Wysłuchaj mnie, proszę...

Wymęczyła mnie ta książka. Nienaturalnie pisane dialogi, moralizatorski ton, infantylna fabuła skutecznie psują lekturę. Nie mogę jej polecić, mimo że przesłanie jest w porządku.

Wymęczyła mnie ta książka. Nienaturalnie pisane dialogi, moralizatorski ton, infantylna fabuła skutecznie psują lekturę. Nie mogę jej polecić, mimo że przesłanie jest w porządku.

„Wysłuchaj mnie, proszę” Pawła Cwynara to poruszająca, głęboko ludzka i duchowa powieść, która trafia prosto w serce. To książka, która nie tylko opowiada historię, ale otwiera człowieka na wiarę, refleksję i prawdziwe współczucie. Cwynar, sam człowiek o niezwykłej życiowej drodze, pisze z autentyzmem, którego nie da się udawać. W każdej stronie tej powieści czuć prawdę — nie literacką pozę, ale doświadczenie bólu, nadziei i miłości, jaką niesie życie.

Historia Szymona, głęboko wierzącego mężczyzny, który trafia na onkologię, jest czymś więcej niż opowieścią o chorobie. To przypowieść o człowieczeństwie i duchowej sile w obliczu cierpienia. Szpital, w którym toczy się akcja, staje się mikrokosmosem ludzkiego świata – pełnym lęku, pytań, niepokoju, ale też dobra, wiary i przebaczenia. W tym miejscu, gdzie wszystko wydaje się stracone, pojawia się promyk światła – wiara, która nie zawsze uzdrawia ciało, ale zawsze potrafi ocalić duszę.

Szczególnie poruszający jest wątek relacji Szymona z Żanetą – młodą, piękną modelką, której życie z pozoru idealne nagle rozsypuje się pod ciężarem diagnozy. Ich spotkanie to zderzenie dwóch światów: duchowości i materializmu, wiary i zwątpienia, nadziei i rezygnacji. A jednak, dzięki tej relacji, oboje zaczynają się zmieniać. Miłość, która rodzi się między nimi, nie jest banalnym romansem, lecz czymś o wiele większym – doświadczeniem łaski.

Paweł Cwynar pokazuje, że prawdziwe życie nie dzieje się w blasku fleszy, ale w ciszy sal szpitalnych, w modlitwie, w walce o sens, kiedy wydaje się, że nie ma już nadziei. Jego styl jest prosty, ale bardzo emocjonalny – bez patosu, za to z ogromną szczerością. Autor nie moralizuje – on po prostu opowiada o wierze, która rodzi się z cierpienia. To sprawia, że książka trafia zarówno do wierzących, jak i do tych, którzy dopiero szukają Boga.

Ogromnym atutem powieści są także postacie drugoplanowe – pacjenci, lekarze, ludzie z przeszłością, którzy wnoszą do fabuły różne odcienie człowieczeństwa. Każdy z nich ma swoją historię, swój krzyż i swoje pytania bez odpowiedzi. Dzięki nim książka nabiera głębi, a losy Szymona stają się częścią większej opowieści o ludzkim cierpieniu i odkupieniu.

„Wysłuchaj mnie, proszę” to nie tylko literatura – to świadectwo. To książka, która daje nadzieję, uczy pokory i przypomina, że nawet w najciemniejszej nocy można dostrzec światło, jeśli człowiek otworzy serce. To powieść, która nie pozwala o sobie zapomnieć, bo zostawia po sobie coś, czego nie da się opisać – spokój i wdzięczność za życie.

To jedna z tych książek, które powinno się czytać powoli, z refleksją, może nawet z modlitwą. Paweł Cwynar napisał historię, która nie tylko wzrusza, ale przede wszystkim leczy duszę. W czasach pełnych pośpiechu i powierzchowności ta książka jest jak zatrzymanie się na chwilę – jak głęboki oddech w stronę Boga i drugiego człowieka.

