W imię prawdy

Trzeba przyznać, że ten tom był najlepszy z całego cyklu. Co prawda, nie było żadnego morderstwa, ale akcja mimo wszystko toczyła się wartko. Można powiedzieć dwutorowo. Nora prowadziła sprawę dot. pewnej spółki, natomiast Thomas zajęty był wydarzeniami na obozie żeglarskim (gdzie doszło do zaginięcia jednego z uczestników). Książka porusza trudne i ważne tematy (m. In. pedofilii, równowagi w związku, czy kwestii moralnych między partnerami biznesowymi). Jak zwykle obserwujemy zmagania bohaterów w sytuacjach trudnych i niespodziewanych, których nie brak w życiu każdego z nas. Myślę, że dlatego czytelnicy lubią takie serie, ponieważ zżywają się z ich bohaterami i traktują jak bliskich znajomych. Dlatego tak dobrze się wraca do Sandhamn (za każdym razem).

Trzeba przyznać, że ten tom był najlepszy z całego cyklu. Co prawda, nie było żadnego morderstwa, ale akcja mimo wszystko toczyła się wartko. Można powiedzieć dwutorowo. Nora prowadziła sprawę dot. pewnej spółki, natomiast Thomas zajęty był wydarzeniami na obozie żeglarskim (gdzie doszło do zaginięcia jednego z uczestników). Książka porusza trudne i ważne tematy (m. In....

Ta część była bardzo dobra. I fabuła ciekawa, wciągająca i działo się i nawet Nora nie była tak strasznie irytująca ;)

Ta część była bardzo dobra. I fabuła ciekawa, wciągająca i działo się i nawet Nora nie była tak strasznie irytująca ;)

Myślałam, że natknęłam się na kryminał ale czy kryminałem można nazwać książkę, w której w ogóle nie ma żadnej zagadki? 157 rozdziałów po to aby wlec historię, która jest oczywista. Nie sądzę aby to co znajduje się poniżej było spoilerem ale na wszelki wypadek tak to oznaczę.

Po co w ogóle był wątek z pedofilem? Przecież od pierwszych stron było wiadomo, że porwanie będzie powiązane z ojcem Benjamina a w jakiejś połowie książki zostało to praktycznie potwierdzone podczas sceny z rozmową telefoniczną. Nie dość, że oklepane to jeszcze autorka zmusza swoich odbiorców do zapoznawania się z chorymi wizjami zboka co absolutnie nic nie wniosło. Chyba, że coś pominęłam bo poddałam się przed metą tej książki.

Myślałam, że natknęłam się na kryminał ale czy kryminałem można nazwać książkę, w której w ogóle nie ma żadnej zagadki? 157 rozdziałów po to aby wlec historię, która jest oczywista. Nie sądzę aby to co znajduje się poniżej było spoilerem ale na wszelki wypadek tak to oznaczę.

Po co w ogóle był wątek z pedofilem? Przecież od pierwszych stron było wiadomo, że porwanie...

Najsłabsza część jak dotąd. Najbardziej denerwujące były błędy merytoryczne. Jakby książka nie widziała korektora po przetłumaczeniu.

Najsłabsza część jak dotąd. Najbardziej denerwujące były błędy merytoryczne. Jakby książka nie widziała korektora po przetłumaczeniu.

Porwanie dziecka i sprawa sądowa, która w oczywisty sposób prędzej czy później się połączy. Oczywiście obywatel Szwecji o arabskich korzeniach jest bardzo wrażliwy i przejmuje się losem zaginionego podopiecznego. Po drugiej stronie mamy przestępczość zorganizowaną reprezentowaną, a jakże przez obywateli Litwy.

Porwanie dziecka i sprawa sądowa, która w oczywisty sposób prędzej czy później się połączy. Oczywiście obywatel Szwecji o arabskich korzeniach jest bardzo wrażliwy i przejmuje się losem zaginionego podopiecznego. Po drugiej stronie mamy przestępczość zorganizowaną reprezentowaną, a jakże przez obywateli Litwy.

W imię prawdy Viveci Sten to już ósma część skandynawskiej serii o zabójstwach w Sandhamn. Każdego lata setki dzieci tłumnie przybywa na obóz żeglarski organizowany na niewielkiej wyspie Lökholmen. Wychowawcy nie radzą sobie niestety ze skutecznym nadzorem nad wszystkimi uczestnikami obozu. Coraz częściej dochodzi do niemiłych sytuacji, a dzieci dość szybko znajdują wśród rówieśników tzw. obozową ofermę. Nękanie przybiera na sile z każdym dniem i staje się coraz bardziej dotkliwe. Tymczasem w gęstwinie okolicznych lasów kryje się tajemnicza osoba, która przygląda się otoczeniu wakacyjnego obozu.

W imię prawdy Viveci Sten to już ósma część skandynawskiej serii o zabójstwach w Sandhamn. Każdego lata setki dzieci tłumnie przybywa na obóz żeglarski organizowany na niewielkiej wyspie Lökholmen. Wychowawcy nie radzą sobie niestety ze skutecznym nadzorem nad wszystkimi uczestnikami obozu. Coraz częściej dochodzi do niemiłych sytuacji, a dzieci dość szybko znajdują wśród...

Książkę uznałam za dobrą i wystawiłam jej 6 gwiazdek z 3 powodów:
- Lubię serie kryminalne, nawet jeśli są w nich słabsze części
- Śledztwo było interesujące
- Opuściłam co najmniej 40% treści. Po prostu przelatywałam niektóre fragmenty i zatrzymywałam się na tych, które dotyczyły bezpośrednio śledztwa, czyli szukania tropów.

