Oto kolejna w tym roku przeczytana cegłówka polskiej klasyki. Byłam bardzo ciekawa tej powieści - co też pan Prus miał do powiedzenia na temat emancypacji kobiet pod koniec XIX wieku?
Jeśli miałabym określić tę powieść jednym wyrazem, to brzmiałby on: eklektyczna. Bo w tej książce jest wszystko naraz - trochę komedii, trochę dramatu, trochę filozoficznych rozważań, trochę moralizatorstwa, postacie bardziej realistyczne jak i nieco karykaturalne, ogólnie to taki trochę miszmasz.
Co trzeba przyznać - jak na powieść swoich czasów, napisaną przez mężczyznę, to faktycznie jej cechą wręcz wyjątkową jest mnogość i rozmaitość postaci kobiecych. Myślę, że ta powieść zdaje test Bechdel, choć teraz zastanawiam się trochę nad ostatnim jego pytaniem - czy postacie żeńskie rozmawiają ze sobą o czymś innym niż mężczyźni? Kurczę, nie pomyślałam w trakcie czytania, żeby zwrócić na to specjalną uwagę, ale jak teraz się nad tym zastanawiam, to owszem, chociażby rozmowy Madzi z matką przełożoną klasztoru na temat życia zakonnego - jest to przykład rozmowy nie o mężczyznach, więc tak, potwierdzam stanowczo - "Emancypantki" to chlubny wyjątkowy przypadek książki napisanej przed XX wiekiem przez mężczyznę, która naprawdę zdaje test Bechdel.
Główną bohaterką jest oczywiście również kobieta - panna Madzia Brzeska. Nie mogę powstrzymać się przed zwróceniem uwagi na to, że jest moją imienniczką, co jest dosyć miłe, ponieważ bardzo rzadko mi się zdarza natrafić na swoje imię wśród pierwszoplanowych bohaterek książek (w zasadzie jedyna, jaką w ogóle teraz kojarzę, to "McDusia" Musierowiczowej).
No i znów zupełnym przypadkiem przeczytałam jedną po drugiej książki, które ze sobą korespondują, ja nie wiem, jak to się dzieje - wcześniej "Agnes Grey" o perypetiach XIX-wiecznej guwernantki, a tu okazało się, że również zahaczamy o te klimaty - w 2 tomie Madzia zostaje na pewien czas guwernantką u niejakich państwa Korkowiczów. Nie miałam w ogóle pojęcia wcześniej, o czym dokładnie będą "Emancypantki", więc znowu miałam takie "wow".
No ale dobra, do brzegu: więc co ten Prus właściwie chciał powiedzieć o emancypacji? Chyba nie do końca w ogóle rozumiał, o co w niej chodzi i po co ona jest 😃 Choć można powiedzieć, że zaprezentował nam tutaj galerię przeróżnych kobiet, o których na różne sposoby można powiedzieć, że są "kobietami samodzielnymi", które to określenie chyba funkcjonowało w ówczesnym "feministycznym żargonie". Szczególną postacią jest panna Howard, najbardziej jaskrawa emancypantka powieści, która jak żadna inna podnosi w górę sztandar walki o samodzielność kobiet - osoba mocno przerysowana, karykaturalna i zabawna, uważana za dziwaczkę wśród chyba wszystkich pozostałych bohaterów, będąca chyba takim uosobieniem stereotypu "stukniętej feministki" (jak widać, podobne stereotypy istniały już w XIX wieku). Mimo tej zabawnej przesady, jest to jednak postać pozytywna, w gruncie rzeczy dobra dusza, no i cóż - na koniec i ona, wbrew wszelkim swoim deklaracjom, odnajduje szczęście swojego życia w miłości i małżeństwie, co chyba jest pewnym odzwierciedleniem poglądów autora. Innym typem "kobiety samodzielnej" jest pani Latter, wielce szanowana właścicielka renomowanej warszawskiej pensji, której finansowe tarapaty coraz mocniej zaciskają pętlę na szyi. Jeszcze innym - panna Ada Solska, choć bardzo bogata, jednak miła i skromna osoba, której pasją jest nauka (z zapałem obserwuje grzyby i porosty). Wreszcie sama główna bohaterka, Madzia, również jest jakiegoś rodzaju emancypantką i kobietą dążącą do samodzielności. Nie marzy o zamążpójściu i źle się czuje żyjąc na cudzy koszt, jej ambicją jest uczciwa praca na swoje utrzymanie, ale