Pani Bovary

Bardzo smutna i przygnębiająca opowieść o kobiecie, która sięgała gwiazd, a dostała tylko spalony kamień. Jednak moją uwagę zwróciła cykliczność nastrojów Pani Bovary. Przeplatające się okresy wzmożonego entuzjazmu, gdy wikłała się w romanse, zadłużała i robiła kompulsywne zakupy, przerywane tygodniami, miesiącami depresji, ogromnego przygnębienia i apatii. Czy to nie opis choroby afektywnej dwubiegunowej? Wiem, że jest ta powieść interpretowana jako opis kobiety spętanej gorsetem norm owej epoki, która próbuje go zerwać i żyć na własnych zasadach. Jednak moim zdaniem ona ma wszelkie objawy tej choroby. Ale lekarzem nie jestem, więc nie mogę diagnozować

Bardzo smutna i przygnębiająca opowieść o kobiecie, która sięgała gwiazd, a dostała tylko spalony kamień. Jednak moją uwagę zwróciła cykliczność nastrojów Pani Bovary. Przeplatające się okresy wzmożonego entuzjazmu, gdy wikłała się w romanse, zadłużała i robiła kompulsywne zakupy, przerywane tygodniami, miesiącami depresji, ogromnego przygnębienia i apatii. Czy to nie opis...

Niezła. Ja lubię klasyki z tamtej epoki. Wnikliwy Flaubert był. Znał się na duszy człowieka wydaje mi się.
Nie będę chyba niesprawiedliwa twierdząc, że mimo wszystko pozycja dla kobiet raczej, choć sama unikam tzw kobiecej literatury - przeczytałam z lekkością i przyjemnością. W myśl mojej teorii, że najlepiej o kobietach i najwnikliwiej i najtrafniej, pisali jednak faceci. ;)

Niezła. Ja lubię klasyki z tamtej epoki. Wnikliwy Flaubert był. Znał się na duszy człowieka wydaje mi się.
Nie będę chyba niesprawiedliwa twierdząc, że mimo wszystko pozycja dla kobiet raczej, choć sama unikam tzw kobiecej literatury - przeczytałam z lekkością i przyjemnością. W myśl mojej teorii, że najlepiej o kobietach i najwnikliwiej i najtrafniej, pisali jednak faceci. ;)

Ok

Ok

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...

Ukazanie losu nieszczęśliwej kobiety przedstawiając przy okazji XIX-wieczną, francuską prowincję. Albo też na odwrót. Sam nie wiem.

Interakcja Emmy i Karola, jak i przemyślenia bohaterki chwytają za serce. Znam takie pary z prywaty i zawodu. Ona, atrakcyjna i skupiająca uwagę mężczyzn, lubiąca emocje, nadająca się do krótkich i intensywnych relacji, broń boże stałych związków, a już tym bardziej założenia rodziny. Małżeństwo na prowincji i macierzyństwo to dla niej duszący gorset, utkany z zakazów i wpychając w depresję. On, niepotrzebujący wiele do szczęścia, sfrustrowany jej obojętnością ale i kochający ją przez to bardziej. Może spełniłby się u boku stonowanej, poczciwej kobiety, ale nie jest mu dane. Jakie to cholernie smutne i prawdziwe…

Odnoszę jednak wrażenie, że autor relacje Emmy z adoratorami czuje już jednak trochę gorzej. Kłania się pruderia epoki (paradoksalnie autor oskarżony został o obrazę moralności). Nie podobało mi się też, że prowincjonalne postacie operują jakimś barokowym, kwiecistym językiem. To było mało wiarygodne.

Tło, te miasteczka z kościółkami i ruinami jest opisane iście przepiękne. Natomiast irytowała mnie maniera mnożenia bohaterów i ich perypetii. To niestety dość charakterystyczne dla książek epoki.

Z psychologizowania przypominało mi to trochę Lwa Tołstoja. Z opisów Prousta w strawnej dawce, w kreacji drugoplanowych bohaterów trochę Dickensa albo Kraszewskiego. Daję ocenę na wyrost, mimo archaicznych naleciałości, bo relację Emma – Karol poczułem bardziej. Doceniam też, że książka ukształtowała takich pisarzy jak Prus, Lew Tołstoj i Nabokow.

Ukazanie losu nieszczęśliwej kobiety przedstawiając przy okazji XIX-wieczną, francuską prowincję. Albo też na odwrót. Sam nie wiem.

Interakcja Emmy i Karola, jak i przemyślenia bohaterki chwytają za serce. Znam takie pary z prywaty i zawodu. Ona, atrakcyjna i skupiająca uwagę mężczyzn, lubiąca emocje, nadająca się do krótkich i intensywnych relacji, broń boże stałych...

