Szkielet na Lesznie

„Szkielet na Lesznie” Walerego Przyborowskiego to klasyczna powieść kryminalna osadzona w XIX-wiecznej Warszawie, która rozpoczyna się od makabrycznego odkrycia podczas rozbiórki starego dworku na Lesznie. Robotnicy, wyjmując podłogę w jednym z pokoi, natrafiają na ludzki szkielet ukryty w ziemi. Znalezisko budzi powszechne poruszenie i staje się tematem sensacyjnych artykułów w warszawskiej prasie. Mieszkańcy miasta zaczynają spekulować o tajemniczej zbrodni, która musiała zostać popełniona przed wieloma laty.

Wśród osób zainteresowanych sprawą znajduje się młody lekarz Władysław Żubr, który przypadkiem natrafia na dyskusję o odnalezionym szkielecie w jednej z kawiarni. Wciągnięty w rozmowę, nieoczekiwanie zostaje poproszony o opinię ekspercką na temat wieku i przyczyny śmierci ofiary. Choć początkowo podchodzi do sprawy z dystansem, jego profesjonalna ciekawość i dedukcja prowadzą go do wniosku, że kobieta, do której należał szkielet, została zamordowana. Co więcej, wskazuje na ślady, które sugerują, że zabójstwo zostało dokonane strzałem w tył głowy, a ofiara była w ciąży w chwili śmierci.

W sprawę angażuje się również Ryszard Heliglas – ekscentryczny muzyk i człowiek o tajemniczej przeszłości, który zdaje się wiedzieć więcej, niż mówi. Jego nerwowe zachowanie i dziwne reakcje na kolejne odkrycia budzą podejrzenia. W miarę jak Żubr pogłębia swoje śledztwo, zaczyna dostrzegać, że Heliglas skrywa mroczny sekret, mogący rzucić nowe światło na historię znalezionego szkieletu.

„Szkielet na Lesznie” Walerego Przyborowskiego to klasyczna powieść kryminalna osadzona w XIX-wiecznej Warszawie, która rozpoczyna się od makabrycznego odkrycia podczas rozbiórki starego dworku na Lesznie. Robotnicy, wyjmując podłogę w jednym z pokoi, natrafiają na ludzki szkielet ukryty w ziemi. Znalezisko budzi powszechne poruszenie i staje się tematem sensacyjnych...

Chyba trochę za dużo sobie obiecywałem po tej książce. Owszem, jest tu zbrodnia sprzed lat, jest dociekanie tożsamości ofiary i przyczyn śmierci, ale historia tchnie naiwnością, akcja idzie jednotorowo, a opowieść wręcz tonie w jałowych rozważaniach i dialogach, mających za zadanie rozdmuchać wątłą fabułkę do rozmiarów cienkiej powieści. Do tego finał jest nieco dziwaczny i - mimo że daleki od sztampy - w jakiś sposób rozczarowujący.

Lektury jednak nie uznaję za czas stracony, bo Przyborowskiemu udało się całkiem zgrabnie oddać życie i klimat ówczesnej Warszawy, szkoda tylko, że warszawskiej gwary jest tam... cała jedna linia dialogowa. Odnoszę też wrażenie, że wydawca trochę się zagalopował z tłumaczeniem przypisami starszych, rzadko już używanych słów. Z drugiej strony - może faktycznie dzisiaj nikomu już się nie chce sięgać do słowników...

Jak by nie było - dla warszawiaków lektura niemalże obowiązkowa. :)

Chyba trochę za dużo sobie obiecywałem po tej książce. Owszem, jest tu zbrodnia sprzed lat, jest dociekanie tożsamości ofiary i przyczyn śmierci, ale historia tchnie naiwnością, akcja idzie jednotorowo, a opowieść wręcz tonie w jałowych rozważaniach i dialogach, mających za zadanie rozdmuchać wątłą fabułkę do rozmiarów cienkiej powieści. Do tego finał jest nieco dziwaczny i...

Władysław Żubr – młody lekarz mieszkający w Warszawie, jak często siada w jednym z warszawskich lokali. W lokalu, jak i w całej Stolicy, rozmawia się o tajemniczym szkielecie znalezionym pod podłogą dworku, przeznaczonego do rozbiórki. Żubr jest chyba jedyną osobą, którą ta sprawa w ogóle nie obchodzi. Chwilę później zmieni się to za sprawą jednego ze znajomych: Heliglasa – kiedyś sławnego artysty. Ten wręcz siłą zaciąga go na miejsce makabrycznego odkrycia. Żubr szybko puściłby zdarzenie w niepamięć gdyby nie dziwne zachowanie znajomego, który dopytując o szczegóły medyczne dotyczące ustalenia okoliczności i czasu śmierci staje się coraz bardziej nerwowy. Spotkanie kończy się zaproszeniem na kolację do Heliglasa w dzień następny. Żubr nie odmawia, a czas do spotkania wypełnia amatorskim śledztwem. To co ustala czyni go nie biernym obserwatorem, a stroną zainteresowaną tym, żeby morderca poniósł karę. Wie że proszona kolacja nie będzie jedynie kurtuazyjną wizytą...
Zgrabnie skonstruowana intryga z dużą dawką psychologii. Zarówno Heliglas jak i Żubr nie są postaciami jednoznacznymi. Zagadką pozostają intencje Heliglasa: jaki miał cel wplątania Żubra w tę sprawę. Można się jedynie domyślać, że chodzi o swoiste rozgrzeszenie. I, co równie interesujące, Przyborowski w delikatny sposób udowadnia, że wszystko da się wycenić. W tym wypadku sprawiedliwość przegrała z 200. tysiącami.

