Ulica Bliska

Zaczęło się bardzo ciekawie od uniwersalnego dylematu moralnego - na ile udręczona ofiara, która dokonuje zbrodni jest winna? Przed takim bowiem dylematem zostaje postawiona główna bohaterka- narratorka Teresa. Zaczyna też poznawać różne sąsiedzkie życiowe problemy. , co wprowadza ja w "odmęt sprzecznych ocen moralnych" (cytat z książki)co jest znakiem rozpoznawczym pisarstwa B. Gordon i co osobiście bardzo u niej cenię. . Niestety tym razem chyba autorkę pochłonął ten odmęt. Pierwotny wątek rozgałęził się na wiele pobocznych mikro-historii, zaczęły się mnożyć wydumane sytuacje i zbiegi okoliczności a wszystko podlane romansowym sosem. Całość oprócz happy endu właściwie do niczego innego nie zmierzała. ps. świetny pomysł z wątkiem "domów z powietrza" czyli oczywiste nawiązanie do "szklanych domów' uŻeromskiego

Zaczęło się bardzo ciekawie od uniwersalnego dylematu moralnego - na ile udręczona ofiara, która dokonuje zbrodni jest winna? Przed takim bowiem dylematem zostaje postawiona główna bohaterka- narratorka Teresa. Zaczyna też poznawać różne sąsiedzkie życiowe problemy. , co wprowadza ja w "odmęt sprzecznych ocen moralnych" (cytat z książki)co jest znakiem rozpoznawczym...

Zaczynając "Ulicę Bliską" spodziewałem się kryminału, więc chwilę zajęło mi przestawienie się z oczekiwań na rzeczywistość. Rzeczywiście, mamy tutaj do czynienia z przestępstwem, lecz nie jest ono żadną tajemnicą. W domu przy ulicy Bliskiej dochodzi do morderstwa, jeden z lokatorów zostaje zamordowany, ale jest to tylko punkt wyjścia dla powieści społecznej, może nawet socjologicznej o stanie polskiego społeczeństwa w latach 50., obowiązków obywateli wobec siebie i społeczeństwa, znaczenia rodziny i małżeństwa jak i również sprawiedliwości i czym ona tak naprawdę jest.

Morderstwo wyrywa naszą główną bohaterkę, Teresę Majewską, z pewnego życiowego marazmu i zmuszą ją aby bliżej przyjrzeć się otaczających ją ludziom i z kogoś biernie przemierzającego przez życie zmusza ją do niespotykanej dotychczas pro-aktywności. Autorka wypełnia strony barwnymi postaciami, które skrywają własne sekrety i przeżywają własne dramaty, do których tylko częściowo dopuszczają zarówno Teresę jak i czytelnika. Pod koniec książki, doskonale znałem wszystkich mieszkańców domu przy ulicy Bliskiej i ciepło myślałem o ich potencjalnej przyszłości, której nie będzie dane mi doświadczyć.

Co zaskoczyło mnie najbardziej i to pozytywnie to nowoczesność w stylu autorki. Gdybym nie wiedział, nie uwierzyłbym, że jest to kryminał napisany w latach 50. ubiegłego wieku. Postacie mówią z naturalną lekkością i pomysłowością, natomiast autorka bardzo dojrzale pochodzi do dyskusji na temat społecznych tematów, które ani trochę nie zestarzały się i wciąż są aktualne w 2025.

Czuję, że wciągu najbliższych lat Barbarę Gordon czeka ponowne odkrycie i renesans jej twórczości.

Z przyjemnością sięgnę po kolejne tytuły autorki.

Zaczynając "Ulicę Bliską" spodziewałem się kryminału, więc chwilę zajęło mi przestawienie się z oczekiwań na rzeczywistość. Rzeczywiście, mamy tutaj do czynienia z przestępstwem, lecz nie jest ono żadną tajemnicą. W domu przy ulicy Bliskiej dochodzi do morderstwa, jeden z lokatorów zostaje zamordowany, ale jest to tylko punkt wyjścia dla powieści społecznej, może nawet...

To jest prawie powieść kryminalna, ale różni się ona od tego gatunku, tak jak ofiara przejechana przez samochód od zamordowanej z premedytacją.
Bardziej to powieść społeczna, w której jest sporo filozoficzno-etycznych rozważań.
W tej książce są szarmanccy mężczyźni, rabusie jak z powieści łotrzykowskiej, naiwna bohaterka, love story tylko suspensu brak. No i ta atmosfera PRL - dziwnie ugłaskanego, z jednym malutkim hochsztapler, nie dokońca wyjaśnionym.

To jest prawie powieść kryminalna, ale różni się ona od tego gatunku, tak jak ofiara przejechana przez samochód od zamordowanej z premedytacją.
Bardziej to powieść społeczna, w której jest sporo filozoficzno-etycznych rozważań.
W tej książce są szarmanccy mężczyźni, rabusie jak z powieści łotrzykowskiej, naiwna bohaterka, love story tylko suspensu brak. No i ta atmosfera...

Po pierwsze książka nigdy nie powinna znaleźć się w kategorii kryminał sensacja - stąd rozczarowanie wielu czytelników. Oczekujemy akcji a otrzymujemy piękną książkę o życiu w PRL-u ,o emocjach ,dylematach moralnych ,pełną przemyśleń o ludzkich losach wcale nie łatwych w czasach powojennych i postalinowskich. Polecam każdemu ale z założeniem że czytamy powieść obyczajową trochę romans z wątkiem kryminalnym w dalekim tle.