nade wszystko niesienie pomocy. Madzia jest bohaterką, która może wręcz irytować swoją naiwnością i dobrocią, choć w miarę nabywania doświadczeń życiowych nieco tej naiwności traci, ale do końca pozostaje osobą o anielskim charakterze. Powieść oferuje nam całą plejadę bardzo wyrazistych i barwnych postaci, zarówno żeńskich jak i męskich, praktycznie o każdej i każdym można by tu w zasadzie powiedzieć to i owo. Niektóre postacie mają wyraźny rys komediowy - oprócz wspomnianej panny Howard, jest to np. pani podsędkowa, której charakterystyczny sposób wypowiedzi autor mistrzowsko podkreślił poprzez dodanie dodatkowej literki "e" w niektórych wyrazach, i tym prostym zabiegiem uzyskał piorunujący efekt - człowiek od razu słyszy w głowie ten głos wraz z intonacją, po prostu cudowny zabieg literacki! Komediową postacią jest też pewien starszy pan major, który jest jakby odwrotnością panny Howard - jego wypowiedzi i zachowania bywają wręcz seksistowskie i bezpardonowe, ale też trudno nie pośmiać się przy niektórych dialogach z jego udziałem.
Pod koniec książki pojawiają się nagle dość rozległe filozoficzne wywody i dysputy, w których niejaki pan Dębicki przekonuje śmiertelnie chorego brata Madzi, iż z pewnością musi istnieć nieśmiertelna dusza. Choć jestem bezkompromisową ateistką, przyznam, że czytałam tę część z dużym zaciekawieniem i przyjemnością, bo naprawdę podobało mi się to, jak autor starał się uzasadnić poglądy teistyczne argumentami opartymi na logice i nauce swoich czasów. Choć oczywiście mylił się całkowicie, ale to była mimo wszystko "niezła próba" 🙂 Co ciekawe, swoje dowodzenie Dębicki (czyli autor) oparł m.in. na uznawanej jeszcze w XIX wieku w fizyce teorii eteru, która niedługo później jednak została całkowicie obalona.
Ogólnie jest to powieść, o której można by wiele opowiadać i opowiadać, choć na początku w pierwszych rozdziałach może wydaje się trochę niepozorna.
Już po przeczytaniu dowiedziałam się skądś, że Prus początkowo wydawał "Emancypantki" w odcinkach w prasie, a dopiero potem jako całą książkę. Ale faktycznie, konstrukcja i sposób prowadzenia fabuły rzeczywiście pasują wręcz do takiej odcinkowej formy. W ogóle uświadomiłam sobie, że szał na powieści w odcinkach, które stały się popularne w tym okresie, gdy istniały już gazety, ale jeszcze przed powstaniem telewizji, czyli takie seriale tamtych czasów - to właśnie TO jest powodem, dlaczego literatura z tego okresu obfituje w takie opasłe, kolubryniaste powieści!
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Noce i dnie t. I-II
Czytanie takiej klasyki dało mi ogromną satysfakcję. Jest to ogromna powieść, z bardzo złożoną historią. Polecam wytrwałym.
Czytanie takiej klasyki dało mi ogromną satysfakcję. Jest to ogromna powieść, z bardzo złożoną historią. Polecam wytrwałym.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZaznaczam, że oceniam tom I i II jeszcze bez znajomości kolejnych dwóch. To, co mnie najbardziej razi to - według mnie - niewiarygodność postaci Bogumiła. Może zmieni się to w kolejnych tomach, ale przy takiej wiecznie niezadowolonej, neurotycznej i oziębłej żonie to i święty by się wściekł, a ten tylko kocha i kocha, i wykazuje się morzem cierpliwości.
Za co tak kocha? Nie widzę wyjaśnienia w pierwszej połowie powieści, przecież Bogumił był od niej starszy o 11 lat - to nie podlotek zakochany wyłącznie w urodzie. Dlaczego z biegiem lat pod wpływem jej surowości i oziębłości, i on nie oziębł?
Natomiast całe tło, przemyślenia (jako "uciekinierce" z miasta do wsi szczególnie bliskie),opis epoki... Wszystko to piękne. Bardzo poruszyło mnie też zakończenie drugiego tomu. Takie... w punkt. Bardzo przemyślane.
