Szalone życie Rudolfa

To jedna z książek, do których bardzo chętnie wracam. Zabawna, pełna aluzji, ale przy całej z pozoru beztroskiej fabule, niosąca słodko - gorzkie obrazy minionej rzeczywistości oraz opisy ludzkich zachowań. Uwielbiam styl Sue Townsend. Autorka oddała do rąk czytelników dziennik pisany w latach 1981 -82, którego autorem jest przeciętny nastoletni brytyjski uczeń uważający się za intelektualistę, co bez przerwy z dumą podkreśla. Chociaż w tym małoletnim napuszeniu czasem stać go i na taką samokrytyczną autoanalizę: "Co prawda jestem intelektualistą, lecz równocześnie nie grzeszę inteligencją." ;⁠) Książka jest bardzo zabawna i lekko ironiczna. Wnioski, do których czasem dochodzi Adrian są tak rozbrajające, że często nie można się powstrzymać od śmiechu. Sekretny dziennik nastoletniego Adriana wypełnia galeria postaci pełnych wad. Na pierwszym planie pojawiają się dysfunkcyjni rodzice: niezaradny ojciec wiecznie tonący w długach i matka, która skupiona jest na przeżywaniu doznań erotycznych z sąsiadem. To taka matka, która mówi Adrianowi, że jest wspaniałym synem i że bardzo go kocha, ale mówi to tylko wtedy, gdy jest pijana. Jest jeszcze babcia, która lubi wnuka, ale nie znosi jego matki, czyli synowej. Oprócz tego Bert - „biedny staruszek”, któremu Adrian w ramach wolontariatu ma pomagać i umilać czas swoim towarzystwem. Bert okazuje się złośliwym i leniwym zrzędą, a mimo tego Adrian przywiązuje się do niego i sprawia, że w pomoc samotnemu seniorowi angażuje się coraz więcej osób postronnych. Widzimy też innych dorosłych: apodyktycznego dyrektora szkoły, nieporadnych nauczycieli (opis wycieczki klasowej i jej wszystkich następstw - bezcenny ;),aroganckiego lekarza, rodziców kolegów ze szkoły itd., itp. – przykłady można mnożyć. Nie bez skazy jest też sam bohater – naiwny, przewrażliwiony na swoim punkcie hipochondryk – Adrian Mole. Przesadny i egzaltowany opis codziennych zdarzeń zawarty w dzienniku uwypukla wady jego autora. Oddając narrację chłopcu autorka uzyskała efekt komiczny, na którym opiera się konstrukcja tej książki. Obok wyolbrzymienia i przesady przyczyną śmiechu czytelnika będzie zderzenie wiedzy (będącej właściwie niewiedzą) Adriana i jego naiwnych ocen rzeczywistości z faktycznym znaczeniem słów i zdarzeń rozgrywających się na przestrzeni jednego roku jego życia. I tak np. nastoletni "intelektualista" utożsamia filantropa z kolekcjonerem znaczków pocztowych, myli dysleksję z anoreksją i jest święcie przekonany, że Simon de Beavouir to „pisarz żabojad”. Śmieszą też jego grafomańskie wiersze i niezachwiana wiara w to, że zainteresuje się nimi BBC. Ale myliłby się ten, kto uważałby głównego bohatera za pozbawionego ambicji dyletanta o wybujałym ego. Imponuje bowiem jego fascynacja literaturą i to, co próbuje czytać, nie ważne z jakim skutkiem. Tak więc czternastoletni Adrian ma na swoim koncie próby czytania takich utworów jak np.: "Wichrowe wzgórza", "Folwark zwierzęcy", "Zbrodnia i kara", "Wojna i pokój", "Czekając na Godota", "Czarny książę". Z pewnością jest to czytanie kompulsywne, ale jednak świadczy o tym, że ten młodociany "intelektualista" ma jakiś plan na swój dalszy rozwój. Oprócz komizmu jest w tej powieści także tragizm. Przewrażliwiony, dorastający chłopiec w najtrudniejszym dla siebie wieku, staje w obliczu problemów wcale nie małych. Rodzice się rozstają, matka wyprowadza z domu, ojciec traci pracę. Uwikłany w kłopoty dorosłych, jakby tego było mało, Adrian zmaga się z własnymi równie, a kto wie, czy nie bardziej, poważnymi problemami okresu dorastania i dojrzewania jak: doświadczanie przemocy rówieśniczej, uporczywy trądzik, pierwsza wielka miłość do Pandory, próba określenia samego siebie, rozwijające się nagle i bardzo widocznie ciało, pierwsze doznania erotyczne – męki dorastania nastolatka wydają się górą lodową nie do przebycia w porównaniu z problemami dorosłych: „Wczoraj późnym wieczorem z dołu dobiegły mnie okropne wrzaski.. [...] Szkoda, że moi rodzice nie są bardziej wrażliwi; mam za sobą przeżycia emocjonalne i muszę się wysypiać. Cóż, trudno oczekiwać, by zrozumieli, co to znaczy być zakochanym. Są małżeństwem od czternastu i pół roku”. Tłem wszystkich zawirowań: miłosnych, romansów, zdrad i skandali dziejących się w rodzinie chłopca były kryzysowe lata 80. w Wielkiej Brytanii (rządy Margaret Tatcher, wojna o Falklandy) trochę bliskie temu, co działo się w Polsce w latach 90. Oboje rodzice Adriana częściej byli bezrobotni niż zatrudnieni i utrzymywali się z rządowej zapomogi. Nie byli w niczym wyjątkowi, bo w roku publikacji książki na bezrobociu znajdowały się trzy miliony Brytyjczyków, czyli co ósmy zdolny do pracy. Sue Townsend mogła pisać o ubóstwie a nawet głodzie doświadczanym przez rodzinę chłopca tak plastycznie, bo sama tego doświadczyła. Książka była pierwszym tomem cyklu opisującego życie Adriana Mola i zaraz po opublikowaniu stała się bestsellerem. A jej druga część " Bolesne dojrzewanie Adriana Mola" jest, według mnie, jeszcze lepsza. :) Przeczytane w ramach wyzwania czerwcowego 2025. (1) Książka, której bohaterem jest dziecko.

