Zabójczy miecz

Ciut gorsza niż tom 1, ale nadal ok

Ciut gorsza niż tom 1, ale nadal ok

Od momentu ogłoszenia styczniowego wyzwania LC wiedziałem, że tym razem jego realizacja nie przyjdzie mi łatwo. Książki zazwyczaj doczytuję, ale w przypadku „Zabójczego miecza” była to droga przez mękę.

Po przeczytaniu pierwszego tomu sagi „Imperium Radch” nabrałem przekonania, że twórczość Ann Leckie nie jest dla mnie. Uznałem przyznanie tej książce prestiżowych nagród literackich za posunięcie umotywowane przede wszystkim aspektami współczesnej polityki – bo jakość samego tekstu absolutnie mnie nie przekonała.

A „Zabójczy miecz” to typowy drugi tom trylogii – bardzo rzadko są one na tym samym poziomie co tomy pierwsze. Nie inaczej ma się sytuacja tutaj. Styl Ann Leckie jest tak nużący, akcja (jaka akcja? Tu się przecież prawie nic nie dzieje!) wlecze się od jednego wydumanego posiedzenia do drugiej popołudniowej herbatki, postaci są (poza główną protagonistką) praktycznie dowolnie wymienialne. Brak mi w tym tomie czegokolwiek, w co mógłbym wbić pazury by nie odpaść od ściany. Ta powieść bazuje na wyobrażeniu kultury, która używa wyłącznie żeńskich form językowych. Dlaczego nie, sam pomysł jest fajny. Ale równocześnie ten pomysł powoduje, że przedstawione w sadze postaci są jeszcze bardziej... bezpłciowe.

Być może jest tak, że lata 2014-2017 nie obfitowały w zbyt dobre książki SF i kapituły nagród Huga i Nebula wybrały po prostu najlepszy tekst spośród absolutnych „średniaków”. Na bezrybiu i rak ryba a wśród ślepych jednooki królem...

Od momentu ogłoszenia styczniowego wyzwania LC wiedziałem, że tym razem jego realizacja nie przyjdzie mi łatwo. Książki zazwyczaj doczytuję, ale w przypadku „Zabójczego miecza” była to droga przez mękę.

Po przeczytaniu pierwszego tomu sagi „Imperium Radch” nabrałem przekonania, że twórczość Ann Leckie nie jest dla mnie. Uznałem przyznanie tej książce prestiżowych nagród...

Drugi tom trylogii Ann Leckie miał trudne zadanie, bo "Zabójcza Sprawiedliwość" postawiła poprzeczkę naprawdę wysoko. Moim zdaniem "Miecz" jej dorównać zdecydowanie nie zdołał. Czyta się dobrze, ciekawie jest śledzić dalsze losy Breq i postaci, które już znamy, a także kilku nowych... ale to już po prostu nie jest to samo. Pozostaje niedosyt, a urok nowości i niestandardowości tak wyróżniający pierwszy tom mija. Tak że jeśli komuś się spodobała pierwsza część, drugą przeczyta zapewne z chęcią. Ale nie jest to pozycja obowiązkowa.

Drugi tom trylogii Ann Leckie miał trudne zadanie, bo "Zabójcza Sprawiedliwość" postawiła poprzeczkę naprawdę wysoko. Moim zdaniem "Miecz" jej dorównać zdecydowanie nie zdołał. Czyta się dobrze, ciekawie jest śledzić dalsze losy Breq i postaci, które już znamy, a także kilku nowych... ale to już po prostu nie jest to samo. Pozostaje niedosyt, a urok nowości i...

Druga część cyklu Imperium Radch nie była już dla mnie tak nowatorska i zaskakująca jak "Zabójcza Sprawiedliwość", niemniej ciągle jest to świetna i godna polecenia lektura.
Czy istnieje jakaś szansa, że ktoś zdecyduje się wydać Ancillary Mercy? Tego właśnie nie lubię w cyklach.

Druga część cyklu Imperium Radch nie była już dla mnie tak nowatorska i zaskakująca jak "Zabójcza Sprawiedliwość", niemniej ciągle jest to świetna i godna polecenia lektura.
Czy istnieje jakaś szansa, że ktoś zdecyduje się wydać Ancillary Mercy? Tego właśnie nie lubię w cyklach.

Po niezłym tomie I mamy słaby tom II. Niby to ten sam autor i ten sam świat, ale książkowa rzeczywistość skrzeczy. Słaby pomysł, słabe wykonanie, rozmydlona fabuła, bzdurne problemy (jak to czytałem to miałem przed oczami memy o problemach I świata). Zakończenie daje nadzieję, że może tom III uratuje serię.

