Perswazje

Perswazje. Jane Austen

Przenosiny w XIX-wieczny świat Jane Austen to dla mnie zawsze wyzwanie. Z jednej strony doceniam pisarski kunszt tamtych czasów, z drugiej zastanawiam się nad tłem społeczno-historycznym, z trzeciej przewracam oczdmi w gestii męsko-damskich relacji.

Perswazje traktują o życiu, jeszcze młodej kobiety, której rodzina znalazłszy się w niebezpiecznej finansowej sytuacji, zmusza ją do związania się z mężczyzną, którego odrzuciła kilka lat wcześniej.

Tematami przewodnimi dla tej ostatniej, w pełni napisanej powieści Austen są przede wszystkim klasowe różnice i wymogi przemieszczania się pomiędzy szczeblami społecznych zależności, bardzo cienka linia dzieląca miłość od obowiązku i status, który dyktuje poczynania i decyzje młodych ludzi będącymi pionkami w rękach starszych członków rodziny.

Austen oferuje w Perswazjach o wiele bardziej wysublimowany, dojrzały pisarski głos, który wyróżnia się na tle jej innych powieści. Autorka skupia się bardziej na refleksyjności i patrzeniu w głąb meandrującej duszy głównej bohaterki. Emocjonalność i sensualny ton uderza w narracji i opisach wewnętrznych rozterek. Język jest tu mocnym narzędziem przekazu.

Ciekawa to podróż w przeszłość tak sentymentalnie uczuciowej literatury.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem MG.

Perswazje. Jane Austen

Przenosiny w XIX-wieczny świat Jane Austen to dla mnie zawsze wyzwanie. Z jednej strony doceniam pisarski kunszt tamtych czasów, z drugiej zastanawiam się nad tłem społeczno-historycznym, z trzeciej przewracam oczdmi w gestii męsko-damskich relacji.

Perswazje traktują o życiu, jeszcze młodej kobiety, której rodzina znalazłszy się w niebezpiecznej...

Znakomita powieść, będąca prawdziwą klasyką gatunku📖
Autorka w subtelny sposób ukazuje skutki nadmiernego ulegania wpływom innych – uprzedzeniom, konwenansom i zasadom rządzącym życiem towarzyskim.
Historia Anne Elliot to opowieść o straconych szansach, ale też o dojrzewaniu i odwadze, by zaufać własnym uczuciom. Austen przypomina, że mimo presji otoczenia to szczera i wierna miłość potrafi ostatecznie zwyciężyć❤️
Warto dodać, że jest to ostatnia powieść autorki, wydana już po jej śmierci, co nadaje jej szczególnie refleksyjny i dojrzały charakter. Ciekawym, nieco zabawnym, niuansem jest także zestawienie postaci o imieniu Elizabeth – idealizowanej bohaterki z „Dumy i uprzedzenia” oraz tej z „Perswazji”, która stanowi jej niemal całkowite przeciwieństwo.
Jako miłośniczka Jane Austen, gorąco polecam także tę pozycję.
PS: wydanie jest naprawdę urodziwe!

Znakomita powieść, będąca prawdziwą klasyką gatunku📖
Autorka w subtelny sposób ukazuje skutki nadmiernego ulegania wpływom innych – uprzedzeniom, konwenansom i zasadom rządzącym życiem towarzyskim.
Historia Anne Elliot to opowieść o straconych szansach, ale też o dojrzewaniu i odwadze, by zaufać własnym uczuciom. Austen przypomina, że mimo presji otoczenia to szczera i...

Zacznę od tego, że uwielbiam pióro Jane Austen. Język, którego używa, jej sposób budowania opowieści i wplatanie w to wszystko panujących ówcześnie konwenansów.
Anna - główna bohaterka, jest łagodną i powszechnie lubianą kobietą, która niegdyś odrzuciła ukochanego mężczyznę pod wpływem swojej dobrej znajomej.
Jej niegdysiejszy ukochany okazuje się być bratem kobiety, która wraz z mężem wynajmuje posiadłość należącą do rodziny Anny. To powoduje, że spotkanie dawnych ukochanych jest nieuniknione.
Anna zdobyła moją sympatię swoją pokorą wobec sytuacji, w której się znalazła. Nie próbowała sabotować zalotów kapitana wobec innych kobiet, pomimo uczucia, którym nadal go darzyła. Pogodziła się z tym, że to ona odmówiła mu osiem lat temu, więc nie ma prawa stawać na drodze do jego szczęścia.
Nie ukrywam, że zachowanie samego Wenthwortha nieco mnie zastanawiało, a może nawet irytowało w pewnych momentach. Jego zaprzeczanie własnym uczuciom nie mogło mu przynieść szczęścia.

