Gawędy o wilkach i innych zwierzętach

6/10 Sam pomysł podróży śladami Daniela Vettera, który w XVII wieku odwiedził Islandię i napisał z tego wydarzenia relację był naprawdę świetny. Wykonanie pewnie też. Gorzej z jego opowiedzeniem. W skrócie mówiąc książka Piotra Milewskiego jest swobodnym zapisem podróży autora po krainie lodu i ognia. Ot zwyczajna podróż, delikatnie okraszona rozmowami z napotkanymi ludźmi. Czyta się to przyjemnie, jednak dla mnie - człowieka dogłębnie zakochanego w Islandii - to za mało. Jak na reportaż brakuje mi bardziej dogłębnego wejścia w temat kraju na północy. Większej ilości rozmów, większego pokazania przyrody, próby odpowiedzi na pytanie „jakim krajem jest Islandia?”. Może to być ciekawa lektura dla kogoś, kto jeszcze na wyspie nie był lub kto jeszcze o niej nie czytał - jako wprowadzenie do tematu.

Książka uchyla okno empatii dla zwierząt, a uchylone - otwiera na oścież. Wiele jednak treści jest oczywistych, dlatego niektórych opowieści nie zamieszczałabym tylko po to, by pokazać pełne spektrum emocji, albo wybrałabym bardziej niezwykłe fakty. Niemniej jednak cenna pozycja. Jeśli miałabym coś dodać: warto przeczytać biografię Simony Kossak pióra Anny Kamińskiej - wtedy inaczej odbiera się treść książek tej autorki.

"There is no such thing as disciplining your cat" "Kocie mojo, czyli jak być opiekunem szczęśliwego kota" - to szczegółowa instrukcja budowania świadomej relacji między człowiekiem a zwierzęciem, oparta na prostym, ale kluczowym założeniu: kot nie jest złośliwy - on jest po prostu... kotem, działającym zgodnie ze swoją naturą. Najmocniejszą stroną książki dla mnie okazał się sposób, w jaki autor tłumaczy zachowania kotów przez pryzmat ich wrodzonych instynktów. Koncepcja „pierwotnego kota” żyjącego w każdym domowym mruczku pozwala spojrzeć na codzienne problemy (drapanie mebli, nocne gonitwy, unikanie kuwet) nie jako przejawy złośliwości, a jako sygnały wynikające z biologii i potrzeb gatunku. A z tego wynika, że odpowiedzialność za jakość relacji nie leży po stronie zwierzęcia, lecz człowieka, który decyduje się wprowadzić je do swojego świata. Galaxy konsekwentnie pokazuje, że większość konfliktów to efekt niezrozumienia kociej natury, a nie „trudnego charakteru” pupila. Autor opiera się na wieloletniej pracy ze zwierzętami, także tymi po przejściach, dzięki czemu proponowane rozwiązania są konkretne i możliwe do wdrożenia. Czytelnik dostaje nie tylko wyjaśnienie dlaczego kot zachowuje się w określony sposób, ale też jak reagować, by poprawić i jego dobrostan i własny komfort życia. "As I said, I always prefer, for the sake of Cat Mojo, for cats to feel like they are making the decisions" Trudno nie uznać tej pozycji za podstawę dla każdego obecnego lub przyszłego opiekuna kota - szczególnie dla osób, które widzą w zwierzęciu dodatek do mieszkania, a nie żywą, wymagającą istotę. Galaxy skutecznie obala mit kota jako stworzenia „samowystarczalnego”, pokazując, że jego niezależność nie wyklucza potrzeby uwagi, struktury i środowiska dostosowanego do jego natury. Jednocześnie książka potrafi momentami przytłoczyć. Skala zaleceń dotyczących przestrzeni, liczby zasobów czy organizacji kociego środowiska może wywołać w czytelniku poczucie, że bez idealnych warunków nie jest się wystarczająco dobrym opiekunem. W efekcie zamiast motywacji pojawia się chwilami presja jakby szczęście kota wymagało infrastruktury na miarę specjalistycznego centrum behawioralnego. To jedyny zgrzyt w publikacji, która poza tym jest napisana z autentyczną pasją i realną troską o dobro zwierząt.