Ostatni raz z Adrianem Molem spotkałam się kilka lat temu, ale nawet po tak długim czasie czytam jego dziennik z uśmiechem na twarzy. Chociaż przyznam szczerze, że wolałabym aby cała książka została poświęcona Adrianowi, bo części Susan Lilian Townsend i Margaret Hildy Roberts nie przypadły mi do gustu.

Nie jest to literatura najwyższych lotów, ale zasługuje na osiem oczek, bo napisana jest przejmująco, sprężyście i poprawnie czyli bezpośrednio, zrozumiale i bez zbędnych słów. Czyta się więc wartko, mimo iż opisane tu wydarzenia z punktu widzenia jedenastoletniej Oli są smutne. Czytelnika przeraża otaczająca Olę patologia i bardzo jej współczuje. Czytając tę historię czułam się niemal jak powszechnie znana z mediów bezczynna sąsiadka, która nie reaguje, gdy za ścianą słyszy płacz dziecka, bo nie chce wtrącać się w sprawy prywatne sąsiadów. Można więc tę książkę potraktować jako przestrogę przed tzw. znieczulicą społeczną. Druga kwestia to światełko w tunelu, które jawi się w książce w formie poniesienia konsekwencji za popełnione niegodziwości. Bo za opisane tu haniebne zachowania takie jak pijaństwo, ćpanie, bicie, kradzież, znęcanie się nad zwierzętami, pazerność, oszustwo i kłamstwo oraz wspomnianą bezczynność wymierzona zostaje przez los kara. Ku przestrodze.

W pełni władz umysłowych daje tej książce maksymalną ocenę z możliwych, za rozdział o świętach Bożego Narodzenia. Ten fragment pokazał cały talent i wrażliwość autorki. Brawo! Trzecia książka o przygodach Rudolfa Gąbczaka trzyma poziom wcześniejszych części. Uśmiałam się do łez. Nastolatek jest z niego niecodzienny, krytycznie nastawiony do świata i nie bójmy się tego powiedzieć -szalony.

Ja też kojarzę jakiś taki film z dzieciństwa, potem dorwałam tę książkę i czytając ją, wracały do mnie obrazy z tego filmu. Niestety, nie dotarłam do niego, żadnych informacji, że kiedykolwiek była ekranizacja też nie znalazłam. Książka jest dla mnie magiczna, jedna z moich ulubionych, podobnie jak "Żuki latają o zmierzchu" tej samej autorki.

Urocza, pełna ciepła z dużą dawką humoru historia sympatycznego,fajnego "Szalonego Rudolfa"...choć już nie jestem nastolatką to bardzo chętnie wzięłam się zaczytanie tej ciekawej, zabawnej książki. Opowieść mądra,pouczająca...a także śmieszna śmiałam się do rozpuku ubaw po pachy miałam. W każdym wieku można sięgnąć i przeczytać tę książkę, bo bardzo przyjemnie się czyta. Mnie się podobała książka chętnie przeczytałam,,przyjemna..dobra lektura na poprawę humoru.