Po niezłym tomie I mamy słaby tom II. Niby to ten sam autor i ten sam świat, ale książkowa rzeczywistość skrzeczy. Słaby pomysł, słabe wykonanie, rozmydlona fabuła, bzdurne problemy (jak to czytałem to miałem przed oczami memy o problemach I świata). Zakończenie daje nadzieję, że może tom III uratuje serię.

O ile pierwszy tom był ciekawy (szczególnie pomysł o władczyni w wielu ciałach cierpiąca na rozdwojenie jaźni),tak niestety drugi jest nudny. Brak akcji i ciągłe picie herbaty to trochę za dużo jak dla mnie.

O ile pierwszy tom był ciekawy (szczególnie pomysł o władczyni w wielu ciałach cierpiąca na rozdwojenie jaźni),tak niestety drugi jest nudny. Brak akcji i ciągłe picie herbaty to trochę za dużo jak dla mnie.

[...]
Nie będę ukrywał, że Zabójcza sprawiedliwość mocno przypadła mi do gustu: nie była to powieść doskonała, niemniej intrygowała konstrukcją świata, sposobem opowiadania historii, kreacją głównej bohaterki oraz niespiesznym tempem akcji, pozwalającym zarówno zbudować zarys polityki i filozofii stojącej za Imperium Raadch, jak i psychologii Breq, jej przeżyć i celów. W czym niewątpliwie zresztą pomagał fakt, iż scen bezpośredniej akcji było niewiele, zaś zasadnicza część powieści opierała się na refleksjach bohaterki oraz dyskusjach między postaciami. Zabójczy miecz niezbyt różni się pod tym względem od tomu pierwszego… problem w tym, że niekoniecznie jest to powód do radości. Nie owijając w bawełnę: ci, którzy ledwie przebrnęli przez Zabójczą sprawiedliwość, od kolejnego tomu prawdopodobnie odbiją się z hukiem. Zaś ci, którzy niecierpliwie czekali na rozwój konfliktu wokół Miannai, poczują się cokolwiek zdezorientowani.
[...]
Truizmem będzie to, co teraz napiszę, ale mam problem z oceną Zabójczego miecza. Ma niezaprzeczalne problemy z konstrukcją dramaturgiczną i utrzymaniem tempa akcji, podaje mnóstwo intrygujących szczegółów, których zwyczajnie nie wykorzystuje, podobnie jak postaci drugo- i trzecioplanowych. Używa tanich chwytów fabularnych, rozciąga epizody do niebotycznych rozmiarów, nie wspominając już, że całość sprawia wrażenie wielkiego „wypełniacza” i każe zadać sobie pytanie: „po cholerę Breq w ogóle tam poleciała?” A jednocześnie – mając świadomość tych mankamentów – czytało mi się powieść doskonale: Leckie umie aranżować sceny i sprawnie rozpisywać dialogi, nawet jeśli potem niekoniecznie kleją się ze sobą, albo tworzą coś w rodzaju kosmicznych „okruchów życia”. Coś było w tym ślamazarnym tempie i przedzieraniu się przez biurokrację, co sprawiło, że prawie pięćset stron pękło w dwa wieczory. I naprawdę, gdyby Zabójczy miecz był samodzielną powieścią, oceniłbym ją jako bardzo przyzwoitą; niestety – jako że jest to część trylogii i nie da się jej opisać bez kontekstu, całość – niestety – rozczarowuje. Ocena nieco na kredyt; nie-fani mogą spokojnie odjąć jedno oczko.

Pełną treść recenzji znaleźć można tutaj: http://naekranie.pl/recenzje/zabojczy-miecz-radchajskie-picie-herbaty-recenzja-ksiazki

[...]
Nie będę ukrywał, że Zabójcza sprawiedliwość mocno przypadła mi do gustu: nie była to powieść doskonała, niemniej intrygowała konstrukcją świata, sposobem opowiadania historii, kreacją głównej bohaterki oraz niespiesznym tempem akcji, pozwalającym zarówno zbudować zarys polityki i filozofii stojącej za Imperium Raadch, jak i psychologii Breq, jej przeżyć i celów. W...

