Historyjki na raz

Pozytywna, kolorowa, zabawna, ku chwale wyobraźni. Poszczególne opowiadanka działają trochę jak sympatyczne wierszyki, obrazki - nie tworzą opowieści, już bardziej służą niezobowiązującej zabawie. To oczywiście żadna wada, dzieciaki pewnie są na tak. Tylko ja, dość wyrośnięta czytelniczka, nieco kręcę nosem. Lubię, jak jest więcej.

"Mała Nina" to książka pisana z perspektywy dobrodusznej, pomysłowej, ciekawej świata dziewczynki. Rezolutna, ośmioletnia Nina wraz z przyjaciółką Luizą przeżywa przeróżne przygody, psoci i dojrzewa. W książce są nieduże, dość ładne rysunki przedstawiające wizerunek głównej bohaterki. Przez dziewięć rozdziałów mamy okazję ją całkiem dobrze poznać. Nina przygotowuje się do chrzestu oraz komunii, i łatwo się domyślić, że uroczystości nie przebiegną zgodnie z planem dorosłych, w związku z krnąbnym charakterkiem dziewczynki. Są też dziecięce pytania - z czego składają się anioły, jak wyglądają, dlaczego mogą latać, gdzie jest Bóg. Nina aktywnie korzysta z życia, bawi się, doświadcza, podejmuje się wielu wyzwań, choć nie zawsze wyciąga logiczne wnioski ze swych błędów. Dużo rozmyśla o wielu ważnych sprawach świata dorosłych. Ponieważ rodzice jedynaczki są po rozwodzie, podwójnie świętuje wszystkie okazje, dostaje dwa razy więcej prezentów i otrzymuje dwa razy więcej uwagi. Dziewczynka kupuje zwierzątko, bo tak jak kumpelka chce mieć świnkę morską, i nazywa ją Wangogiem. Opiekuje się nią (nawet ją chrzci jak statek... szampanem),przygotowuje jej posiłki, zabawia, ale niestety jest świadkiem śmiertelnego wypadku zwierzaka. Dla rodziców to dobry pretekst, by porozmawiać z dzieckiem o trudnych sprawach, jak śmierć, rozstanie, smutek. Od innych opowiadań dla dzieci ta książeczka wyróżnia się bardziej luzackim podejściem bohaterów do życia, humorem, choć jest też kontrowersja dla osób wierzących - profanacja hostii, którą Nina chce wynieść z kościoła i używać jako talizmanu w postaci zakładki do książki. Wszystkie historie opisane są z humorem i refleksją a małej Niny nie sposób nie polubić.

Wreszcie mamy coś dla chłopaków !!! Znajdziecie tu dorastającego (prawie) francuskiego chłopca, mieszkańca pięknego Paryża wraz z jego nieszablonowym poczuciem humoru i nieśmiałością, która nie pozwala mu wybić się spośród rówieśników i zawalczyć (raz a porządnie, a nie urządzać kompromitujące podchody) o serce pięknej Ofelii. Owszem, jest i wątek miłosny, ku radości i wstydliwym chichotkom mojej ośmiolatki. Znajdziecie jego niezastąpiony podręcznik ze stoma poradami dla nieśmiałych...i będziecie boki zrywać czytając co i jak. I przekonacie się, GDZIE najlepiej się czyta, według chłopięcej filozofii. Ciekawe, co na to wasi synowie, bo moje dziecko było zbulwersowane, co najmniej. Ale to dziewczynka :-) Poznacie rodzinę Rolfa - wymagającego dobrych manier tatę, elegancką mamę - prawdziwą francuską madame, złośliwą siostrę...i babcię. Babcia, kochani, jest postacią, która wymiata. Dialogi, podejście do świata, zachowanie...ooo, jak myśmy się uśmiały podczas lektury :-). Historia Rolfa jest barwa, czyta się szybko i płynnie. Książka w twardych okładkach, starannie wydana. Czcionka większa, więc dla młodszej młodzieży to znaczne ułatwienie i wielki plus. Ilustracje nas nie powaliły, ale nad niektórymi ( mapa Paryża!! i drzewo genealogiczne rodziny) spędziłyśmy trochę czasu, żywo dyskutując. Przeczytanie zajęło nam kilka wieczorów i zaowocowało stwierdzeniem córki, że książki "dla chłopaków" też mogą być i dla dziewczyn przecież. NO PRZECIEŻ! Wydawnictwo #Zakamarki specjalizuje się w wydawaniu literatury skandynawskiej, więc jak już coś daje nam do rąk - na pewno nie będzie to rzecz banalna ani nudna. Większej życiowej głębi tam nie znajdziecie, ale jest lekko, śmiesznie, wesoło i przejrzyście. Można nauczyć się dobrych manier...i otrzymać porady dla nieśmiałych. Dlatego warto!