Nie umiem opisać tego co zrobiła ze mną ta książka. Pomimo ilości absurdów i śmiesznych sytuacji, których zaznaczyłam sobie naprawdę sporo, to porusza bardzo ważne problemy, na które powinno się zwracać większą uwagę. Chociażby prześladowanie w więzieniu, rasizm, wolność, problemy polityczne oraz tolerancja, również religijna. Sięgając po tą pozycję spodziewałam się czegoś w rodzaju luźnej, humorystycznej książki a dostałam taką, po której nie umiem pozbierać swoich myśli. Bardzo podobał mi się zabieg powrotu do przeszłości misia, to że jesteśmy wtajemniczeni we wszystko i nie ma nic zatajonego co odbierało by przyjemność z lektury bo byłyby jakieś niewyjaśnione wątki. A zabieg wprowadzenia dziecka misia, Małej Winky? Piękny i rozczulający! Nawet jeśli cała historia tutaj opiera się na pluszowym misiu, niepodważalne jest to, że problemy wymienione wcześniej również dzieją się teraz, na świecie. Książka jest z 2007 roku a jakże wciąż aktualna! Niezwykła podróż przez emocje i odczucia. Zarówno naszego głównego bohatera- misia, jak i nasze :). Liczę na to, że osoby, które jeszcze przeczytają tą książkę, pomimo jej wieku, dostrzegą w niej to samo piękno co ja.

Książka jest dość bardzo nie typowo napisana, czym przyciągnęła moją uwagę, bo składa się tylko z karteczek wieszanych na lodówce. Czyta się ją na pewno zdecydowanie inaczej i bardzo szybko, bo nie ma tam aż tak dużo tekstu. Była ciekawa, wciągająca i dobrze napisana. Jest przesiąknięta wieloma emocjami, jest to wręcz smutna i bardzo wzruszająca opowieść, która jednak warto przeczytać i poświęcić dla niej chwilę swojego czasu.

Urocza komedia romantyczna, z niespodziewanym zakończeniem. Historia w tej książce przedstawia dla obecnego czytelnika w odległą już przeszłość, której młodszy czytelnik nie ma szans pamiętać. Czasy gdy telefon służył głównie do dzwonienia, a jeszcze na pewno nie był dotykowy, dla większości ludzi pisanie przez internet było dostępne jedynie poprzez komputer. Poznajmy perspektywę Markusa jak i Frannie, chociaż trzeba przyznać że im bliżej końca tym mniej są spójne i logiczne. Mimo dobrze bawiłam się przy czytaniu. Chociaż jestem już dorosłą osobą, aż o rumieniec na twarzy przyprawiały mnie, powroty do wspomnień o swoich sympatiach, gdzie koleżanki były doradcami od związków, a same były singielkami. Przed każdą randką były obrady w sprawie outfit'ów, miejscówek na spotkanie i oczywiście o tematach rozmów w których można za błyszczeć. Fajnie byłoby obejrzeć film na jej podstawie.

Wawrzyniec Prusky – popularny przed dekadą bloger – przestał już pisać i ogranicza się do skromnej działalności na Facebooku. Pozostały po nim dwie książki. Jędrne kaktusy to jego debiut, a zarazem zbiór najciekawszych wpisów z bloga, oczywiście poprawionych i niekiedy też przeredagowanych, uzupełnionych o parę nowych historyjek. Osoby, które bloga śledziły na bieżąco, pewnie były rozczarowane – w większości dostały materiał, który już znały. Cała reszta mogła jednak liczyć na sporą porcję dobrej zabawy. Wawrzyniec to alter ego gorzowianina Pawła Klimczaka, człowieka całkowicie zwyczajnego. Wawrzyniec ma ukochaną żonę Mżonkę, syna zwanego Dziedzicem, a z czasem dorabia się też Potomki. Pracuje w niewielkiej firmie informatycznej, gdzie dowodzi grupką Wenusjanek, ale niechętnie o niej pisze. Niezbyt dużo miejsca poświęca też swojemu najlepszemu kumplowi, Rabiemu. Znacznie więcej czasu poświęca obserwowaniu swojego życia rodzinnego oraz osiedlowego, wreszcie oglądanym filmom czy nawet meczom piłkarskim. Niezwykłe jest to, że u Wawrzyńca zwykły spacer z synem na pobliską łąkę zamienia się w niebezpieczną, a przede wszystkim zabawną wyprawę. Podobnie wizyta w fikolandzie, próba zakupienia marynarki czy butów, wreszcie zwykła poranna pobudka zafundowana mu przez dziedzica. Odpowiedni dobór słów, subtelna stylizacja zamieniająca na przykład rozmowę przy stole w posiedzenie plenarne, wreszcie olbrzymia wyobraźnia autora pozwalająca mu wyczarować nieraz bardzo alternatywną rzeczywistość, zamieniają te krótkie historyjki w prawdziwe perełki. Swoje robi też zmysł obserwacji Wawrzyńca, który z wielką łatwością wyłuskuje absurdy życia codziennego. A tych, jak wiadomo, nie brakuje. Recenzja: https://zdalaodpolityki.pl/2018/07/31/jedrne-kaktusy/