Poprzednio nie mogłam uchwycić, co mi zgrzytało najbardziej. Teraz już wiem. Autorka stanowczo nie umie przelać emocji na papier. Podczas czytania chcę być świadoma uczuć bohaterów. Tutaj poziom emocji jest na stałym, zerowym poziomie. Nawet podczas jedynej akcji, nie zabiło mi mocniej serce, nie czułam podniecenia, które powinno się pojawić, ani nie zostałam wciągnięta. Cały czas ślizgałam się po książce, próbując wejść w świat przedstawiony, stanąć obok postaci i spojrzeć ich oczami. Niestety tak się nie stało.

http://chiyome.blogspot.com/2016/10/nudy-ciag-dalszy.html

Poprzednio nie mogłam uchwycić, co mi zgrzytało najbardziej. Teraz już wiem. Autorka stanowczo nie umie przelać emocji na papier. Podczas czytania chcę być świadoma uczuć bohaterów. Tutaj poziom emocji jest na stałym, zerowym poziomie. Nawet podczas jedynej akcji, nie zabiło mi mocniej serce, nie czułam podniecenia, które powinno się pojawić, ani nie zostałam wciągnięta....

Pozycji z pod szyldu klasycznej powieści SF oraz space opery mamy na rynku bardzo wiele. Jednak dodanie elementów powieści przygodowej i thrillera militarnego, daje mieszankę iście wybuchową. Ann Leckie dostarcza swoim czytelnikom barwnie skonstruowany świat, szybką akcję oraz wiele spisków i intryg. Wątki fabularne odwołujące się do kolonizowania innych planet, łamania praw człowieka oraz walki z władzą, sprawiły, że pochłonąłem lekturę w szybkim tempie. "Zabójczy miecz" jest udana kontynuacją "Zabójczej sprawiedliwości", którą pochłonąłem niemal jednym tchem. Cykl "Imperium Radch" miło mnie zaskoczył i dostarczył sporo frajdy z czytania.

Układ planetarny Althoek po mimo setek lat asymilacji, nadal pełen jest wielu podziałów. Waśnie i spiski czają się za każdym rogiem, a społeczne niepokoje zawsze są doskonałą pożywką dla wielu manipulatorów, którzy chcą szybko się wzbogacić. Presger, tajemniczy nieznajomy wkracza w sam środek planetarnych intryg i nikt nie wie, czego można się po nim spodziewać. Radch Anaander Mianaai, władczyni Imperium stara się utrzymać w ryzach panujący chaos i mianuje Breq kapitanem Floty. Podczas jednej z misji wpada w zasadzkę, ponosząc dotkliwe rany. Monarchini Althoek nie cofnie się przed niczym, aby wcielić w życie swe bezwzględne plany.

Powieść czyta się szybko i przyjemnie, za sprawą barwnego języka i ciekawych postaci. Spodobało mi się umieszczenie w książce serwitorów, które były używane do walki, jak i innych celów. Pomysł może nie innowacyjny, za to zmyślnie wykonany. Świat przedstawiony jest spójny i realistyczny, zawierający wiele ciekawych i zaskakujących elementów. Opis rasy Radchaai autorka zarysowała wiarygodnie i z pomysłem, pokazując, że jej wyobraźnia nie zna granic. Trylogia nabiera tempa i już nie mogę się doczekać jak zakończy się cała historia. Gdyż moja ciekawość została rozgrzana niemal do czerwoności.

"Zabójczy miecz" jest udaną kontynuacją i z pewnością sięgnę po kolejny tom. Książka została nominowana do wielu nagród, choćby: Nebula, Hugo, BSFA Award oraz Locus Award, co niebywale świadczy o jej wartości. Czytelnicy lubiący pozycje SF oraz space operę powinni poczuć się w pełni usatysfakcjonowani, po mimo, że pewne rozwiązania mogą już być im znane. Dla osób nie zaznajomionych z gatunkiem, lektura powinna być emocjonująca i pełna wrażeń. Połączenie paru ciekawych koncepcji i wątków fabularnych wyszło autorce ciekawie, sprawiając, że z pewnością sięgnę po kolejny tom. Polecam.

http://fantasy-bestiarium.blogspot.com/2016/09/zabojczy-miecz-ann-leckie.html

Pozycji z pod szyldu klasycznej powieści SF oraz space opery mamy na rynku bardzo wiele. Jednak dodanie elementów powieści przygodowej i thrillera militarnego, daje mieszankę iście wybuchową. Ann Leckie dostarcza swoim czytelnikom barwnie skonstruowany świat, szybką akcję oraz wiele spisków i intryg. Wątki fabularne odwołujące się do kolonizowania innych planet, łamania...

