Cała jaskrawość

jaskrawości całość

jaskrawości całość

Wydaje mi się, że mamy tu do czynienia z kształtowaniem się stylu prozatorskiego Stachury. Prawdziwą "Całą jaskrawość" widzę w jego drugiej powieści. Ale już tutaj mamy ten sposób patrzenia na życie. Jest to też powieść o dużo bardziej optymistycznym wydźwięku.

"Do wsi Zagubin, na Kujawy Białe,
Gdzie ziemia licha, piachy niebywałe

Hej Potęgowa! Hej Witek i Ja"

Wydaje mi się, że mamy tu do czynienia z kształtowaniem się stylu prozatorskiego Stachury. Prawdziwą "Całą jaskrawość" widzę w jego drugiej powieści. Ale już tutaj mamy ten sposób patrzenia na życie. Jest to też powieść o dużo bardziej optymistycznym wydźwięku.

"Do wsi Zagubin, na Kujawy Białe,
Gdzie ziemia licha, piachy niebywałe

Hej Potęgowa! Hej Witek i...

'Broniewski, Stachura, marynara i fryzura', że tak od nawiązania do Farben Lehre zacznę. Bardzo podobała mi się 'Siekierazada', wersję filmową też polecam. Aż nie mogę uwierzyć, że 'Całą jaskrawość' poznaje dopiero teraz.

Powieść poetycka. Życiowa liryka. Takie frazy same do głowy przychodzą, nie da się tego ująć bez nich. Wielka szkoda, że tylko dwa utwory prozatorskie Stachura ma na koncie. Tego się nie czyta ani nie słucha, z tym się po prostu płynie. Fabuła jest gdzieś daleko. Fabularnie czasem się pracuje szpadlem, czasem siekierą, a czasem się pije. Skojarzenia z Charlsem Bukowskim na miejscu.

Tu wszystko jest poezją. Stachura głębię odnajduje we wszystkim. Aż nie chcę wiedzieć jakie refleksje wzbudziłaby w nim zapełniona sławojka :) Pamiętacie tą scenę z liściem na wietrze z filmu 'American beauty'? Jeśli ktoś nie odnalazł tam piękna, głębi i wrażeń to nie polecam mu tej książki. Powie, że to jest o niczym.

Każdy niech pamięta, że Stachura nie piszę tego z teorii. Obie jego powieści są oparte na osobistych doświadczeniach. Każdy szpadel ziemi w tym stawie wykopał osobiście, jego towarzysz to też prawdziwa postać jest. To ważne, bo Stachura kompletnie połamał granicę między uduchowionym artystą, a chamskim robolem. Udowodnił na przykładzie własnym, a także Witka, że takie podziały to ściema i stereotyp jest. Że nie można oceniać świata wewnętrznego podług zewnętrza. Nie raz się z nim identyfikowałem i nie raz mu zazdrościłem. Dziś niejeden urząd by się do jego stylu życia przyczepił. Dziś takie życie jest chyba niemożliwe.

Gałązka Jabłoni na szczęście nie pojawia się za często. Nie lubię tego motywu. Taki niby Stachura zakochany, a zamiast spędzać czas z żoną to przy każdej okazji zwiewa w teren, byle dalej od niej. To frapujące jak Stachura jest jednocześnie praktyczny i niepraktyczny, jak przeskakuje między niebem, a ziemią, że tak to ujmę. On sam nie zgadza się z autobiograficznym charakterem swoich dzieł, ale to tylko taki rodzaj kaprysu artysty. Ja aż się zdziwiłem gdy bohater przedstawił się jako Edmund, a nie Edward :) Obu jego powieści nie da się właściwie ocenić i docenić bez znajomości życiorysu twórcy. Drugi raz używam liczby mnogiej, ale nieprzypadkowo. Można uznać 'Całą jaskrawość' i 'Siekierezadę' za dylogię. Kto polubił jedną polubi i drugą.

Refleksja taka mała. Zastanawiające jak niewiele potrzeba by na polskiej wsi stać się ulubieńcem mieszkańców. Robić solidnie, nie upijać się na umór, nie wywyższać i być grzecznym. I już Potęgowa z Taborską chcą cię adoptować. Wszystkie sceny między Witkiem i Edmundem i dwoma gospodyniami są świetne, a gwara Potęgowej jeszcze to uszlachetnia. Uśmiechałem się myśląc o tym, że Potęgowa nie wiedziała jakie czorty z tych chłopoków są. Jakby zareagowała na wieść o tym, że stała się jedną z bohaterek klasyki polskiej literatury?

9/10. Świetna książka. Aż mi się łezka w oku zakręciła, że kolejnej podobnej Stachura nie napisał. Muł tej epoki i cała jaskrawość życia. Piękne, ale nie na każdy gust.

Wersję audio czyta Marcin Popczyński. Pamięta ktoś jego piękny, głęboki, melodyjny głos chociażby z 'Hyperiona' Dana Simmonsa? Liryczność jak w mordę strzelił :) Głos idealnie dobrany do książki.

'Broniewski, Stachura, marynara i fryzura', że tak od nawiązania do Farben Lehre zacznę. Bardzo podobała mi się 'Siekierazada', wersję filmową też polecam. Aż nie mogę uwierzyć, że 'Całą jaskrawość' poznaje dopiero teraz.

Powieść poetycka. Życiowa liryka. Takie frazy same do głowy przychodzą, nie da się tego ująć bez nich. Wielka szkoda, że tylko dwa utwory prozatorskie...

