać, że przez te cztery lata, które dzielą obie pozycje, Paulina pracowała nad sobą. Przede wszystkim nie przedstawia już AŻ TAKIEJ pogardy dla innych, jej ego wyciszyło się. Chociaż...krytyka nadal jest, a raczej pewne insynuacje, które czuję, że mogłyby zamienić się w niezłą wiązankę. Paulina jako uczennica, a zarazem nauczycielka jogi powinna wiedzieć, że takie rzeczy uniemożliwiają rozwój duchowy. Bycie spokojem to nie wieczne, negatywne ocenianie tych, którzy postępują inaczej niż sobie byśmy życzyli. To nie wywyższanie się i uważanie, że samemu czyni się niemalże wszystko lepiej. Bo tutaj znowu ego będzie szwankowało. Czy jogin, sorry jogini ;-) zakładająca markowe legginsy do praktykowania jest pseudojoginką? Kurcze, że też nie patrzę na metki u innych i się nie zastanawiam kto jakiej firmy portki ma:/ może gdzieś tutaj jest sens... ;-) tak bynajmniej można wywnioskować ze słów Pauliny. Natomiast zgadzam się, że jest sporo oszustów, którzy pokrętnie rozumieją filozofię prawdziwej jogi. Książka na pewno dobra pod wieloma względami. Pomocna dla tych, którzy od miesięcy, lat zabierają się za praktykowanie jogi. Jest na pewno pewną motywacją, a dla Pauliny powolnym rozliczaniem się z przeszłością, która przez ojca była wyjątkowo bolesna, a jej konsekwencje ciągną się przez cały czas. Bo jak sama napisała - niektóre rany nie są do wyleczenia. Najważniejsze nauczyć się z nimi żyć. Ktoś napisał, że spodziewał się poradnika, a okazało się, że to autobiografia. Ja się cieszę z tego faktu. Sam poradnik, nie bazujący na historii człowieka jest mniej przekonywujący. Tutaj mamy traumę, zmagania, walkę o siebie, postępy. Jednym słowem życie, a nie suche rady.

Kurczę, kilka książek o zero waste juz przeczytałam, ale ta jest zdecydowanie najlepsza. Od wydania tej pozycji minęło już trochę czasu i bardzo się cieszę, że nie sięgnęłam po nią wcześniej - porównywanie rzeczywistości zero waste teraz i sprzed kilku lat było świetne! Plusy: - przejście przez cały dom i analiza produkowanych śmieci, - zwrócenie uwagi na metodę małych kroków, tak bardzo przeze mnie uwielbianą, - przepisy <3 - pokazanie różnych metod na zero waste razem z przemyśleniami autorki, - wywiady z osobami z różnymi perspektywami na zero waste. Ja widzę jeden minus: autorka mieszka w Poznaniu, który jest dużym miastem i bardzo czuć, że jest to pisane właśnie z takiej perspektywy. W momencie, kiedy ma się niedaleko sklep bezopakowaniowy, zero waste jest dużo łatwiejsze. Życie na wsi to jest całkiem inna bajka i nie zawsze "chcieć to móc". Oczywiście wypowiadam się z mojej perspektywy. Już na sam koniec: zdecydowanie warto! Spodziewałam się jakiegoś gniota, a tu proszę- bardzo ciekawa i mądra lektura :)

Całkiem zgrabnie napisana historia dwóch mam - emigrantek, którym przyszło wychowywać swoje dzieci w Holandii. Autorki podkreślają mądrą swobodę w wychowaniu dzieci (uwzględnienie zdania najmłodszych, kształtowanie odpowiedzialności przez zaufanie, moc rozmowy...) i opiekuńczość państwa (organizacja i wsparcie socjalne). Przyjemna lektura, którą bardzo dobrze się czyta.

Sympatyczna opowieść, przedstawiona w bardzo optymistycznym klimacie, bo i sami pani Danusia taka była, więc jak mogło być inaczej? Niemniej mam nieodparte wrażenie, że poznaliśmy tylko jedno oblicze tej wybitnej aktorki. "Czegoś" tu zabrakło. Owo "coś", co byłoby bardziej głębszym nakreśleniem osoby Danuty Szaflarskiej. No cóż...Pozostaje nam tylko snuć domysły, co też ma swój urok. Pewna "niewiedza" czy częściowa prawda roztaczają aurę tajemniczości, która jest czymś niezbędnym dla utrzymania statusu prawdziwej gwiazdy, wielkiej artystki, legendy.

