A moja ciotka

Różowe środy? Z czym może kojarzyć się różowa środa? Na pewno z czymś miłym, przyjemnym, na co czekamy, choć zdawać by się mogło, że wymarzonym, ulubionym dniem na przyjemności, relaks i zabawę są weekendy, a więc sobota i niedziela. Czas, kiedy jest wolne od szkoły, w wielu wypadkach od pracy, kiedy można iść się pobawić, potańczyć i wyspać, spotkać z rodzina, przyjaciółmi, wyjść na rower, na spacer, na lody, do kina, na pływalnię czy do stadniny, by zachwycać się końmi. Ale to właśnie środa w barwie różu, jest ulubionym kolorem pewnej niezwykłej cioci, jest bardzo ważnym dniem dla Sary. Sara to dziewczynka raczej skryta, taka która nie biega za modą, czy trendami panującymi, by się komuś przypodobać, a szczególnie dziewczynkom, jej rówieśniczkom, które bardzo upodobały sobie naukę jazdy konnej. Praktycznie cały ich świat krąży wokół kucyków. Jeśli ktoś ma taką pasję i zamiłowanie, to proszę bardzo, ale Sarze takie hobby nie odpowiadało, nie czuła tej magii, tego uwielbienia. Była parę razy w stadninie, ale bez większego zachwytu. Zatem w wolnych chwilach, na podwórku, czy w szkole nie miała zbytnio z kim porozmawiać, więc czuła się odtrącona, samotna. Bardzo dobrze czuła się w domu, w swoim pokoju, tylko mama często wymagała od niej rzeczy, które Sarze nie sprawiały radości, matka narzucała swoje zdanie, byłą apodyktyczna surowa i sztywna, a ojciec zapracowany i nieobecny. Dlatego tak bardzo Sarę cieszyły środy!! Środa była dniem zarezerwowanym dla Cioci Huldy, wyjątkowej, niezwykłej, jednej jedynej takiej na świecie. Jest młodszą siostrą mamy Sary. Wielką radością i szczęściem, były dla nich obu te środowe spotkania, kiedy to Sara mknęła na rowerze do domu, w którym miała swój różowy pokoik Ciocia Hulda. Oprócz niej w tym niezwykłym starym domu z dzikim ogródkiem mieszkali przyjaciele: Horst, Willi, Jupp, którzy mieli jakieś trudności i żaden nie umiał sobie radzić samodzielnie. Dlatego też do tego domu przychodzili opiekunowie, jak Klaus, którzy pomagali w rozmaitych czynnościach. Ciocia Hulda jest jedyną i ulubioną ciotką Sary, do tego po prostu najweselszą, najmilszą osobą, jaką Sara zna. Hulda zawsze znajdzie czas, potrafi wysłuchać, interesuje ją wszystko, o czym Sara jej opowiada, inni dorośli nie poświęcają Sarze czasu i uwagi. Ciotka Hulda rozumie wszystko. Sarze często jest bardzo smutno, gdy jej rodzice, zwłaszcza tata źle wypowiadają się na jej temat, tłumacząc, że jest opóźniona w rozwoju, "coś jakby pluszak", że wariatka, upośledzona umysłowo. Sara bardzo to przeżywała, nie godziła się na słowa i jeszcze bardziej lgnęła i kochała swoją ciocię. Ciocia Hulda jest uprzejma dla ludzi, dla nieznajomych, zawsze znajdzie sposób, żeby ich zagadać, zadawać pytania, bo lubi wiedzieć. Nie boi się opowiadać też