To jest jedna z tych książek, która mimo że mi się nie podobała, to jednak ją głośno czytałam. Czytałam ją bo prosiła mnie o to córka, gdyż opowieść o Ręcznikowcu Ją urzekła. Mnie nie. Ale czytałam i dyskutowałam z moją latoroślą. Wyjaśniałam dlaczego mi się nie podoba. A moja córka przekonywała mnie do niej. I tak Ręcznikowiec wywołał u nas dyskusję i naukę tolerancji. I to że ludzie mają różne gusta. I że mają do tego prawo, bo jesteśmy wolni. Oprócz lektury była żywa lekcja tolerancji. I sztuka prowadzenia rozmów. więc dlatego - polecam.

http://www.polskanapiechote.waw.pl/do-poduszki Pan Jeleń. Widzimy go na okładce – zamożny elegant w dobrze skrojonym garniturze, z teczką w ręku. Stoi na tle wieżowców ze szkła i betonu. Współczesne miasto i jego mieszkaniec – typowy przedstawiciel białych kołnierzyków. Ale nie o pracy w korporacji traktuje książka Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, bo dla Pana Jelenia najważniejsze jest mieszkanko. Małe i przytulne, jest azylem, którego Pan Jeleń w ogóle by nie opuszczał, gdyby nie musiał. A jeśli już naprawdę musi, to wsiada do samochodu i jedzie – do pracy, sklepu, pralni, biblioteki. Jedzie znanymi uliczkami w równie znane miejsca. Pan Jeleń miał swoje mieszkanko, a jego samochód – miejsce na parkingu. Ale do czasu. Pewnego dnia miejsce parkingowe zajął sąsiad. I żadne inne nie było wolne, nie tylko przed blokiem, w którym na Pana Jelenia czekało przytulne mieszkanko, ale nigdzie indziej. Pan Jeleń jeździł z parkingu na parking, przemierzał ulicę, za ulicą, krążył dalej i dalej, i nic… wszędzie stały samochody. Po raz pierwszy w życiu Pan Jeleń zapuścił się w nieznane rejony zamieszkane przez różne groźnie wyglądające typki. To nie miejsca, w których można zaparkować samochód. Jechał więc Pan Jeleń i jechał, aż wjechał w tunel. A jak wiadomo, każdy tunel kończy się światełkiem. Tak było i tym razem. Światełko rozjaśniło oblicze Pana Jelenia – po raz pierwszy widzimy jego uśmiech – i odmieniło życie. „Jeleń” to książka o mieszkańcu wielkiego miasta, który wiedzie schematyczne, uporządkowane życie, większość czasu spędzając w bezpiecznych czterech ścianach własnego mieszkanka. Jeśli go opuszcza, to tylko w samochodzie. To również książka o zniszczeniach, jakie w przyrodzie poczyniła cywilizacja. Wystarczy zestawić ilustracje przedstawiające las „gęsty, ciemny, nieprzenikniony” z zapchanym samochodami miastem bez jednego drzewa. Samochody są głównym elementem miejskiego pejzażu, świetnie oddanego przez ilustratorkę Grażynę Rigall. Zajmują każdy jego wolny skrawek. Gdzieś pomiędzy nimi trafia się wieżowiec. Miasto jest szare, bure, jakby spowite smogiem, nieprzyjazne (świetnie narysowane postacie zwierzęcych miejskich opryszków). Ale jest też inny świat, który warto odkryć. To świat natury oferujący ciszę, zieleń, świeże powietrze. My, mieszkańcy miasta, przemieszczając się między pracą a domem, często zapominany o jego istnieniu. „Jeleń” to druga po „Praktycznym panu” książka, w której Roksana Jędrzejewska-Wróbel ratunku dla nas upatruje w kontakcie z przyrodą. Pan Jeleń dotarł do niej przez przypadek. Nie bądźmy jeleniami i z własnej woli korzystajmy z tego, co nam oferuje. Autorka, pisząc „Jelenia”, zastosowała ciekawy zabieg literacki. O ile kot z „Praktycznego pana” wygląda i zachowuje się jak każdy inny przedstawiciel swojego gatunku, o tyle Pan Jeleń jest zwierzęciem uczłowieczonym. Ubrany w garnitur, wykonuje ludzkie czynności: sprząta, pracuje, prowadzi samochód. Antropomorfizacja zwierząt występuje w literaturze dziecięcej od zarania dziejów. Najczęściej służy celom dydaktycznym. W tym przypadku jest podobnie, Pan Jeleń, wydostając się w miasta, zwraca uwagę na wielkomiejski, niezgodny z naturą tryb życia i niszczenie środowiska. Autorka idzie jednak o krok dalej. Propagując powrót do natury, odchodzi też od antropomorfizacji, pozbawia swego bohatera elementów ludzkich kojarzących się wielką aglomeracją. Pan Jeleń – któremu zapach lasu wydaje się „dziwnie znajomy” – wraca do swej zwierzęcej postaci: zdejmuje garnitur i znów staje się „jeleniem na rykowisku”.

