Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów

Książka ma wiele wad, metoda pisarska jest przezroczysta. Mogłaby taka pozycja mieć przynajmniej wymiar praktyczny, jednak - niestety, kiedy czytam coś takiego:
"Zanim Milena zdecydowała się pojechać do podwiedeńskiego Meran w 1920 roku, aby poznać autora, który zawładnął jej wyobraźnią, los poczynał sobie z nią mało delikatnie."
Jesenska spotkała się z Kafką tylko dwa razy i akurat nie w Merano - które leży w południowym Tyrolu, a nie pod Wiedniem!!! Sorki, ale to kompromitacja. Po czymś takim ja już autoriwi nie ufam

Książka ma wiele wad, metoda pisarska jest przezroczysta. Mogłaby taka pozycja mieć przynajmniej wymiar praktyczny, jednak - niestety, kiedy czytam coś takiego:
"Zanim Milena zdecydowała się pojechać do podwiedeńskiego Meran w 1920 roku, aby poznać autora, który zawładnął jej wyobraźnią, los poczynał sobie z nią mało delikatnie."
Jesenska spotkała się z Kafką tylko dwa razy...

Mają w sobie Czesi coś swoistego co ich wyróżnia, jakiś stoicyzm godzenia się z otaczającą ich rzeczywistością. Buntowania się tylko do pewnego stopnia, tylko poprzez jednostki, nigdy w wielkim kolektywie (oczywiście poza wyjątkami). Mariusz Surosz opowiada ich historię przez pryzmat kilkunastu postaci – pisarzy, poetów, polityków, myślicieli i intelektualistów. Tylko niektóre postaci były mi znane, większość chyba nie spotkałem nigdy, a przynajmniej tego nie pamiętam. Biogramy nie są długie, po kilkanaście stron na postać; skupione na XX w. Opowiadają historię mniej znaną ale równie wciągającą i fascynującą. Pokazują historię Czech (Czechosłowacji) okraszoną ich swoistym podejściem do życia, umiłowaniem wolności i niezależności, ale równie mocno godzeniem się z klęskami które co jakiś czas spadały na ich kraj.

Mają w sobie Czesi coś swoistego co ich wyróżnia, jakiś stoicyzm godzenia się z otaczającą ich rzeczywistością. Buntowania się tylko do pewnego stopnia, tylko poprzez jednostki, nigdy w wielkim kolektywie (oczywiście poza wyjątkami). Mariusz Surosz opowiada ich historię przez pryzmat kilkunastu postaci – pisarzy, poetów, polityków, myślicieli i intelektualistów. Tylko...

Sporo w tym Wikipedii, ale też widać też pieczołowitą pracę autora nad niektórymi postaciami, szczególnie tymi w Polsce mniej znanymi (Štefánik, Eliáš, Moravec). Nie do końca rozumiem zaproponowaną kolejność biografii.

Sporo w tym Wikipedii, ale też widać też pieczołowitą pracę autora nad niektórymi postaciami, szczególnie tymi w Polsce mniej znanymi (Štefánik, Eliáš, Moravec). Nie do końca rozumiem zaproponowaną kolejność biografii.

Poszczególne biogramy trochę nierówne, ale dla czechofilów dobra pozycja.

Poszczególne biogramy trochę nierówne, ale dla czechofilów dobra pozycja.

To nie książka historyczna, a raczej biograficzna gawęda. Każdy rozdział opowiada o innej postaci i chociaż ich dobór bywa dziwny, to całość czyta się dość lekko. Szkoda, że zabrakło więcej kontekstu historycznego, a zakres czasu jest ograniczony. Książkę warto przeczytać, ale nie stanowi rewolucji i raczej nie zmieni zapatrywania czytelnika na Czechy. Autor narzeka, że przeciętny Polak o sąsiadach niewiele wie, ale sam tego błędu nie naprawi, bo zbyt dużo czasu poświęca życiu prywatnemu znanych postaci, a za mało uwagi skupia na narodzie - jego historii i kulturze.

To nie książka historyczna, a raczej biograficzna gawęda. Każdy rozdział opowiada o innej postaci i chociaż ich dobór bywa dziwny, to całość czyta się dość lekko. Szkoda, że zabrakło więcej kontekstu historycznego, a zakres czasu jest ograniczony. Książkę warto przeczytać, ale nie stanowi rewolucji i raczej nie zmieni zapatrywania czytelnika na Czechy. Autor narzeka, że...

Całkiem dobra i zajmująca książka. Surosz przybliża nam czeski XX w poprzez rozbudowane biogramy ważnych postaci czeskiej historii. Są tu politycy mniej lub bardziej znaczący, artyści, pisarze, żołnierze i wojskowi, filozof, przedsiębiorcy a nawet wydawca podziemnej literatury. I nie, nie uważam, że Surosz powinien był wybrać inne postaci. Bardziej znane czy "flagowe". Uważam, że dokonał ciekawego wyboru osób nieoczywistych.
Moim zdaniem to ważna książka bo uświadomiła mi jak łatwo jest klepać stereotypowe opinie bez podstawowej wiedzy na temat historii jakiegoś ( całkiem nam bliskiego )narodu.

Całkiem dobra i zajmująca książka. Surosz przybliża nam czeski XX w poprzez rozbudowane biogramy ważnych postaci czeskiej historii. Są tu politycy mniej lub bardziej znaczący, artyści, pisarze, żołnierze i wojskowi, filozof, przedsiębiorcy a nawet wydawca podziemnej literatury. I nie, nie uważam, że Surosz powinien był wybrać inne postaci. Bardziej znane czy "flagowe"....