o sobie. Nie lubi hałasu, krzyku, uspokajają ją spokojne rozmowy, spacery i powtarzane rytuały, takie właśnie, jak środa z Sarą. Tymczasem matka Sary wymyśliła dla córki kurs tenisa w środę, na który ta wcale nie chciała chodzić Zatem Sara musiałaby pożegnać się z odwiedzaniem cioci na poczet nauki w grę, która absolutnie ją nudziła. Matka nie mogła zrozumieć dlaczego Sara jest taka uparta. Biedna Ciotka Hulda nie mając swojego stałego rytmu dnia, poczuła się zagubiona, wystraszona, niespokojna, więc dostała ataku i zamknęła się w swoim pokoju. Na wieść o tym matka Sary postanowiła bez uzgodnienia z nikim przenieść, a właściwie wywieźć Huldę na wieś, do innego ośrodka, w którym opieka byłaby profesjonalna. Matka uważa, że Hulda kompletnie sobie nie radzi w "normalnym" świecie i wymaga stałej opieki i nadzoru. Jak wybrnąć z tak trudnej sytuacji? Matka Sary, chce dla obu jak najlepiej, sama nie ma siły i nie chce opiekować się upośledzoną siostrą, to strasznie przykre, smutne i bolesne. Co zrobi ciocia Hulda? Co wymyśli Sara? Ułożyła ciekawy plan, który doczytacie w tej niezwykle pięknej i wzruszającej książce, pełnej dobroci, mądrości oraz poświęconej osobom niepełnosprawnym, tym że czują, myślą i też niekiedy świetnie sobie radzą! Koniecznie przeczytajcie jakie były dalsze losy i przygody Sary i jej ukochanej Ciotki Hildy! Jestem ogromnie poruszona przeczytaną książką, podróżą do duszy i serca drugiego człowieka, który pragnie żyć, kochać, decydować sam o sobie. Hilda nauczyła mnie, że można cieszyć się ze wszystkiego, że można kochać ludzi, o tym jak twórcze mogą okazać się rozmowy z nieznajomymi. Ona wie, że jest chora, ale pomimo to, chce sama stanowić o sobie, aby nikt jej nie przestawiał jak pionka i mówił, co jest dla niej dobre, a co nie. Sara z kolei, pokazała, jak pięknie potrafi opiekować się swoją niepełnosprawną ciocią, umiała przeciwstawić się naporowi rodziców i pokazać im zupełnie inną drogę, inne rozwiązanie.. Na szczególną uwagę zasługują postacie poznane w książce: Julia pielęgniarka, Pestka - dziewczyna zagubiona i smutna, Kali, który jest bezdomny i Szczur - utalentowany Punk, który maluje piękne obrazy, dodatkowo chłopak z pociągu - argumentator. Piszę o nich, żeby nie zapomnieć, żeby zawsze, kiedy będę chciała sobie przypomnieć, wejdę na zapisaną recenzję. Bardzo polecam do przeczytania tę książkę, jest i wesoła, ale też totalnie rozczulająca. W wielu miejscach płakałam ze wzruszenia. Idealna książka na prezent, albo w podróż. Uczy, bawi i wzrusza. Warto liczyć się ze zdaniem każdego człowieka, szanować każdego bez względu na to kim jest, czy bezdomnym czy punkiem z wielkim irokezem czy przede wszystkim taką Ciotką Hildą - osobą z niepełnosprawnością umysłową, ale jakże miłą, dobrą i kochaną. Miłej lektury :)

