Wieża i inne opowiadania

Mam pewien problem z oceną tego opowiadania ("Wieża"). Z jednej strony podobają mi się opisy przyrody na włoskiej prowincji i poruszenie tematu wykluczenia społecznego. Z drugiej jednak strony, odnoszę wrażenie, że nie dało mi to żadnej nowej perspektywy. Chyba nie do końca przemawia do mnie przedstawienie kwestii samotności w formie takiej przypowieści. Jest to zbyt jednotorowe. Obaj główni bohaterowie znajdują się w dość specyficznych, ale też nieco różniących się sytuacjach życiowych i wysnuwanie na podstawie takiego porównania uniwersalnych prawd wobec samotności wydaje mi się nie do końca zasadne. Przedstawienie ludzi wobec samotności narzuconej, pochodzącej z zewnątrz o wiele lepiej wyszło autorowi w "Innym Świecie" (Nic dziwnego, bo przecież to o wiele dłuższa forma). Tam problem jest bardzo prawdziwy, namacalny. Kończąc, w takich przypowieściach typu "Wieża" bardziej podobałoby mi się wykluczenie człowieka spowodowane czynnikiem wewnętrznym (nie człowiek kontra świat, a człowiek kontra człowiek). Opowieść mogłaby stać się wtedy ciekawsza i bardziej nietypowa. W każdym razie "Wieża" Grudzińskiego to dla mnie niewykorzystany potencjał i opowiadanie będące bardziej klasycznym moralitetem niż utworem wnoszącym coś wartościowego do znanych wszystkim uniwersalnych prawd.

Mam pewien problem z oceną tego opowiadania ("Wieża"). Z jednej strony podobają mi się opisy przyrody na włoskiej prowincji i poruszenie tematu wykluczenia społecznego. Z drugiej jednak strony, odnoszę wrażenie, że nie dało mi to żadnej nowej perspektywy. Chyba nie do końca przemawia do mnie przedstawienie kwestii samotności w formie takiej przypowieści. Jest to zbyt...

Opowiadanie o samotności. Próba zrozumienia jej i pogodzenia się z nią.

Opowiadanie o samotności. Próba zrozumienia jej i pogodzenia się z nią.

Studium samotności. Trędowaty i skazany na auto izolację bohater odzyskuje siły po przybyciu równie trędowatej siostry. Po jej śmierci resztkami sił próbuje zachować swoje człowieczeństwo. Plus wspaniałe opisy italskiej przyrody.

Studium samotności. Trędowaty i skazany na auto izolację bohater odzyskuje siły po przybyciu równie trędowatej siostry. Po jej śmierci resztkami sił próbuje zachować swoje człowieczeństwo. Plus wspaniałe opisy italskiej przyrody.

Cudowna historia, warta przeczytania.

Cudowna historia, warta przeczytania.

Przeczytałem tylko "Wieżę".
Moim zdaniem głównym tematem jest nadzieja, postawiono ważne pytanie, czy lepiej stracić nadzieję, czy nigdy jej nie mieć na które każdy musi sobie sam odpowiedzieć, Trędowaty wybrał brak nadziei, zabił w sobie tę iskrę jaką ofiarowywał my de Maistre. Przed przyjazdem siostry pędził przecież żywot w spokoju, zajmował się swoimi sprawami, podziwiał krajobrazy, pracował i modlił się. Z siostrą oczywiście było mu dożo lepiej, ale po jej śmierci ta utracona nadzieja m.in. na jej powrót do zdrowia i na brak samotności była dożo gorsza niż początkowy brak nadziei.
Interesująca jest też śmierć właściciela domu.
Wiemy, że interesowało go wachanie się Lebrosso po propozycji korespondencji. Perche? Również jego moglibyśmy tak zaptać. Przecież na pytanie księdza, jak można tak żyć bez żadnych więzi, w samotności, odpowiedział, że żyje tak, bo nie może umrzeć. Kiedy jednak nadarzyła się okazja śmierci on nie chciał z niej skorzystać. Perche?

Przeczytałem tylko "Wieżę".
Moim zdaniem głównym tematem jest nadzieja, postawiono ważne pytanie, czy lepiej stracić nadzieję, czy nigdy jej nie mieć na które każdy musi sobie sam odpowiedzieć, Trędowaty wybrał brak nadziei, zabił w sobie tę iskrę jaką ofiarowywał my de Maistre. Przed przyjazdem siostry pędził przecież żywot w spokoju, zajmował się swoimi sprawami,...

Na tą chwilę, przeczytałam tylko "Wieżę".