Mocna książka. Wszyscy jesteśmy hipokrytami. Nie chcemy wiedzieć, skąd bierze się nasze jedzenie, ignorujemy cierpienie zwierząt w przemyśle spożywczym, ale jednocześnie oburzamy się na myśliwych. Ubolewamy nad losem wielorybów, ale nie mamy problemu z jedzeniem tuńczyka złowionego sieciami, które jednocześnie zabijają tysiące innych ryb. Wzruszamy się na filmach o orangutanach tracących domy przez wycinkę lasów, a jednocześnie bezrefleksyjnie sięgamy po batoniki z olejem palmowym. Kilka razy miałem zgrzyt, kiedy zaczynał przesadnie bronić myślistwo czy kiedy mówił o kastracji dziko żyjących kotów, że to zabieranie im macierzyństwa. No jest wiele takich wątków, myślę, że każdy z nas znalazłby coś, przy czym się oburzy,, ale i tak książka warta przeczytania, bo pokazuje, że świat przyrody nie jest prosty i że każdy nasz wybór, czy to kupno mięsa, czy rezygnacja z niego, ma swoje konsekwencje.

Autorka opisuje w dość prosty i klarowny sposób Finlandię, jej cechy charakterystyczne, ciekawostki o ludziach i zwyczajach. Czyta się szybko, miejscami jest zabawnie, miejscami jest efekt zdziwienia, ale nie ma takiego wow, czegoś co zastanowi głębiej czy skłoni do refleksji. Akurat kilka dni wcześniej przeczytałam Kocie chrzciny i tamta książka zdecydowanie posiada "to coś".

Książka do kontemplacji. Narracja jest tu tak spokojna, że początkowo bardzo ciężko mi było wejść w ten powolny rytm, zwłaszcza, że wcześniej czytałam zwariowaną Miszczuk. Uparcie jednak brnęłam, próbując dostosować pracę umysłu do tej książki i chyba w pewnym momencie mi się to udało. Jestem ogólnie fanką książek przyrodniczych, chociaż ta nie była jakoś bardzo mocno naszpikowana fachową wiedzą, jest raczej lekka pod tym względem. Owszem, można się z niej tego i owego dowiedzieć, ale głównie to jest taka impresjonistyczna opowieść o życiu angielskiej łąki i jej mieszkańcach. Autor jest właścicielem pewnego terenu łąkowego, o który dba i w dwunastu rozdziałach przedstawia nam, co się tam dzieje w ciągu całego roku kalendarzowego. Jest też hodowcą bydła i owiec, które tam wypasa, kosi łąki, aby zgromadzić siano na zimę i takie tam. Możemy tu poczuć zachwyt nad pięknem przyrody, aczkolwiek może nieco dysonansu wprowadza fakt, iż autor przyznaje się również do polowania na niektóre zwierzęta, np. króliki, i w niektórych miejscach opisuje także momenty, kiedy to robi - trochę to budzi mieszane uczucia, choć przynajmniej nie jest to polowanie dla samego "sportu" - z tego co zrozumiałam, facet po to zabija zwierzę, aby je sobie potem zjeść. Nie jestem fanką myślistwa, ale i nie rzucam kamieniem, sama nie jestem wege. W niektórych fragmentach z kolei autor opisuje, jak odnajduje szczątki zwierząt dopadniętych przez inne drapieżniki, są to momentami dość turpistyczne opisy - no dobra, jest to prawda o naturze, ale niekoniecznie przyjemna do czytania. Tak poza tym jednak w przeważającej mierze mamy zachwyt nad pięknem. Od razu skojarzyła mi się inna książka, którą czytałam kilka lat temu, o podobnej strukturze i tematyce, a mianowicie "Ukryte życie lasu. Rok podglądania natury" Davida G. Haskella. Obie książki łączy spokojny, medytacyjny rytm, obie też opisują okrągły rok przyglądania się jednemu, konkretnemu wycinkowi przestrzeni natury. Z porównania w mojej opinii zwycięsko jednak wychodzi "Ukryte życie lasu" - było tam po pierwsze więcej pogłębionej, fachowej wiedzy, a po drugie nie było tam żadnych takich nieprzyjemnych elementów, wspomnianych wcześniej. "Prywatne życie łąki" jest okej, warto sięgnąć, jeśli się lubi tego rodzaju literaturę, ale niekoniecznie nazwałabym to lekturą obowiązkową. Natomiast na pewno jest to tego typu książka, która pomaga wprowadzić się w stan uspokojenia, jeśli ktoś akurat ma taką potrzebę.

