Zbrodnia i kara

Klasyka broni się sama!

Klasyka broni się sama!

Trudno oceniać klasykę, bo należałoby oddać sprawiedliwość czasom, w którym powstała. Dziś trudno nie uznać tej książki za rozwleczoną. Pewnie gdyby trafiła do wydawcy, powiedziałby - proszę wywalić co najmniej sto stron. Nie zmęczyłam jej w liceum, mimo że np. Mistrza i Małgorzatę połknęłam migiem, w dodatku byłam raczej z tych czytających lektury. Dziś rozumiem, czemu :))) Jako stara koza, zainteresowana Rosją i problemami społecznymi - doceniłam tę lekturę. Problemy Petersburga tamtych czasów, biedę, dylematy. Nadal jednak uważam, że zmuszanie nastolatków do czytania tej pozycji jest po prostu pozbawione sensu. Podobało mi się niebanalne nakreślenie zatracania się w szaleństwie, postaci Raskolnikowa, Razumichina, Swidrygajły i Porfirego Piotrowicza - bardzo ciekawe. Ale akcja wlokła się boleśnie i mnóstwo scen nie wnosiło tu niczego szczególnego. Czuć, że ta opowieść była pisana jako „serial” do gazety.

Trudno oceniać klasykę, bo należałoby oddać sprawiedliwość czasom, w którym powstała. Dziś trudno nie uznać tej książki za rozwleczoną. Pewnie gdyby trafiła do wydawcy, powiedziałby - proszę wywalić co najmniej sto stron. Nie zmęczyłam jej w liceum, mimo że np. Mistrza i Małgorzatę połknęłam migiem, w dodatku byłam raczej z tych czytających lektury. Dziś rozumiem, czemu...

Wejście w umysł przestępcy. Takiego - ku kontrastowi - z dobrym sercem. Przez wiele psychologicznych zabiegów oraz nieco przestarzały język może się wydawać, że ciężko się w nią wgryźć. Po przeczytaniu całości zostawia jednak czytelnika ze szczęką na ziemi. Warto przebić się przez te nudniejsze fragmenty, by w pełni uzyskać obraz przedstawionych postaci. Dodatkowym atutem jest przedstawienie życia w tamtych czasach w Rosji - wiernie odwzorowane, co można znaleźć w adnotacjach w tej wersji książki (pojawiają się konkretne nazwy ulic, kilka ilustracji z Petersburga). Najlepsza lektura, jaką czytałem.

Wejście w umysł przestępcy. Takiego - ku kontrastowi - z dobrym sercem. Przez wiele psychologicznych zabiegów oraz nieco przestarzały język może się wydawać, że ciężko się w nią wgryźć. Po przeczytaniu całości zostawia jednak czytelnika ze szczęką na ziemi. Warto przebić się przez te nudniejsze fragmenty, by w pełni uzyskać obraz przedstawionych postaci. Dodatkowym atutem...

oh raskolnikow what a man you are

oh raskolnikow what a man you are

Jakże inaczej przyswaja się to dzieło będąc dorosłym człowiekiem. Książka absolutnie wybitna. Czytając ją nie czyta się o Raskolnikowie, tylko wręcz siedzi się w jego głowie.

Jakże inaczej przyswaja się to dzieło będąc dorosłym człowiekiem. Książka absolutnie wybitna. Czytając ją nie czyta się o Raskolnikowie, tylko wręcz siedzi się w jego głowie.

Przeczytana po raz drugi, fenomenalna, życiowa i wciąż aktualna powieść.Profil psychologiczny bohaterów naprawdę dociera do czytelnika, a w szczególności oczywiście Raskolnikowa - jego wewnętrzne rozdarcie i taka walka z własnym sumieniem...wszystko jest przedstawione w sposób przepiękny i dokładny co naprawdę potrafi dotknąć.

Przeczytana po raz drugi, fenomenalna, życiowa i wciąż aktualna powieść.Profil psychologiczny bohaterów naprawdę dociera do czytelnika, a w szczególności oczywiście Raskolnikowa - jego wewnętrzne rozdarcie i taka walka z własnym sumieniem...wszystko jest przedstawione w sposób przepiękny i dokładny co naprawdę potrafi dotknąć.

Najlepsza lektura, którą czytałam kiedykolwiek.

Najlepsza lektura, którą czytałam kiedykolwiek.