Niektórzy wybierają samotność na pewnym etapie życia, by odszukać/naprawić siebie po różnorodnych doświadczeniach. I to jest jak najbardziej w porządku wybór, o ile człowiek działa, rozwija się na różnych przestrzeniach człowieczeństwa.

"Wieża"..
Wstrząsające opowiadanie o samotności, samotności innej odsłony..
o lękach, walce z własną naturą, słabości, jako takich..
Mimo tragizmu tych odmieńców, niesie w sobie nadzieję, (związki biblijne)
Losy Trędowatego : „wspaniały przykład dany naszej płaczliwej epoce i bliski każdemu, kto za najgodniejszy wyraz nieszczęścia uważa nie skargi i żale, lecz milczenie”. ...

Warte przeczytanie, pozwolę sobie określić, potrzebne przeczytania.
Nie tylko do rozszerzonej matury, po prostu.

P.S W tematyce ... "Malowany ptak" Jerzego Kosińskiego, przedstawiony jest również los odszczepieńca.
Kolejna pozycja, do przeczytania, ponoć jest też adaptacja :
https://www.filmweb.pl/film/Malowany+ptak-2019-592731

Na tą chwilę, przeczytałam tylko "Wieżę".

Niektórzy wybierają samotność na pewnym etapie życia, by odszukać/naprawić siebie po różnorodnych doświadczeniach. I to jest jak najbardziej w porządku wybór, o ile człowiek działa, rozwija się na różnych przestrzeniach człowieczeństwa.

"Wieża"..
Wstrząsające opowiadanie o samotności, samotności innej odsłony..
o lękach,...

Odpowiadanie Gustawa Herlinga-Grudzińskiego pozytywnie mnie zaskoczyło. Przedtem miałem do czynienia z jego chyba najbardziej rozpoznawalną książką, to jest 'Innym światem, która niezbyt swoją tematyką wpasowała się w moje gusta. Zwyczajowo dystansuję się od literatury wojennej i traktuję ja raczej jako mus niż coś rzeczywiście mnie zajmującego. Wolę bardziej uniwersalną literaturę, taką jak właśnie 'Wieża'. Jej przekaz jest już dużo bardziej aktualny, przez co nie czułem się jakbym czytał o czymś odległym, jakby minionym. Mogłaby właściwie wpasować się w dowolną epokę i każdy zobaczyłby w niej coś dla siebie. To chyba główny powód żeby je przeczytać. Jest w nim coś przyciągającego, co popycha do dalszej lektury.

Tytułowa wieża w opowiadaniu pełni dość popularną w kulturze rolę, czyli więzienia, bo tym właśnie stało się ona dla trędowatego rodzeństwa, Lebrossa i jego siostry, pochodzących z księstwa Onegalia. Naznaczone chorobą rodzeństwo zostaje z jej względu skazane na wieczne wygnanie. Od tamtego momentu muszą nauczyć się żyć na uboczu, w samotności i znaleźć nową drogę dla siebie. Pomimo nastania dla nich trudnego czasu nie tracą sił witalnych i starają się iść dalej przed siebie. Ich przeciwieństwem jest pewien emerytowany nauczyciel. Po śmierci swojej rodziny spowodowanej trzęsieniem ziemi, które nawiedziło Sycylię poddał się i stracił wolę walki o życie, pogrążając doszczętnie w swojej rozpaczy. Autor 'Wieży' w tych dwóch przedstawionych modelach dał nam okazję, żeby zobaczyć różne sposoby na radzenie sobie wśród ludzi z tym, co zgotował dla nich los.

Osobiście sądzę, że ta historia obrazuje podział na ludzi silnych i słabych. Jedni z nas pomimo sytuacji bez wyjścia, jaką jest chociażby nieuleczalna choroba i wyparcie przez cały świat jakoś starają się przeć do przodu, nie oglądając za siebie. Drudzy zaś, gdy napotkają najmniejszą przeszkodę, to tracą grunt pod nogami i nie są wstanie sobie samodzielnie poradzić. Lebrosso może stanowić dla nas wzór postępowania w momencie wywrócenia się całego naszego świata do góry nogami.

Odpowiadanie Gustawa Herlinga-Grudzińskiego pozytywnie mnie zaskoczyło. Przedtem miałem do czynienia z jego chyba najbardziej rozpoznawalną książką, to jest 'Innym światem, która niezbyt swoją tematyką wpasowała się w moje gusta. Zwyczajowo dystansuję się od literatury wojennej i traktuję ja raczej jako mus niż coś rzeczywiście mnie zajmującego. Wolę bardziej uniwersalną...

Tylko wieża

Tylko wieża

Za Wieżę

Za Wieżę

Jak na razie przeczytana tylko "Wieża"

Jak na razie przeczytana tylko "Wieża"