Our Dark Duet

Mam trochę mieszane uczucia do drugiego tomu. Trochę za dużo niedopowiedzeń, niespójności wewnątrz bohaterów, koniec jakich nie za bardzo lubię. Brutalnie, krwawo, choć inteligentnie. Jak dla mnie trochę za brutalnie, za krwawo i jednak nie dość inteligentnie, dlatego mimo sympatii do pisania Schwab, tylko 6.

Mam trochę mieszane uczucia do drugiego tomu. Trochę za dużo niedopowiedzeń, niespójności wewnątrz bohaterów, koniec jakich nie za bardzo lubię. Brutalnie, krwawo, choć inteligentnie. Jak dla mnie trochę za brutalnie, za krwawo i jednak nie dość inteligentnie, dlatego mimo sympatii do pisania Schwab, tylko 6.

Akcja , mrok , potwory oraz łowcy ...
Książka sama w sobie nie jest zła lecz z całą pewnością jest specyficzna , bohaterowie jak i cała historia przeznaczona jest dla fanów fantasy ale myślę że zwłaszcza dla tych którzy ukierunkowani są światy nocnych istot .
Czyta się to w sumie bardzo szybko autorka postarała się o to aby człowiek nie potrafił w sumie odłożyć powieści na dłuższą chwilę.
Lecz mimo tego że książka nas pochłania, potrafi również lekko nam namieszać , dzieje się w niej bardzo wiele czasem aż zbyt wiele na raz , ale ta wada jest niczym innym jak ogromnym plusem dla innych czytelników.
Jeśli ktoś ma jakąś lukę między swoimi planami to myślę że spokojnie można się z nią zapoznać 👌🏼

Akcja , mrok , potwory oraz łowcy ...
Książka sama w sobie nie jest zła lecz z całą pewnością jest specyficzna , bohaterowie jak i cała historia przeznaczona jest dla fanów fantasy ale myślę że zwłaszcza dla tych którzy ukierunkowani są światy nocnych istot .
Czyta się to w sumie bardzo szybko autorka postarała się o to aby człowiek nie potrafił w sumie odłożyć powieści na...

Jak zwykle piękna historia, wciągająca od początku do końca.

Jak zwykle piękna historia, wciągająca od początku do końca.

Akcja wolniejsza niż w pierwszym tomie, dlatego trochę mniej do siebie przykuwała. Drażniły mnie te opisy przypominające poezje - rozumiem, co autorka chciała w ten sposób osiągnąć; to miało być graficzne przedstawienie zagłębienia się W podświadomość Kate. Strasznie mnie to wybijało. Z trybu "czytam i wyobrażam sobie" trzeba było przejść na "czytam i interpretuję". Dlatego ocena niższa niż dla tomu poprzedniego. Ogólnie rzec biorąc, dylogia mi się podobała i dość szybko się ją czytało. Natomiast nie będzie to moje ulubione dzieło Schwab. Mimo wszystko, jeżeli ktoś tak jak ja lubi autorkę i jej powieści, to z tymi również warto się zapoznać, ponieważ każdy od czegoś zaczynał :)

Akcja wolniejsza niż w pierwszym tomie, dlatego trochę mniej do siebie przykuwała. Drażniły mnie te opisy przypominające poezje - rozumiem, co autorka chciała w ten sposób osiągnąć; to miało być graficzne przedstawienie zagłębienia się W podświadomość Kate. Strasznie mnie to wybijało. Z trybu "czytam i wyobrażam sobie" trzeba było przejść na "czytam i interpretuję"....

Drugi tom nie odstaje od pierwszego. Czytałam tomy jeden po drugim, więc dalej byłam kompletnie zauroczona w historii.
Mam wspaniałe wspomnienia z tymi książkami. ^^

Drugi tom nie odstaje od pierwszego. Czytałam tomy jeden po drugim, więc dalej byłam kompletnie zauroczona w historii.
Mam wspaniałe wspomnienia z tymi książkami. ^^

Bardzo mi się podobało. Zakończenie było takie, jakiego można się spodziewać, ale mnie jednak zaskoczyło i trochę mnie to smuci. Czuję potrzebę kontynuacji tej serii, choćby jednego dodatkowego rozdziału. Niestety wiem, że to raczej się nie wydarzy.

