Dziewczyna z Wenecji

Drugi raz już zetknęłam się ze złym użyciem pewnego wyrazu w tłumaczeniu powieści. Mianowicie chodzi o słowo: warzywniak. To paronim czyli wyraz mylony często ze słowem: warzywnik.
Na stronie 249 "bocian skosił drewniane paliki warzywniaka i powaliwszy kilka porośniętych winoroślami treliaży, które zamortyzowały siłę uderzenia, staranował szopę". Ewidentnie bocian pilotowany przez Cenza wylądował w warzywniku, czyli ogrodzie warzywnym, który należał do Nido. A warzywniak to sklep z warzywami według Słownika paronimów czyli wyrazów mylonych Małgorzaty Kity i Edwarda Polańskiego z roku 2004.
Na stronie 267 znów ta sama pomyłka: "odblokowali skrzydła, złożyli je jak owadzie, wytoczyli samolot z warzywniaka, po czym znów rozłożyli je i zablokowali".
Oprócz "Dziewczyny z Wenecji", paronim znalazłam również w "Życiu Violette".
Może to przypadek, ale tłumaczami obu powieści ze złym zastosowaniem słowa warzywniak są mężczyźni. Wydaje mi się, że kobiety raczej odróżniają znaczenia tych dwóch paronimów.
Pewnie znowu się czepiam, ale tak już mam. To jest błąd i tyle.

Drugi raz już zetknęłam się ze złym użyciem pewnego wyrazu w tłumaczeniu powieści. Mianowicie chodzi o słowo: warzywniak. To paronim czyli wyraz mylony często ze słowem: warzywnik.
Na stronie 249 "bocian skosił drewniane paliki warzywniaka i powaliwszy kilka porośniętych winoroślami treliaży, które zamortyzowały siłę uderzenia, staranował szopę". Ewidentnie bocian...

Nie za bardzo zrozumiałem o co tu chodzi. Pełno układów, skomplikowanych relacji, nie wiadomo kto z kim. Jak dla mnie powieść za chaotyczna.

Nie za bardzo zrozumiałem o co tu chodzi. Pełno układów, skomplikowanych relacji, nie wiadomo kto z kim. Jak dla mnie powieść za chaotyczna.

Wyzwanie LC na sierpien

Wyzwanie LC na sierpien

Powieść „Dziewczyna z Wenecji” Martina Cruza Smitha trafiła do mnie niedawno, chociaż wydana została w 2018 roku. Zaczęłam czytać i ...od razu wciągnął mnie wir wydarzeń. Zaintrygowały też postacie, więc pochłonęłam całość bardzo szybko.
Akcja zaczyna się pod koniec II wojny światowej w okolicach Wenecji.
Młody rybak, Cenzo, wypływa nocą na połów. Oprócz ryb wyciąga z wody zwłoki młodej kobiety. Gdy zastanawia się, co zrobić, spotyka niemiecki patrol. Żołnierze i oficerowie drwią z niego, a że są pijani, wchodzą na jego łódź i zaczynają przeszukiwanie. Przy okazji niszczą sprzęty. Gdy podnoszą brezent, pod którym Cenzo ukrył ciało, okazuje się, że ...już go tam nie ma.
Wkrótce wydaje się, że dziewczyna świetnie udawała nieżywą. W rzeczywistości Giulia jest Żydówką, która ukrywała się z rodziną w szpitalu psychiatrycznym. Udało się jej uciec podczas aresztowań, ale wciąż jest poszukiwana przez nazistów.
Dlaczego, mimo wygasania wojny, Niemcom tak bardzo zależy na schwytaniu młodej Żydówki? Czy faktycznie jest ona osobą, za którą się podaje? I jak rozwiną się skomplikowane relacje między nią i rybakiem?
Te i inne pytania towarzyszą nam podczas lektury. Na jedne odnajdujemy odpowiedzi dość szybko, na inne trzeba poczekać.
„Dziewczyna z Wenecji” to nie tylko opowieść o miłości, ale i niszczycielskiej sile wojny, o odwadze i tchórzostwie, poświęceniu i zdradzie, o różnych postawach wobec zła…
Wydarzenia rozgrywają się w pięknej, urokliwej scenerii Wenecji i okolicznych wiosek, jednak ten sielankowy nastrój jest pozorny - psują go wojenne zagrożenia. Dodatkowo pojawiają się wątki szpiegowskie i sensacyjne, jednak nie służą one tylko podnoszeniu napięcia. Pokazują bohaterów w bardzo trudnych sytuacjach, w których muszą oni dokonywać życiowych wyborów.
Całość czyta się szybko i z dużymi emocjami, gdyż akcja jest nieprzewidywalna, pełna niespodzianek w postaci sekretów sprzed lat, zwłaszcza tych rodzinnych.
Polecam szczerze!