Książka w przyjemny dla oka i ucha sposób, w dość luźnej formie odsłania sytuacje z życia osoby podążającej z kamerą za zwierzętami. Nie oznacza to, że nie zawiera ona, tak jak w innych książkach Pana Kostrzyńskiego, ważnych objaśnień i apeli dotyczących ważkich tematów. Pozycja godna uwagi tych, którzy zainteresowani są tematyką przyrodniczą i zechcą poznać spojrzenie Autora na różne aspekty z nią związane.

Jacek Karczewski w swojej książce „Noc sów. Opowieści z lasu” dokonuje czegoś znacznie wykraczającego poza ramy klasycznego atlasu ornitologicznego. To pasjonujący, literacki reportaż z pogranicza biologii, mitologii i osobistego wyznania miłości do natury. Karczewski, znany popularyzator przyrody, zabiera nas w podróż do świata, który większość z nas przesypia, a który tętni życiem, dramatem i niezwykłą inteligencją. To lektura, która zasługuje na mocne 8/10, ponieważ potrafi zmienić zwykły spacer po lesie w metafizyczne przeżycie. Biologia ubrana w emocje Autor nie zasypuje czytelnika suchymi faktami. Zamiast tego, buduje narrację wokół konkretnych spotkań i gatunków – od majestatycznego puchacza, przez tajemniczą płomykówkę, aż po maleńką sóweczkę. Karczewski posiada niezwykły dar personifikacji, który nie popada w infantylność; on po prostu pozwala nam dostrzec w sowach ich unikalne charaktery. Opisuje ich niesamowity słuch, bezszelestny lot i wzrok, który przebija mrok, ale robi to językiem pełnym podziwu i literackiego polotu. Dowiadujemy się o skomplikowanych rytuałach godowych i trudach wychowywania piskląt, co sprawia, że te nocne ptaki stają nam się bliskie niczym sąsiedzi zza miedzy. Sowa jako symbol i ofiara Książka nie ucieka od trudnych tematów. Karczewski analizuje nasz kulturowy lęk przed sowami, który przez wieki prowadził do ich prześladowań. Od zwiastunów śmierci po symbole mądrości – autor śledzi te tropy, by ostatecznie skonfrontować je z brutalną rzeczywistością współczesnych zagrożeń: zanikaniem siedlisk, zatruciami i zmianami klimatu. To właśnie ten aktywistyczny nerw sprawia, że „Noc sów” jest pozycją ważną. To nie tylko książka do podziwiania, ale wezwanie do uważności i ochrony tego, co wciąż mamy na wyciągnięcie ręki, a co tak łatwo możemy stracić. Dlaczego 8/10? Ocena osiem odzwierciedla mistrzostwo w popularyzowaniu nauki, choć niektórzy czytelnicy mogą poczuć lekki przesyt dygresyjnym stylem autora. Karczewski potrafi odpłynąć w stronę osobistych wspomnień, co dla jednych będzie atutem budującym klimat, dla innych zaś lekkim rozproszeniem głównego tematu. Niemniej jednak, rzadko zdarza się autor, który o piórach i szponach potrafi pisać z taką samą czułością, z jaką poeci piszą o miłości. „Noc sów” to literacki noktowizor. Jacek Karczewski udowadnia, że przyroda nie potrzebuje ulepszeń, by być fascynująca – potrzebuje jedynie kogoś, kto potrafi o niej opowiedzieć z pasją. To książka dla każdego, kto czuje, że w miejskim zgiełku stracił kontakt z rytmem ziemi. Po jej przeczytaniu już nigdy nie spojrzycie na ciemny las w ten sam sposób; będziecie nasłuchiwać, wypatrywać i – co najważniejsze – rozumieć. Osiem punktów za to, że po lekturze każdy z nas chce zostać choć trochę bardziej „sowolubny”