Powiedzieć, że to książka wybitna, to jak nic nie powiedzieć.
Złożoność postaci Raskolnikowa jest tak niesamowita, że ciężko się oderwać. Kopalnia przemyśleń, do których zmusza ta książka. Poddaje w wątpliwość moralność, sens istnienia a jednocześnie w tle pokazuje kilka jasnych punków, dla których warto żyć.
Niesamowicie aktualna książka, przy której doznamy rollercoastera emocjonalnego,

Powiedzieć, że to książka wybitna, to jak nic nie powiedzieć.
Złożoność postaci Raskolnikowa jest tak niesamowita, że ciężko się oderwać. Kopalnia przemyśleń, do których zmusza ta książka. Poddaje w wątpliwość moralność, sens istnienia a jednocześnie w tle pokazuje kilka jasnych punków, dla których warto żyć.
Niesamowicie aktualna książka, przy której doznamy...

Zbrodnia i kara to dla mnie duszna, męcząca książka o człowieku, który uwierzył, że jest kimś więcej niż inni — i powoli rozpada się pod ciężarem tej iluzji. Raskolnikow jest trudny do polubienia, momentami wręcz odpychający, ale właśnie dzięki temu powieść jest tak uczciwa. To nie historia o zbrodni, tylko o pysze i o tym, że sumienia nie da się zagłuszyć żadną teorią. Czyta się ją ciężko, ale zostaje w środku na długo.

Zbrodnia i kara to dla mnie duszna, męcząca książka o człowieku, który uwierzył, że jest kimś więcej niż inni — i powoli rozpada się pod ciężarem tej iluzji. Raskolnikow jest trudny do polubienia, momentami wręcz odpychający, ale właśnie dzięki temu powieść jest tak uczciwa. To nie historia o zbrodni, tylko o pysze i o tym, że sumienia nie da się zagłuszyć żadną teorią....

Moja ostatnia książka z "wielkiej trójki" Dostojewskiego - z "wielkiej czwórki" został mi już tylko Idiota. Mimo, że Zbrodnia i Kara to najpopularniejsza książka tego autora to dla mnie jednak dużo ustępuje Braciom Karamazow i niedaleko jej do Biesów. Być może jest to kontrowersyjna opinia, ale tak czuję.

Zbrodnia i Kara jest skoncentrowana na psychologii jednej osoby - Raskolnikowa. Pomimo, że jest tu także wiele pobocznych wątków, to smutne rozważania Rodiona ciągną się już od pierwszej części książki. Wiadome jest, że za jego czynem stała również ideologia - czyli podział ludzi na jednostki wybitne, które są uprawnione w imię rozwoju świata do przelewania krwi oraz całą resztę (czyli szarą masę). Raskolnikow uważający się za jednostkę wybitną oczywiście nie będzie miał żadnych wyrzutów sumienia, bo zamordował w szczytnym celu, aczkolwiek, jak się okazuje wcale tak nie jest. Już sam fakt, że nie umie wewnętrznie pogodzić się z faktem dokonanym nie czyni go Napoleonem. Dziwne zachowanie, nieustanne przemyślenia, ciągły ból, strach, trwoga, chaos jaki zapanował w jego życiu po morderstwie - to wszystko było dla mnie męczące. Gdyby tego było mało Raskolnikow miał swoje ego, był osobą dumną i dość egoistyczną, co nie szło w parze w jego sytuacją życiową (zmieniło się to dopiero na samym końcu). Gość po prostu ześwirował, a Dostojewski wszystko nam to wyłożył i kazał czytać ;)

W Biesach nacisk położony jest bardziej na ideologię oddziałowującą na całe społeczeństwo, natomiast Bracia Karamazow miały najbardziej rozwiniętą fabułę - podział na 3 braci o różnych charakterach z różnymi podejściami do życia. W Zbrodni i Karze wszystko kręci się wokół Raskolnikowa - mimo że, jest tam wiele postaci to dla większości głównym zmartwieniem był nadal Rodia.

Podsumowując, uważam, że jest to książka wybitna i niczego jej nie ujmuję. Panujący w niej klimat po prostu nie wpadł aż tak w moje gusta. Powstała jako pierwsza ukazując kunszt Dostojewskiego, który z biegiem czasu tylko przybierał na sile.

Moja ostatnia książka z "wielkiej trójki" Dostojewskiego - z "wielkiej czwórki" został mi już tylko Idiota. Mimo, że Zbrodnia i Kara to najpopularniejsza książka tego autora to dla mnie jednak dużo ustępuje Braciom Karamazow i niedaleko jej do Biesów. Być może jest to kontrowersyjna opinia, ale tak czuję.

Zbrodnia i Kara jest skoncentrowana na psychologii jednej osoby -...