Na samym początku była okej, później już miałam trochę dość

Na samym początku była okej, później już miałam trochę dość

Uwielbiam, do ekscytacji niemal cielesnej, czytać książki które już raz czytałam, kiedy byłam bardzo młoda, bardzo głupia i nic nie wiedziałam o literaturze, a potem wracać do nich i dać się porazić ich wielkości, współczesności, ironii, miłości, kunsztowi. Tak miałam z Dostojewskim i tak mam z "Panią Bovary". To jest WIELKA, WYBITNA powieść, która nie trąci żadną myszką, ani nie jest spatyniałym, nic nie mówiącym o współczesności "dziełem" z XIX wieku. Jeśli chodzi o formę, niezwykłe misternie zbudowaną, to Flabuert jest nowocześniejszy niż Mann. Ale treść, treść tej powieści, losy tych bohaterów (nie tylko Emmy, choć oczywiście, przede wszystkim),to jest coś więcej niż kpina z prowincjuszy francuskiej prowincji z II połowy XIX wieku. To my. "Pani Bovary" to książka pełna projekcji i przesunięć. Pułapek, jakie zastawiamy na siebie wyobrażając sobie, że ludzie są kimś innym niż w rzeczywistości są. Ja się nie dziwię, że Flabuert mówił "Pani Bovary to ja", bo jeśli tylko będziemy potrafili spojrzeć na siebie i na nią uczciwie to zorientujemy się że to również my. A na pewno ja. Wielka, wybitna, prześmieszna, przetragiczna powieść. Wspaniałe doświadczenie czytelnicze, jedno z najlepszych i najważniejszych w moim życiu.

Uwielbiam, do ekscytacji niemal cielesnej, czytać książki które już raz czytałam, kiedy byłam bardzo młoda, bardzo głupia i nic nie wiedziałam o literaturze, a potem wracać do nich i dać się porazić ich wielkości, współczesności, ironii, miłości, kunsztowi. Tak miałam z Dostojewskim i tak mam z "Panią Bovary". To jest WIELKA, WYBITNA powieść, która nie trąci żadną myszką,...

Widać, że to książka, która powstała w pocie i łzach autora — prześliczna proza połączona z wnikliwymi obserwacjami na temat ludzkiej natury. W oczach współczesnego czytelnika tej historii może brakować pewnej dynamiki, ale mimo to jest to pozycja z klasyki, z którą warto się zapoznać.

Widać, że to książka, która powstała w pocie i łzach autora — prześliczna proza połączona z wnikliwymi obserwacjami na temat ludzkiej natury. W oczach współczesnego czytelnika tej historii może brakować pewnej dynamiki, ale mimo to jest to pozycja z klasyki, z którą warto się zapoznać.

Kapitalna książka, zarówno treść jak i i mistrzowski lektor . Nie wiedziałam czego się spodziewać po tej pozycji gdzieś czasem myślałam by po nią sięgnąć i się nie zawiodłam. Psychologiczny portret kobiety która sama nie do końca wie czego chce, uciekając przed nuda . Pani Małgorzato chapeau bas. Polecam warto tez przeczytać krótki opis który jest dołączony do audiobooka.

Kapitalna książka, zarówno treść jak i i mistrzowski lektor . Nie wiedziałam czego się spodziewać po tej pozycji gdzieś czasem myślałam by po nią sięgnąć i się nie zawiodłam. Psychologiczny portret kobiety która sama nie do końca wie czego chce, uciekając przed nuda . Pani Małgorzato chapeau bas. Polecam warto tez przeczytać krótki opis który jest dołączony do audiobooka.

Przeczytałam Panią Bovary po raz drugi po wielu wielu latach i ....... już nie mam takiego zachwytu, jak w młodości, ale za to doceniam inne jej walory i przesłania. Czasy się zmieniają, warunki się zmieniają, ustroje się zmieniają a ludzie w swej istocie, z pragnieniami, pogonią za marzeniami pozostają niezmienni. Nie nam oceniać intensywność potrzeb innych (dopóki nie krzywdzą),każdy musi we własnym sumieniu dokonać własnego rozrachunku. Dokąd prowadzą nas pragnienia, a dokąd zaprowadzi nas brak ich realizacji...... Co do piękna języka, stylu, budowania aury wypowiadać się nie będę, wszak to Flaubert i już mądrzejsi ode mnie zabrali głos. Polecam i za młodu i później kiedy czas ubogaci w doświadczenia.

Przeczytałam Panią Bovary po raz drugi po wielu wielu latach i ....... już nie mam takiego zachwytu, jak w młodości, ale za to doceniam inne jej walory i przesłania. Czasy się zmieniają, warunki się zmieniają, ustroje się zmieniają a ludzie w swej istocie, z pragnieniami, pogonią za marzeniami pozostają niezmienni. Nie nam oceniać intensywność potrzeb innych (dopóki nie...