Całość jest bardzo przyjemna w odbiorze. Nie ma tu niepotrzebnego dramatyzmu. Jest to historia kojąca i nieco zabawna, dzięki niektórym postaciom.
Bardzo polecam.

Zacznę od tego, że uwielbiam pióro Jane Austen. Język, którego używa, jej sposób budowania opowieści i wplatanie w to wszystko panujących ówcześnie konwenansów.
Anna - główna bohaterka, jest łagodną i powszechnie lubianą kobietą, która niegdyś odrzuciła ukochanego mężczyznę pod wpływem swojej dobrej znajomej.
Jej niegdysiejszy ukochany okazuje się być bratem kobiety, która...

Powieść napisana z zachowaniem reguł klasycznej powieści. Piękny, wyszukany i kunsztowny język. Ukazana psychologia postaci i świat ich uczuć.

Powieść napisana z zachowaniem reguł klasycznej powieści. Piękny, wyszukany i kunsztowny język. Ukazana psychologia postaci i świat ich uczuć.

Nieznośna fabuła, nawet się do niej nie odniosę, wszystko tam jest absurdalne.
Ale jak to jest napisane. Jane Austen genialnie włada słowem, a także jest obserwatorką która wręcz delektuje się detalem, szlifem każdej cechy, każdego opisu.

Nieznośna fabuła, nawet się do niej nie odniosę, wszystko tam jest absurdalne.
Ale jak to jest napisane. Jane Austen genialnie włada słowem, a także jest obserwatorką która wręcz delektuje się detalem, szlifem każdej cechy, każdego opisu.

Uwielbiam stary styl opisywania charakterów. Bo nie każdy bohater musi być jakiś, a Austen nawet w takich odkrywa prawdziwe emocje.

Uwielbiam stary styl opisywania charakterów. Bo nie każdy bohater musi być jakiś, a Austen nawet w takich odkrywa prawdziwe emocje.

To jest KLASYKA proszę Państwa!
Jane Austin to klasa sama w sobie, książka jest napisana świetnie, ani przez chwilę nie jest nużąca, autorka doskonale wprowadza czytelnika w charaktery postaci.
To jedna z niewielu książek którym naprawde nie można zarzucić nic. (Wszystko oczywiście pod warunkiem, że lubi się czytać takie klasyki.)
Kulminacyjny moment książki dosłownie zaparł mi dech w piersi ze wzruszenia.
Polecam, polecam, polecam!

To jest KLASYKA proszę Państwa!
Jane Austin to klasa sama w sobie, książka jest napisana świetnie, ani przez chwilę nie jest nużąca, autorka doskonale wprowadza czytelnika w charaktery postaci.
To jedna z niewielu książek którym naprawde nie można zarzucić nic. (Wszystko oczywiście pod warunkiem, że lubi się czytać takie klasyki.)
Kulminacyjny moment książki dosłownie...

"Perswazje" uważane są za najdojrzalsza książkę Jane Austen, jest również ostatnią przez nią napisaną. Jako dwudziestokilku letnia dziewczyna, mająca już za sobą lekturę "Dumy i Uprzedzenia" oraz "Emmy", jestem w stanie się z tym zgodzić. I to dobrze, ale też źle.

W książce przyglądamy się losom Anny Elliot, środkowej z sióstr Elliot, potomkini rodu baronetów, który jednak traci nieco na swoim majątku (jak i społecznym wizerunku). Z tego powodu, rodzina zmuszona jest opuścić rodzinną posiadłość Uppercross i przesiedlić się do Bath - zanim się to jednak stanie, Anna spędza czas u swojej zamężnej siostry. Tam też losy krzyżują się z jej narzeczonym sprzed wielu lat. I tu rodzi się pytanie: czy ich miłość przetrwała bolesne rozstanie a jeśli tak - czy dojrzała na tyle, by tym razem przeciwstawić się perswazjom?