„Wysłuchaj mnie, proszę” to powieść niezwykła – szczera, wzruszająca i duchowo prawdziwa. To lektura, która zostaje w sercu na długo i przypomina, że nawet z cierpienia może narodzić się miłość, a z ludzkiej słabości – siła większa niż śmierć.

„Wysłuchaj mnie, proszę” Pawła Cwynara to poruszająca, głęboko ludzka i duchowa powieść, która trafia prosto w serce. To książka, która nie tylko opowiada historię, ale otwiera człowieka na wiarę, refleksję i prawdziwe współczucie. Cwynar, sam człowiek o niezwykłej życiowej drodze, pisze z autentyzmem, którego nie da się udawać. W każdej stronie tej powieści czuć prawdę —...

Książka wciągnęła mnie jak dawno żadna. Historia dość banalna gdy ją streścić, staje się ciekawa pod piórem Autora. Płaszczyzna wydarzeń w świecie fizycznym nieustannie przeplata się z ich aspektami moralnymi w sumieniu głównego bohatera. Dla niektórych będzie to nieprzekraczalna wada, a dla innych niezaprzeczalna zaleta. Jest to z pewnością powieść z morałem, w pewnym sensie dydaktyczna. Nie umniejsza to jednak wartości rozrywkowej książki.

Książka wciągnęła mnie jak dawno żadna. Historia dość banalna gdy ją streścić, staje się ciekawa pod piórem Autora. Płaszczyzna wydarzeń w świecie fizycznym nieustannie przeplata się z ich aspektami moralnymi w sumieniu głównego bohatera. Dla niektórych będzie to nieprzekraczalna wada, a dla innych niezaprzeczalna zaleta. Jest to z pewnością powieść z morałem, w pewnym...

Coś wspaniałego. Nie mogłam się oderwać od tej książki. Mało mi tego, chciałabym wiedzieć co dalej z losem Szymona, jak im się układa. Książka sztos jak każda tego Pana. Polecam

Coś wspaniałego. Nie mogłam się oderwać od tej książki. Mało mi tego, chciałabym wiedzieć co dalej z losem Szymona, jak im się układa. Książka sztos jak każda tego Pana. Polecam

Jest miejsce i czas, kiedy człowiek rozpada się na milion kawałków i nie ma sił pozbierać się. Wszystkie dotychczasowe problemy tracą znaczenie. Wszystko, co było, zostało tylko zapisane w pamięci. Teraz głowę wypełnia strach i niepewność. Przyszłości może już nie być. Pobyt na szpitalnym oddziale obserwacyjno-diagnostycznym kojarzy się ze strachem. Następny etap to onkologia.

Wtedy jest czas na rozmowy, zwierzenia, na odsłanianie siebie, na wiarę i niewiarę. Czas na rozmowy, które ratują przed szaleństwem.

„Chorrroba, panie, ja tu przyszedłem umrzeć raz, a nie dwa razy”

Wysłuchaj mnie, proszę… Wyglądam, jak niebezpieczny bandzior. Trochę w tym prawdy, bo jestem recydywistą. Nie daj się zwieść pozorom… Jestem wrażliwy jak część ludzi wokół nas.

„Tylko prawdziwi mężczyźni nie wstydzą się łez. Kiedyś nigdy nie płakałem, bo się bałem.”

Wysłuchaj mnie, proszę… Nie cierpię czarnych, bo to złodzieje. Potrzebują coraz więcej pieniędzy. Stają w kościele i mówią, że Stwórca kocha ludzi! To kłamstwo! A może jednak nie… Zapiszę mój spadek misjonarzom.

Wysłuchaj mnie, proszę… I zastanów się chłopcze, kim naprawdę jest dziewczyna, do której lgniesz jak ćma do światła.

„Naprawdę można się zakochać w zombie?”

Wysłuchaj mnie, proszę… babciu. Powiedz mi, dlaczego on mnie nie zauważa? Dlaczego jest wpatrzony w tę lalkę?

„- Wiem, wiem, dziecko drogie, ale przecież ci tłumaczyłam, że mężczyźni wcale nie są domyślni. Oni tylko przed kolegami udają takich znawców kobiet, ale jak przychodzi co do czego, to się okazuje, jacy to gamonie.”