Jest to raczej zbiór krótkich i do tego powtarzalnych biografii niż reportaż. Nie tego oczekiwałam i przez to jestem dodatkowo zawiedziona. Patrząc na popularność tej pozycji w zakresie reportaży o Czechach, zastanawiam się czy reszta jest aż tak słaba, czy może nie są jeszcze odkryte przez szerszą publikę i ciężko do nich dotrzeć.

Jest to raczej zbiór krótkich i do tego powtarzalnych biografii niż reportaż. Nie tego oczekiwałam i przez to jestem dodatkowo zawiedziona. Patrząc na popularność tej pozycji w zakresie reportaży o Czechach, zastanawiam się czy reszta jest aż tak słaba, czy może nie są jeszcze odkryte przez szerszą publikę i ciężko do nich dotrzeć.

Dramatyczne stulecie Czechów. Tak brzmi podtytuł tego zbioru eseistycznych biografii czy raczej portretów postaci znanych za naszą południową granicą. Może nie do końca lub nie tylko Czechów – jest tam Amerykanka, Niemiec, Słowak czy Czech z wyboru, pochodzący z żydowskiej rodziny z Galicji. Wszyscy byli obywatelami Czechosłowacji, którzy odcisnęli piętno na jej historii bądź kulturze. Niewiele spośród tych osób jest znanych w Polsce, nawet czytelnikom Mariusza Szczygła. Ale większość tych portretów jest naprawdę dramatyczna, chociaż czysty, martyrologiczny w naszym rozumieniu tego słowa, życiorys posiada tylko Milada Horáková. Autor prezentuje postacie ze wszystkich stron barykady, od żony i syna pierwszego prezydenta, słowackiego współtwórcy Czechosłowacji, poprzez przywódcę nazistowskich Niemców sudeckich, komunistycznego prezydenta, dysydentów z czasów po praskiej wiośnie, ludzi kultury. Czesi uchodzą u nas za ludzi spokojnych i wyluzowanych. Kojarzą się ze Szwejkiem, wesołą atmosferą piwiarni, czeskim humorem. Tymczasem zaprezentowanie przez Surosza portrety Pepików są bardzo smutne. Pokazują ludzi, którzy zawsze płacili wysoką cenę za swoje wybory. Prawie o nikim nie można napisać, że żył lub żyła długo i szczęśliwie. Niektórzy postępowali wbrew sobie, aby ratować to co się dało, nie znajdując zrozumienia u wielu współczesnych i jeszcze większej ilości potomnych. Inni przekreślali swój dotychczasowy dorobek występując przeciwko temu, co sami wprowadzali. Ludzie kultury, którzy w okresie Husakowskiej normalizacji sprzeciwiali się systemowi nie tylko tracili pracę, ale co gorsze przyjaciół i byli wymazywani z pamięci zbiorowej. Inaczej niż u nas - ani bohaterstwo nie było spektakularne, ani kary czy męczeństwo. Na pewno po śmierci żyjemy w pamięci innych, za życia też. Więc była ona zacierana przez władzę lub bierną opinię społeczną. Surosz przywraca pamięć o wielu z nich, pokazując ich jako ludzi z krwi o kości, posiadających swoje pasje, wady i zalety. I pokazuje, że historia każdego kraju jest inna, tak jak jego kultura. Nie pasują do Pepików ani nasze kalki historyczne, ani nasz wyobrażony wzór Czecha. Ani w przypadku Czechów, ani nikogo innego nie szukajmy potwierdzenia dla naszych apriorycznych tez. Po prostu czytajmy, słuchajmy, patrzmy. Zdobędziemy wiedzę, która jest ciekawa, nawet gdy nie pasuje do naszych wyobrażeń. I właśnie taką przekazuje ta książka.

Dramatyczne stulecie Czechów. Tak brzmi podtytuł tego zbioru eseistycznych biografii czy raczej portretów postaci znanych za naszą południową granicą. Może nie do końca lub nie tylko Czechów – jest tam Amerykanka, Niemiec, Słowak czy Czech z wyboru, pochodzący z żydowskiej rodziny z Galicji. Wszyscy byli obywatelami Czechosłowacji, którzy odcisnęli piętno na jej historii...

Bardzo dobra książka o Czechach - w Polsce niektórzy z nich są mało znani. Można się dowiedzieć, że Czesi wcale nie są tacy ugodowi, jak w Polsce myślimy.

Bardzo dobra książka o Czechach - w Polsce niektórzy z nich są mało znani. Można się dowiedzieć, że Czesi wcale nie są tacy ugodowi, jak w Polsce myślimy.

Zdecydowanie na plus praca włożona w przygotowanie poszczególnych biografii, nie brakuje szczegółów. Zabrakło przybliżenia paru kluczowych postaci (Beneš czy Havel) kosztem mniej istotnych historycznie osób kultury. Na dłuższą metę nużąca forma polegająca w pierwszej kolejności na przedstawieniu śmierci każdego bohatera, następnie historia życia. Widać też, że książka jest zbiorem esejów, informacje w poszczególnych rozdziałach powtarzały się.

Zdecydowanie na plus praca włożona w przygotowanie poszczególnych biografii, nie brakuje szczegółów. Zabrakło przybliżenia paru kluczowych postaci (Beneš czy Havel) kosztem mniej istotnych historycznie osób kultury. Na dłuższą metę nużąca forma polegająca w pierwszej kolejności na przedstawieniu śmierci każdego bohatera, następnie historia życia. Widać też, że książka jest...