20th Century Boys: Chłopaki z dwudziestego wieku #1

Może to przez sentyment, w końcu lata mojej młodości też przypadają na XX wiek. A może po prostu dlatego, że Chłopaki z XX wieku to świetna zabawa i znakomita manga na start przygody z tym medium. Historia wciąga, miesza nostalgię z tajemnicą i bardzo szybko sprawia, że chce się sięgnąć po kolejne tomy.
Pozdro Wariacie!

Może to przez sentyment, w końcu lata mojej młodości też przypadają na XX wiek. A może po prostu dlatego, że Chłopaki z XX wieku to świetna zabawa i znakomita manga na start przygody z tym medium. Historia wciąga, miesza nostalgię z tajemnicą i bardzo szybko sprawia, że chce się sięgnąć po kolejne tomy.
Pozdro Wariacie!

Moja pierwsza manga w życiu, którą przeczytałem. Bardzo dobra opowieść, charakterystyczni bohaterowie. Najbardziej przypadł mi do gustu humor zawarty w tej mandze, oraz to jak zostało to wyważone z poważniejszymi momentami. Nieco proste, szybkie. Koniec końców jednak nie wiem czy jest to dla mnie bo ilość zabawy nie jest adekwatna do ceny. Tak, wiem można by kupować używki np na vinted, ale nie wiem czy się na tyle chce w to wciągać. Pewnie od czasu do czasu kupię jakąs mangę i tyle. Polecam.

Moja pierwsza manga w życiu, którą przeczytałem. Bardzo dobra opowieść, charakterystyczni bohaterowie. Najbardziej przypadł mi do gustu humor zawarty w tej mandze, oraz to jak zostało to wyważone z poważniejszymi momentami. Nieco proste, szybkie. Koniec końców jednak nie wiem czy jest to dla mnie bo ilość zabawy nie jest adekwatna do ceny. Tak, wiem można by kupować używki...

Ciężko jednoznacznie określić ten tytuł. Z jednej strony genialna kreska i ciekawe postacie. Z drugiej strony powolne zagmatwa tempo. Natomiast końcówka tomu zdecydowanie zachęca do dalszego czytania

Ciężko jednoznacznie określić ten tytuł. Z jednej strony genialna kreska i ciekawe postacie. Z drugiej strony powolne zagmatwa tempo. Natomiast końcówka tomu zdecydowanie zachęca do dalszego czytania

Akcja rozkręca się powoli, a przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Myślę, że jeszcze dużo stron trzeba będzie przewrócić, żeby zrozumieć całą historię. Póki co z każdym rozdziałem dostajemy same losowe okruszki - urwane zdania, niedopowiedziane wspomnienia, zawoalowane groźby. Czy fabuła zostanie przy dramacie czy skręci w fantastykę? Traktować niektórych bohaterów dosłownie czy po prostu uznać ich za niepoczytalnych? Nie wkręciłam się aż tak, jak w „Monstera”, ale mam możliwość przeczytania kolejnych tomów, z czego na pewno skorzystam.

Akcja rozkręca się powoli, a przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Myślę, że jeszcze dużo stron trzeba będzie przewrócić, żeby zrozumieć całą historię. Póki co z każdym rozdziałem dostajemy same losowe okruszki - urwane zdania, niedopowiedziane wspomnienia, zawoalowane groźby. Czy fabuła zostanie przy dramacie czy skręci w fantastykę? Traktować niektórych bohaterów...

Opinia po przeczytaniu całości:

Znacie te dziwne wyrzuty sumienia, gdy dzieło wychwalane pod niebiosa Wam się… zwyczajnie aż tak nie podoba?

Poprzeczka była ustawiona ekstremalnie wysoko. Naoki Urasawa jest ogólnie uznawany za jednego z najlepszych współczesnych twórców mangi. Sam bardzo lubię „Pluto”, a jego „Monster” to zaiste jedna z najlepszych historii jakie udało mi się poznać w tym medium. Jest tam idealna równowaga między mangową lekkością, odrobiną naiwności i młodzieżowości, a totalnie dojrzałym storytellingiem, pisaniem postaci i świetnym scenariuszem.

