Profil użytkownika: Topieleccc

Tak wiem, że to nie jest fantastyka chociaż trzeba przyznać, że Mann znał się na dobrych tytułach. Klasyk i Noblista, wg niektórych najlepszy pisarz niemiecki. Czas najwyższy poznać.

Zgodnie z nową świecką tradycją nie dowiadywałem się wiele o książce i autorze. Zacząłem spontanicznie znając tylko ogólniki. Niestety rozczarowanie. Typowe dzieło Artystyczne przez duże A.

Jak wiadomo komputery potrafią dziś pisać książki. Gdyby wgrać komputerowi odpowiednie parametry i nakazać mu napisać literaturę wysoką to mógłby napisać Manna. Uduchowione refleksje na ważne tematy uprawiane przez ludzi młodych i bogatych. Takich co między jedną, a drugą ważką myślą odsyłają butelkę francuskiego wina bo ich zdaniem ma nieodpowiednią temperaturę. Dodatkowo rzecz dzieje się w sanatorium dla gruźlików. Nie licząc chorób serca to druga najfajniejsza choroba dla sztuki wysokiej. Na raka jelita żaden artysta nie cierpiał :) Wiem, że się wyzłośliwiam, ale Mann zasłużył sobie na to.

Przypomniały mi się 'Cierpienia młodego Wertera' Goethego przez które przebiłem się ledwo co i uważam je za jedną z gorszych rzeczy, które przeczytałem. Hans Castorp jest takim samym pretensjonalnym, nieznającym życia nudziarzem. I tak samo żenującym: patrz scena rozmowy z madame na balu karnawałowym. Słusznie uznała go za błazna. Tzw. wątek romantyczny przebija granice żenady.

Ciekawa obserwacja dotycząca literatury niemieckiej. Najlepsze książki Germanów to 'Okręt' Buchheima i 'Na zachodzie bez zmian' Remarque'a. Niemcy naprawdę najlepsi są w klimatach wojennych :)

Oczywiście zgodnie z artystyczną proweniencją musiał być obecny cynik- intelektualista pochodzenia italskiego. Postać Settembriniego sama w sobie świetna, ale jej pochodzenie wygląda na nadmiernie zaplanowane. No i ten już w ogóle normalnych zdań nie wypowiada, każde zdanie brzmi jakby było zaczęte z dużej litery. Dobrze by to brzmiało gdyby było bardziej naturalne.

Niezbyt rozumiem powody wizyty Hansa w Davos. Trzytygodniowe odwiedziny? Dziwne. To nie będzie spojler jeśli powiem, że on jest chory. Nie wiem czemu Mann kryguje się w tej sprawie. Może to kwestia średniego poziomu literatury kryminalnej w jego czasach, ale dziś nie ma szans na zaskoczenie. Jeśli chciał zrobić niespodziankę- nie zrobił. Jeśli chodziło o coś innego- to nie wiem o co.

Spodobał mi się pozbawiony czołobitności opis lekarzy. Aż szkoda, że jest tego tak mało. Patrząc po dr. Krokowskim Mann chyba nie ceni psychoanalizy. Szkoda, że jedynie zajawia mrok i perwersję wiążącą się z tą postacią. Radca Behrens też przejawia pewien demoniczny rys: Magowie, władcy dusz, iluzjoniści, oszuści... Sam nie wiem, ale to na pewno nie są dobrzy ludzie. Jakby głównym bohaterem był któryś z nich to książka byłaby lepsza.

5/10. Gdyby to powstało dziś byłaby trója. Usprawiedliwiam Manna rokiem powstania. Nieciekawa, pretensjonalna gadka szmatka.

Wersję audio czyta Gustaw Holoubek. Wybitny aktor, wiadomo. Nie zawsze wybitny aktor daje radę jako lektor, ale Pana Gustawa pięknie się słucha. Liryczny aksamit jego głosu w pełnej krasie. W kilku momentach słabiej się odnajduje w podziale głosu na męski i kobiecy. Chwilami nie wiedziałem czy mówi on czy ona. Ale to jedyne moje czepialstwo.

Tak wiem, że to nie jest fantastyka chociaż trzeba przyznać, że Mann znał się na dobrych tytułach. Klasyk i Noblista, wg niektórych najlepszy pisarz niemiecki. Czas najwyższy poznać.

Zgodnie z nową świecką tradycją nie dowiadywałem się wiele o książce i autorze. Zacząłem spontanicznie zna...

