Sala prób

To było jedno z najbardziej zaskakująco magicznych doświadczeń komiksowych w moim życiu. Chcę żeby to wybrzmiało na wejściu, żeby świat się dowiedział, chcę to wykrzyczeć ze szczytów gór.

Bałem się trochę tego komiksu. Głównie przez wzgląd na autora - Gipiego. Autora świetnego, cenionego, wszechstronnego i cholernie dziwnego. Czytałem trzy jego pozycje, jedna była dość typowym fantasy, jedna minimalistycznym post-apo, a jedna eksperymentalnym obyczajem okołowojennym. Gość potrafi być bezpośredni, a potrafi być skrajnie enigmatyczny.

Biorąc do rąk komiks o tytule “Sala prób” byłem prawie pewien, że to nie będzie komiks o chłopakach grających muzykę. Że będzie tu dużo zwodzenia czytelnika, będzie postmodernistyczna medytacja nad poszukiwaniem tożsamości, krytyka religijnego radykalizmu, trzy płaszczyzny czasowe i morze symboliki.

Dostałem natomiast coś pięknego. Na względnie niewielkiej przecież liczbie stron dostałem żywy, wyrazisty i namacalny portret czterech chłopaków w ich pierwszej sali prób. W miejscu, gdzie mogą być sobą i mogą podążać za marzeniami. Każdy z nich konfrontuje się z własnymi problemami i z domu wyniósł własne demony. Każdy ma swoje dziwactwa, pasje, konflikty. Komiks jest niesamowicie sprawnie napisany, sprytny i zgrabny narracyjnie, a każdy z pięciu rozdziałów odpowiada jednej napisanej przez nich piosence.

Do tego dochodzi piękny rysunek. Koślawa kreska i prześliczne akwarele budują tu ogrom przestrzeni, oddechu, sporo tu cudnych pejzaży, idealnie towarzyszących bohaterom w tym zderzeniu chłopięcej naiwności z koniecznością konfrontacji z często przytłaczającymi problemami.

Coś wydarzyło się w tym komiksie. Coś, co rzadko się dzieje. To totalny obyczaj, wypełniający melancholią, wzruszający, pełen szczerości, tęsknoty i woli walki. To najlepszy Gipi jakiego czytałem i być może jeden z najlepszych komiksów jakie czytałem. Nie ma fajerwerków, nie ma szalonych zwrotów akcji, jest po prostu absolutnie czarujący.

ZACHWYT.

Zapraszam na IG: @traczytanko

To było jedno z najbardziej zaskakująco magicznych doświadczeń komiksowych w moim życiu. Chcę żeby to wybrzmiało na wejściu, żeby świat się dowiedział, chcę to wykrzyczeć ze szczytów gór.

Bałem się trochę tego komiksu. Głównie przez wzgląd na autora - Gipiego. Autora świetnego, cenionego, wszechstronnego i cholernie dziwnego. Czytałem trzy jego pozycje, jedna była dość...

Krótka, zgrabnie opowiedziana historia. Nic wielkiego, ale dzieje się wystarczająco dużo, żeby utrzymać zaciekawienie do końca. Świetnie oddane emocje. Lubię takie prace za prostotę i szczerość – nie udają czegoś więcej.

Widać dobry warsztat autora – scenariusz jest spójny i ma dobre tempo, a bohaterowie, mimo niewielkiej objętości tekstu, mają zarysowany charakter.

Krótka, zgrabnie opowiedziana historia. Nic wielkiego, ale dzieje się wystarczająco dużo, żeby utrzymać zaciekawienie do końca. Świetnie oddane emocje. Lubię takie prace za prostotę i szczerość – nie udają czegoś więcej.

Widać dobry warsztat autora – scenariusz jest spójny i ma dobre tempo, a bohaterowie, mimo niewielkiej objętości tekstu, mają zarysowany charakter.