Fajna, ciekawa i zabawna... Pełna humoru :) bardzo mi się podobała. Pomimo, że wydawała mi się dosyć obszerna, bardzo szybko ubywało mi stron :) Bardzo szybko czyta się tę książkę. Kto jest nią zainteresowany niech nie obawia się jej "grubością" :)

O tym, jak obudzić w kimś zło. Piętnastoletnia Marysia wraz z rodzicami i rodzeństwem przeprowadza się ze wsi do Wałbrzycha, rozpoczyna naukę w nowej szkole i walczy o akceptację nowych koleżanek. Przyznam szczerze, kompletnie nie wiem, co mam o tym myśleć. Tym, co się w tej książce wybija na pierwszy plan, jest znaczne umrocznienie i przeogromne dawki oniryzmu pojawiające się kompletnie znienacka. Wnioskując z mojego wcześniejszego doświadczenia z Tomkiem Tryzną ("Idź, kochaj"),są to charakterystyczne cechy jego stylu. Nie mogę powiedzieć, żebym była fanką tych rozwiązań. Jest to historia o trudach dorastania, o popadaniu w niewłaściwe towarzystwo i rozpaczliwych próbach przypodobania się nowym znajomym, nawet kosztem samego siebie. To jest ważny temat, ale problemem jest tutaj sposób jego uchwycenia. Gdybym miała tę książkę opisać za pomocą jednego słowa, byłaby to "przesada". Mam wrażenie, że to kolejna książka, której autor chciał za bardzo i przez to trochę zaprzepaścił niezły pomysł. Marysia początkowo jest dziewczynką bardzo naiwną, infantylną i religijną w sposób, który można by interpretować niemal jako nerwicę eklezjogenną. Z czasem jednak, pod wpływem nowych znajomości przemienia się w cyniczną, wyrachowaną dekadentkę, która za nic ma wszelką moralność. I trzeba przyznać, że łatwość i gwałtowność, z jaką ta zmiana następuje, jest co najmniej dyskusyjna (cała akcja książki obejmuje zaledwie trzy miesiące). Książkę czyta się całkiem dobrze mniej więcej do połowy i do tego momentu jeszcze da się wierzyć w tę historię. Ale potem jednak komuś trochę peron odjechał, za to symbolizm wszedł na pełnej petardzie. Wszystko tutaj jest niejasne, piętrowo manipulatorskie i naprawdę trudno się połapać, co z tego jest faktycznymi wydarzeniami, które miały miejsce w fabule, a co tylko wyobraźnią bohaterki. Brak tych onirycznych wstawek jest prawdopodobnie tym, czym film wygrywa z książką.

Wiedziałam, że jedną z rzeczy najbardziej znienawidzonych przez kobiety jest widok innych kobiet, którym ktoś się przygląda. Z tego właśnie powodu kobiety nienawidzą modelek. Zazdrość. Prowadziła prywatne, lepkie życie wypełnione menstruacją, laktacją i owulacją. Uczyłam się też, że zmieniając własne zachowanie możemy wywołać określone zachowania innych ludzi.

Nie wiem co tu dużo mówić... chcesz się pośmiać albo odreagować doła lub dzień nudy? W takim razie zapraszam do przeczytania! To już drugi raz kiedy spotykamy się z tą głupią, a przy okazji nieprzyzwoicie zabawną Georgią Nicolson! Gąski krzyczcie: Nnnn! Tym razem przeżywamy na nowo miłosne rozterki, zawieszenia, super zabawę, odpały głupawki i próbę wyjazdu oraz romanse matki! A przy tym wszystkim chory psychicznie kot będzie przeżywał swoją pierwszą miłość. Zapraszam na kolejną dawkę przezabawnej historii dziewczyny w moim wieku! Czasem zastanawiam się czy jej bohaterowie przypadkiem nie mają coś z głową!