Rozwiń

Zwiń

Kolejny powrót do autora przegapionego w dzieciństwie. Włoskiego klasyka literatury przygodowej i twórcę postaci pirata Sandokana znam z niezłej 'Góry światła'. Tym razem dla odmiany wybrał się do świeżo odkrywanej Brazylii.

Od razu skojarzył mi się 'Tomek u źródeł Amazonki' Szklarskiego i 'Biały Jaguar' Fiedlera. Salgari ogarnął temat o wiele gorzej i średnio tłumaczy go fakt, że to pisarz starszej daty. Rozumiem, że przygodówek nie należy traktować na poziomie podręcznika, ale Salgari przegiął. W porównaniu do tego taki 'Winnetou' to literatura faktu! Generalnie chodzi o to, że dwóch białasów usiłuje zwiać przed próbującą ich pożreć bandą dzikusów.

O ile się orientuje w temacie to plemiona kanibali nie zjadały ludzi dla smaku, raczej chodziło o sprawy rytualne, pochłanianie energii duszy, przejmowanie mocy i te sprawy. W wersji Salgariego wszystkie ludy brazylijskie opychają się ludziną jakby to była żywiecka kwaśnica na golonce :)

Może autor chciał tylko przedstawić XVI- wieczny sposób myślenia o tubylcach, ale to szukanie usprawiedliwień na siłę. Główny bohater ciągle podkreśla okrucieństwo brazylijskich autochtonów, a przecież w tym temacie biali są bardziej kreatywni :)

Również pełne wątpliwości są wątki dotyczące przyrody. Nie mam nic przeciwko jedzeniu mięsa, sam je jem. Ale irytuje mnie to pełne hipokryzji podejście. Silniejszy zjada słabszego, tak to wygląda. I tylko ludzie, a zwłaszcza białasy lubią udawać, że nie o to chodzi. W jednej scenie książki bohaterowie żałują biednej małpki ściganej przez jaguara, a pięć minut później opychają się małpią pieczenią. 'Zwierzyna jak zwierzyna'- mówi Alvaro. Kilka razy pojawia się ten znaczący motyw: najpierw bohaterowie zachwycają się pięknem zwierząt, a zdanie później planują ich zabicie. Ptak dodo mógłby protestować przeciwko takiemu podejściu... gdyby choć jeden przetrwał spotkanie z uduchowioną cywilizacją białego człowieka...

Podobało mi się podkreślenie bogactwa amazońskiej puszczy. Świat, który oferuje multum możliwości jeśli ktoś potrafi z nich korzystać. Jedna roślina daje lekarstwo, druga roślina daje truciznę. Alvaro i Garcia nie raz się o swojej ignorancji przekonują. Na nieszczęście całego kontynentu Europa wkrótce ten skarb doceni... W czasach Salgariego już było to wiadome.

Jeszcze jeden dziwny błąd. Cały czas podkreślana jest moc broni palnej, jej zresztą dotyczy tytuł. Ale od spotkania z puszczańskim weteranem zaczął mnie dziwić brak broni mniej hałaśliwej i nawet na polowanie na mniejszą zwierzyną Alvaro zabiera strzelbę. Żadnych łuków, proc, siatek. Nawet po spotkaniu ze specjalistą od życia w dżungli. Niedopatrzenie.

3/10. Spore rozczarowanie. Archaiczna i pełna bzdur przygodówka z nieciekawymi bohaterami. Tego nie usprawiedliwia ani fatalne tłumaczenie ani rok powstania, bo wielu autorów starszej daty spisywało się lepiej. Odradzam.

Wersję audio czyta Robert Fraś i jak przystało na zawodowca czyta z dobrodziejstwem inwentarza czyli ze wszystkimi błędami...

Poważny kłopot mam z tłumaczeniem. Jest stare, archaiczne i pełne błędów. Sam o to pytałem lektora. Zgodził się ze mną, ale nie wyjaśnił czemu z takiego szmelcu korzystał. Błędów tyle jakby to było puszczone przez translator! Można się przyzwyczaić. Sam sobie w głowie przestawiałem w trakcie słuchania językowe koszmarki na właściwe słowa.

Uczciwie ostrzegam. Fraś ostatnio sporo klasycznych przygodówek czytał i np. 'Złote sidła' Curwooda takich wielbłądów nie zawierały. O profesjonalizm innych tytułów z tej 'serii' zakładać się nie zamierzam.

Kolejny powrót do autora przegapionego w dzieciństwie. Włoskiego klasyka literatury przygodowej i twórcę postaci pirata Sandokana znam z niezłej 'Góry światła'. Tym razem dla odmiany wybrał się do świeżo odkrywanej Brazylii.

Od razu skojarzył mi się 'Tomek u źródeł Amazonki' Szklarskiego ...