„Chłopaki z dwudziestego wieku” również krążą w tych rejonach, ale jakoś tej równowagi nie udało się zachować. Scenariusz mamy z jednej strony bardzo młodzieżowy, o dorastaniu, sile przyjaźni, wędrówkach we własne wspomnienia, dziwacznych planach z dzieciństwa wprowadzanych w życie. Z drugiej pojawiają się tu z czasem w teorii mocne, ponure, apokaliptyczne wręcz tematy, wielkie spiski, ludobójstwo, małe i wielkie tragedie.
Tylko jakoś się to do końca nie skleiło.

No chciałbym żeby było mroczniej, co ja mam powiedzieć. Więcej niepokoju, poczucia zagrożenia. A wyszła trochę młodzieżowa historia przygodowa w przebraniu, wplatająca coraz więcej wątków dramatycznych czy wręcz katastroficznych, ale nie osiągająca klimatem należytego ciężaru tych wątków.

Jest też u Urasawy wyraźnie odczuwalna powtarzalność w narracji, która przy tylu tomach ciut męczy. Ciągłe cliffhangery, postaci nie kończące zdań, sceny urwane zanim padnie kluczowa dla czytelnika informacja.

Nie zrozumcie mnie źle, to głównie kwestia moich preferencji - to jest wciąż Urasawa. Jest to genialnie poprowadzona, wielowątkowa historia z ogromnym wachlarzem wyrazistych postaci, warsztatowo wirtuozerska, na swój sposób przebojowa, hollywoodzka. No umówmy się, przeczytałem te 11 podwójnych tomów zazwyczaj z solidną przyjemnością (choć kryzysując lekko w okolicach 8. tomu).

Po prostu ta mieszkanka klimatów była dla mnie ciut za mało charakterna.

IG: @traczytanko

Opinia po przeczytaniu całości:

Znacie te dziwne wyrzuty sumienia, gdy dzieło wychwalane pod niebiosa Wam się… zwyczajnie aż tak nie podoba?

Poprzeczka była ustawiona ekstremalnie wysoko. Naoki Urasawa jest ogólnie uznawany za jednego z najlepszych współczesnych twórców mangi. Sam bardzo lubię „Pluto”, a jego „Monster” to zaiste jedna z najlepszych historii jakie udało mi...

Polecę jak zwykle przy mangach i komiksach, bo zlewają mi się w jedno i nie umiem odróżnić co jest w czym.
Dlatego ten tom będzie mieć ocenę 8 i ostatni będzie mieć ocenę 8, choć uważam, że seria zaczyna się mocnym C, a kończy się trochę meh.

Bohaterowie są wielkim plusem tej serii. Bardzo podobają mi się też przeskoki czasowe, zwłaszcza między dzieciakami, a tymi dwudziestokilkulatkami. Tajemnica, która unosi się nad postacią Przyjaciela i próba jej rozwikłania jest wciągająca.

Niestety, autor chyba chciał za dużo grzybków w barszcz wrzucić i końcówka jest... too much. Jest przeciągnięta, jest za duża jeśli chodzi o stawkę... nie umiem powiedzieć tego inaczej, że zmęczyła mnie informacja, że moja biblioteka nie ma jeszcze dwóch ostatnich tomów i ten 9 to nie jest koniec.

Ogółem - warto. Ale jeśli po pierwszym tomie będziecie mieć wysokie oczekiwania, obniżcie je.

Polecę jak zwykle przy mangach i komiksach, bo zlewają mi się w jedno i nie umiem odróżnić co jest w czym.
Dlatego ten tom będzie mieć ocenę 8 i ostatni będzie mieć ocenę 8, choć uważam, że seria zaczyna się mocnym C, a kończy się trochę meh.

Bohaterowie są wielkim plusem tej serii. Bardzo podobają mi się też przeskoki czasowe, zwłaszcza między dzieciakami, a tymi...

Piękny dowód talentu Urasawy!

Dialogi mało realistyczne, jak to w komiksach, "przerysowane",
a wartka akcja zostaje okupiona płytkimi profilami psychologicznymi bohaterów, ale ta kreska jest tak charakterystyczna i tak dobra po prostu, że warto czytać.

