Miłość nas zderzyła

Miłość będzie ich prowadzić, ale czy oni pójdą za nią?

Mają po siedemnaście lat. Vivi pragnie radości i piękna, zmagając się z własnymi nastrojami – chorobą, którą ukrywa. Dla Jonaha każdy dzień to wyzwanie, bo od śmierci ojca odpowiada za rodzeństwo, matkę pogrążoną w depresji i rodzinną restaurację. W jego życiu są tylko obowiązki. Ale radość powraca, gdy spotyka Vivi. Miłość dodaje mu sił, choć niewiele wie o dziewczynie, którą kocha… W życiu Vivi nie wszystko jest jasne, a ona sama stara się rozwikłać dręczącą ją tajemnicę. Nie chce niczyjej pomocy. Przez to staje się jeszcze bardziej samotna, a jej zachowania jeszcze bardziej nieobliczalne. Żeby poznać prawdę o sobie, musi wyjechać… Czy Jonah da jej tyle miłości, żeby mogła przejść przez tę próbę i znów być piękną, roześmianą dziewczyną?

Emery Lord studiowała literaturę angielską i komunikację na uniwersytecie w Miami. Sławę zyskała powieścią Początek mnie i ciebie, która spotkała się z ogromnym aplauzem czytelniczek Goodreads i Amazonu. Również polskie czytelniczki przyjęły ją entuzjastyczne.

Miłość będzie ich prowadzić, ale czy oni pójdą za nią?

Mają po siedemnaście lat. Vivi pragnie radości i piękna, zmagając się z własnymi nastrojami – chorobą, którą ukrywa. Dla Jonaha każdy dzień to wyzwanie, bo od śmierci ojca odpowiada za rodzeństwo, matkę pogrążoną w depresji i rodzinną restaurację. W jego życiu są tylko obowiązki. Ale radość powraca, gdy spotyka Vivi....

Szybko się czyta, romans według mnie jest trochę nierealny i nieprawdziwy. Vivi jest strasznie irytująca, rozumiem, ma zaburzenia dwubiegunowe, ale naprawdę denerwowała (gdzieś od połowy)

Szybko się czyta, romans według mnie jest trochę nierealny i nieprawdziwy. Vivi jest strasznie irytująca, rozumiem, ma zaburzenia dwubiegunowe, ale naprawdę denerwowała (gdzieś od połowy)

Nie wyniosłam z niej nic, ani wiedzy, ani rozrywki.
Zacznę od tego, że szanuję za wątek choroby dwubiegunowej i depresji, ale to nie wystarczy, żeby ta książka była dobra.

Vivi jest baaardzo irytująca i niby można to tłumaczyć chorobą, ale ja takiego tłumaczenia nie przyjmuję (tym bardziej, że o chorobie dowiadujemy się w połowie). Vivi wie wszystko, Vivi wie najlepiej. Autentycznie robiło mi się żal Jonaha, gdy mówiła coś w stylu ,,ja to wiedziałam, więc jak ty możesz tego nie zauważać"; ,,powinieneś zrobić to, bo tak będzie najlepiej" - dziewczyno daj mu żyć!
Co więcej, przez większość książki nie ma tu opisanego jej życia, tego co robi poza spotykaniem się z Johnem, co robi w pracy. Jest zazdrosna o to, że jej chłopak gada z koleżanką, którą zna od dzieciństwa, ale gdyby sytuacja była odwrotna, to on nie mógłby być zazdrosny. Nikt przez całe wakacje nie zauważył, że zachowuje się/mówi dziwnie (nie brała leków) i o ile rozumiem ludzi, którzy ją ledwo znali, tak jak mogła nie zauważyć tego jej mama, z którą mieszkała? Albo osoby w pracy?

Jonah w przeciwieństwie do Vivi ma życie i to widać, więc to jedyny plus tej książki.

Fabuła w skrócie wygląda tak:
- s.28 Jonah zakochuje się w Vivi
- s. 36 Vivi zakochuje się w Jonah
- s. 60-70? są razem
- życie sobie płynie
- s. 280? plot twist

Nie wyniosłam z niej nic, ani wiedzy, ani rozrywki.
Zacznę od tego, że szanuję za wątek choroby dwubiegunowej i depresji, ale to nie wystarczy, żeby ta książka była dobra.

Vivi jest baaardzo irytująca i niby można to tłumaczyć chorobą, ale ja takiego tłumaczenia nie przyjmuję (tym bardziej, że o chorobie dowiadujemy się w połowie). Vivi wie wszystko, Vivi wie najlepiej....

Taka sobie, przyjemnie się czyta, ale nie jest to książka która „koniecznie trzeba przeczytać!” 😊

Taka sobie, przyjemnie się czyta, ale nie jest to książka która „koniecznie trzeba przeczytać!” 😊

fabuła taka sobie, lekko się czyta, końcówka poruszająca

fabuła taka sobie, lekko się czyta, końcówka poruszająca

Książka napisana jest z perspektywy dwójki nastolatków. Od pierwszych stron pokochałam Vivi. Była pełna życia, miała temperament. Z każdą kolejną stroną podejrzewam, że coś jet nie tak. Podziwiam siłę jaką ma chłopak. Ma na głowie trójkę młodszego rodzeństwa. Ojciec zmarł, a matka nie wstaje z łóżka. Książka napisana jest prostym językiem i przyjemnie się czyta. Wzruszająca i pełna emocji.
Serdecznie polecam.

