Wesołe kumoszki z Windsoru

Romantyczność, miesza się z rubasznością, wzniosłe uczucia młodych, witają się z pobłażliwością i znajomością życia i prawideł przyziemnego świata, bardziej doświadczonych życiowo starszych, choć i dla nich Szekspir szykuje przykro-śmieszne niespodzianki.
Wyzwanie LC kwiecień 2025 - imię autora i tytuł na literę W.

Romantyczność, miesza się z rubasznością, wzniosłe uczucia młodych, witają się z pobłażliwością i znajomością życia i prawideł przyziemnego świata, bardziej doświadczonych życiowo starszych, choć i dla nich Szekspir szykuje przykro-śmieszne niespodzianki.
Wyzwanie LC kwiecień 2025 - imię autora i tytuł na literę W.

„Gdzie rozpustnika ukarać wypada,
Śmiech nie jest śmiechem, zdradą nie jest zdrada”.

Komedia romantyczna w pięciu aktach, napisana prozą, a miejscami także wierszem: raz białym, innym znów razem rymowanym. Czasem te rymy są po dziecinnemu proste i jest to, rzecz jasna, zabieg jak najbardziej zamierzony („Czy noc, czy dzień biały, Zimno, czy upały, Gotów dla twej chwały Poświęcić się cały Na dzidy i strzały”). Miejsce akcji nie jest oderwane od rzeczywistości - fabuła rozgrywa się w wiosce Frogmore, niedaleko Windsoru, w czasach współczesnych Szekspirowi.

Tam, gdzie sprawy podwijają rękawy i zaczynają się dziać - jak by powiedział niezrównany Terry Pratchett.

Trzy główne postaci męskie to (w porządku alfabetycznym): Falstaff - erotoman-nieudacznik, wiejski szwarccharakter cierpiący na schorzenie zwane zapaścią finansową; Fenton – mocno zakochany zalotnik, który knuje jak zdobyć ukochaną wbrew woli jej rodziców; Ford – bardzo podejrzliwy mąż, ciężko kapująca mózgownica – nie czai, że rzeczywistość nie zawsze jest tym, czym się wydaje.

[Falstaff, Fenton, Ford – FFF. Natychmiast przypomniał mi się Ferris F. Fremont – paranoik z powieści Dicka, którego inicjały wskazywały, że był naznaczony biblijną liczbą Bestii (666),jako że „F” jest szóstą z kolei literą alfabetu łacińskiego].

Natomiast główne postaci kobiece, to pani Page i pani Ford - zaradne i zadziorne, obdarzone sprytem i temperamentem gospodynie domowe. Nie tylko one, ale wszystkie (cztery) postaci kobiece, są życzliwe i lojalne, a przy tym skore do dowcipów oraz dawania bolesnych nauczek chełpliwym facetom.

W miarę rozwoju historii na arenie zdarzeń pojawiają się różni barwni uczestnicy, w tym szalony francuski konował ogarnięty manią fechtunku oraz walijski pleban z wyraźną wadą wymowy. Obaj kulawią język angielski prawie jak Pnin u Nabokova.

Tylko jeszcze bardziej.

„Nie jesteś młoda, i ja też nie dzisiejszy; z tej więc strony jest między nami sympatia. Jesteś wesoła, ja też nie płaksa; Ha! ha! tym przeto więcej jeszcze między nami sympatii. Lubisz wino, ja go też za kołnierz nie wylewam; mogłażbyś pragnąć więcej sympatii?”

Taki miłosny mail wysłał sir John Falstaff. Sęk w tym, że do dwóch szczęśliwie zamężnych dam w średnim wieku. Kapiący sadłem birbant i hulaka, popadł w tarapaty finansowe, przeto wykombinował sobie, że uwiedzie dwie bogate kobiety, następnie zaś wyzeruje im sakiewki i konta. Wokół tej intrygi zbudowana jest główna akcja.

Spec od mowy nienawiści, europoseł Śmiszek, mógłby zrobić z Szekspira nienawistnika, a także obarczyć go nietolerancją dla osób ciałopozytywnych („Wniosę prawo do parlamentu o wytępienie tłustych ludzi”).

Za to XIX-wieczny tłumacz Szekspira, Leon Ulrich, okazał się nad wyraz nowoczesny i jako taki powinien zadowolić środowiska preferujące żeńskie końcówki („mogłabym zostać rycerką”).

Jeśli się tego bardzo chce, można w „Kumoszkach…” doszukać się także wątku LGBT („wziąłem chłopca za dziewczynę”),w tym także legalizacji związków partnerskich („zaślubiłem un garçon”) („garçon” to po francusku „chłopak”).

Urocza i dowcipna, pełna humorystycznych sformułowań („kobiety, trzeba wyznać, nie mogą znieść widoku niedźwiedzia, brzydka to i dzika bestia”, „jak niektórzy filozofowie utrzymują, wargi stanowią część ust”),które dowodzą, że Szekspir był urzekającym i zabawnym człowiekiem.

A jeśli sięgając po „Kumoszki…” wybierze się te oferowane przez Wolne Lektury, w nagrodę otrzyma się Posłowie autorstwa samego Józefa Ignacego Kraszewskiego.

„Gdzie rozpustnika ukarać wypada,
Śmiech nie jest śmiechem, zdradą nie jest zdrada”.

Komedia romantyczna w pięciu aktach, napisana prozą, a miejscami także wierszem: raz białym, innym znów razem rymowanym. Czasem te rymy są po dziecinnemu proste i jest to, rzecz jasna, zabieg jak najbardziej zamierzony („Czy noc, czy dzień biały, Zimno, czy upały, Gotów dla twej chwały...