"Dzień czekolady" to książka skierowana do młodszych czytelników, poruszająca bardzo trudne egzystencjalne problemy, które dla dzieci siedmioletnich mogą być skomplikowane. Dlatego też autorka przedstawia w książce dwójkę bohaterów Dawida i Monikę, oboje mają siedem lat, dopiero się poznają, ponieważ Monika wprowadza się do żółtego domu obok Dawida. Zaprzyjaźniają się, rozmawiają ze sobą dzieląc się swoimi historiami i snami. Dawid niesie na swoich małych barkach wielki smutek utraty siostry Zuzi. Ta wyrwa śmierci dziecka, pozostawiła ślad na rodzicach i chłopcu. Chłopiec próbuje sobie z tym poradzić wspomina siostrę i widzi ją w rudej kotce w łatki, którą nazywa Zuzią. Jego siostra zawsze mu mówiła, że chciałaby być kotem. To, że chłopiec woła kota imieniem zmarłej córki, denerwuje mamę, z czasem jednak mama łagodnieje i już nie robi z tego powodu problemu. Monika z kolei też ma swoją trudną niejasną historię. Opiekuje się nią ciocia, nic nie wiemy o mamie, tylko o mieszkającej gdzieś daleko babci, z którą chciałaby zamieszkać wnuczka. Monikę odwiedza Wiedźma, tak dzieci nazwały kobietę, która wypytywała o sprawy rodzinne Monikę i jej ciocię i noszącą się z zamiarem zabrania Moniki, co może świadczyć, że jest pracownikiem socjalnym wykonującym swoje obowiązki. Monika nie chce się wyprowadzać, chce zostać z Dawidem, dzieci zatem planują wspólną ucieczkę i spotkanie z Pożeraczem Czasu, żeby zniknął z kalendarza "poniedziałek", w którym Wiedźma za zabrać Monikę. "Serce zabiło mi mocniej. Jeśli uda się odnaleźć pożeracza poniedziałków, Monika będzie uratowana." Dawid ma też troski związane z tatą, który od nich odszedł, chciałby, aby rodzice byli znowu razem. Czy to się uda, czy do siebie wrócą? Dawid prosi tatę o pomoc w sprawie Moniki. Postanawia, że się z nią ożeni, wówczas nikt nie będzie mógł mu odebrać żony, będą mogli zamieszkać razem. Dzieci sprytnie kombinują. Monika też zwierza się Dawidowi, że jej wielkim marzeniem, jest bycie starą. Żeby tak mogła mieć dwadzieścia pięć lub dwadzieścia siedem lat. Czy Dawidowi uda się spełnić to marzenie i wraz ze skoczkiem czasu kombinują w tej sprawie. Książka "Dzień czekolady" niesie w sobie wiele pozytywnych treści, wartości. Autorka delikatnie wplata temat śmierci, oczami dziecka, które nie rozumie prowadzi młodego czytelnika. Wiele rzeczy oczywiście jest zawiłych i niezrozumiałych, ale sympatyczny kotek Zuzia może stać się takim symbolem, że osoba zmarłą jest z nami, jest przy nas. Dzieci za pomocą zabaw, czy to z globusem, czy na śniegu, za pomocą dziecięcych, niewinnych marzeń starają się oswoić, to co jest realne, a dla nich niezrozumiałe. Książka zdobyła prestiżową nagrodę. Dzień czekolady” Anny Onichimowskiej jest książką, która została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na podstawie książki powstał również film pod tym samym tytułem w reżyserii Jacka Piotra Bławuty, w którym występują m.in.: Leo Stubbs, Julia Odzimek, Marek Bukowski, Magdalena Cielecka i Tomasz Kot. Jacek Piotr Bławuta i Anna Onichimowska wspólnie stworzyli do niego scenariusz i dostali za niego prestiżową nagrodę. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