Powieść „Dziewczyna z Wenecji” Martina Cruza Smitha trafiła do mnie niedawno, chociaż wydana została w 2018 roku. Zaczęłam czytać i ...od razu wciągnął mnie wir wydarzeń. Zaintrygowały też postacie, więc pochłonęłam całość bardzo szybko.
Akcja zaczyna się pod koniec II wojny światowej w okolicach Wenecji.
Młody rybak, Cenzo, wypływa nocą na połów. Oprócz ryb wyciąga z wody...

W moje ręce w bibliotece wpadła książka "Dziewczyna z Wenecji", której autorem jest Martin Cruz-Shmith. Akcja książki toczy się w okupowanej Wenecji. Bohaterem książki jest Cenzo, który jest prostym rybakiem. Pewnego wieczoru w jego sieci zaplątuje się młoda kobieta. Jest to Żydówka, którą poszukują naziści. Cenzo postanawia jej pomóc. Spotkanie tych dwojga sprawi, że trafią w sam środek wojennej polityki. Jak zakończy się historia? Koniecznie przeczytaj książkę, jeśli chcesz się dowiedzieć.

W moje ręce w bibliotece wpadła książka "Dziewczyna z Wenecji", której autorem jest Martin Cruz-Shmith. Akcja książki toczy się w okupowanej Wenecji. Bohaterem książki jest Cenzo, który jest prostym rybakiem. Pewnego wieczoru w jego sieci zaplątuje się młoda kobieta. Jest to Żydówka, którą poszukują naziści. Cenzo postanawia jej pomóc. Spotkanie tych dwojga sprawi, że...

Urzekająca swoim pięknem Wenecja, na tle której rozgrywa się płomienny, przezwyciężąjący zło wojny romans. Właśnie takie miałam nadzieje i oczekiwania względem "Dziewczyny z Wenecji" sugerując się jej okładką i krótkim opisem - czy zostały spełnione? Zacznijmy od początku :)
***
Historia spisana przez amerykańskiego powieściopisarza osadzona została w 1945 roku. Schyłek II Wojny Światowej absolutnie nie sprawia, że czasy są spokojne i bezstresowe, okupowana Wenecja wciąż jest miejscem niebezpiecznym. Tytułową bohaterką książki, "Dziewczyną z Wenecji" jest Giulia, Żydówka, która ze względu na swoje pochodzenie wraz z rodziną ukrywa się w leciwym budynku szpitala. Niestety wśród współtowarzyszy dziewczyny znajduje się także zdrajca, który donosząc niemieckim żołnierzom o obecnej w obiekcie ludności żydowskiej, wydaje na całą rodzinę wyrok śmierci. Jedynie Giulii udaje się uniknąć kresu życia z rąk wojskowych, w tym momencie rozpoczyna się jednak jej ucieczka, w którą zupełnie przypadkowo zostaje uwikłany prosty, włoski rybak...
***
Pochodzący z włoskiej Pallestriny młody mężczyzna o imieniu Cenzo ma nieskomplikowaną osobowość. Rybak nie wymaga od życia wiele, ceni sobie prostotę i rutynę, która towarzyszy mu każdego kolejnego dnia. Komfortową dla Cenza monotonię nocnego połowu zakłóca przerażające znalezisko, jedynie światło księżyca pozwala mu dostrzec dryfujące w wodzie kobiece ciało. Początkowo mężczyzna jest pełen obaw (wszak kobieta na pokładzie oznacza nieszczęście!),jednak ostatecznie decyduje się wyłowić martwą dziewczynę. Jakże nieprawdziwa i iluzoryczna okazuje się jego pierwotna ocena - dziewczyna żyje, ma prześliczną i wyjątkowo atrakcyjną twarz, a także niebezpieczne w tym miejscu i czasie... żydowskie pochodzenie. W tejże chwili właśnie krzyżują się losy Cenza oraz Giulii, tytułowej "Dziewczyny z Wenecji".
***
Młody mężczyzna zdając sobie sprawę z ryzyka postanawia pomóc Giulii, która po tragicznej i wyjątkowo niesprawiedliwej śmierci rodziny, została na świecie zupełnie sama. Oczywistym jest, że niespokojne czasy sprawiają, iż ratunek dziewczyny nie jest ani prostym ani nieskomplikowanym przedsięwzięciem. Odnajdujący wytchnienie w codziennej rutynie Cenzo zmuszony zostaje bowiem do zmierzenia się z niezrozumiałym dla niego światem, który przepełniony jest przede wszystkim zdradą. Przez wzgląd na bolesną przeszłość bohatera, również konfrontacja z najbliższymi okazuje się dla niego ogromnym wyzwaniem. Odniosłam wrażenie, że to Giulia dodaje mu odwagi, sił do działania i pokonywania trudności. To piękne, że romantyczne uczucie budzi się między bohaterami, pomimo iż wojna niebezpiecznie depcze im po piętach.
***
W mojej ocenie wątek płomiennej, romantycznej i wręcz zakazanej miłości nie został rozwinięty wystarczająco wyczerpująco. Niedosyt również odczuwam w stosunku do weneckich krajobrazów, które w rzeczywistości są zachwycające i zjawiskowe, a na stronach książki niemalże nie ma ich wcale. Historia osadzona z całą pewnością w dramatycznych i ciężkich czasach została przesycona dość nużącymi wątkami politycznymi. Elementy te sprawiły, że "Dziewczynę z Wenecji" przeczytałam szybko, ale równie prędko jej fabuła zaczęła mi umykać. Nie chciałabym jednak książki nie polecać, gdyż zapewne znajdą się czytelnicy, których miłosna historia Cenza i Giulii najzwyczajniej urzeknie :)