Boże, Wysłuchaj mnie, proszę… Jestem przy Tobie, a może wkrótce stanę przed Tobą.

Szymon zawsze był jakiś inny. Nieśmiały, inteligentny, wrażliwy. Bardzo często się modlił i trwał w tym. Kiedy w jego najbliższym otoczeniu pojawiło się dwóch facetów, miał dziwne wrażenie, że nie jest sam. Jeden z nich uparcie czuwał nad swoim podopiecznym. Nawet wtedy, kiedy trzeba było uratować Pietruchową przed nadjeżdżającą lokomotywą. Dobrze, że Starażak miał krzepę, i podniósł obydwoje… A ten drugi, czarny, stał w kącie pokoju i patrzył tak, że skóra cierpnie.
„Wysłuchaj mnie, proszę…” to opowieść niezwykła. To świadectwo wiary i przyznanie do prostego ludzkiego strachu. Znalazłem tu piękną modlitwę. Na mojej półce stoi tomik wierszy ks. Twardowskiego, zatytułowany „Nie przyszedłem pana nawracać”. Szymon też nie walczył z wiatrakami niewiary. Po prostu mówił o tym, co dla niego najważniejsze. Pan Paweł Cwynar napisał książkę, w której napisał o problemach współczesnego świata: o chronicznym zakłamaniu, uczuciowej ślepocie, męskości i zniewieściałości. O podążaniu za medialną modą i upartą walką z wiatrakami. A wszystko to przekazał w nastroju głęboko religijnym, przemyślanym i naturalnym, jak chleb na zakwasie. Ta książka to rewelacja. Przeczytajcie ją koniecznie. Nie obawiajcie się o swoją zmianą światopoglądu. Nic nie wydarzy się przeciwko wam.

Jest miejsce i czas, kiedy człowiek rozpada się na milion kawałków i nie ma sił pozbierać się. Wszystkie dotychczasowe problemy tracą znaczenie. Wszystko, co było, zostało tylko zapisane w pamięci. Teraz głowę wypełnia strach i niepewność. Przyszłości może już nie być. Pobyt na szpitalnym oddziale obserwacyjno-diagnostycznym kojarzy się ze strachem. Następny etap to...

Znakomita, poruszająca...

Znakomita, poruszająca...

Kapitalna. Miękko wprowadza w trudne tematy. Daje do myślenia. Posiada puentę. - Polecam

Kapitalna. Miękko wprowadza w trudne tematy. Daje do myślenia. Posiada puentę. - Polecam

Bardzo głęboka powieść. Czyta się dobrze (jedyny minusik to dialogi - zbyt wygłaskane zdania, ludzie tak nie mówią). Podobał mi się rys bohaterów - bardzo wyraziste charaktery, nie są przerysowane. To historia o czymś, nie ma tu miejsca na bzdury. Z reguły książki, które mają dużo głębi sączę powoli. "Wysłuchaj mnie, proszę..." przeczytałam jednym tchem i wciąż czuję siłę i przesłanie tej historii. Na pewno do niej jeszcze kiedyś wrócę.

Bardzo głęboka powieść. Czyta się dobrze (jedyny minusik to dialogi - zbyt wygłaskane zdania, ludzie tak nie mówią). Podobał mi się rys bohaterów - bardzo wyraziste charaktery, nie są przerysowane. To historia o czymś, nie ma tu miejsca na bzdury. Z reguły książki, które mają dużo głębi sączę powoli. "Wysłuchaj mnie, proszę..." przeczytałam jednym tchem i wciąż czuję siłę...

zupełnie nie mój klimat, może dlatego, że nastawiłam się na dokument

zupełnie nie mój klimat, może dlatego, że nastawiłam się na dokument

Początek zapowiadał się bardzo interesująco. Ale po 200 stronie jest już tak przewidywalna, że ciężko dokończyć...

Początek zapowiadał się bardzo interesująco. Ale po 200 stronie jest już tak przewidywalna, że ciężko dokończyć...