Jako że słuchałam audiobooka to niestety bardzo irytował mnie sposób czytania kwestii Barbary przez pana Walczaka - od razu czuć, że jej nie lubi. Chciałabym dać jej szansę, jednak słuchając jej egzaltowanego, rozemocjonowanego głosu trudno było mi nie czuć do niej niechęci.
Może kiedyś, gdy młodsze dzieci podrosną, sięgnę po wersję papierową i będzie mi łatwiej.
Bogumił z kolei mówi jak Drzewiec z Władcy Pierścieni. Dobrze, że miałam opcję słuchania w lekkim przyspieszeniu.
Zaznaczam, że oceniam tom I i II jeszcze bez znajomości kolejnych dwóch. To, co mnie najbardziej razi to - według mnie - niewiarygodność postaci Bogumiła. Może zmieni się to w kolejnych tomach, ale przy takiej wiecznie niezadowolonej, neurotycznej i oziębłej żonie to i święty by się wściekł, a ten tylko kocha i kocha, i wykazuje się morzem cierpliwości.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZa co tak kocha?...
Dostałam w prezencie nowe , kolekcjonerskie wydanie i postanowiłam wrócić do jednej z moich ulubionych książek . Pierwszy raz przeczytałam ją jeszcze w liceum w ciągu kilku wakacyjnych , deszczowych dni i " skradła moje serce ❤️ " . Napisana piękną polszczyzną przedstawia trudne i często bolesne losy bohaterów na tle naszej tragicznej historii . Lektura dzieła Dąbrowskiej to czysta przyjemność .
Dostałam w prezencie nowe , kolekcjonerskie wydanie i postanowiłam wrócić do jednej z moich ulubionych książek . Pierwszy raz przeczytałam ją jeszcze w liceum w ciągu kilku wakacyjnych , deszczowych dni i " skradła moje serce ❤️ " . Napisana piękną polszczyzną przedstawia trudne i często bolesne losy bohaterów na tle naszej tragicznej historii . Lektura dzieła Dąbrowskiej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo, co najbardziej cenię w tej książce, to nie sama historia (choć ta jest również bardzo interesująca),ale czynione przez autorkę obserwacje świata i natury ludzkiej. Czasem zdarzało mi się myśleć: "Rzeczywiście tak jest!", jakbym dopiero zdała sobie z pewnych rzeczy sprawę. Nieczęsto autor potrafi tak trafnie i błyskotliwie opisywać rzeczywistość.
To, co najbardziej cenię w tej książce, to nie sama historia (choć ta jest również bardzo interesująca),ale czynione przez autorkę obserwacje świata i natury ludzkiej. Czasem zdarzało mi się myśleć: "Rzeczywiście tak jest!", jakbym dopiero zdała sobie z pewnych rzeczy sprawę. Nieczęsto autor potrafi tak trafnie i błyskotliwie opisywać rzeczywistość.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"ᴄᴢᴌᴏᴡɪᴇᴋᴏᴡɪ ᴄᴢᴇ̨ꜱᴛᴏ ꜱɪᴇ̨ ᴢᴅᴀᴊᴇ, ᴢ̇ᴇ ᴊᴜᴢ̇ ꜱɪᴇ̨ ꜱᴋᴏɴ́ᴄᴢʏᴌ, ᴢ̇ᴇ ꜱɪᴇ̨ ᴡ ɴɪᴍ ɴɪᴄ ᴡɪᴇ̨ᴄᴇᴊ ɴɪᴇ ᴘᴏᴍɪᴇꜱ́ᴄɪ. ᴀʟᴇ ᴘᴏᴍɪᴇꜱᴢᴄᴢᴀ̨ ꜱɪᴇ̨ ᴡ ɴɪᴍ ᴊᴇꜱᴢᴄᴢᴇ ᴢᴀᴡꜱᴢᴇ ɴᴏᴡᴇ ᴄɪᴇʀᴘɪᴇɴɪᴀ, ɴᴏᴡᴇ ʀᴀᴅᴏꜱ́ᴄɪ, ɴᴏᴡᴇ ɢʀᴢᴇᴄʜʏ."