Niewielka książeczka napisana z perspektywy 9-10 letniego chłopca, który opowiada o swoim koledze z klasy z zespołem Aspergera. Historia, której nie brakuje humoru, ale i trudnych pytań: kto ustala, co jest normą, jak można wspierać osoby inne od nas. Fajny punkt wyjścia do rozmów z dziećmi lub samodzielnej lektury (9+).

Bardzo ładna książeczka o zwyczajnym życiu dwóch chłopców, mieszkających w sąsiedztwie. Przypomina trochę ,,Dzieci z Bullerbyn''Astrid Lindgren. Głównymi bohaterami są dwaj chłopcy Mats i Roj. Mats wychowuje się od niedawna w niepełnej rodzinie. Mieszka z mamą i młodszą siostrą. Rodzice są po rozwodzie, ojciec mieszka zagranicą, ożenił się ponownie. Roj z kolei ma mamę i tatę, ale jest jedynakiem. Chłopcy po sąsiedzku zaprzyjaźnili się ze sobą. Spędzają niemalże cały dzień w swoim towarzystwie z małymi przerwami na posiłki. Nigdy się nie nudzą. Jak już nie ma żadnego pomysłu na zabawę, lubią pofantazjować. Przygody na pograniczu nierealnego świata sprawiają im też wiele radości. Mają różne pomysły na zabawy jak budowa szałasu na skraju lasu oraz takie bardziej niebezpieczne jak wypchnięcie starego wózka sklepowego na pływającą krę itp... Przeżywają też przygody , które niekiedy są konsekwencją dziwnych zabaw, jak ta nad rzeką z krą, ale nie tylko. Podczas zakupów obydwu chłopców z mamą Roja, Mats gubi się w galerii handlowej. Jest trochę przy tym zamieszania. Chłopcy obydwaj mają bardzo dobre serca i pomagają sobie oraz koleżeństwu ze szkolnej świetlicy. Doskonale odnajdują się w zespole z innymi dziećmi. Gdy któremuś z dzieci dzieje się krzywda , starają się pomóc w miarę możliwości. Gdy koledze Jakubowi ukochana jaszczurka odchodzi za tęczowy most, pomagają mu w zbiórce pieniędzy na zakup następczyni, organizując pchli targ przed domem, zbierając puszki. Chłopcy są wspaniali, nawet na wakacjach nie potrafią żyć bez siebie, wysyłają nawzajem listy i pocztówki. Czy tata Matsa przyjedzie z zagranicy na urodziny syna? Czy Mats dostanie prezenty od kolegów? Jak było na szkolnej wycieczce do lasu ? A jak na wakacjach? Jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej o pomysłach i przygodach chłopców ,zapraszam do lektury oraz obejrzenia ciekawych ilustracji powstałych bardzo lekką kreską, co jest bardzo charakterystyczne przy literaturze tej autorki.

#Wyzwanie LC 2024 styczeń - częściowo akcja toczy się zimą #styczeń jest kobietą - czeska autorka Świetna pozycja zupełnie niedoceniona, mało czytana a szkoda Opowiada o niepełnosprawności, o przyjaźni z psem asystentem. Są fragmenty pisane z perspektywy psa zawierające ciekawe informacje - świetny sposób na ich wplecenie do fabuły. Widać że autorka zna się na temacie ale umiała swoją wiedzę dać w odpowiedniej dawce ubraną w zgrabną i zarazem wartościową historię. Napisaną z humorem, pięknym językiem. Fabuła jest ciekawa, mądra, nie pozbawiona emocji i wzruszeń Naprawdę warto przeczytać jeśli na tę książkę gdzieś traficie

Ostatnio otrzymaliśmy ponadczasową bajkę, przynajmniej dla mnie ponadczasową. ,,Stuart Malutki" E.B. White to wyjątkowa książka, która nawet dla nas dorosłych podoba się za każdym razem, gdy czytamy ją Wojtkowi. Sama zresztą także czytałam i oglądałam Stuarta. Te piękne wydanie ukazało się nakładem Wydawnictwa Poradnia K. Historię Stuarta chyba każdy zna. Jest to mała milusińska myszka, która pojawia się w rodzinie państwa Malutkich. Stuart ukazuje, czym jest prawdziwa przyjaźń i w tej historii odznacza się odwagą, wyruszając w świat w poszukiwaniu swojej przyjaciółki. Jesteście ciekawi, jakie przygody go spotkały? Myślę, że większość zapewne przypomina sobie, a dla osób, które nie pamiętają, polecam tę pięknie wydaną książkę z kolorowymi ilustracjami. Książka jest w twardej oprawie. Czytaliście Stuarta, a może oglądaliście? Lubicie czy nie lubicie? Macie jakieś wspomnienia z tą książką?

W grudniu nastrajamy się świątecznie! Zwłaszcza w taki dzień, jak dziś, czyli w Mikołajki! W „Opowiadaniach wigilijnych…” odnajdziemy wiersze i opowiadania nawiązujące do postaci świętego Mikołaja i świąt Bożego Narodzenia. Lista autorów jest długa: Kern, Kasdepke, Onichimowska, Ostrowicka, Wanda i Ewa Chotomskie, Papuzińska, Jerzykowska, Landau, Olech, Kosmowska, Klebańska, Frączek, Gawryluk, Beręsewicz i Stenka. Są to pisarze znani i lubiani przez dzieci i dorosłych. Cały zbiorek jest niesamowicie nastrojowy, ciepły i wprowadzający odbiorcę w zimowy, świąteczny czas. Niebywale spodobała mi się m.in. „Bajka” Anny Onichimowskiej – krótkie opowiadanie o dziewczynce, Uli, która wraz z tatą wymyśla świąteczną opowieść na dobranoc o małej dziewczynce, która ma „największe stopy, jakie tylko możesz sobie wyobrazić”. Opowiadanie jest przezabawne, wybitnie oryginalne, ale także pouczające i bardzo… „rodzinne”. Właśnie tego nadzwyczajnego tekstu wysłuchały dzieci podczas dzisiejszych zajęć literacko-plastycznych w bibliotece (głośne czytanie i tworzenie Mikołajkowych Kartek Świątecznych). Ilustracje Ewy Poklewskiej-Koziełło i Iwony Całej, to istne cudowności, które pięknie uzupełniają te genialne teksty. Warto sięgnąć po ten zbiorek. Zachęcam. Mam nadzieję, że wszystkie dzieci były grzeczne i odwiedził je dzisiaj Mikołaj. ❤