Władysław Żubr – młody lekarz mieszkający w Warszawie, jak często siada w jednym z warszawskich lokali. W lokalu, jak i w całej Stolicy, rozmawia się o tajemniczym szkielecie znalezionym pod podłogą dworku, przeznaczonego do rozbiórki. Żubr jest chyba jedyną osobą, którą ta sprawa w ogóle nie obchodzi. Chwilę później zmieni się to za sprawą jednego ze znajomych: Heliglasa –...

Książka niezła. Jest zbrodnia sprzed 30 lat. Młody doktor poszukujący sprawcy. I wyjątkowo zaskakujące zakończenie.

Książka niezła. Jest zbrodnia sprzed 30 lat. Młody doktor poszukujący sprawcy. I wyjątkowo zaskakujące zakończenie.

Jak na historie napisaną 100 lat temu- całkiem niezła. Dzisiejsze kryminały są bardziej krwawe i "innowacyjne", ale tej pozycji również nie brakuje ciągu logicznego. Dość przewidywalna, ale przecież była pisana do gazety, a nie na wzór "Pana Tadeusza" (dłuższa pewnie miałaby bardziej rozbudowane akcje). Polecam w ramach ciekawostki historycznej.

Jak na historie napisaną 100 lat temu- całkiem niezła. Dzisiejsze kryminały są bardziej krwawe i "innowacyjne", ale tej pozycji również nie brakuje ciągu logicznego. Dość przewidywalna, ale przecież była pisana do gazety, a nie na wzór "Pana Tadeusza" (dłuższa pewnie miałaby bardziej rozbudowane akcje). Polecam w ramach ciekawostki historycznej.

Walery Przyborowski znany był mi do tej pory w zasadzie tylko z książeczki "Szwedzi w Warszawie", którą zekranizowano i która niegdyś była nawet w kanonie lektur szkolnych. Okazuje się, że pisał też kryminały, a ponieważ jestem fanem literatury retro, chętnie sięgnąłem po "Szkielet na Lesznie". Zacząć należy od tego iż jest to jeden z pierwszych polskich kryminałów, opublikowany pierwotnie w 1891 r. w 19 numerach "Dziennika dla wszystkich i anonsowego". Mamy do czynienia w zasadzie z dłuższym, liczącym 130 stron opowiadaniem, jest to więc lektura na jeden wieczór. Książka ma wszelkie zalety dobrego kryminału-historia wciąga nas od pierwszej strony, główny bohater-lekarz prowadzi swoje prywatne śledztwo, jest też odrobina napięcia a nawet grozy. Mam jednak problem z tą książką, krótka forma zupełnie mi tutaj nie przeszkadza, jednak niemal na początku poznajemy głównego podejrzanego. Główny bohater knuje zemstę... a na koniec zadowala się jak gdyby nic czymś bardzo przyziemnym. Mnie to nie przekonało tak do końca, czy więc powieść "trąci myszką"? Niezupełnie, każdy fan rodzimych retro-kryminałów czy retro-literatury grozy powinien się z nią zapoznać. Czyta się to dobrze, książka mimo krótkiej formy wciąga, a wydawnictwo uwspółcześniło gramatykę i pisownię, ok. 70 archaizmów jest wyjaśnionych w przypisach.

Walery Przyborowski znany był mi do tej pory w zasadzie tylko z książeczki "Szwedzi w Warszawie", którą zekranizowano i która niegdyś była nawet w kanonie lektur szkolnych. Okazuje się, że pisał też kryminały, a ponieważ jestem fanem literatury retro, chętnie sięgnąłem po "Szkielet na Lesznie". Zacząć należy od tego iż jest to jeden z pierwszych polskich kryminałów,...

Bardzo stary kryminał, 1891 r., jeden ze starszych napisanych po polsku. Fabuła przypomina raczej powieść grozy niż kryminał sensu stricte. Akcja toczy się w upadłym dworku leżącym blisko centrum Warszawy.

Bardzo stary kryminał, 1891 r., jeden ze starszych napisanych po polsku. Fabuła przypomina raczej powieść grozy niż kryminał sensu stricte. Akcja toczy się w upadłym dworku leżącym blisko centrum Warszawy.

Warszawa, czerwiec 1860 r. Nagłówki stołecznych gazet zdominowane są sensacyjną informacją o makabrycznym odkryciu dokonanym trakcie rozbiórki jednego ze starych dworków przy ulicy Leszno. Tam właśnie, pod dębową posadzką w jednym z pokojów na parterze robotnicy natrafili na ludzki szkielet. Nie ulega wątpliwości, że w miejscu tym została popełniona zbrodnia...

Więcej na:
http://www.zapomnianabiblioteka.pl/2016/09/szkielet-na-lesznie.html

Warszawa, czerwiec 1860 r. Nagłówki stołecznych gazet zdominowane są sensacyjną informacją o makabrycznym odkryciu dokonanym trakcie rozbiórki jednego ze starych dworków przy ulicy Leszno. Tam właśnie, pod dębową posadzką w jednym z pokojów na parterze robotnicy natrafili na ludzki szkielet. Nie ulega wątpliwości, że w miejscu tym została popełniona zbrodnia...

Więcej...