Rozwiń

Zwiń

Ocena oczywiście nie dotyczy książki, której nie czytałem. Dotyczy bohatera.

BOHATERA... który nie umarł, ale niestety kopnął w kalendarz. Z półobrotu. Symbol niejednego pokolenia, wspaniały wojownik.

Wyrazy szacunku Panie Norris. Po drugiej stronie też Pan będzie wymiatał.

Ocena oczywiście nie dotyczy książki, której nie czytałem. Dotyczy bohatera.

BOHATERA... który nie umarł, ale niestety kopnął w kalendarz. Z półobrotu. Symbol niejednego pokolenia, wspaniały wojownik.

Wyrazy szacunku Panie Norris. Po drugiej stronie też Pan będzie wymiatał.

Wzięła mnie chętka na książkę, o której nic nie wiem. O popłynięcie do nieznanej rzeki. Padło na Sylwię Dec. Już nie pamiętam jak i kiedy ten tytuł zahaczył o moją orbitę.

Przykład lekkiej, humorystycznej fantasy w miejskich realiach. Blokowe osiedle w dużym mieście, w nim niezbyt imponujące mieszkanie, a w nim Jasna Anielka. Tzn. Aniela Jasna. Ten nadtytuł należy pisać dużymi literami bo to personalia bohaterki są. To wiedźma związana z magią roślin. Niespecjalnie ogarnięta, niezbyt przebojowa, ale fajna i sympatyczna.

Już powinniście poczuć znane klimaty. Raduchowska, Jadowska, Gajzler i przede wszystkim aŁtorka. Jakbym miał to podsumować jednym zdaniem to bym powiedział, że to jest książka dla tych, którym spodobała się Marta Kisiel i mają ochotę na coś podobnego.

I dla tych, którzy nie są drażliwi na punkcie błędów. Ja jestem. Jak Dec w podziękowaniach wymienia redaktorki, konsultantki i korektorki to ja aż porządnie westchnąłem. Co te specjalistki wyczyniały zamiast pracować? Proseczko piły?! Liczba błędów rzeczowych i logicznych w tej książce doprowadziła mnie do wścieklizny. Średnio pięć poważnych wtop na rozdział.

W portrecie głównej bohaterki Dec pomyliła uroczą nieporadność z byciem idiotką. Aniela ma 32 lata, a zachowuje się jakby miała 15. Jeszcze bardziej wkurzyłem się w wątku wyważania dawno otwartych drzwi jeśli idzie o wizerunek wiedźm. Nie pani Dec, nikt nie sądzi że wiedźmy piją krew i spotykają się tylko na sabatach. Bo nawet jeśli ktoś nie czytał Kisiel i Hearne'a to czytał Pratchetta. Dalej jest tylko gorzej. Porównania do Harry'ego Pottera wbrew kpinom Anielci mają sens. Może cieć nie przypomina Hagrida za to bohaterka przypomina Neville'a. Oczywiście pod koniec się to rozwija i bohaterka dorośleje, ale dzieje się to za późno.

Doceniam błyskotliwość Dec. Drugi plan jest niezwykle barwny i ciekawy. Kot Grażyna i gryzipany wiele ratują, a śpiewające Backstreet Boys duszki pod postacią ogórków naprawdę zaświadczają o językowej klasie. Jakby kogoś to ciekawiło to łajduszki śpiewają 'I want it that way', bo 'Tell me why' to nie jest tytuł :) Oryginał w linku na dole.

5/10. Zbyt często mnie to irytowało by dać wyższą ocenę. W kategorii lekkiego urban fantasy pisanego z kobiecej perspektywy są lepsze książki.

Wersję audio czyta Klaudia Bełcik. Chwilami strasznie piszczy, zwłaszcza gdy czyta tytuły rozdziałów. Aż się bałem o bębenki :) Ale tylko w tych momentach, reszta naprawdę fajna. Lekko dziecinna barwa pasuje do stylu książki, a w wielu momentach naprawdę pokazała dobry poziom. Tylko te openingi irytujące.
https://www.youtube.com/watch?

v=4fndeDfaWCg&list=RD4fndeDfaWCg&start_radio=1

Wzięła mnie chętka na książkę, o której nic nie wiem. O popłynięcie do nieznanej rzeki. Padło na Sylwię Dec. Już nie pamiętam jak i kiedy ten tytuł zahaczył o moją orbitę.

Przykład lekkiej, humorystycznej fantasy w miejskich realiach. Blokowe osiedle w dużym mieście, w nim niezbyt imponuj...

Rozwiń

Zwiń