Drodzy Czytelnicy, "Na ratunek" zdecydowanie nie było dla mnie łatwą lekturą; do tego stopnia, że musiałam czytać "na raty", by ochłonąć pomiędzy kolejnymi rozmowami z mądrymi ludźmi. Krążyło mi po głowie wiele myśli i emocji, począwszy od poczucia winy z powodu przynależności do gatunku Homo sapiens, przez szok, że ja, która uznaje się za osobę z otwartym umysłem i raczej szerokim kątem widzenia przeróżnych problemów, na równi z innymi ludźmi widzę zbyt wąskie pole. Poczułam motywację do poprawy swojego życia, ale też głęboką bezsilność. Bardzo spodobała mi się forma książki, skupiająca wielu ludzi, znających się na różnych rzeczach, poznanie szerszej perspektywy i wskazówek dla codziennego działania. Tę książkę umieszczam na swojej domowej półce książek najważniejszych w moim życiu i osobiście uważam, że w szkole, zamiast kolejnej książki w tematyce 2 wojny światowej, powinno być omawiane "Na ratunek".

Ciekawy reportaż stworzony z rozmów z kobietami z województwa mazowieckiego, z ekspertami oraz babcią jednej z autorek (tu mam zastrzeżenie - po co ta relacja jest tak pocięta?). Wniosek, jaki wysnuły autorki przy okazji tej podróży wydaje się być wyjątkowo trafiony w odniesieniu globalnym: "Rozmowa jest doświadczeniem, za którym tęskni wielu ludzi". Ciekawostka, która mnie zszokowała: miesięcznica kosztuje 90 tys. zł.