Książka napisana jest z perspektywy dwójki nastolatków. Od pierwszych stron pokochałam Vivi. Była pełna życia, miała temperament. Z każdą kolejną stroną podejrzewam, że coś jet nie tak. Podziwiam siłę jaką ma chłopak. Ma na głowie trójkę młodszego rodzeństwa. Ojciec zmarł, a matka nie wstaje z łóżka. Książka napisana jest prostym językiem i przyjemnie się czyta....

Miała być lekka młodzieżówka, ale nie do końca tak było. Zamiast klimatu radosnej młodzieńczej miłości, otrzymałam dawkę nieidealnej, przytłaczającej rzeczywistości.
Vivi i Jonah dwa przyciągające się przeciwieństwa. Poznają się latem w urokliwym miasteczku, gdzie Jonah mieszka, a Vivi przyjeżdża na wakacje. Oboje, choć młodzi już obarczeni trudnościami losu. Jonah pogrążony w żałobie, musiał szybko dorosnąć. Vivi wulkan energii i entuzjazmu skrywający swoją mroczną stronę.
Jakie szanse na przetrwanie ma ich związek? Czy poradzą sobie z problemami, które skrywają?
Czytałam wcześniejszą książkę autorki i choć również poruszała poważy problem, przebrnęłam przez nią szybko i lekko. Było w niej dużo pozytywnej energii. Tego oczekiwałam również po tej powieści, jednakże było zupełnie inaczej.
Książka była dla mnie dość ciężka. Poruszone problemy obojga nastolatków były przytłaczające. Odczuwałam niepokój i negatywny klimat. Wydaje mi się, że ukazanie i zderzenie ze sobą żałoby i choroby psychicznej w dwójce tak młodych osób, musiało mieć taki oddźwięk. Historia poruszająca, przygnębiającą, jednakże chwilami nudnawa. Pokazującą obraz osób, których dręczą "cienie", które łatwo ukryć za maską nieprawdziwego uśmiechu. Nie jest to schematyczna, urokliwa powiastka ze szczęśliwym zakończeniem, a raczej opowieść niosąca emocje, szczególnie te trudne.

Miała być lekka młodzieżówka, ale nie do końca tak było. Zamiast klimatu radosnej młodzieńczej miłości, otrzymałam dawkę nieidealnej, przytłaczającej rzeczywistości.
Vivi i Jonah dwa przyciągające się przeciwieństwa. Poznają się latem w urokliwym miasteczku, gdzie Jonah mieszka, a Vivi przyjeżdża na wakacje. Oboje, choć młodzi już obarczeni trudnościami losu. Jonah...

Książka w generalnym rozrachunku mi się podobała. Momentami była nudna, nie było sytuacji, że wręcz nie mogłam się od niej oderwać. Po prostu jest przyjemna, ale nie jest jakoś szczególnie porywająca.

Co do autorki - podobało mi się, że wplotła tak istotny temat - depresji i chorób psychicznych - w tę książkę. Nienachalnie i zgrabnie chciała pokazać czytelnikom, jak ważne jest wsparcie osób cierpiących na depresję i odpowiednia diagnoza (czy też leki).

Nie ukazała depresji jako "problemu nie do rozwiązania". Pokazała wręcz, że z depresją można żyć, ale w samotności jest to bardzo ciężkie, zdecydowanie łatwiej jest, gdy ktoś nas wspiera i jest przy nas.

Pokazała, że trzeba prosić o pomoc, gdy jej potrzebujemy i nie czuć skrępowania z tego powodu.

Książka w generalnym rozrachunku mi się podobała. Momentami była nudna, nie było sytuacji, że wręcz nie mogłam się od niej oderwać. Po prostu jest przyjemna, ale nie jest jakoś szczególnie porywająca.

Co do autorki - podobało mi się, że wplotła tak istotny temat - depresji i chorób psychicznych - w tę książkę. Nienachalnie i zgrabnie chciała pokazać czytelnikom, jak ważne...

Przeciętna historia miłosna. Zawyżyłam ocenę ze względu na to, że tematy poruszane w książce są mi bliskie...

Och,tylko dlaczego takie zakończenie...?

"Mamy zagubione,łomoczące serca i jesteśmy silniejsi,niż ktokolwiek mógłby sądzić."

Przeciętna historia miłosna. Zawyżyłam ocenę ze względu na to, że tematy poruszane w książce są mi bliskie...

Och,tylko dlaczego takie zakończenie...?

"Mamy zagubione,łomoczące serca i jesteśmy silniejsi,niż ktokolwiek mógłby sądzić."

Tak sobie książka dla młodzieży, chociaż zwraca uwagę na problem chorób i zaburzeń psychicznych i może zachęcić młodych ludzi do podjęcia terapii, czy podjęcia rozmowy o swoich problemach.

Tak sobie książka dla młodzieży, chociaż zwraca uwagę na problem chorób i zaburzeń psychicznych i może zachęcić młodych ludzi do podjęcia terapii, czy podjęcia rozmowy o swoich problemach.