"Mała Nina" to książka pisana z perspektywy dobrodusznej, pomysłowej, ciekawej świata dziewczynki. Rezolutna, ośmioletnia Nina wraz z przyjaciółką Luizą przeżywa przeróżne przygody, psoci i dojrzewa. W książce są nieduże, dość ładne rysunki przedstawiające wizerunek głównej bohaterki. Przez dziewięć rozdziałów mamy okazję ją całkiem dobrze poznać. Nina przygotowuje się do chrzestu oraz komunii, i łatwo się domyślić, że uroczystości nie przebiegną zgodnie z planem dorosłych, w związku z krnąbnym charakterkiem dziewczynki. Są też dziecięce pytania - z czego składają się anioły, jak wyglądają, dlaczego mogą latać, gdzie jest Bóg. Nina aktywnie korzysta z życia, bawi się, doświadcza, podejmuje się wielu wyzwań, choć nie zawsze wyciąga logiczne wnioski ze swych błędów. Dużo rozmyśla o wielu ważnych sprawach świata dorosłych. Ponieważ rodzice jedynaczki są po rozwodzie, podwójnie świętuje wszystkie okazje, dostaje dwa razy więcej prezentów i otrzymuje dwa razy więcej uwagi. Dziewczynka kupuje zwierzątko, bo tak jak kumpelka chce mieć świnkę morską, i nazywa ją Wangogiem. Opiekuje się nią (nawet ją chrzci jak statek... szampanem), przygotowuje jej posiłki, zabawia, ale niestety jest świadkiem śmiertelnego wypadku zwierzaka. Dla rodziców to dobry pretekst, by porozmawiać z dzieckiem o trudnych sprawach, jak śmierć, rozstanie, smutek. Od innych opowiadań dla dzieci ta książeczka wyróżnia się bardziej luzackim podejściem bohaterów do życia, humorem, choć jest też kontrowersja dla osób wierzących - profanacja hostii, którą Nina chce wynieść z kościoła i używać jako talizmanu w postaci zakładki do książki. Wszystkie historie opisane są z humorem i refleksją a małej Niny nie sposób nie polubić.

