Nie zaczęło się od ciebie. Jak dziedziczona trauma wpływa na to, kim jesteśmy i jak zakończyć ten proces

Nie byłam w stanie jej dokończyć. Zapowiadała się ciekawie ale autor bardzo szybko popłynął w dalekie krainy. Dużo powtarzania się, nadinterpretacji naciąganej pod swoje tezy. Ostatecznie miałam poczucie, jakbym czytała książkę dla ludzi przeżywających "przebudzenie duchowe", a nie cokolwiek związanego z psychologią. Ustawienia hellingerowskie zresztą chyba mówią same za siebie.

Nie byłam w stanie jej dokończyć. Zapowiadała się ciekawie ale autor bardzo szybko popłynął w dalekie krainy. Dużo powtarzania się, nadinterpretacji naciąganej pod swoje tezy. Ostatecznie miałam poczucie, jakbym czytała książkę dla ludzi przeżywających "przebudzenie duchowe", a nie cokolwiek związanego z psychologią. Ustawienia hellingerowskie zresztą chyba mówią same za...

Nie spełniła do końca moich oczekiwań, ciężko było do niej wracać i w końcu skończyć czytać. Chciałam coś z dziedziny psychogenealogii, dostałam źdźbło informacji owiane ustawieniami systemowymi Hellingera i posypką z totalnej biologii. Liczyłam na wzmiankę o terapii systemowej, która ma większe szanse powodzenia niż hellingerowskie praktyki (aczkolwiek wierzę, że traumy mogą być dziedziczone).

Nie spełniła do końca moich oczekiwań, ciężko było do niej wracać i w końcu skończyć czytać. Chciałam coś z dziedziny psychogenealogii, dostałam źdźbło informacji owiane ustawieniami systemowymi Hellingera i posypką z totalnej biologii. Liczyłam na wzmiankę o terapii systemowej, która ma większe szanse powodzenia niż hellingerowskie praktyki (aczkolwiek wierzę, że traumy...

świetna książka

świetna książka

Książka bardzo polecana ale jak dla mnie odrobinę rozczarowująca. O ile temat ciekawy oraz przytoczone relacje, o tyle za dużo w niej rozmyślań samego autora.

Książka bardzo polecana ale jak dla mnie odrobinę rozczarowująca. O ile temat ciekawy oraz przytoczone relacje, o tyle za dużo w niej rozmyślań samego autora.

Dużym atutem książki jest jej praktyczny charakter. Autor nie poprzestaje na teorii – proponuje konkretne ćwiczenia, pytania i obserwacje, które pomagają zrozumieć własne reakcje i emocje. Język jest prosty, momentami bardzo osobisty, dzięki czemu łatwo poczuć, że to nie akademicki wykład, ale rozmowa z doświadczonym terapeutą.

Warto jednak zaznaczyć, że nie jest to lektura „lekka”. Może poruszyć trudne tematy i uruchomić emocje, zwłaszcza u osób, które mają w rodzinie doświadczenia wojny, straty, emigracji czy przemocy. Dla jednych będzie to ogromnie uwalniające, dla innych – wymagające czasu i ostrożności.

Podsumowując: „Nie zaczęło się od ciebie” to wartościowa, mądra i potrzebna książka, szczególnie dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć siebie i przerwać nieświadome rodzinne schematy. Nie daje prostych odpowiedzi, ale oferuje coś cenniejszego – nowe spojrzenie i realne narzędzia do zmiany.

Dużym atutem książki jest jej praktyczny charakter. Autor nie poprzestaje na teorii – proponuje konkretne ćwiczenia, pytania i obserwacje, które pomagają zrozumieć własne reakcje i emocje. Język jest prosty, momentami bardzo osobisty, dzięki czemu łatwo poczuć, że to nie akademicki wykład, ale rozmowa z doświadczonym terapeutą.

Warto jednak zaznaczyć, że nie jest to...