Robert Macfarlane – angielski pisarz, podróżnik, wykładowca Emmanuel College Uniwersytetu w Cambridge – bywa określany mianem twórcy nowego sposobu pisania o przyrodzie, o krajobrazie powiązanym nierozerwalnie z ludzkim postrzeganiem, z naszymi marzeniami, wyobrażeniami, tęsknotami. To nie jest typowa książka o górach. Niewiele w niej detali dotyczących poszczególnych wypraw, nie jest uporządkowaną historią alpinizmu, katalogiem ekspedycji, zbiorową biografią wspinaczy. Bo Macfarlane’a interesuje to, co dzieje się w ludzkim umyśle w zetknięciu z górskim krajobrazem, to, co motywuje człowieka do wspinania się na trudno dostępne szczyty oraz to jak historycznie zmieniał się stosunek człowieka do gór. Początkowo był strach przez nieznaną i groźną, jałową i brzydką, „nieludzką” przestrzenią. Ale na przełomie XVIII i XIX stulecia nastąpiła zmiana, górski krajobraz zaczęto postrzegać jako piękny i wspaniały, szczyty stały się obiektami marzeń, a romantyczny paradygmat zawładnął umysłami wspinaczy i turystów, poetów i malarzy. Ostanie trzy stulecia przewartościowały stosunek człowieka do gór, a ich cechy – stromizna, wysokość, odosobnienie – stały się wartościami, o które warto zabiegać. „W mojej książce próbuję wyjaśnić” – pisze Macfarlane – „w jaki sposób góra może »zawładnąć« człowiekiem, wytworzyć w nim takie przywiązanie do czegoś, co jest przecież tylko stertą kamieni i lodu. Dlatego nie badam dróg, którymi ludzie docierali w góry, ale drogi, które wedle ich wyobrażeń miały ich tam zawieść, a także to, co w związku z nimi czuli i jak je po-strzegali. Nie będę się zajmował nazwiskami, datami, szczytami i wysokościami nad poziomem morza, jak czynią to autorzy typowych górskich opowieści, lecz doznaniami, emocjami i ideami. Nie jest to historia wspinaczki, ale historia wyobraźni”. Rozpisany na dziewięć rozdziałów esej Macfarlane’a ma niezwykłą zaletę. Autor splata błyskotliwe wywody teoretyczne z opisem osobistego doświadczenia. Kiedy pisze o historii geologii i zmianach wiedzy dotyczącej wieku i powstawania gór, uzupełnia wywód opisem własnych obserwacji geologicznych podczas wycieczki w szkockie pasmo Cairngorm. Gdy opisuje fascynację człowieka niebezpieczeństwem i ryzykiem związanym z górską przygodą, rozpoczyna od wspomnienia swojej dramatycznej wspinaczki, gdy sam szczęśliwie wymknął się śmierci w skalnej ścianie. Pisząc o poznawaniu lodowców, relacjonuje swoją wyprawę w góry Tien-szan i przekraczanie wielkiego lodowca Inylczek. Kolejnym interesującym zagadnieniem, które omawia jest zmieniający się stosunek człowieka do wysokości, bycia na szczycie i widoku, który się zeń rozpościera. Dziś w epoce samolotów, lotów kosmicznych i wieżowców widok na świat z góry nie jest czymś nadzwyczajnym, ale sto i więcej lat temu był doświadczeniem rzadkim i niezwykłym. Wysokość stawała się stopniowo celem samym w sobie, co uwidacznia się także w języku. To co „wysokie”, „wyniesione”, „wzniosłe” jest wartościowane pozytywnie, w przeciwieństwie do tego co „niskie”, „podrzędne”, „poniżone”. Znakomita jest refleksja autora nad bezużytecznością alpinizmu, który nie tworzy żadnych materialnych wartości i jest w tym sensie aktywnością „niepotrzebną” i „zbędną”. I w ten wątek wplata autor osobistą opowieść o swoim dziadku alpiniście, który wprowadzał go w góry oraz doświadczeniu wielkiej górskiej panoramy – widoku z alpejskiego czterotysięcznika w pogodny dzień. Osobnym zagadnieniem są góry nieznane, nieopisane, niezdobyte – krajobrazy „poza mapą”. Kiedyś to, co nieznane było atrakcyjne jedynie ze względów utylitarnych, dopiero pod koniec XVIII wieku stało się czymś pożądanym, ciekawym, godnym poznania. Rola map była nie do przecenienia, a wypełnianie treścią pokrywających je tu i ówdzie białych plam, stałą się ambicją dla pokoleń zdobywców. Motywacje poznawania nieznanych górskich obszarów miały także podłoże religijne i duchowe. Scena gwałtownej burzy w kanadyjskich Górach Skalistych otwiera rozdział poświęcony przynależności gór do zupełnie innej sfery. Jak pisze wprost Macfarlane: „Góry należą do innego świata”. Zdarzają się w nim rzeczy dziwne i nieoczekiwane, a powrót zeń normalności jest trudny. Jak napisał jeden z wybitnych eksploratorów Alp Horace-Bénédict de Saussure, górą są „swego rodzaju ziemskim rajem”. Rozdział ostatni to precyzyjna rekonstrukcja trzech epickich wypraw na Mount Everest w latach 1921-1924, podczas których próbował zdobyć najwyższą górę świata legendarny angielski wspinacz George Mallory. To historia opętania, ale zarazem piękny mit bezinteresownego heroizmu. I jeszcze spinający całość epilog zatytułowany tajemniczo "Zając bielak". To wyjątkowa książka, precyzyjnie opisująca w jaki sposób kultura wpływa na nasze postrzeganie górskiego krajobrazu. Autor podkreśla, że patrząc na góry dokonujemy interpretacji, „czytamy krajobraz”, przypisujemy górom cechy, których w istocie nie mają, Nasza wspólna kulturowa pamięć determinuje sposób w jaki patrzymy na góry. A przecież góry to fizyczne obiekty zbudowane ze skał i lodu. To ludzka wyobraźnia nadaje im właściwości emocjonalne, tak rozumiane góry – szerzej: krajobrazy – są wytworami naszego postrzegania, naszego umysłu. Warto uzupełnić lekturę tej książki obejrzeniem dokumentalnego filmu Jennifer Peedom Góra (Mountain) z 2017 roku. Robert Macfarlane był współautorem scenariusza i autorem komentarza do zdjęć. Ten film śmiało można uznać za wizualnie olśniewającą ilustrację idei omawianych w książce "Góry. Stan umysłu". Jednej z najciekawszych książek o górach jakie znam.