"Dzień czekolady" to książka skierowana do młodszych czytelników, poruszająca bardzo trudne egzystencjalne problemy, które dla dzieci siedmioletnich mogą być skomplikowane. Dlatego też autorka przedstawia w książce dwójkę bohaterów Dawida i Monikę, oboje mają siedem lat, dopiero się poznają, ponieważ Monika wprowadza się do żółtego domu obok Dawida. Zaprzyjaźniają się, rozmawiają ze sobą dzieląc się swoimi historiami i snami. Dawid niesie na swoich małych barkach wielki smutek utraty siostry Zuzi. Ta wyrwa śmierci dziecka, pozostawiła ślad na rodzicach i chłopcu. Chłopiec próbuje sobie z tym poradzić wspomina siostrę i widzi ją w rudej kotce w łatki, którą nazywa Zuzią. Jego siostra zawsze mu mówiła, że chciałaby być kotem. To, że chłopiec woła kota imieniem zmarłej córki, denerwuje mamę, z czasem jednak mama łagodnieje i już nie robi z tego powodu problemu. Monika z kolei też ma swoją trudną niejasną historię. Opiekuje się nią ciocia, nic nie wiemy o mamie, tylko o mieszkającej gdzieś daleko babci, z którą chciałaby zamieszkać wnuczka. Monikę odwiedza Wiedźma, tak dzieci nazwały kobietę, która wypytywała o sprawy rodzinne Monikę i jej ciocię i noszącą się z zamiarem zabrania Moniki, co może świadczyć, że jest pracownikiem socjalnym wykonującym swoje obowiązki. Monika nie chce się wyprowadzać, chce zostać z Dawidem, dzieci zatem planują wspólną ucieczkę i spotkanie z Pożeraczem Czasu, żeby zniknął z kalendarza "poniedziałek", w którym Wiedźma za zabrać Monikę. "Serce zabiło mi mocniej. Jeśli uda się odnaleźć pożeracza poniedziałków, Monika będzie uratowana." Dawid ma też troski związane z tatą, który od nich odszedł, chciałby, aby rodzice byli znowu razem. Czy to się uda, czy do siebie wrócą? Dawid prosi tatę o pomoc w sprawie Moniki. Postanawia, że się z nią ożeni, wówczas nikt nie będzie mógł mu odebrać żony, będą mogli zamieszkać razem. Dzieci sprytnie kombinują. Monika też zwierza się Dawidowi, że jej wielkim marzeniem, jest bycie starą. Żeby tak mogła mieć dwadzieścia pięć lub dwadzieścia siedem lat. Czy Dawidowi uda się spełnić to marzenie i wraz ze skoczkiem czasu kombinują w tej sprawie. Książka "Dzień czekolady" niesie w sobie wiele pozytywnych treści, wartości. Autorka delikatnie wplata temat śmierci, oczami dziecka, które nie rozumie prowadzi młodego czytelnika. Wiele rzeczy oczywiście jest zawiłych i niezrozumiałych, ale sympatyczny kotek Zuzia może stać się takim symbolem, że osoba zmarłą jest z nami, jest przy nas. Dzieci za pomocą zabaw, czy to z globusem, czy na śniegu, za pomocą dziecięcych, niewinnych marzeń starają się oswoić, to co jest realne, a dla nich niezrozumiałe. Książka zdobyła prestiżową nagrodę. Dzień czekolady” Anny Onichimowskiej jest książką, która została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na podstawie książki powstał również film pod tym samym tytułem w reżyserii Jacka Piotra Bławuty, w którym występują m.in.: Leo Stubbs, Julia Odzimek, Marek Bukowski, Magdalena Cielecka i Tomasz Kot. Jacek Piotr Bławuta i Anna Onichimowska wspólnie stworzyli do niego scenariusz i dostali za niego prestiżową nagrodę. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

Dla mnie książka o tym, że przypadkowe spotkanie może odmienić życie ... a przynajmniej wpłynąć na nasz nastrój. Sytuacja głównego bohatera nie należy do przyjemnych: nieudana wizyta urodzinowa kolegi, coraz wyraźniej zarysowujący się konflikt między rodzicami, smutek matki ... wyczuwalna samotność ... Na to poradzić może jedynie przyszywany dziadek, jego pies Melon i ... spora dawka wyobraźni. Książka spodoba się z pewnością wielbicielom Babci na jabłoni;) Jest ciekawa i poruszająca, ładnie wydana i opracowana graficznie.

Łacińskie sformułowanie "Per aspera ad astra", czyli przez trudy do gwiazd wpisuje się w tę biografię doskonale. Elżbieta Heweliusz pokonała wiele trudności, zmierzyła się z przeciwnościami i krytyką ogółu społeczeństwa. Tylko dlatego, że była kobietą astronom. Fascynowała ją nauka o gwiazdach, obserwowanie nieba, "teatru nad domem, w którym mogła wspólnie z mężem oglądać co noc zupełnie inny spektakl". Cieszę się, że poznałam tę biografię kobiety, która musiała wiele stereotypów przełamać, żeby udowodnić, że jej pasja jest nie byle jaka. Przeczytałam o tym, że fajne miłości/małżeństwa/rodziny jednak się zdarzają i czekają na ludzi. Trzeba tylko wziąć wszystko w swoje ręce, odważyć się, przełamać, zawalczyć, pokochać. Cieszy też fakt, że nie jest to feministyczny i na siłę udowadniający tekst, że kobieta fajna jest, tylko tak naturalnie opisane i podane do wiadomości informacje dla młodszego i starszego odbiorcy. http://madebybibi.blogspot.com/2015/02/kobieta-jak-rakieta.html#more