Książka niby dla najmłodszych, ale "starszym nie zaszkodzI". Wzruszy poszukiwanie plastikowego serca, rozbawi nauka botaniki przez zakochanych i zoologii przez złośników... Ten prosty język, tak znany wielbicielom twórczości księdza Twardowskiego, ma swój urok. Jednym się podoba, innych drażni. Na pewno nie jest to książka dla każdego. Raczej dla osób refleksyjnych, których nie razi słowo "mamusia" w ustach dorosłego faceta. Podręcznik do nauki pokory i szacunku wobec całego stworzenia na świecie.

Dziś o książce z którą i na której pracuję, czyli o Wielkiej księdze uczuć .To cudownie skonstruowana lektura pomagająca w pracy nad dzieleniem się uczuciami, umiejętnością nazywania ich i radzeniem sobie z nimi. Akcja rozgrywa się na polu bitwy małego człowieka, czyli w przedszkolu. Pani Miłka, młoda nauczycielka, uwielbiana przez swoich przedszkolaków, prowadzi z nimi zajęcia o uczuciach. Każdy rozdział jest o jednym z nich, ale co fantastyczne, zamknięty jest zawsze klamrą czyli wytłumaczeniem definicji danego uczucia, radami dla dzieci, co z tym uczuciem możemy zrobić, jak się zachować oraz praktycznymi radami dla rodziców. Świetna dla trenerów Treningu Umiejętności Społecznych, ale też znakomita dla rodziców, aby nawiązać dialog ze swoim dzieckiem. Jest też poruszony temat, który często nam dorosłym przysparza dużo problemów, czyli jak rozmawiać z małym człowiekiem o tym, skąd biorą się dzieci. Książka napisana z poczuciem humoru, wrażliwością i życzliwością. Przecudna. No i do tego piękne zilustrowana, co nie tylko uwielbiają dzieci 😉 Rady dla dorosłych:" Jeżeli skrzywdziłaś/eś jakiegoś malucha, przeproś go z równą powagą, jakby to była osoba dorosła. Przy wszystkich, żeby dać dobry przykład. I pamiętaj, że nic tak nie poprawia dziecku humoru, jak przytulenie go. Czasem nie trzeba dużo więcej." To o poczuciu krzywdy.