Bardzo mi się podobało. Zakończenie było takie, jakiego można się spodziewać, ale mnie jednak zaskoczyło i trochę mnie to smuci. Czuję potrzebę kontynuacji tej serii, choćby jednego dodatkowego rozdziału. Niestety wiem, że to raczej się nie wydarzy.

całkiem udane zakończenie dylogii, które nie próbuje na siłę wpisywać się w schematy szczęśliwego zakończenia – i to zdecydowanie na plus. Ostatnie 100 stron trzyma w napięciu i sprawia, że trudno się oderwać. Postacie są bardziej rozwinięte niż w pierwszym tomie, widać ich wewnętrzne zmagania i dojrzewanie w obliczu trudnych wyborów. Mimo wszystko, choć historia była solidna, raczej nie zostanie ze mną na długo. To dobra, sprawnie napisana młodzieżowa fantastyka, ale nie na tyle wyjątkowa, by zapisać się w pamięci na stałe.

całkiem udane zakończenie dylogii, które nie próbuje na siłę wpisywać się w schematy szczęśliwego zakończenia – i to zdecydowanie na plus. Ostatnie 100 stron trzyma w napięciu i sprawia, że trudno się oderwać. Postacie są bardziej rozwinięte niż w pierwszym tomie, widać ich wewnętrzne zmagania i dojrzewanie w obliczu trudnych wyborów. Mimo wszystko, choć historia była...

Ostatnie 100 stron niezwykle trzymało mnie w napięciu. Było emocjonalnie i brutalnie. Nadzieja, strach, poświęcenie to przewodnie emocje końca.

Jednak mimo, że koniec książki mnie zachwycił to przez pozostałe strony nie było tak łatwo. Przez pierwszą połowę czułam poczucie pustki i braku. Braku bliskości między ludźmi a sunajami, przywiązania.
Owszem, ostatnie 100 stron mi to zapewniło ale brakowało mi tego przez początkowe etapy.

Nie czułam potrzeby do niej wracać. Nuda i monotonność - to czułam. Nie jestem przekonana czy na powrót do książki i ekscytację powinno się czekać 200 stron. Bo tyle zajęło rozwinięcie fabuły.

Książka napisana dobrze i na to nie mam zamiaru narzekać. Warto przeczytać tą serię i ocenić samemu - na swój obiektywny sposób.

Ostatnie 100 stron niezwykle trzymało mnie w napięciu. Było emocjonalnie i brutalnie. Nadzieja, strach, poświęcenie to przewodnie emocje końca.

Jednak mimo, że koniec książki mnie zachwycił to przez pozostałe strony nie było tak łatwo. Przez pierwszą połowę czułam poczucie pustki i braku. Braku bliskości między ludźmi a sunajami, przywiązania.
Owszem, ostatnie 100 stron...

Ta książka zarazem mi się bardzo podobała i zarazem bardzo nie podobała, więc daje po prostu 5 gwiazdek

Ta książka zarazem mi się bardzo podobała i zarazem bardzo nie podobała, więc daje po prostu 5 gwiazdek

W pierwszym tomie bohaterowie musieli nauczyć się współpracować z wrogiem by na koniec odkryć, że to najbliżsi byli dla nich największym zagrożeniem. W "Mrocznym duecie" próbują żyć dalej i pogodzić się ze stratami, jednocześnie nie stracić całego zaufania, które im jeszcze pozostało.

Świat, w którym żyją Kate i August, jest bardzo mroczny. Nie daje im odpocząć ani przez moment, zaleczyć własnych ran. Muszą iść dalej i robić to co konieczne - by przeżyć i by chronić innych. Każde z nich zostało naznaczone do wielkich czynów, nie z własnego wyboru. Ich urodzenie zapewniło im ten status.

August w drugim tomie staje się poważniejszy, smutniejszy, złamany tym co się stało i co się ciągle dzieje. Staje się żołnierzem swojego ojca w służbie ludziom. Ale to go niszczy. Ponowne spotkanie z Kate pozwala mu odzyskać odrobinę spokoju ducha. Chroniąc ją wyrównuje rachunek, dobrym uczynkiem wymazuje te złe. Kate za to mierzy się ze swoim nemezis. Ona też ma coś do odpokutowania.

W drugim tomie bohaterowie prą do samozagłady. Ale zostało to tak dobrze napisane i umotywowane, że w ich nieszczęściu można się zatracić. Ich los nie jest pewien. Przez całą książkę towarzyszyło mi uczucie bezznadziei, nie widziałam żadnej zapowiedzi szczęśliwego zakończenia. "Mroczny duet" to nie jest baśń, a pełna mroku opowieść o tym do czego doprowadzić może zło.

Tom drugi kończy tę historię. Zamyka opowieść o walce, którą stoczyli Kate i August, i reorganizuje świat z początku dylogii. Dla mnie takie zakończenie jest idealne i pasuje mi, że nie było ciągnięte na siłę do tomu trzeciego. Wyobraźnie autorki po raz kolejny mnie zaskoczyła, czuję się w pełni usatysfakcjonowana. Polubiłam tych bohaterów i fabułę, więc śmiało mogę wam polecić.

W pierwszym tomie bohaterowie musieli nauczyć się współpracować z wrogiem by na koniec odkryć, że to najbliżsi byli dla nich największym zagrożeniem. W "Mrocznym duecie" próbują żyć dalej i pogodzić się ze stratami, jednocześnie nie stracić całego zaufania, które im jeszcze pozostało.

Świat, w którym żyją Kate i August, jest bardzo mroczny. Nie daje im odpocząć ani przez...