Książka "Zbój. Opowiadania o koniach i konikach" Renaty Piątkowskiej zabiera nas do dziesięciu opowiadań o ulubionych zwierzętach dziewczynek. Poznajemy Dukata chodzącego własnymi drogami, niezależną klacz wyścigową Maciejkę, przyjaciela Aleksandra Wielkiego - Bucefała, przyjaciela kota - Pędziwiatra, towarzyszy ułanów: Huzara, Raptusa i Olszynkę. Nie zabraknie również Zbója, Kasztana, Cynamona i Wierzgaja. Serdecznie zachęcam do zapozna się z tymi historiami. Dzieci słuchając audiobooka były zaciekawione i skupione na wydarzeniach.

Nie jest łatwo być małym niedźwiadkiem. Szczególnie, gdy ma się huśtawkę ale nikogo z kim można by się pohuśtać. Pi całymi dniami czeka na kogoś, kto zechciałby podzielić z nim radość tej prostej zabawy. Ale przyjaźń rzadko przychodzi sama. Niespodziewanie niedźwiadek zostaje zmuszony do porzucenia biernej postawy i (niekoniecznie z własnej woli) wyrusza w świat na poszukiwanie towarzysza. Ale cóż to jest za świat! Trochę baśniowy, raz onirycznie zwiewny, raz brutalnie zmysłowy. Zamieszkały przez cały garnitur przeróżnych postaci z których jedne są miłe i przyjazne, a inne na nowego przybysza reagują złością i wrogością. Każde spotkanie skłania naszego bohatera do refleksji, ale żadne z napotkanych stworzeń nie chce się huśtać… To magiczna podróż w skomplikowany świat emocji i kontaktów międzyludzkich. Pełna małych mądrości historia o strachu i odwadze, ocenianiu po pozorach, otwartości na innych i wychodzeniu poza swoją strefę komfortu. W kreowaniu misiowego świata równie ważne co tekst, są niesamowite ilustracje – Virpi Talvitie zabiera nas w barwny świat wyobraźni. Grubymi warstwami farby i wosku stworzyła niezwykłą, pełną ruchu, soczystych barw i różnorodnych tekstur krainę o niepowtarzalnym klimacie. Wyprawa do świata Timo Parvela i Virpi Talvitie to prawdziwa przygoda. A z odrobinę zagubionymi bohaterami trudno się nie utożsamiać. Ze względu na dużą ilość tekstu i pełne przenośni podejście do tematu jest to lektura dla dzieci wczesnoszkolnych, sugerowana powyżej 6 roku życia. Ale moja już-prawie-dwuletnia testerka jest oczarowana ilustracjami. I wcale się jej nie dziwię ;) Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa EneDueRabe. https://lewkanapowy.wordpress.com/2017/11/17/bajki-majki-hustawka-timo-parvela-virpi-talvitie/

1 sierpnia to ważna data dla Polaków, szczególnie dla warszawiaków. Tego dnia 81. lat temu wybuchło w stolicy naszego okupowanego przez Niemców kraju Powstanie Warszawskie. Mirek — lat 10, Jaga — lat 17, Jurek — lat 9, "Miki" — lat 13, Kazimierz — lat 14, Basia — lat 13, "Hipek" - lat - 14, Halusia — lat 10. Jak widać z powyższego w chwili, gdy wybiła godzina "W", byli bardzo młodzi, ale i oni rwali się do walki z nienawidzonym okupantem. Ta książka to zapis przeżyć z tych strasznych 63 dni, jakie spotkało Warszawę i jej mieszkańców. Autorką poruszającej lektury dla dzieci i młodzieży pt. Fajna Ferajna, jest pani Monika Kowaleczko-Szumowska, pisarka, scenarzystka i autorka pasjonujących książek dla młodego pokolenia. Studiowała archeologię w Stanach Zjednoczonych, w Polsce zaś kończyła archeologię. Jest również tłumaczką. Tłumaczy książki popularnonaukowe dla dorosłych, a także materiały i wystawy dla Muzeum Powstania Warszawskiego. Okładka idealnie wpisuje się w tamte ciężkie i smutne chwile dla każdego, kto w tym czasie był w Warszawie. Czy to walczył, czy musiał żyć w ciągłym strachu przed nalotami i bombami, ciągłymi kanonadami i czołgami wroga, którego zbrojny wybuch zaskoczył, ale też zmobilizował do całkowitego zniszczenia Warszawy, tak, aby przestała istnieć, tak by nic po niej nie zostało. Jedynie zgliszcza... Młodzieńcze buzie, jeszcze uśmiechnięte, jeszcze pełne wiary, jeszcze w braterskim uścisku. W tej wartościowej lekturze poznamy wspomnienia dzieci, które w 1944 roku był bardzo młode. To osiem rozdziałów o bohaterach, którzy zmagali się z przeciwieństwami losu. Autorka na podstawie zapisów zachowanych w Archiwum Historii Mówionej Powstania Warszawskiego, a także listów i rozmów, które przeprowadziła, stworzyła wspomnienia najważniejszych bohaterów powstania — DZIECI, których dzieciństwo, czy wiek dorastania powinien wyglądać zupełnie inaczej. Choć to tragiczny czas, historyjki zawierają również elementy humorystyczne. Takie właśnie książki powinny być obowiązkową lekturą w szkole podstawowej. Historię trzeba umiejętnie, ale niemal koniecznie przekazywać kolejnym pokoleniom. Ostatni powstańcy umierają, jednak ich tragiczna historia powinna zawsze być żywa w sercach Polaków. Polecam szczególnie w tych dniach!