Przygody Bzika i Makówki czyli Gabrysi i Nilsona tak mnie wciągnęły, że postanowiłam przeczytać wszystkie części. W tej tytuł wyraźnie sugeruje do czego możemy mieć nawiązanie, ale oczywiście połapią się tylko osoby oczytane. Muszę przyznać, że dzieciaki nie tracą czasu i znowu pakują się w niesamowite przygody. Polecam nie tylko na pochmurne dni.

„Kotek Mamrotek” to książka z niewielką ilością tekstu, ale za to bardzo interesującymi ilustracjami ćwiczącymi dziecięcą spostrzegawczość, umiejętność wyciągania wniosków. Niewielkich rozmiarów książeczka korzysta z zasobów naszego bogatego języka i nieco je nagina, dzięki czemu może być przydatne nie tylko w pracy z przedszkolakami, a nawet nieco młodszymi maluchami, które potrafią już mówić. Ilustracje podsumowane jednym zdaniem mogą stać się dobrym materiałem edukacyjnym również w gimnazjum, a nawet liceum. Ilustracja może być pretekstem do snucia dłuższych opowieści, ćwiczenia umiejętności pisania czy wypowiadania się. Będą to ilustracje doskonale wprowadzające do zajęć o języku: od związków frazeologicznych, przez synonimy, antonimy. Młodsze dzieci mogą wykorzystać ją do przeglądania ilustracji, wskazywania elementów ilustracji. Proste czarnobiałe obrazki sprawiają, że dzieci łatwiej mogą wyodrębnić poszczególne elementy. A jak książka się znudzi zawsze może przedszkolakowi posłużyć, jako kolorowanka. Wiem, że może to się niektóry wydawać zachęcaniem do profanacji książek, ale moim zdaniem dziecko ma się przede wszystkim zaprzyjaźniać z książką, czyli móc po nią po prostu sięgnąć, opowiadać, bazgrać, przeglądać, przekształcać opowieści i znowu bazgrać. „Kotek Mamrotek” będzie przydatny w terapii dzieci z zaburzeniami spostrzegawczości, skupienia uwagi, wymowy, dysleksji.

„Działka dziadka działkowicza” to książeczka napisana miłym rymowanym wierszem. Przyjemnie się ją czyta, lekko i niezbyt długo – w sam raz dla mniejszych dzieci. Tekst jest lekki, ale treściwy i zawiera kilka myśli. To opowieść o dziadku, jego rodzinie i działce, na której wspólnie spędzają czas. Cała rodzina jest zaangażowana w prace ogródkowe. Mama sadzi kwiatki. Tata z wujkiem podlewają. Dzieci zbierają owoce. A na koniec cała rodzina uczestniczy w przetwarzaniu owoców, warzyw, które wyhodowali na działce. Ktoś czyta przepis, ktoś myje owoce, ktoś czyści słoiki, ktoś gotuje, ktoś pakuje, ktoś nosi – dla wszystkich jest praca. Ale pobyt na działce to nie tylko praca, to też odpoczynek – czytanie książki, pluskanie się wodą czy wspólny posiłek w cieniu drzewa. Działka pokazana jest tu jako miejsce spotkań rodzinnych, na której jest czas na pracę, na odpoczynek i wspólną rozmowę. Dzięki tej książce możemy pokazać dzieciom sposób na radosne spędzanie czasu z rodziną i w kontakcie z przyrodą. Książka pokazuje współpracę w rodzinnym gronie, chwali pracowitość, uczy zaradności w prowadzeniu kuchni wprowadzając w tajniki przygotowywania przetworów. Myślę, że nie tylko działkowicze powinni wziąć ją do serca.