John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.

Książka Anny Onichimowska to opowieść o rodzinie Niwickich. Matka Grażyna - wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, ojciec Kamil - rzadko bywający w domu, pracoholik, Jacek - nastolatek, który próbuje zwrócić na siebie uwagę oraz siedmioletni Michał, który zapatrzony jest w swojego brata. Jednak w tej z pozoru normalnej rodzinie jest wiele tajemnic. Jacek zakochuje się w niewłaściwej dziewczynie, która wciąga go w świat narkotyków. Rodzice pochłonięci swoimi sprawami nie zauważają co się dzieje z ich synem. Pewnego dnia wydarza się rodzinna tragedia. Michaś z czystej ciekawości podkrada bratu skręta i chcę wypróbować co jest taka frajdą dla niego. I to jest ten jeden pechowy raz, który doprowadza do samobójczej śmierci siedmiolatka. Pod wpływem narkotyku chłopiec się powiesił. Wstrząsająca, jednak znakomicie napisana opowieść oparta na faktach. To idealna przestroga dla rodziców zabieganych, zajętych własnymi sprawami i codziennymi kłopotami. Nie zawsze poświęcają swoim dzieciom wystarczająco dużo uwagi. "Hera moja miłość" to powieść, która zostaje głęboko w tobie, porusza wyobraźnię, daje czas potrzebny na zastanowienie się co jest w życiu tak naprawdę ważne. Czy pieniądze, status społeczny, stanowisko - wszystko to reprezentowali rodzice Jacka i Michała, czy miłość, szacunek, zrozumienie i poświęcenie drugiej osobie czasu. To poruszająca lektura, którą polecam wszystkim tym, którzy chcą wiedzieć i zrozumieć drugiego człowieka. Każdy młody człowiek powinien się z nią zapoznać i zastanowić się nad tym, czy warto "wejść w nałóg", nieważne jaki, każdy prędzej czy później prowadzi do choroby i śmierci. Książkę czyta się szybko i przyjemnie, a jednocześnie posiada w sobie to coś, co nie pozwala nam się od niej oderwać, aż do ostatniej strony. Mnie zachęciła do sięgnięcia po kolejne tomy. Polecam!!!

Cztery powiązane ze sobą historie, czterej różni bohaterowie oraz cztery różne motywy popełnienia samobójstwa. Książka ciekawa, choć muszę przyznać, że momentami fabuła, szczególnie w środku książki, była nudna. Najbardziej w całej książce podobało mi się zakończenie, które jest naprawdę zaskakujące. Zmienia ono cały pogląd na bohaterów, na sytuację i dramaturgię. Kompozycja książki jest bardzo dobrze obmyślona. Mogę z pewnością polecić książkę. Warto przebrnąć przez niektóre nudne momenty, dla reszty książki i dlatego obłędnego zakończenia.

Siedemnastoletnia Malina na skutek zbiegu różnych okoliczności, zamieszkuje z babcią, a przy okazji odkrywa tajemnice rodzinne oraz mierzy się z bezwzględnym biznesmenem trzymającym w szachu całe miasteczko, a także z własnym konformizmem. Ta książka mnie przez większość czasu dość mocno drażniła. Duża część akcji opiera się na tym, że bohaterowie nie są w stanie porozmawiać z nikim na żaden temat, a gdy się w końcu na to zdobywają, to zawsze im coś przeszkadza - a to dzwonek telefonu, a to tynk spadający ze ściany. Strasznie frustrująco się to czyta.

Cudowna książka dla nastolatek. Mnóstwo humoru, pozytywnych emocji jak i problemów, z którymi muszą mierzyć się nastolatki. napisana bardzo luźno, czyta się szybko. Czcionka jest dość spora, łatwo się czyta. To zabawna i młodsza wersja Bridget Jones. Wspominam tą książkę z dużym sentymentem.

Książka jest zbiorem opowiadań o dzieciach/młodzieży w wieku 15 lat. Każdy z nastolatków jest z innego kraju. Jakże inne życie każdy z nich prowadzi ze względu na pochodzenie, kraj, religia jaką wyznaje. Ja bym powiedziała więcej, każdy nastolatek powinien to przeczytać aby przekonać się jakim jest szczęściarzem że mieszka w Polsce. Polecam. #WyzwanieLC2025