Między Placem Bohaterów a Rechnitz. Austriackie rozliczenia

(www.bibliotekaswiata.blogspot.com)
Takiej publikacji było mi potrzeba – książka Muskały idealnie wpasowuje się w założenia mojego projektu i mogę tylko marudzić, że przeczytałem ją na (prawie) koniec mojej literackiej wycieczki do Austrii, a nie na samym jej początku. Owszem – dzięki niej sięgnąłem po kilka dodatkowych tekstów (w tym będący integralną częścią książki dramat Jelinek i tytułową sztukę Bernharda),ale kilka tekstów, o których pisze, czytałem wcześniej i chyba nie doceniłem ich tak, jak powinienem. Autorka rozprawia się bowiem z właściwie całą powojenną literaturą austriacką i poddaje ją analizie pod kątem tego, jak ustosunkowuje się do udziału Austrii w teatrze II wojny światowej. I to jest dla mnie krytyczny punkt zaczepienia – przyznaję bowiem, że wcześniej niewiele wiedziałem, jak to tak naprawdę z tym Anschlussem było, jak wyglądała Austria w czasie wojny i wreszcie – co najważniejsze – jaka była sytuacja już po jej zakończeniu. Tymczasem okazuje się, że „pierwsza ofiara Hitlera” to potężny narodowy mit, wspierany zbiorową amnezją i wyparciem tego, jak to naprawdę wyglądało (a okazuje się, że Austria była bardziej nazistowska niż Niemcy) i jak mocno wpłynęło na całą powojenną historię. Na tym tle krajowa literatura rozwijała się w dwóch nurtach – patriotycznym krajowym, sławiącym piękno gór i folderową turystykę i tę drugą, wypieraną, emigracyjną, reprezentowaną przez najważniejszych pisarzy, którzy jednak karierę robili na Zachodzie (w tym... w Niemczech!),a którzy w ojczyźnie mieli łatkę zdrajców. Muskała przedziera się więc przez najważniejsze powojenne książki, analizuje biografie czołowych twórców, ale kluczowym elementem jej książki są bardzo liczne wywiady z wszystkimi czołowymi postaciami współczesnej literatury austriackiej. To właśnie głosy Bernharda, Jelinek i Rotha pozwalają dotrzeć do piekła zapomnienia i wydobyć prawdy, których tak bardzo boją się politycy i artyści, którzy stoją na straży wygodnego dla nich obrazu „starej dobrej Austrii”, która ma twarz wesołego Tyrolczyka. „Między Placem...” to rzecz fundamentalna dla zrozumienia całej złożoności Austrii.

(www.bibliotekaswiata.blogspot.com)
Takiej publikacji było mi potrzeba – książka Muskały idealnie wpasowuje się w założenia mojego projektu i mogę tylko marudzić, że przeczytałem ją na (prawie) koniec mojej literackiej wycieczki do Austrii, a nie na samym jej początku. Owszem – dzięki niej sięgnąłem po kilka dodatkowych tekstów (w tym będący integralną częścią książki...

Lekarstwo na kłamstwa historyczne.

Niezwykle kompleksowe ujęcie tzw. zbiorowej amnezji Austriaków dotyczącej II wojny światowej. Problematyki dla pewnych środowisk drażliwej, ale potrzebnej.

Publikacja stanowi antidotum na fałszowanie historii, ponieważ władze austriackie długie nie chciały uznać swych przewinień. Czego dobitnym przykładem był Kurt Waldheim (1918-2017, polityk, dyplomata. W 1986 roku ujawniono, że należał do SA. Przypuszcza się też, iż uczestniczył w zbrodniach Wermachtu na Półwyspie Bałkańskim. Polityk zaprzeczał, oficjalnie nic mu nie udowodniono).

Monika Muskała przeprowadziła wywiady z austriackimi twórcami: Elfriede Jelinek, Gerhard Roth i Peter Turrini, Urlich Seidle, którzy powiedzieli nie zakłamanej polityce historycznej. Nie godzą się i nie akceptują oficjalnego dyskursu przemilczania i wypierania przeszłości.

Po latach kraj ten znany jest jako ''Pierwsza ofiara Hitlera" ( doktryna, która narodziła się w 1943 roku. Została ujęta w tzw. deklaracji moskiewskiej. Postulowano, że Austria, jako pierwsza padła ofiarą reżimu niemieckiego dyktatora).

Lektura wymaga zaangażowania i uwagi. Zawiera trafne analizy wszystkich problemów historycznych Austrii. Niewątpliwą zaletą publikacji są świetne zdjęcia.

Czytajcie!

Lekarstwo na kłamstwa historyczne.

Niezwykle kompleksowe ujęcie tzw. zbiorowej amnezji Austriaków dotyczącej II wojny światowej. Problematyki dla pewnych środowisk drażliwej, ale potrzebnej.

Publikacja stanowi antidotum na fałszowanie historii, ponieważ władze austriackie długie nie chciały uznać swych przewinień. Czego dobitnym przykładem był Kurt Waldheim (1918-2017,...

Autorka przyznaje, że jedną z przyczyn jej zainteresowania Austrią była fascynacja prozą Gerharda Rotha. Chyba dobrze, że nie zdecydowała się jednak pisać naukowo o literaturze, bo omówienia prozy to najmniej pogłębione partie książki. Natomiast bardzo dobrze i erudycyjnie są przeprowadzone wywiady z pisarzami, a partie o dramacie są fascynujące. Szkoda, że większość omawianych autorów (bo niestety Muskała pisze o tylko jednej autorce, mianowicie Jelinek) jest tak mało znana (czytaj: tłumaczona) w Polsce.

Autorka przyznaje, że jedną z przyczyn jej zainteresowania Austrią była fascynacja prozą Gerharda Rotha. Chyba dobrze, że nie zdecydowała się jednak pisać naukowo o literaturze, bo omówienia prozy to najmniej pogłębione partie książki. Natomiast bardzo dobrze i erudycyjnie są przeprowadzone wywiady z pisarzami, a partie o dramacie są fascynujące. Szkoda, że większość...