12/2025 Do przeczytania tej książki w całości, w życiu naszego dziecka trzeba znaleźć odpowiedni moment. Na pewno nie jest to książka, którą można ot tak czytać przed snem. Jak sam tytuł wskazuje, są to bajki terapeutyczne, które nie są na wskroś lukrowe, tęczowe i słodkie. Często są smutne, ukazują problemy z jakimi mogą spotykać się dzieci, zagrożenia na jakie są narażone w świecie realnym i wirtualnym. Te bajki mają uczyć, być przykładem tego jak nie postępować w danej sytuacji, albo właśnie jak postępować aby wykaraskać się z problemów. Ta książka to pomoc dla rodziców i dla dzieci. Każdy rozdział mówi o innym problemie. Każdy jest zaopatrzony w krótki wstęp, sugerujący kiedy można przeczytać dziecku daną opowieść, są pomocnicze pytania jakie można zadać dziecku, aby lepiej zrozumiało sens powieści, a na koniec jest też komentarz terapeutyczny, który moim zdaniem jest dobrym przypomnieniem dla dorosłych, jak działa psychika małego dziecka, (i że na pewno działa inaczej niż osób dorosłych), w odniesieniu do konkretnej sytuacji przedstawionej w konkretnym rozdziale. U nas głównym założeniem lektury tej książki był rozdział o braku wiary w siebie u dziecka, ale córce tak się spodobało, że przeczytaliśmy całą książkę. Niektóre tematy były ciężkie, nowe dla mojego dziecka, ale wykorzystałam to jako okazję do pokazania jej z jakimi problemami mogą mierzyć się inne dzieci. Myślę, że ta książka to naprawdę dobra sprawa, ale moim zdaniem - jeżeli dziecko umie już samo czytać -to jednak powinna być czytana w obecności kogoś dorosłego, kto będzie mógł obserwować reakcję dziecka i na bieżąco tłumaczyć różne zawiłości.

Książka jest absolutnie fantastyczna! Poruszyła we mnie coś bardzo głębokiego, coś nienazwanego. Znacie to uczucie, gdy oglądając film, słuchając jakiegoś konkretnego utworu muzycznego lub po prostu rozmyślając nad kawą albo widząc czyjś uśmiech, czy też w końcu czytając właśnie książkę, ma się uczucie spokoju i jednocześnie podziwu, to uczucie, że rzeczy są takie jakie mają być i wszystko jest w porządku, i ta harmonia nie jest w statyczna, ale bierze się z tej niesamowitej pomysłowości ludzi i świata? To właśnie ta książka daje taki zachwyt, każdą jotą.

Książka, którą po prostu trzeba pokazać dzieciom. Jest wielowymiarowa, dlatego po jej przeczytaniu możemy porozmawiać zarówno o byciu grzecznym/niegrzecznym, o przyjaźni, o roli domów opieki dla sierot, o historii itd. Komiksowa forma podoba się także chłopcom, dlatego warto poświęcić jeden wieczór na lekturę i rozmowę. Polecam zarówno jako matka 7-latka, jak i pedagog. Wartościowy tytuł.