Na okładce: Kenji

Piękny dowód talentu Urasawy!

Dialogi mało realistyczne, jak to w komiksach, "przerysowane",
a wartka akcja zostaje okupiona płytkimi profilami psychologicznymi bohaterów, ale ta kreska jest tak charakterystyczna i tak dobra po prostu, że warto czytać.

Na okładce: Kenji

Autorowi udało się zbudować atmosferę tajemnicy, która trzyma w napięciu i wciąga. Dodatkowo sprawnie wpleciono humorystyczne sceny w dość mroczną fabułę.

Autorowi udało się zbudować atmosferę tajemnicy, która trzyma w napięciu i wciąga. Dodatkowo sprawnie wpleciono humorystyczne sceny w dość mroczną fabułę.

Jestem Collins.

Początek, jak początek - zapoznanie z bohaterami. Praca w sklepie, ślub kolegi, pogrzeb kolegi. Ot, życie. Tylko że w tym życiu przewija się co rusz tajemniczy symbol, który ma związek z Kenjim, no ale niestety chłop ma kiepską pamięć i gdyby nie pewne zdarzenie, toby sobie nie przypomniał, że kiedy Kenji mały był, to miał grupę kumpli, bazę, Księgę Przepowiedni i tajemniczy symbol...

I symbol ten prowadzi do zgromadzenia wokół osoby Przyjaciela. Kto to jest i do czego dąży - nie wiem. Wiem, że nie mają większych oporów przed zabójstwem i wiem, że działają jak sekty. Właściwie to całkiem ładnie powstawanie takich grup religijnych jest tu pokazane. W działaniach dość radykalni, a ich siatka sięga w miejsca, w które nie powinna sięgać.

Jak czytałam skany w pl, kiedy jeszcze WsechbibliaMangi istniała, to nie czułam takiego... niepokoju. Przy czytaniu. Ale teraz czuję, bo jest czego się bać.

Jestem Collins.

Początek, jak początek - zapoznanie z bohaterami. Praca w sklepie, ślub kolegi, pogrzeb kolegi. Ot, życie. Tylko że w tym życiu przewija się co rusz tajemniczy symbol, który ma związek z Kenjim, no ale niestety chłop ma kiepską pamięć i gdyby nie pewne zdarzenie, toby sobie nie przypomniał, że kiedy Kenji mały był, to miał grupę kumpli, bazę, Księgę...

Głównym bohaterem mangi 20th Century Boys – Chłopaki z dwudziestego wieku jest Kenji. Mężczyzna po 30 nie zaszedł w życiu zbyt daleko. Pracuje ze swoją mamą w sklepiku odziedziczonym po ojcu i opiekuje się niemowlakiem podrzuconym przez siostrę. Życie płynie powoli i nie jest zbyt emocjonujące. Na pewno nie przypomina ono dziecięcych aspiracji i młodzieńczych ambicji bohatera.

Pozorne i monotonne życie bohatera odmienia się po serii dziwnych zdarzeń. Pierw w okolicy nagle znika jedna rodzina. Później kolega z młodości popełnia samobójstwo, które wydaje się strasznie podejrzane. Na dokładkę ze wszystkimi zastanawiającymi sytuacjami powiązany jest pewien symbol. Proste logo, które Kenji kojarzy jeszcze z czasów dzieciństwa. Czy ten znak może być powodem śmierci kolegi? Czy Bohater w końcu spełni swoje marzenie o ratowaniu świata przed olbrzymim zagrożeniem?

Głównym bohaterem mangi 20th Century Boys – Chłopaki z dwudziestego wieku jest Kenji. Mężczyzna po 30 nie zaszedł w życiu zbyt daleko. Pracuje ze swoją mamą w sklepiku odziedziczonym po ojcu i opiekuje się niemowlakiem podrzuconym przez siostrę. Życie płynie powoli i nie jest zbyt emocjonujące. Na pewno nie przypomina ono dziecięcych aspiracji i młodzieńczych ambicji...