Ta książka ma w sobie "coś" magicznego. Tytułowego Bjorna poznajemy jako nieśmiałego, niepewnego siebie młodszego syna, sławnego w całej Fizzlandii wikinga Eryka. Gdy ich rodzinny dom atakuje śmiertelnie niebezpieczna Śnieżyca - Bjorn podejmuje walkę zarówno z nią jak i strachem i nieśmiałością. Uzbrojony w Siepaczkę - dar od ojca, staje w obronie ranionego Ojca, Matki, rodzeństwa i przyjaciół. Walka ze Śnieżycą pozbawia go domu, ale sprawia, że Bjorn odkrywa w sobie ducha wojownika. Książka Lavacherego może nie spodoba się każdemu, zwłaszcza, że w odbiorze mocno "odstaje" od popularnych i często proponowanych pozycji dla Dzieci w tym wieku (proponowana jest dla Czytelników 10+). Nie znajdziecie tutaj wartkiej akcji (mimo, że to przecież opowieść o walce),a w tekście jest dużo trudniejszych wyrazów i jeszcze więcej opisów i przemyśleń narratora - samego Bjorna. Mimo to, naprawdę warto się z nią zapoznać.

Świetna rzecz! Książka bardzo przypomina mi swoim stylem opowieść o Forreście Gumpie. Ilustracje są najwyższych lotów, a historia broni się sama. Trudno mi właściwie napisać wiele więcej – nie znajduję w tej pozycji żadnych minusów ani czegokolwiek, do czego mógłbym się przyczepić. Ta opowieść kupiła mnie w pełni.

Zapraszamy do "Myszolandii". To kraina pełna myszy, które tu żyją, pracują, bawią się i głosują. Głosują na czarne koty. Kochamy koty, ale to co dobre dla nich nie zawsze jest dobre dla małych myszek. Gryzonie też to zauważają i... postanawiają zmienić władzę. Niestety ściągają na siebie nowe kłopoty. Jakie? Odkryjcie sami. Krótka, acz treściwa publikacja dla dzieci (i dorosłych) obrazująca kulisy władzy oraz demokracji. A wszystko to pokazane jest przez pryzmat życia zwierząt w łatwy i dowcipny sposób. Publikacja mówi o trudnych sprawach, ale daje także nadzieję. Nadzieję, że wystarczy mała zmiana, nowa idea by wszystkim żyło się lepiej. Książka wydana dzięki dofinansowaniu przez Instytut Francuski w Polsce a wydana przez Wydawnictwo Kinderkulka. Majstersztyk.

Nowe Ucieszki Cieszka są kontynuacją przygód Cieszka synka ogrodników. Tymrazem do Cieszka dołącza jego przyjaciółka Katrzynka, nie zabraknie również Hugona, "czarnego charakteru", który ma tróję ze sprawowania i robi wszystko by Cieszko popadł w coraz to większe tarapaty :)Cieszko, który po całodziennych przygodach szybko zasypia, a potem zawsze uśmiecha się przez sen jest cudowną, pozytywną postacią, którą dzieci z pewnością pokochają:)

Z mojej perspektywy niezbyt dobra - moja wątpliwość dotyczy tego, że po co straszyć dzieci, z których jakaś część nigdy nie wpadła nawet na pomysł potwora pod łóżkiem? Z perspektywy mojego dziecka (lat niespełna 7) - przeczytaj jeszcze raz, to jest fajne. Mimo wszystko jakoś średnio oceniam książki z tak małą ilością tekstu i z tak nikłym przesłaniem.

Rewelacyjna książka dla maluchów kochających przygody. Zawiera wszystko co niezbędne czyli mapy, skarby, tajemnice schowki groźnych bandytów i pomysłowe dzieciaki itp. Całość napisana łatwym do czytania nawet dla mniej wprawnych czytelników drukiem w bardzo zabawny sposób. Książka dość obszerna ze względu na liczne ilustracje, które idealnie obrazują czytane fragmenty. Polecam dla dzieci : 8 - 12 lat ale rodzice też się nie znudzą ;)