Dziecko pojawia się na świecie, "ponieważ mama i tata bardzo się kochają", a kiedy ma niewiele lat "jest po to, aby świętować swoje urodziny", bo tort i świeczki sprawiają mu tyle frajdy. Babcia jest naturalnie od rozpieszcznia. Słowik śpiewa swoje melodie, grubas marzy o tym, by dobrze i dużo zjeść. Pilot "przytula się do chmur", a piekarz wcześnie wstaje, by zdążyć przed tymi, którzy za chwilę się obudzą. Kot mruczy, pies szczeka, królik czeka na przyjemność głaskania. Kamień jest bo jest... a śmierć "jest po to, by kochać życie". Te na pozór proste, krótkie i jednocześnie sensowne odpowiedzi, ułożone w przemyślany ciąg, w połączeniu z wyrazistymi ilustracjami stają się małym dziełem sztuki. To książka na każdy etap życia dziecka. madebybibi.blogspot.com

takie książki wymagają SPECJALNEGO MIEJSCA i w sercu i na półce. Takich książek nie sposób odłożyć, bo po ich przeczytaniu wraca się do nich raz za razem i ciągle siedzą w głowie. z Takich książek nie sposób się uwolnić, ani - tym bardziej - wyleczyć. Takie książki zmieniają człowieka. Lena i Kręciołek - ona, jedyna dziewczynka w Pękatej Matyldzie, rozrabiaka jakich próżno szukać na całym archipelagu ziemskim, oraz on, jej przyjaciel, u którego prawie mieszka, bo Lena ciągle tu jest - bez Leny nie ma nic. Nie ma ciastek i kakao, nie ma wariactw, nie ma pomysłów, po których dostaje się połowy wstrząśnienia mózgu i gofrów, które zawsze robi ciocia-Babcia. Bez Leny dnia nie sposób zacząć, a jak już się zjawia, to trzaskają drzwi, wszystko i wszyscy stają na głowie i zaczyna się dzień, bo bez tego - a raczej bez niej !!! - nic nie jest ani dobre, ani zdrowe, ani tym bardziej spokojne. o normalności trzeba tu kompletnie zapomnieć. I dziaduś do tego, ukochany dziaduś, który... jakby się tak przypatrzeć, to w niczym nie ustępuje Lenie w myśleniu, podejściu do świata i do tego, co się dzieje - czy dziać się będzie. można przebierać się za parę młodych i zapalić się od ogniska i pożar gasić gnojówką rozrzucaną po polu i po wszystkim wkoło. Można kochać ciocię-babcię i można potem za tą ukochaną pulchną panią strasznie tęsknić i czuć ból po jej odejściu. można żyć, jakby to był ostatni dzień życia, a Lena ostatnią osobą na świecie, jaką się widzi. życie przy niej jest piękne i dobre i takie, jak być powinno. Takie książki połyka się w całości i trzyma w sobie do końca świata i dzień dłużej. takie książki czyta się w smutne dni, w pogodne poranki, w samotności i z kimś. czyta się je dla siebie i dla kogoś, gada się o nich i śmieje się z nich. takie książki poprawiają zdrowie, sprawiają, że człowiek chce się śmiać i chce rechotać, jak dziecko, o którym zdążył już w sobie zapomnieć. Takie książki powinny być wystawiane na aukcjach i osiągać niebotyczne ceny. "Gofrowe serce" to perełka, o jakiej nikt nigdy nie zapomni. ona ma w sobie ukryty czar, piękno i moc, tą nieoszacowaną i jedyną w swoim rodzaju wartość, która wymyka się słowom i nawet Lena miałaby problem z właściwym jej nazwaniem. Ona jest i MUSI być.

To książka dla dzieci, ale bawiłem się przy niej świetnie. Mikołajka nie czytałem, więc nie wiem, czy to próba upodobnienia, jak wskazują niektórzy, czy inny styl. Nie mniej warto mieć na półce i podsuwać najmłodszym czytelnikom. Każdego rozbawi co innego - mnie rozłożył fragment o "wszawcach". Nie wiecie co to jest? Przeczytajcie książkę.