Stachura to klasyka, marka literacka sama w sobie, a jednak dawno się tak nie wynudziłem. Rozważań o życiu, śmierci jest niewiele, za to mnóstwo jest w tej książce błędów językowych (tautologii). Moim zdaniem trzeba być wielkim miłośnikiem poezji Stachury, by zachwycać się prozą.

Stachura to klasyka, marka literacka sama w sobie, a jednak dawno się tak nie wynudziłem. Rozważań o życiu, śmierci jest niewiele, za to mnóstwo jest w tej książce błędów językowych (tautologii). Moim zdaniem trzeba być wielkim miłośnikiem poezji Stachury, by zachwycać się prozą.

A gdyby tak rzucić wszystko i... przeczytać Stachure? To prawie tak, jak podjechac w Bieszczady. Bezkres, natura, piękno, poezja, wolność - Edward Stachura.

Nie rozumiem ludzi, którzy nie lubią twórczości Steda. Owszem, zdarzają się górki i dołki, jak to w górach, podczas wędrówki, której końca nie widać i której nikt nie chce skończyć. Chodzi tu przecież o radość, o życie samo, o cud jakim jest człowiek i świat, że to wszystko żyje i woła do nas "podnieś łeb", zauważ mnie, uśmiechnij się - żyjemy!

Dla mnie Stachura to piewca radości z życia. Fenomenolog zadowolony z każdego fenomenu. Poeta wszędzie dostrzegający genialne linijki i metafory. Miłosnik natury czytający ją jak najlepsze wiersze napisane przez Stwórce. Czuły artysta zaskoczony za każdym razem, gdy usłyszy mocniejsze uderzenie swojego serca.

W "Całej jaskrawości" być może nie przeczytamy porywającej, wielokrotnie złożonej z różnych ważnych problemów historii, ale akurat tutaj zupełnie nie o to chodzi. U Stachury zawsze chodzi o to, żeby zauważyć ten ślad odciśniety w powietrzu, bo ksiażkę można przeczytać zawsze.

Są też wspomniane w innym poście "momenty": "Gdzie kończy się dziecię, a gdzie się zaczyna doborowy strzelec? (...)
Gdzie się kończy zabawa, a gdzie się zaczyna wojna światowa?". Cudo.

Życiem trzeba się cieszyć po swojemu i o tym jest "Cała jaskrawość". Poza tym ja też nie wierzę w swoją śmierć. Prawdopodobnie z innych przyczyn, aniżeli Stachura, ale jakie to ma znaczenie?

A gdyby tak rzucić wszystko i... przeczytać Stachure? To prawie tak, jak podjechac w Bieszczady. Bezkres, natura, piękno, poezja, wolność - Edward Stachura.

Nie rozumiem ludzi, którzy nie lubią twórczości Steda. Owszem, zdarzają się górki i dołki, jak to w górach, podczas wędrówki, której końca nie widać i której nikt nie chce skończyć. Chodzi tu przecież o radość, o życie...

Książka, która sprawia, że przystaje się w biegu. Sted urzeka czytelnika wnikliwością obserwacji i pochwałą prostoty życia.

Książka, która sprawia, że przystaje się w biegu. Sted urzeka czytelnika wnikliwością obserwacji i pochwałą prostoty życia.

Sensualna nie intelektualna, poezja prostoty życia

Sensualna nie intelektualna, poezja prostoty życia

Absolutnie wspaniała, czytałam jakbym płynęła w słowach i myślach. Coś pięknego napisał Stachura.n Nepowtarzalny styl.

Absolutnie wspaniała, czytałam jakbym płynęła w słowach i myślach. Coś pięknego napisał Stachura.n Nepowtarzalny styl.

Absolutnie niesamowita. Poetyckość Stachury (jeśli się lubi i poetyckość i Stachurę) porywa, unosi, przenosi, przewala, zatrzymuje i zachwyca.

Ja polecam audiobook w wyk. Marcina Popczyńskiego. Skończyłam i...zaczęłam słuchać raz jeszcze, co mi się jeszcze nigdy nie zdarzyło.
Boskie.

Absolutnie niesamowita. Poetyckość Stachury (jeśli się lubi i poetyckość i Stachurę) porywa, unosi, przenosi, przewala, zatrzymuje i zachwyca.

Ja polecam audiobook w wyk. Marcina Popczyńskiego. Skończyłam i...zaczęłam słuchać raz jeszcze, co mi się jeszcze nigdy nie zdarzyło.
Boskie.

„Co ja właśnie przeczytałam?” — to była moja pierwsza myśl po zakończeniu tej książki. Musiałam poszukać opinii i informacji w sieci, aby w pełni zrozumieć zebrane historie. Jeśli więc szukasz rozrywki w formie prostych i zwięzłych treści, to na pewno je tutaj znajdziesz. Pisząc tę recenzję, w końcu w pełni zrozumiałam tytuł książki, ponieważ rzeczywiście spotkasz w tych historiach całą jaskrawość ludzkiego życia. Momentami książka przypominała mi hiszpański film „Dzikie historie”, który był absurdalnie świetny.

„Co ja właśnie przeczytałam?” — to była moja pierwsza myśl po zakończeniu tej książki. Musiałam poszukać opinii i informacji w sieci, aby w pełni zrozumieć zebrane historie. Jeśli więc szukasz rozrywki w formie prostych i zwięzłych treści, to na pewno je tutaj znajdziesz. Pisząc tę recenzję, w końcu w pełni zrozumiałam tytuł książki, ponieważ rzeczywiście spotkasz w tych...