Po pierwsze książka nigdy nie powinna znaleźć się w kategorii kryminał sensacja - stąd rozczarowanie wielu czytelników. Oczekujemy akcji a otrzymujemy piękną książkę o życiu w PRL-u ,o emocjach ,dylematach moralnych ,pełną przemyśleń o ludzkich losach wcale nie łatwych w czasach powojennych i postalinowskich. Polecam każdemu ale z założeniem że czytamy powieść...

Nie jest to kryminał, bo od początku wiemy kto, kiedy, czym i dlaczego zabił. Jest to powieść obyczajowa - losy społeczeństwa z 1959 roku - mieszkańców kamienicy przy ul. Bliskiej. Jest to też trochę romans. Kryminału tu mało.

Nie jest to kryminał, bo od początku wiemy kto, kiedy, czym i dlaczego zabił. Jest to powieść obyczajowa - losy społeczeństwa z 1959 roku - mieszkańców kamienicy przy ul. Bliskiej. Jest to też trochę romans. Kryminału tu mało.

Podobnie jak "Gwiazdy na ziemi" jest to bardziej powieść psychologiczna niż kryminał. Lektura sprawiła mi niekłamaną frajdę. "Ulicę Bliską" Gordon napisała jeszcze w latach 50., być może szukając dopiero swojego poletka w literaturze. Wątek kryminalny - bez zagadki, bo sprawcę znamy od początku - uatrakcyjnienia fabułę, jednak nie jest najważniejszy. Na pierwszym planie są losy lokatorów warszawskiej kamienicy pod tytułowym adresem, a zwłaszcza narratorki, zwolnionej właśnie z biura. W powieści pojawia się mecenas Zamorski, jeszcze jako kawaler (i jego przyszła żona). Dla warszawiaków dodatkową atrakcją będą spacery po stolicy AD 1959. Wraz z bohaterami chodzimy po MDMie, pijemy kawę w "Nowym Świecie", oglądamy spektakle w teatrze Baba-ryba (czyli pewnie Syrena),czeszemy się w słynnym zakładzie na Koszykowej. Tytułowa Bliska jest nota bene fikcyjna, położona nieopodal placu Konstytucji (czyżby Lwowska?) - teraz taką nazwę nosi ulica na tyłach Dworca Wschodniego. Książka Gordon to takie "lepsze czytadło", polecam nie tylko miłośnikom kryminałów, ale także tzw. babskiej literatury - to zdecydowanie lepsza pozycja niż te wszystkie grafomańskie nudne sagi o rozlewiskach, prowincjonalnych cukierenkach, krakowiankach itepe.

Podobnie jak "Gwiazdy na ziemi" jest to bardziej powieść psychologiczna niż kryminał. Lektura sprawiła mi niekłamaną frajdę. "Ulicę Bliską" Gordon napisała jeszcze w latach 50., być może szukając dopiero swojego poletka w literaturze. Wątek kryminalny - bez zagadki, bo sprawcę znamy od początku - uatrakcyjnienia fabułę, jednak nie jest najważniejszy. Na pierwszym planie są...

Straszna ramotka. Ni to kryminał, ni to romans, ni to powieść zaangażowana społecznie. Lubię stare kryminały, nawet te mocno trącące myszką, ale ta książka jest zwyczajnie nudna.

Straszna ramotka. Ni to kryminał, ni to romans, ni to powieść zaangażowana społecznie. Lubię stare kryminały, nawet te mocno trącące myszką, ale ta książka jest zwyczajnie nudna.

Zbrodnia to niesłychana pani zabija pana. Siekierą. Tylko, że pan to pijak, złodziej i awanturnik, Walczak a pani jest udręczoną żoną i matką, Walczakową. Wygląda na to, że tym narzędziem strasznym pani Walczak rozwiązała swoje kłopoty małżeńskie. Świadkami dramatu są mieszkańcy kamienicy. Oni się spotykają, rozmawiają, komentują. Pełen przekrój społeczny. Sprawozdanie składa czytelnikowi Teresa. Znikoma ilość milicji w treści. Więcej szczegółów z życia robotników z hoteli robotniczych, panien sprzedawczyń, sekretarek. Autorka ubolewa nad losem biedaków, nad brakiem mieszkań, dobrze płatnej pracy. Jednocześnie książka przeradza się w romans co już jest nie do zniesienia.Słownictwo rodem z epoki,dla współczesnych nieco dziwne i sztuczne. Całość słaba jest i jakby bezgatunkowa. Wszystkiego po trochu z inklinacją prospołeczną. Słabo.

Zbrodnia to niesłychana pani zabija pana. Siekierą. Tylko, że pan to pijak, złodziej i awanturnik, Walczak a pani jest udręczoną żoną i matką, Walczakową. Wygląda na to, że tym narzędziem strasznym pani Walczak rozwiązała swoje kłopoty małżeńskie. Świadkami dramatu są mieszkańcy kamienicy. Oni się spotykają, rozmawiają, komentują. Pełen przekrój społeczny. Sprawozdanie...