Niskie drzewa

Czytałam lepsze książki tej autorki, ta mnie nie porwała.

Czytałam lepsze książki tej autorki, ta mnie nie porwała.

Mimo szczerych chęci nie polubiłam głównej bohaterki. Dziewczyna nie za bardzo wie czego chce, co rusz błędnie interpretuje różne wydarzenia a najbardziej boi się że stanie się jak kobiety na wsi. Bez ambicji, bez perspektyw. Jednocześnie jest zakochana w Jacku, choć nie wie dlaczego, a ja się zastanawiam co Jacek zobaczył w niej? Najbardziej jednak zdenerwowała mnie scena kiedy będąc już z Jackiem, biegnie z Michałem w miłosnym uniesieniu do swojego domu. Jakoś nie trafiła do mnie ta książka.

Mimo szczerych chęci nie polubiłam głównej bohaterki. Dziewczyna nie za bardzo wie czego chce, co rusz błędnie interpretuje różne wydarzenia a najbardziej boi się że stanie się jak kobiety na wsi. Bez ambicji, bez perspektyw. Jednocześnie jest zakochana w Jacku, choć nie wie dlaczego, a ja się zastanawiam co Jacek zobaczył w niej? Najbardziej jednak zdenerwowała mnie scena...

Na podstawie przeczytanej książki „Niskie drzewa” Ewy Cielesz, można wyciągnąć kilka wniosków na temat jej treści i stylu.

Książka przenosi nas do małej, wiejskiej społeczności, gdzie życie toczy się swoim rytmem, ale nie brakuje w nim tajemnic i niespodziewanych zwrotów akcji. Autorka zręcznie buduje atmosferę, w której przeplatają się codzienne troski mieszkańców z wydarzeniami wykraczającymi poza zwyczajną rutynę.
Jednym z kluczowych elementów powieści jest postać szamanki, która wnosi do społeczności element tajemniczości i mądrości. Jej ujawnienie pochodzenia i historii przodków jest momentem kulminacyjnym, który budzi podziw i szacunek mieszkańców.
Autorka porusza również wątki związane z tożsamością i przynależnością. Beata, główna bohaterka, zmaga się z poczuciem odrzucenia i niezrozumienia, co prowadzi ją do podjęcia decyzji o powrocie do miasta. Jednakże, w obliczu tajemnicy pochodzenia Sarny, Beata postanawia pozostać we wsi, co sugeruje, że więzi, które nawiązała z mieszkańcami, są dla niej ważne.
Styl autorki jest barwny i obrazowy. Opisy przyrody, reakcje mieszkańców wsi i dialogi są pełne szczegółów, co pozwala czytelnikowi wczuć się w atmosferę opisywanych wydarzeń. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odkrywając tajemnice i zaskakując czytelnika nieoczekiwanymi zwrotami akcji.
Podsumowując, „Niskie drzewa” to powieść, która łączy w sobie elementy obyczajowe, tajemnicze i emocjonalne. Autorka zręcznie kreśli portret wiejskiej społeczności, w której tradycja i nowoczesność splatają się ze sobą, a ludzkie losy są pełne niespodzianek.

Na podstawie przeczytanej książki „Niskie drzewa” Ewy Cielesz, można wyciągnąć kilka wniosków na temat jej treści i stylu.

Książka przenosi nas do małej, wiejskiej społeczności, gdzie życie toczy się swoim rytmem, ale nie brakuje w nim tajemnic i niespodziewanych zwrotów akcji. Autorka zręcznie buduje atmosferę, w której przeplatają się codzienne troski mieszkańców z...

Średnio mi się podobała, ledwo zmęczyłam

Średnio mi się podobała, ledwo zmęczyłam

Podobał mi się klimat tej książki. Chętnie sięgnęłam po kolejne pozycję Ewy Cielesz i również się nie zawiodłam.

Podobał mi się klimat tej książki. Chętnie sięgnęłam po kolejne pozycję Ewy Cielesz i również się nie zawiodłam.

Bardzo przyjemna, lekka powieść z elementami magii.

Bardzo przyjemna, lekka powieść z elementami magii.

Oj, nie przystaje ta powieść do tej autorki... Pani Ewa Cielesz pisze zwykle dużo lepsze teksty. Jakaś taka płaska, mało wyrazista i jakby "nieprofesjonalnie" napisana jest ta książka. Na dodatek słuchałam jej w formie koszmarnie nagranego audiobooka: czyta Pani Joanna Domańska, która nie ma za grosz talentu dramatycznego, coś tam próbuje "odgrywać", ale z mizernym, albo raczej irytującym skutkiem, natomiast od strony technicznej to jakaś porażka - raz ciszej, raz głośniej, przerwy w nagraniu, nakładające się fragmenty. Dzieło samo w sobie: rzecz gustu, audiobooka nie polecam.