🌾 Za sprawą fascynacji mojej żony @millilitryszczescia oraz jej gorącej zachęcie, zebrałem się wreszcie za to monumentalne dzieło Marii Dąbrowskiej. "Noce i dnie" zdążyłem już poznać w wersji serialowej, oczywiście także za sprawą mojej żony. Wreszcie nadszedł czas aby poznać tę historię od podszewki.
🌾 Jak już wcześniej wspomniałem, jest to dzieło monumentalne, na które przyszło mi poświęcić ponad miesiąc. Zdecydowanie było warto!Wielopokoleniowa saga rodziny Niechciców i Ostrzańskich była tak bardzo zróżnicowana, jak tylko potrafi być człowiek. Mnogość świetnie napisanych postaci, z których jedne intrygowały, drugie przywracały wiarę w człowieczeństwo, a jeszcze inne irytowały ponad miarę. Miejsce akcji oraz tło historyczne wspaniale wpisują się w naszą Polskość. Patriotyczne slogany i walką o wolność dają znać o szczególnym rodzaju tęsknoty. Lecz przede wszystkim jest to historia o ludzkich losach, o ich skomplikowanej formie relacji z innymi ludźmi i otaczającym światem.
🌾 Bo czyż może być coś bardziej skomplikowanego nad ludzkie życie? Myślę że całe to piękna tkwi właśnie w jego nieprzewidywalności. Z pewnością przekonali się o tym nasi bohaterowie, jak i my sami, czerpiąc z własnego doświadczenia. Maria Dąbrowska stworzyła masę wielorakich charakterów, które tutaj zderzają się ze sobą, tworząc niesamowicie barwny koloryt. Głębokie i przemyślane ludzkie relacje przesiąknięte emocjami pozwalają wczuć się tamtejszy realia, by chodź przez chwilę pochodzić w cudzych butach. Osobiście zżyłem się z bohaterami tej historii, wraz z nimi odczuwałem ekscytację, uniesienia oraz irytację. Właśnie dlatego uważam to za spory sukces tej książki. Oczywiście postać Bogumiła Niechcic zasługuje tutaj na specjalne wyróżnienie. Dla mnie jedynym minusem książki to to, że w kilku momentach jest dość mocno przegadana, a masa dygresji odciąga nas od tego co ważne.
"ᴄᴢᴌᴏᴡɪᴇᴋᴏᴡɪ ᴄᴢᴇ̨ꜱᴛᴏ ꜱɪᴇ̨ ᴢᴅᴀᴊᴇ, ᴢ̇ᴇ ᴊᴜᴢ̇ ꜱɪᴇ̨ ꜱᴋᴏɴ́ᴄᴢʏᴌ, ᴢ̇ᴇ ꜱɪᴇ̨ ᴡ ɴɪᴍ ɴɪᴄ ᴡɪᴇ̨ᴄᴇᴊ ɴɪᴇ ᴘᴏᴍɪᴇꜱ́ᴄɪ. ᴀʟᴇ ᴘᴏᴍɪᴇꜱᴢᴄᴢᴀ̨ ꜱɪᴇ̨ ᴡ ɴɪᴍ ᴊᴇꜱᴢᴄᴢᴇ ᴢᴀᴡꜱᴢᴇ ɴᴏᴡᴇ ᴄɪᴇʀᴘɪᴇɴɪᴀ, ɴᴏᴡᴇ ʀᴀᴅᴏꜱ́ᴄɪ, ɴᴏᴡᴇ ɢʀᴢᴇᴄʜʏ."
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to🌾 Za sprawą fascynacji mojej żony @millilitryszczescia oraz jej gorącej zachęcie, zebrałem się wreszcie za to monumentalne dzieło Marii Dąbrowskiej. "Noce i dnie" zdążyłem już poznać w...
Wybitna polska powieść. Tom III według mnie wypada najsłabiej na tle wszystkich części. Duża ilość wynurzeń Agnisi spowodowała, że ta część się najbardziej dłużyła. Tom IV wspaniały, potrafi wycisnąć łzę z oka. Audiobook czytany przez Marka Walczaka świetny, warto z nim zapoznać.