Ann Leckie powróciła na polski rynek wydawniczy z kontynuacją głośnego debiutu Zabójcza sprawiedliwość, którym podbiła serca miłośników fantastyki na całym świecie, ale i zdobyła uznanie krytyków, otrzymując wszelkie najważniejsze nagrody literackie z gatunku. Drugim tomem space opery o Imperium Radch autorka potwierdza swoje umiejętności i udowadnia, że sukces jej literackiego debiutu nie był dziełem przypadku.

Akcja Zabójczego Miecza rozpoczyna się dwa tygodnie od wydarzeń znanych z finału pierwszego tomu. Lord Radch, władająca tysiącami ciał, walczy sama ze sobą o dominację. Jedna z nich czyni Breq kapitanem Floty i oddawszy jej w posiadanie potężny statek, wysyła ją do odległego układu planetarnego Althoek, gdzie ma strzec porządku. Na miejscu okazuje się, że nie wszystko jest takie, jak być powinno.

Przede wszystkim warto podkreślić, że Zabójczy Miecz można czytać bez znajomości pierwszego tomu, choć będzie to zadanie bardzo trudne. Podstawowa wiedza o świecie przedstawionym, języku stosowanym przez radchajczyków (np. brak rozróżnienia na płeć) i bohaterach, czyni lekturę drugiej powieści Leckie łatwiejszą. Sama historia stanowi jednak zupełnie nową, autonomiczną przygodę, którą niewiele - poza bohaterami - łączy z pierwszym tomem.

W przeciwieństwie do pierwszej części akcja rozgrywa się tutaj jednotorowo. Nie poznajemy już losów Breq na dwóch płaszczyznach czasowych (gdy była jeszcze sztuczną inteligencją podzieloną na setki ciał oraz gdy pozostała już uwięziona w jednym ciele). To również odrobinę ułatwia lekturę, szczególnie że fabuła jest też bardziej kameralna.

Większość fabuły spędzamy tym razem na jednej planecie, a Breq ma do czynienia z wieloma malutkimi, mogłoby się wydawać, problemami o lokalnym znaczeniu. Stanowi to ciekawy kontrast dla epickości pierwszego tomu. Punkt widzenia głównej bohaterki ciągle jest unikalny i niespotykany w innych powieściach, co samo w sobie dostarcza wiele radości z lektury.

Druga część trylogii Leckie ma też niestety kilka wad, których nie było widać w poprzednim tomie: Na przykład brak językowego rozróżniania płci prowadzi autorkę na pewne manowce dopiero w tej książce. Irytującym potrafi być fakt, że wyspecjalizowani żołnierze floty zachowują się jak nastoletnie dziewczyny na wakacyjnym obozie. Każdy jest "nią" nie tylko językowo, ale - wydaje się - także płciowo. Mniej tu również akcji, a więcej rozmów przy herbacie i politycznych dysput. Najbardziej szkoda, że najważniejsze kwestie pierwszej książki stają się wątkami pobocznymi w tej historii. Nie zmienia to jednak faktu, że już sama Breq jest taką postacią, że nie sposób oderwać się od jej przygód.

Zabójczy miecz nie jest tak dobry jak pierwszy tom Imperium Radch, niemniej znajdziecie tu wiele z tego, co spodobało Wam się w Zabójczej sprawiedliwości: wyrazistych i barwnych bohaterów, skomplikowaną oraz wielotorową, polityczną intrygę oraz - oczywiście - pierwszorzędną rozrywkę. Brakuje jednak tego, co stanowiło o największej sile pierwowzoru: znakomitego konceptu walki Lord Radch samej ze sobą (tutaj wątek strącony na obrzeża fabuły) oraz samej fascynującej kwestii podziału świadomości (Breq, rzecz jasna, jest tu już jedną postacią). To jednak ciągle znakomicie napisana opowieść, pełna drobiazgów, które cieszą, skomplikowanych relacji i oparta na niebanalnej intrydze.

http://www.mechaniczna-kulturacja.pl/2016/08/ann-leckie-zabojczy-miecz-recenzja.html

Ann Leckie powróciła na polski rynek wydawniczy z kontynuacją głośnego debiutu Zabójcza sprawiedliwość, którym podbiła serca miłośników fantastyki na całym świecie, ale i zdobyła uznanie krytyków, otrzymując wszelkie najważniejsze nagrody literackie z gatunku. Drugim tomem space opery o Imperium Radch autorka potwierdza swoje umiejętności i udowadnia, że sukces jej...