Odłożyłam po przeczytaniu sporego fragmentu, ale odrzuciły mnie teorie, że nawyki dziedziczy się epigenetyczne. Spodziewałam się realistycznego omówienia mikro bodźców które w sposób podświadomy tworzą nasze wzorce zachowań oraz wewnętrzne przekonania, a dostałam jakieś kosmiczne teorie wyssane z nadinterpretacji badań na myszach.

Odłożyłam po przeczytaniu sporego fragmentu, ale odrzuciły mnie teorie, że nawyki dziedziczy się epigenetyczne. Spodziewałam się realistycznego omówienia mikro bodźców które w sposób podświadomy tworzą nasze wzorce zachowań oraz wewnętrzne przekonania, a dostałam jakieś kosmiczne teorie wyssane z nadinterpretacji badań na myszach.

Książka zapowiadała się ciekawie, ale skończyło się rozczarowaniem. Pierwsza część opowiadająca o biologicznych aspektach dziedziczenia traumy była dobra, ale to jedyny plus tej książki. Główną wadą dla mnie jest to, jak autor zbywa znaczenie źródła traum innych niż historia rodzinna. Mam wrażenie, jakby implikowano, że każde zaburzenia i lęki są powiązane z przeszłością i doświadczeniami, które nie należą do nas. Zbyt mało faktycznych dowodów naukowych, a zbyt wiele anegdotycznych historii.
Szczerze muszę przyznać, że nie jestem w stanie przebrnąć przez część "zadaniową", jest po prostu nudna i nie potrafię nic z niej wyciągnąć.

Książka zapowiadała się ciekawie, ale skończyło się rozczarowaniem. Pierwsza część opowiadająca o biologicznych aspektach dziedziczenia traumy była dobra, ale to jedyny plus tej książki. Główną wadą dla mnie jest to, jak autor zbywa znaczenie źródła traum innych niż historia rodzinna. Mam wrażenie, jakby implikowano, że każde zaburzenia i lęki są powiązane z przeszłością i...

Ciekawa pozycja, fragmentami ciężka do uwierzenia, jednak zwraca uwagę na coś co zdaje mi się nie być zbyt wiadome, a mianowicie dziedziczenie traum co jest niezwykle fascynującym i intrygującym tematem. A ta książka pomaga zagłębić się w tym temacie.

Ciekawa pozycja, fragmentami ciężka do uwierzenia, jednak zwraca uwagę na coś co zdaje mi się nie być zbyt wiadome, a mianowicie dziedziczenie traum co jest niezwykle fascynującym i intrygującym tematem. A ta książka pomaga zagłębić się w tym temacie.

Cztery języki, ważne słowa. Generalnie podoba mi się podkreślenie znaczenia komunikacji. Ale nie przesadzajmy- jeśli ktoś nie ma otwartego umysłu to nawet parafrazy mu nie pomogą. Chociaż nadal warto szukać. Lubię to!

Cztery języki, ważne słowa. Generalnie podoba mi się podkreślenie znaczenia komunikacji. Ale nie przesadzajmy- jeśli ktoś nie ma otwartego umysłu to nawet parafrazy mu nie pomogą. Chociaż nadal warto szukać. Lubię to!

Jako książka fabularna jest jeszcze spoko, jako książka naukowa/psychologiczna niestety totalna porażka, bo momentami wali szurią i pseudonauką. Początek, zwłaszcza rzeczy o kortyzolu i biologii, naprawdę dają radę, ale potem zaczynają się proste recepty na ekstremalnie skomplikowane problemy, w stylu „boję się spać w nocy, bo wujek zginął w górach w samotności, więc muszę uznać jego ból i od razu przestanie być strasznie”

Jako książka fabularna jest jeszcze spoko, jako książka naukowa/psychologiczna niestety totalna porażka, bo momentami wali szurią i pseudonauką. Początek, zwłaszcza rzeczy o kortyzolu i biologii, naprawdę dają radę, ale potem zaczynają się proste recepty na ekstremalnie skomplikowane problemy, w stylu „boję się spać w nocy, bo wujek zginął w górach w samotności, więc muszę...