Dziś opowiem wam trochę o dziele Gianni Pacinotti „Sala prób”. Komiks opowiada o paczce przyjaciół mających jeden wspólny cel, nagrać własną płytę muzyczną. Każdy z bohaterów jest na swój sposób ciekawy, lecz w mojej opinii autor zbyt mało czasu poświecił na zbudowanie tych postaci. Cóż, komiks ogólnie jest zbyt krótki. Zanim akcja zdążyła nabrać szybkiego tempa, już zdążyła się skończyć. Po „sali prób” oczekiwałem czegoś więcej. Jest to tylko przyjemna historyjka o grupie przyjaciół robiących wspólnie muzykę. Nie ma tutaj większego dramatu, czy problemu. Komiks w pewnym momencie dał mi nadzieje, że akcja zejdzie w poważniejsze tony. Niestety, wszystko uchodzi bohaterom płazem, zostawiając mnie z przekonaniem, że przeczytałem średniej jakości historyjkę. Warstwa graficzna to też nie mój styl. Komiks bardzo mnie zawiódł, brakuje tutaj dramatu, jakiegoś morału. Całość wydaje się marna i mało ciekawa. Może gdyby dołożono tutaj sto stron i rozwinięto parę wątków, plus zakończenie byłoby bardziej wyszukane, to może komiks miałby się prawo udać.

Dziś opowiem wam trochę o dziele Gianni Pacinotti „Sala prób”. Komiks opowiada o paczce przyjaciół mających jeden wspólny cel, nagrać własną płytę muzyczną. Każdy z bohaterów jest na swój sposób ciekawy, lecz w mojej opinii autor zbyt mało czasu poświecił na zbudowanie tych postaci. Cóż, komiks ogólnie jest zbyt krótki. Zanim akcja zdążyła nabrać szybkiego tempa, już...

Bardzo przyjemny komiks o czworce przyjaciol, ktorych laczy pasja do muzyki. Chlopaki graja razem, maja swoje wlasne problemy z ktorymi musza sie mierzyc.
Dobrze mi sie ten komiks czytalo, ale bez fajerwerkow.
Bardzo przyzwoity komiks obyczajowy.
Kreska bardzo ladna.
Polecam.

Bardzo przyjemny komiks o czworce przyjaciol, ktorych laczy pasja do muzyki. Chlopaki graja razem, maja swoje wlasne problemy z ktorymi musza sie mierzyc.
Dobrze mi sie ten komiks czytalo, ale bez fajerwerkow.
Bardzo przyzwoity komiks obyczajowy.
Kreska bardzo ladna.
Polecam.

Komiks o czterech młodych chłopakach, którzy razem grają. Zależy im jak każdej kapeli na sukcesie, więc tymczasowy prezent w postaci sali prób jest dla nich spełnieniem marzeń. Nawet pomimo tego, że należy tam posprzątać. I podłączyć prąd. Mają miejsce gdzie mogą razem grać. Dlaczego tak ważna dla nich jest muzyka dowiemy się z dalszej lektury. Jak istotną jest ich przyjaźń również. A także na jakie ryzyko się zdecydują dla dobra zespołu. Lektura w porządku. Aż tyle i tylko tyle. Żadnych uniesień, lecz również niesmaku czytelniczego nie budzi. Pod względem kreski też nie należy się wiele spodziewać. Nie wprawia oka w stan euforii.

Komiks o czterech młodych chłopakach, którzy razem grają. Zależy im jak każdej kapeli na sukcesie, więc tymczasowy prezent w postaci sali prób jest dla nich spełnieniem marzeń. Nawet pomimo tego, że należy tam posprzątać. I podłączyć prąd. Mają miejsce gdzie mogą razem grać. Dlaczego tak ważna dla nich jest muzyka dowiemy się z dalszej lektury. Jak istotną jest ich przyjaźń...

ładnie narysowane

ładnie narysowane

Pięknie narysowana (a właściwie namalowana) miniaturka o przyjaźni, pasji, marzeniach, buncie i jeszcze kilku kwestiach związanych z młodością. Temat wcale nie oryginalny, ale ogólne wrażenie bardzo pozytywne.

Pięknie narysowana (a właściwie namalowana) miniaturka o przyjaźni, pasji, marzeniach, buncie i jeszcze kilku kwestiach związanych z młodością. Temat wcale nie oryginalny, ale ogólne wrażenie bardzo pozytywne.

Pastele + dynamiczna krecha nostalgiczno-buntowniczym klimatem zbliżone do naszego swojskiego, filmowego "Wszystko co kocham". Plus świetne, bardzo ekspresywne sceny prób młodych grajków. Dla miłośników twórczości spod znaku Sturm und Drang.

Pastele + dynamiczna krecha nostalgiczno-buntowniczym klimatem zbliżone do naszego swojskiego, filmowego "Wszystko co kocham". Plus świetne, bardzo ekspresywne sceny prób młodych grajków. Dla miłośników twórczości spod znaku Sturm und Drang.

łdz

łdz