Tak się złożyło, że w święta czytałam Izbica, Izbica a potem przyszedł czas na Mazel Tow. Z historii opisującej historię Żydów w Polsce podczas wojny i po jej zakończeniu przeniosłam się do Belgii lat 80 tych ubiegłego wieku. Książka była o tyle ciekawa, że pokazała jak mogło być w Polsce gdyby w czasach komunizmu nie wypędzono reszty Żydów ocalałych po wojnie. Narratorka książki znalazła się w dość trudniej sytuacji. Z jednej strony uczyła w domu tradycyjnej rodziny żydowskiej z drugiej mieszkała z uchodźcą z Iranu. Sytuacja dość skrajna i ciekawa. O obyczajach żydowskich trochę z książki się dowiemy. Oglądamy jednak ich świat jakby przez dziurkę od klucza, w niewielkim aspekcie gdyż goje do ich świata nie są wpuszczani. Narratorka chyba trochę ma żal, że przez jakiś czas czuła się częścią tego świata, by potem z upływem czasu więź zanikła.

Ta książka naprawdę mnie ujęła. Niesamowicie cieszy mnie, że osoba wierząca, i to tak rozpoznawalna jak Szymon Hołownia, odważyła się głośno mówić o prawach zwierząt i o tym, jak powinniśmy o nie dbać również w kontekście duchowym. Jako chrześcijanka i wegetarianka bardzo mocno utożsamiam się z tym przesłaniem – wierzę, że troska o zwierzęta to nie tylko kwestia etyki, ale też wyraz naszej wiary i szacunku do Stwórcy. W świecie, w którym często słyszy się, że zwierzęta „są po to, by służyć człowiekowi”, takie świadectwo to powiew świeżości i nadziei. Choć momentami książka jest bardziej refleksyjna niż konkretna, to skłania do przemyśleń i daje poczucie, że empatia wobec zwierząt to nie moda, lecz część naszej ludzkiej (i duchowej) odpowiedzialności. ⭐ Ocena: 7/10

Nie rozumiem średniej oceny na tym portalu. Ta książka to kawał fajnej popularyzatorskiej etnologii, która ogólnie omawia zagadnienie Lapończyków (Saamów). Czytelnik dowie się skąd się oni wzięli na tych terenach, jak byli postrzegani już przez starożytnych, a także wszystkiego co jest związane z ich ludem. Jadłospis, Religia, Mity, Ubiór, Obyczaje. Aż do czasów obecnych. Wziąłem sobie jako lekką lekturę na święta. Książeczka w sam raz do czytania w podróży. Wszystko jest w niej wytłumaczone zatem nie trzeba ratować się Internetem. Mamy sporo kolorowych zdjęć krajobrazów. Język i styl jest przystępny, z humorem i anegdotkami, a książka nadaje się dla dzieci w wieku powyżej 10 lat. Czego chcieć więcej od pracy popularyzatorskiej? Z tej dowiemy się wszystkiego o Saamach aby wyrobić sobie w głowie obraz tego ludu.

Profesor Bralczyk rozmawia z żoną o miłości. Omawiane są tutaj różne etapy, formy i aspekty miłości oraz sposobów jej wyrażania - zakochanie i pierwsze wyznanie uczuć, rytuały występujące w związkach, kłótnie, język czułości, rozstanie itp. Poszczególne zagadnienia przedstawiane są zarówno z psychologicznego, jak i językowego punktu widzenia - sporo tu ciekawostek na temat pochodzenia różnych słów i wyrażeń, odniesień do różnych dzieł kultury (literatury, filmu), a także do prywatnych doświadczeń autorów z ich długoletniego małżeństwa.

Zazwyczaj mam spory problem z kończeniem książek, często porzucam je w połowie, ale w przypadku "Ostatniego pustelnika" o dziwo w ogóle nie było tego problemu. Przez tę historię przebrnąłem niezwykle sprawnie i z czystą przyjemnością. To, co najbardziej ujęło mnie w stylu Michaela Finkela, to konkret. Książka nie jest sztucznie rozwleczona, a autor bardzo spójnie i trafnie łączy główny temat z pobocznymi wątkami historycznymi czy dialogami, które świetnie dopełniają całość. Finkel miał też po prostu niesamowite szczęście – fakt, że człowiek tak skrajnie stroniący od ludzi obdarzył go zaufaniem i dał mu w zasadzie wolną rękę w opisaniu swojego życia, to ewenement. Postać Christophera Knighta jest fascynująca i złożona. Jego zdolność adaptacji do surowych warunków i umiejętności przetrwania przez 27 lat w absolutnej samotności robią kolosalne wrażenie. Fascynuje mnie to, co tak naprawdę siedziało w jego głowie. On nie uciekł do lasu jak jakiś romantyk, żeby napisać o tym wzniosłą książkę – on po prostu chciał odciąć się od świata. Finkel próbuje wejść w jego umysł, szuka odpowiedzi na pytanie "dlaczego?", ale chyba nigdy w 100% się tego nie dowiemy. I to jest w tej historii niesamowite. Zdecydowanie polecam – to reportaż, który nie tylko wciąga jak dobra powieść, ale też zostawia nas z wieloma pytaniami o to, czego tak naprawdę potrzebujemy do życia.