Bardzo przyjemnie napisana, nie dramatyzująca, nie moralizatorska. Konkretna. Z ogromną czułością autorka pisze o wilkach, ich zwyczajach i wilczych rodzinach, a przy tym obala popularne i wciąż pokutujące w umysłach ludzi mity o tych "krwiożerczych" zwierzętach. Poleciła bym szczególnie osobom, które oburzają się "mordowaniem biednych sarenek" albo "zabijaniem młodych". Różne opinie słyszałam o drapieżnikach, nie tylko wilkach, i ta książka jest świetnym głosem rozsądku w tej trochę bezsensownej dyskusji na temat tego, kto jest Zły i Niedobry. Warto mieszczuchom przybliżać dziką przyrodę i ta książka na pewno spełnia dobrze swoje zadanie.
Ma jednak jeden minus: jak dla mnie jest za krótka.

Świetnie napisana i pięknie wydana książka o smogu w Polsce. Książka pełna ciekawych faktów o tym, skąd bierze się zanieczyszczenie powietrza i jak wpływa na nasze życie. Wydana w 2019 roku, więc część informacji o przepisach czy zakazach już może być nieaktualna. Niemniej jednak to wciąż wartościowa lektura, która dobrze tłumaczy problem i pokazuje, dlaczego temat jakości powietrza jest taki ważny. Mnie motywuje, żeby wybierać tramwaj zamiast auta, żeby jechać do pracy :D

To moja pierwsza pozycja związana z podobnym tematem, ogólnie sportów ekstremalnych i precyzyjnie o zdobywcach Everestu, co do których mam ambiwalentne odczucia, więc nie spodziewałam się, że będzie dla mnie intersująca. Jednak chyba to nietypowe podejście, opisanie nie samego trudu i wysiłku zdobywania szczytu (chociaż elementy tego też są), ale tej bardziej zwyczajnej strony: bazy, agencji, pracowników, a nie wyłącznie samych wspinaczy, których historie także są bardzo różnorodne, sprawia, że ta pozycja jest dla mnie ciekawa.

Super książka, ja bardzo lubię taką tematykę przyrodniczą. Tutaj słuchamy sobie opowieści o ptakach i przeróżnych ciekawostek ze świata ornitologicznego tak, jakbyśmy słuchali kolegi z ogromną pasją. Dowiadujemy się m.in., że gęsi gęgają do rodziców jeszcze z jajka, a wróbelki potrafią uprawiać miłość sto razy dziennie! Była Pani, która leciała za migrującymi ptakami na paralotni i dzięki temu dowiedziała się o ich trudnościach. Są ludzie, którzy strzelają do ptaków i to w haniebny sposób skradając się do nich w nocy. Ale są też ludzie, którzy tworzą piękne okazy dla ptaków i poświęcają życie na ich ochronę oraz obserwacje. Książka kończy się słodko-gorzkim podsumowaniem i opinią autora o gatunkach obcych i inwazyjnych i z tą argumentacją w przypadku ptaków jestem w stanie się zgodzić. Bardzo ciekawe i bardzo przystępne, super forma i piękne zdjęcia. Polecam.