Urzekająca swoim pięknem Wenecja, na tle której rozgrywa się płomienny, przezwyciężąjący zło wojny romans. Właśnie takie miałam nadzieje i oczekiwania względem "Dziewczyny z Wenecji" sugerując się jej okładką i krótkim opisem - czy zostały spełnione? Zacznijmy od początku :)
***
Historia spisana przez amerykańskiego powieściopisarza osadzona została w 1945 roku. Schyłek II...

Historia, po której spodziewałam się czegoś więcej. Czytało mi się ją wolno i dość trudno. Łatwo było pogubić się w bohaterach przewijających się w opowieści. Momentami historia wydawała mi się nie spójna i mało realna.

Historia, po której spodziewałam się czegoś więcej. Czytało mi się ją wolno i dość trudno. Łatwo było pogubić się w bohaterach przewijających się w opowieści. Momentami historia wydawała mi się nie spójna i mało realna.

Trochę nastrojowych scen w lagunie weneckiej i kompletnie uwalone: groteskowo niewiarygodni bohaterowie, oraz [nie]realia ostatnich dni Republiki Salò.

To niestety znak bardzo pogarszającej się formy intelektualnej niegdyś świetnego, a tu już tylko smutno sędziwego pisarza...

Trochę nastrojowych scen w lagunie weneckiej i kompletnie uwalone: groteskowo niewiarygodni bohaterowie, oraz [nie]realia ostatnich dni Republiki Salò.

To niestety znak bardzo pogarszającej się formy intelektualnej niegdyś świetnego, a tu już tylko smutno sędziwego pisarza...

Ciekawie czytało się koleje losu pewnego Rybaka i pewnej Dziewczyny. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że czytam sztukę teatralną.

Ciekawie czytało się koleje losu pewnego Rybaka i pewnej Dziewczyny. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że czytam sztukę teatralną.

Jak to mówią z braku laku dobry kit, więc ta książka to właśnie taki trochę kit,myślałam że to będzie książka wojenna ale poza okresem wojennym nic tam nie ma a koniec zupełnie mnie rozczarował po prostu trzeba go sobie samemu dopisać

Jak to mówią z braku laku dobry kit, więc ta książka to właśnie taki trochę kit,myślałam że to będzie książka wojenna ale poza okresem wojennym nic tam nie ma a koniec zupełnie mnie rozczarował po prostu trzeba go sobie samemu dopisać