Wybitna polska powieść. Tom III według mnie wypada najsłabiej na tle wszystkich części. Duża ilość wynurzeń Agnisi spowodowała, że ta część się najbardziej dłużyła. Tom IV wspaniały, potrafi wycisnąć łzę z oka. Audiobook czytany przez Marka Walczaka świetny, warto z nim zapoznać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCudowna powieść. Szczerze polecam audiobooka, dzięki lektorowi książka mocno zapada w pamięć. Uwielbiam styl i język, jakim posługuje się autorka, Maria Dąbrowska. Kocham życie Niechcicow, słodko-gorzkie, pracowite, ale piękne w swej prostocie :)
Cudowna powieść. Szczerze polecam audiobooka, dzięki lektorowi książka mocno zapada w pamięć. Uwielbiam styl i język, jakim posługuje się autorka, Maria Dąbrowska. Kocham życie Niechcicow, słodko-gorzkie, pracowite, ale piękne w swej prostocie :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo był piękny tydzień na zapoznanie się z ,,Nocami i dniami", towarzyszyły mi dosłownie jak tytuł - ciągle.
Trzeci i czwarty tom to obszerne, nieco bardziej pogmatwane historie. Niestety nie porwały mnie tak jak początki Niechciców.
Jest wielu bohaterów i nie zawsze zapamiętałam kto jest kim, dlatego pojawiły mi się znaki zapytania. Do tego historia sięga poza Bogumiła i Barbarę. Ale to na plus, bo jak wszędzie, tak i u nich były wzloty i
upadki.
Na plus tło historyczne, ale też wątki społeczne, czuć osadzenie tej historii, właśnie dzięki temu, że czytelnik poznaje wiele postaci. Bo nie jest tajemnicą, że przy Barbarze było bezpiecznie, ale w domu.
Jestem oczarowana tą historią, to było miłe doświadczenie poznać ,,Noce i dnie". Niczego nie żałuję, wręcz wróciła bym do pierwszego tomu. A tym bardziej do ekranizacji.
To był piękny tydzień na zapoznanie się z ,,Nocami i dniami", towarzyszyły mi dosłownie jak tytuł - ciągle.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrzeci i czwarty tom to obszerne, nieco bardziej pogmatwane historie. Niestety nie porwały mnie tak jak początki Niechciców.
Jest wielu bohaterów i nie zawsze zapamiętałam kto jest kim, dlatego pojawiły mi się znaki zapytania. Do tego historia sięga poza Bogumiła i...
Wybitnie dobra, polska i trochę zapomniana. Warto przesłuchać ,,Noce i dnie", bo wielu obejrzało film, ale wysłuchać powieści to dopiero uczta.
Pierwsze dwa tomy za mną i chętnie wysłuchała bym je ponownie, ale na szczęście jeszcze dwie nowe części przede mną.
Charakterni bohaterowie, proza życia i plastyczny język sprawiły, że nie mogłam się oderwać od losów Barbary i Bogumiła. Dwa dni i po temacie. Cudowny klimat książki tak mnie ujął, że historia Marii Dąbrowskiej zajęła w moim sercu specjalne miejsce.
I tom był 10/10, ale drugi już nieco bardziej monotonny, pełen zmagań, problemów i wypełniony nowymi postaciami, więc odejmuje jedna gwiazdkę.
Wybitnie dobra, polska i trochę zapomniana. Warto przesłuchać ,,Noce i dnie", bo wielu obejrzało film, ale wysłuchać powieści to dopiero uczta.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwsze dwa tomy za mną i chętnie wysłuchała bym je ponownie, ale na szczęście jeszcze dwie nowe części przede mną.
Charakterni bohaterowie, proza życia i plastyczny język sprawiły, że nie mogłam się oderwać od losów Barbary i...
I i II tom sagi o rodzinie Niechciców bardzo mnie pozytywnie zaskoczył. Tom pierwszy "Nocy i dni" to dobry i wdzięczny początek serii. Książka zaczęła się spokojnie, ale w pewnym momencie przyspieszyła i mnie wciągnęła. Główni bohaterowie są świetne wykreowani i bardzo od siebie różni co momentami irytuję i nakręca całą historię. Książka warta przeczytania 🙂
I i II tom sagi o rodzinie Niechciców bardzo mnie pozytywnie zaskoczył. Tom pierwszy "Nocy i dni" to dobry i wdzięczny początek serii. Książka zaczęła się spokojnie, ale w pewnym momencie przyspieszyła i mnie wciągnęła. Główni bohaterowie są świetne wykreowani i bardzo od siebie różni co momentami irytuję i nakręca całą historię. Książka warta przeczytania 🙂
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to