Oj, nie przystaje ta powieść do tej autorki... Pani Ewa Cielesz pisze zwykle dużo lepsze teksty. Jakaś taka płaska, mało wyrazista i jakby "nieprofesjonalnie" napisana jest ta książka. Na dodatek słuchałam jej w formie koszmarnie nagranego audiobooka: czyta Pani Joanna Domańska, która nie ma za grosz talentu dramatycznego, coś tam próbuje "odgrywać", ale z mizernym, albo...

Bardzo przyjemna i czasem nawet śmieszna. Można się odprężyć i miło spędzić czas oczywiście jeśli ktoś lubi takie klimaty.

Bardzo przyjemna i czasem nawet śmieszna. Można się odprężyć i miło spędzić czas oczywiście jeśli ktoś lubi takie klimaty.

Czytając pierwszy rozdział pomyślałam sobie, że to chyba będzie ciekawa i przyjemna książka. Taka jakaś swojskość wyłaniała się z niego, że początkowe wrażenie było bardzo pozytywne. Przy drugim rozdziale pomyślałam – „Oho, to chyba będzie jednak jakaś bajeczka”. Sytuacja w nim opisana może i mogłaby się zdarzyć w rzeczywistości, ale sposób jej przyjęcia przez bohaterów był boleśnie nieprawdopodobny. Natomiast dalsze rozdziały to już było połączenie wrażeń z tych dwóch pierwszych. Było trochę sytuacji realistycznych, ale było też trochę takich, w które trudno uwierzyć. Dobrze jednak, że wszystkie zostały przedstawione w sposób humorystyczny, dzięki czemu ten częściowy brak realizmu szybko przestał denerwować.

A o czym książka opowiada? Bardzo ogólnie mówiąc, przedstawia ona perypetie mieszkańców pewnej PRL-owskiej wsi. Baby-plotkary, ich podchmieleni mężowie, ksiądz proboszcz, wykluczona przez nich wszystkich szamanka oraz „Głupi Manio”, który notabene okazał się być najmądrzejszy z całej okolicy - to ludki tworzące lokalną społeczność. A z początkiem książki do tego środowiska dołącza jeszcze nauczycielka, rozpoczynająca pracę w miejscowej podstawówce. Nauczycielka będąca mistrzynią pakowania się kłopoty. I to za jej sprawą opowieść zyskała wiele barw i dostarczyła nam wiele powodów do śmiechu. Jej postępowanie, decyzje oraz cięty język pozwoliły, aby uśmiech nie schodził z naszych ust. Zresztą, inni bohaterowie niewiele jej ustępowali w tej kwestii. Też nieźle potrafili rozbawić. Naprawdę, bardzo fajnie ta powieść została napisała. Z ogromnym humorem i z ogromną lekkością.

„Niskie drzewa” to nie żadne arcydzieło, ale odnoszę wrażenie, że autorka wcale nie miała zamiaru takiego tworzyć. Dzięki temu, lektura nie wymaga od nas ani skupienia ani większej uwagi. Jest ona napisana poprawnie, klimat został w niej jako tako oddany, a i sporo pozytywnych emocji udało się autorce wzbudzić. Bohaterowie są raczej płascy a ich działania opisane zostały bardzo ogólnikowo. Podobało mi się też płynne przechodzenie wątków i ich wzajemne dopełnianie.

W moim odczuciu, „Niskie drzewa” to bardzo przyjemna lektura. I choć już w połowie można się było domyślić, jak się skończy, to i tak z chęcią ją czytałam. A teraz, gdy książka wróciła na półkę, czuję nawet lekki żal, że nie jest ona dłuższa. Polecam ją każdemu czytelnikowi poszukującemu lektury zabawnej i odprężającej.

Czytając pierwszy rozdział pomyślałam sobie, że to chyba będzie ciekawa i przyjemna książka. Taka jakaś swojskość wyłaniała się z niego, że początkowe wrażenie było bardzo pozytywne. Przy drugim rozdziale pomyślałam – „Oho, to chyba będzie jednak jakaś bajeczka”. Sytuacja w nim opisana może i mogłaby się zdarzyć w rzeczywistości, ale sposób jej przyjęcia przez bohaterów był...

Plus za poczucie humoru i Wiejski język, minus za przewidywalność

Plus za poczucie humoru i Wiejski język, minus za przewidywalność