W porównaniu do znanych mi już głównych bohaterek wykreowanych przez Austen, Anna jest najdojrzalszą z nich. Daleko jej do błyskotliwego zacięcia Elizabeth i do dziecięcych manipulacji Emmy. Z tego powodu, choć uwielbiam każdą z tych postaci, z Anną najciężej mi się utożsamić. Zdecydowanie czuć, że ma za sobą ma już wiele doświadczeń, które ukształtowały ją w osobę spokojną, acz czułą i opiekuńczą - żeby nie powiedzieć pomiataną. Choć przejawia również oznaki silnego charakteru, to jednak brakowało mi w niej tej "młodzieńczej" iskry, która wprowadziłaby nieco chaosu na karty powieści.

Jak zawsze u Jane Austen, mamy cudowny przekrój społeczeństwa, tym razem z perspektywy rodziny, która może poszczycić się ważnym nazwiskiem. Jest więc dużo rozważań o "dobrym towarzystwie" i "dobrych partiach", ale wszystko oczywiście okraszone niezwykłą ironią i samoświadomością systemu jaki jest opisywany. To wszystko sprawia, że chociaż pewne społeczne konstrukty we współczesnych umysłach budzą jawny sprzeciw, Austen tworzy z nich prawdziwą, inteligentną miniaturę. I przenosi nas w ten świat, przyjęć, spacerów i odwiedzin, tak że zaczynamy powoli wczuwać się w jego leniwy rytm.

To co jak zawsze mi się podobało, to kreacja postaci - Jane Austen w mojej opinii jest mistrzynią wnikania w duszę bohaterów. Oprócz głównej bohaterki, mamy cały przekrój różnych charakterów, ze swoją własną historią i charakterem. Do tego nieodłączny w powieści romans szczególnie podobał mi się, gdyż ciężar wielu lat wspólnej historii bohaterów dodawał nieco więcej do emocjonalnej stawki. Z plusów muszę też wymienić konkretną scenę - konwersacja o uczuciach, i następujący po nich list - wiele pisarek romansów chciałoby umieć tak wykreować napięcie!

Z minusów: tak jak wspomniałam, Anna w mojej głowie nieco niknęła na tle swoich poprzedniczek. Również fabuła, powieści zdecydowanie krótkiej, momentami mi się dłużyła. Miałam wrażenie, że problemem był właśnie brak głębi, jako efekt braku czasu dla rozwinięcia różnych wątków. Niektóre ciekawe postaci zostały potraktowane po macoszemu, przez co ich działania straciły na swoim efekcie. Szczególnie dała mi to odczuć druga połowa, zbliżając się do końca. Główny wątek rozwiązał się o wiele za szybko, a pewne inne aspekty fabuły zostały pomięte, chociaż widziałam w nich wiele potencjału. Dodatkowo, choć to szczegół, przedstawiony przez autorkę morał o tytułowych perswazjach nieco mnie rozczarował.

Mimo to, Jane Austen to dla mnie pewnik dobrej lektury. Nie dość, że zawsze dobrze się bawię, czuję jak moje perspektywy rozszerzają się, gdy Austen przybliża mi ówczesny świat, to również moje serce napełnia się przyjemnym uczuciem. Nadzieją, podziwem, satysfakcją z dobrej lektury? Niezależnie co to jest, zawsze sprawia że cieszę się na spotkanie ze światem Jane Austen.

"Perswazje" uważane są za najdojrzalsza książkę Jane Austen, jest również ostatnią przez nią napisaną. Jako dwudziestokilku letnia dziewczyna, mająca już za sobą lekturę "Dumy i Uprzedzenia" oraz "Emmy", jestem w stanie się z tym zgodzić. I to dobrze, ale też źle.

W książce przyglądamy się losom Anny Elliot, środkowej z sióstr Elliot, potomkini rodu baronetów, który...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Schyłkowe dzieło, w którym autorka chciała dużo przekazać na niewielu stronach. Przez to mamy trochę gmatwaniny, a zarazem powierzchowności wątków. A jednak to nadal wysokiej klasy proza, która ma wiele do zaoferowania.

Schyłkowe dzieło, w którym autorka chciała dużo przekazać na niewielu stronach. Przez to mamy trochę gmatwaniny, a zarazem powierzchowności wątków. A jednak to nadal wysokiej klasy proza, która ma wiele do zaoferowania.