Przezabawna historia. Polecam

Przezabawna historia. Polecam

Akurat ta komedia Szekspira bardzo mi przypasowała, komedia omyłek i celowego nabierania z rubasznym Falstaffem który pojawił się we wcześniejszych sztukach autora. Utwór dorobił się operowej inscenizacji jako "Falstaff" Verdiego.

Akurat ta komedia Szekspira bardzo mi przypasowała, komedia omyłek i celowego nabierania z rubasznym Falstaffem który pojawił się we wcześniejszych sztukach autora. Utwór dorobił się operowej inscenizacji jako "Falstaff" Verdiego.

Krótko, zwięźle i zabawnie. Nikt nie jest bez winy, a zwroty akcji są w nim naturalne.

Krótko, zwięźle i zabawnie. Nikt nie jest bez winy, a zwroty akcji są w nim naturalne.

Jest to jedna z niewielu sztuk Szekspira, która została osadzona w realiach przełomu XVI i XVII wieku, czyli czasach, w których żył sam autor.
Akcja dramatu rozgrywa się w Windsorze i zawiera w sobie kilka biegnących równolegle wątków. Pierwszym z nich jest plan zubożałego szlachcica Johna Falstaffa, który usiłuje uwieść równocześnie dwie zamężne kobiety panie Page i Ford, które jak się okazuje, znają się bardzo dobrze i szybko rozpracowują zamiary niedoszłego amanta. Kolejnym jest kwestia zazdrosnego pana Page, który zauważa prowadzoną przez żonę grę i nie rozumiejąc jej motywacji, usiłuje przyłapać żonę na domniemanej zdradzie. Trzeci wątek związany jest z zalotami wobec córki Państwa Page. Każde z rodziców ma w tej kwestii własnego faworyta i całkowicie odrzuca fakt, że ich córka niekoniecznie podziela ich zdanie w tej kwestii. 
Jak to zwykle bywa w komediach Szekspira mamy tu do czynienia z całą gamą niedopowiedzeń i zabawnych wybiegów, które ostatecznie doprowadzają do szczęśliwego zakończenia. Niegodziwcy, którzy sami początkowo wprowadzili cały zamęt, zostają ukarani, a zakochani odnajdują się wśród nocnej gwary, by udowodnić, że są sobie pisani.  
Uważam, że „Wesołe kumoszki z Windsoru”, to może nie najlepsza komedia w repertuarze Szekspira, jest jednak zdecydowanie jedną z lepszych. Szczerze polecam.

Jest to jedna z niewielu sztuk Szekspira, która została osadzona w realiach przełomu XVI i XVII wieku, czyli czasach, w których żył sam autor.
Akcja dramatu rozgrywa się w Windsorze i zawiera w sobie kilka biegnących równolegle wątków. Pierwszym z nich jest plan zubożałego szlachcica Johna Falstaffa, który usiłuje uwieść równocześnie dwie zamężne kobiety panie Page i Ford,...

William Shakespeare jak zwykle nie zawiódł moich oczekiwań,w szczególności odnośnie jego komedii i mojej z nimi relacji i związku emocjonalnego."Wesołe kumoszki z Windsoru",mają to wszystko,co najbardziej lubię w komediach Williama Shakespeare’a tzn.lekkość,finezję i ten niespotykany ,niepowtarzalny - Szekspirowski klimacik,pełen niespodzianek i przezabawnych zwrotów akcji.Postać sir Johna Falstaffa ilekroć mam styczność z tą sztuką ,przywołuje mi na myśl osobę Sienkiewiczowskiego pana Zagłoby i kojarzy mi się, z tym rubasznym jegomościem.Sztuka powyższa działa na mnie orzeźwiająco i antydepresyjnie,świetna jako przerywnik ,po lekturach ciężkich tematycznie i opasłych objętościowo,jednym słowem -polecam gorąco.

William Shakespeare jak zwykle nie zawiódł moich oczekiwań,w szczególności odnośnie jego komedii i mojej z nimi relacji i związku emocjonalnego."Wesołe kumoszki z Windsoru",mają to wszystko,co najbardziej lubię w komediach Williama Shakespeare’a tzn.lekkość,finezję i ten niespotykany ,niepowtarzalny - Szekspirowski klimacik,pełen niespodzianek i przezabawnych zwrotów...

Falstaff jest poddawany próbie rozkochania w sobie pani Ford.

Falstaff jest poddawany próbie rozkochania w sobie pani Ford.

Fabuła / 9
Zwroty akcji / 9
Bohaterowie / 9
Humor / 9
Oryginalność / 9

Fabuła / 9
Zwroty akcji / 9
Bohaterowie / 9
Humor / 9
Oryginalność / 9

Nie spodziewałam się, że sztuki Shakespeara kiedykolwiek staną się moimi dobrowolnymi lekturami, bo niezbyt przepadam za wierszowaną fabułą. Nie żałuję jednak, że sięgnęłam po tą komedię i powoli zamierzam zapoznać się z resztą dzieł Shakespeara.
Polecam!

Nie spodziewałam się, że sztuki Shakespeara kiedykolwiek staną się moimi dobrowolnymi lekturami, bo niezbyt przepadam za wierszowaną fabułą. Nie żałuję jednak, że sięgnęłam po tą komedię i powoli zamierzam zapoznać się z resztą dzieł Shakespeara.
Polecam!