Trochę to dzieło jest niechlujne, może to kwestia tłumaczenia: raz Wilma jest córką, a raz siostrą Jonasa (wtf???). Litwini nie są narodem słowiańskim, gdyby chodziło o "akcent ze wschodniej Europy", to ok. Ale nie słowiański.

A Nora jest niezrównoważona, jak słowo daję. Zakochuje się w pilocie a potem ma pretensje, że facet lata. I uważa, że nie powinna się zgodzić na ślub. Bo? Bo facet lata.
Ale że ma z nim dziecko, to spoko. Tylko ślub nie spoko, bo facet lata.
Przynajmniej miała pozytywny wkład w rozwiązanie całej zawiłej układanki i nie wpychała się tam, gdzie jej nie chcieli albo coś jej groziło. Dobre i to.

Książkę uznałam za dobrą i wystawiłam jej 6 gwiazdek z 3 powodów:
- Lubię serie kryminalne, nawet jeśli są w nich słabsze części
- Śledztwo było interesujące
- Opuściłam co najmniej 40% treści. Po prostu przelatywałam niektóre fragmenty i zatrzymywałam się na tych, które dotyczyły bezpośrednio śledztwa, czyli szukania tropów.

Trochę to dzieło jest niechlujne, może to...

Przeczytałem 1/3 książki może trochę więcej i zacząłem jej mieć dość. Znużyły mnie osobiste problemy bohaterów tej opowiastki. Więcej było wątków obyczajowych jak samej zbrodni. Do tego muszę dodać niesmak wynurzeń pedofila, rzygać mi się chciało na te sformułowania myśli kłębiących się w jego popapranym umyśle. Można było to inaczej opisać, ale autorce brak zasobu słownictwa, pomysłu i chęci do realizacji większych przedsięwzięć. Przekartkowałem więc te czytadło i ciekawy byłem zakończenia. Tutaj może ono dziwić, ale nie jest ono zgodne z modus operandi. Viveca Sten sama sobie zaprzecza w tym co pisze, wybieg tani chociaż może niektórzy się na to dali złapać niczym muchy na lep za złotówkę. Ja mam niesmak, czuję że tak złej książki dawno nie czytałem. Stanowczo odradzam. Szkoda wszystkiego- szkoda czasu , szkoda pieniędzy, szkoda światła, szkoda oczu , szkoda gadać !

Przeczytałem 1/3 książki może trochę więcej i zacząłem jej mieć dość. Znużyły mnie osobiste problemy bohaterów tej opowiastki. Więcej było wątków obyczajowych jak samej zbrodni. Do tego muszę dodać niesmak wynurzeń pedofila, rzygać mi się chciało na te sformułowania myśli kłębiących się w jego popapranym umyśle. Można było to inaczej opisać, ale autorce brak zasobu...

Podsumowując całą serię, polecam komuś, kto nie zbyt wielu oczekiwań i ma ochotę przeczytać coś, przy czym nie trzeba dużo myśleć 😉 Jako osoba mająca dosyć spore doświadczenie z kryminałami, nie miałam problemów z rozstrzygnięciem zagadkowych spraw. Pod względem kryminalnym dwie ostatnie części najbardziej dawały radę, choć uważam, że ich potencjał nie do końca został wykorzystany. Co mnie strasznie raziło to tłumaczenia ostatnich części, widać, że tłumacz poprzednich części nie czytał i zrobienie z Wilmy (córki Jonasa) jego siostry było co najmniej nieporozumieniem. Karin Ek, która była asystentką, nagle została asystentem. A Dziadek nagle w ostatniej części został mianowany Starym. Acha, i rzeczywiście jest w tym coś, że najbardziej interesowały mnie losy Thomasa i Nory, a zagadki były jakimś tłem. Trochę drażniła obecność Nory w każdej ze spraw, chyba zbyt duży zbieg okoliczności, że każda sprawa w jakiś sposób jej dotyczyła. Historie trochę przypomniały Sandomierz i ojca Mateusza, taka spokojna wyspa, każdy zna każdego, a tu ktoś kogoś zabił, tam porwał, tu spalił dom. Nie wiem, czy chciałabym mieszkać w takiej okolicy 😉

Podsumowując całą serię, polecam komuś, kto nie zbyt wielu oczekiwań i ma ochotę przeczytać coś, przy czym nie trzeba dużo myśleć 😉 Jako osoba mająca dosyć spore doświadczenie z kryminałami, nie miałam problemów z rozstrzygnięciem zagadkowych spraw. Pod względem kryminalnym dwie ostatnie części najbardziej dawały radę, choć uważam, że ich potencjał nie do końca został...

To już ósme spotkanie z Norą Linde. I tak jak pisałam przy wcześniejszych częściach cyklu, czyta się powieść obyczajową z elementami kryminału. Bo zbrodnia to wątek poboczny książki, a tak naprawdę to miło spotkać głównych bohaterów cyklu. Zobaczyć co się zmieniło w ich życiu od ostatniego tomu.

To już ósme spotkanie z Norą Linde. I tak jak pisałam przy wcześniejszych częściach cyklu, czyta się powieść obyczajową z elementami kryminału. Bo zbrodnia to wątek poboczny książki, a tak naprawdę to miło spotkać głównych bohaterów cyklu. Zobaczyć co się zmieniło w ich życiu od ostatniego tomu.