Nie lubię śmieci. W lasach, parkach, na ulicy. Drażni mnie, gdy ktoś wyrzuca pety z okna auta, robi z lasu gruzowisko albo pali plastiki w piecu, trując siebie i sąsiadów. Dlatego gdy trafiłem na publikację uznanego autora poświęconą temu tematowi, sięgnąłem po nią bez wahania. Muszę przyznać, że "Książka o śmieciach" Stanisława Łubieńskiego to bardzo udany reportaż. Autor zręcznie łączy suche fakty i wiedzę ekspertów z dziedziny gospodarki odpadami z bardzo ludzką perspektywą oraz własnymi rozterkami. Łubieński jawi się jako osoba, która z jednej strony jest świadoma kryzysu klimatycznego i stara się mu przeciwdziałać, a z drugiej - czuje zwykłą ludzką bezsilność i chęć normalnego funkcjonowania w dużym mieście. Sam miewam podobne przemyślenia, dlatego to podejście jest mi wyjątkowo bliskie. Kolejna ważna kwestia: autor nie mówi nam, jak mamy żyć. Nie moralizuje, a w najlepszym razie daje przykład. Przecież i tak nie wszystkiemu jesteśmy w stanie zaradzić, skoro u podstaw problemu leżą wadliwe regulacje, chciwe korporacje i system kapitalistyczny nastawiony na wieczny wzrost. Jedynym mankamentem tej książki są dla mnie liczby. Czasem pojawiają się w losowych miejscach, bez kontekstu, przez co trudno ocenić, czy dana wartość to realny problem. Zamiast pełnić funkcję informacyjną, sprawiają wrażenie narzędzia do straszenia czytelnika lub budowania quasi-autorytetu tekstu. Przykład - 8 mln ton plastiku rocznie trafiających do oceanu to dużo czy mało? Podsumowując: jeśli ktoś jest wrażliwy na kwestie ochrony środowiska, chce dowiedzieć się więcej o drugim życiu swoich odpadów i jest realistą, a przy tym nie znosi wyższościowego tonu "ekonazi" - ta książka będzie świetnym wyborem.

Ta książka powinna być obowiązkową lekturą dla każdego, komu kiedykolwiek przyjdzie ochota na wyjazd w góry. Absolutnie obowiązkową! Autorka trochę niepotrzebnie dodawała swoje, ośmieszające jednak opinie o nieodpowiedzialnych turystach, na szczęście nie było ich dużo, w większości są wypowiedzi samych ratowników. Opowiadali niesamowite historie, które raz bawiły do łez, inne były wzruszające i tragiczne. Szczęście, że autorka nie cenzurowała wypowiedzi ratowników, tym sposobem historie nabrały jeszcze więcej autentyczności, a język był barwny i soczysty😂 Książka świetna, nie można się od niej oderwać, za to można się wiele dowiedzieć o TOPR-ze "od kuchni".

Kupiłam tę książkę z myślą, że będzie stanowiła ona dla mnie źródło pewnej wiedzy o życiu na wsi, jako że sama z chłopakiem takie planujemy. Na pewno się na tym nie zawiodłam. Książka nie opowiada tylko o idyllicznym życiu, jak ktoś to napisał, ale przedstawia trudy i radości w życiu innych. Tyle ile ludzi zostało przedstawione, tak też tyle różnych historii i zmagań. Pewne rzeczy mnie trochę zaskoczyły, inne dały mi inspiracje do dalszych poszukiwań, a jeszcze inne utwierdziły mnie, że życie pośród natury jest tym, czego naprawdę chcę. Sama książka jest pięknie wydana. Zdjęcia, ilustracje roślin, zielona kolorystyka. Naprawdę piękna!

Ta książka jest dokładnie tym, co obiecuje autor. Pokazuje Bieszczady od nieoczywistej strony, daje możliwość wyznaczenia nowych ścieżek i sygnalizuje, że poznanie tej krainy bez choćby minimalnej znajomości historii jest niepełne. Nie jest to na pewno pozycja dla kogoś, kto w Bieszczady jedzie pierwszy raz. Ten, kto odwiedził już tę przepiękną krainę, może znaleźć tu mnóstwo inspiracji do odkrywania jej na nowo, choć czytanie z mapą na pewno ułatwia zorientowanie się w tym, co autor opowiada.

Świetna książka, jej główną wadą jest to, że tak krótka, pochłonęłam ją w jedną bezsenną noc. Trochę esejów i reportaży oraz kilka ciekawych wywiadów, które czasem miałam wrażenie, że bardzo luźno dotyczą się samotności. Ta książka przede wszystkim zachęca do szukania dalej, poszerzania swojej wiedzy o tym kawałku świata oraz do zamyślenia się nad własnym życiem.