Psychologia wojny. Strach i odwaga na polu bitwy

Bardzo ciekawe podejście do psychologii wojny, dużo przykładów z różnych wojen, choć brakowało trochę ukazania wschodniego podejścia. Najbardziej interesowało mnie to, jak żołnierze reagują w sytuacjach stresowych, ale nie tylko żołnierze, a po prostu ludzie – jak stres zaciemnia obraz, jak zmienia się perspektywa, jak nie zauważa się czegoś w momencie skupienia na jednej rzeczy. I jak działa autorytet, jak ludzie robią różne dziwne rzeczy, często proste, bo są w amoku.

Bardzo ciekawe podejście do psychologii wojny, dużo przykładów z różnych wojen, choć brakowało trochę ukazania wschodniego podejścia. Najbardziej interesowało mnie to, jak żołnierze reagują w sytuacjach stresowych, ale nie tylko żołnierze, a po prostu ludzie – jak stres zaciemnia obraz, jak zmienia się perspektywa, jak nie zauważa się czegoś w momencie skupienia na jednej...

W książce przedstawiono historie wielu żołnierzy, którzy opowiadali o czym myśleli i co robili przed, w czasie i po walce. I te opowiadania oceniam bardzo wysoko w przeciwieństwie do analiz autora do tych opowieści. Moje oczekiwania wobec tej lektury nie zostały zaspokojone. Nie zgadzam się z autorem, który po wspomnieniach sierż. Dawsona stwierdził, że bombardowania miast, czy prowadzenie zmasowanych ataków czołgów i artylerii nie mają wpływu na wynik wojny, a mają na nią "działania niewielkich grup ludzi, którym udaje się zachęcić przeciwników do kapitulacji lub ucieczki". Uważam, że niewielka grupa ludzi może mieć wpływ wyłącznie na jakąś potyczkę, ale nie na wojnę.

W książce przedstawiono historie wielu żołnierzy, którzy opowiadali o czym myśleli i co robili przed, w czasie i po walce. I te opowiadania oceniam bardzo wysoko w przeciwieństwie do analiz autora do tych opowieści. Moje oczekiwania wobec tej lektury nie zostały zaspokojone. Nie zgadzam się z autorem, który po wspomnieniach sierż. Dawsona stwierdził, że bombardowania miast,...

Znasz to uczucie, kiedy czytasz coś, czego wcześniej kompletnie nie planowałeś czytać, a potem... bum – zostajesz z głową pełną pytań i pokory? No to Psychologia wojny właśnie zrobiła mi taki numer. To nie jest książka o dowódcach z orderami i planach bitew. To surowa, miejscami wręcz brutalna opowieść o tym, co dzieje się w psychice człowieka rzuconego na front. O tych, co mają zabijać — i jednocześnie wiedzą, że mogą zostać zabici.

Książka Leo Murraya (a właściwie kogoś, kto nie chce pod nazwiskiem podpisać tak trudnego tematu – i wcale się nie dziwię) nie ucieka w suchą teorię. Mamy tu wypowiedzi żołnierzy, wspomnienia, a do tego twarde dane. Statystyki, które nie męczą, ale zderzają wyobrażenia o "bohaterach" z rzeczywistością okopów, krzyków i strachu, który paraliżuje jak zły sen.

Co mnie ruszyło najbardziej? Że w sytuacji granicznej człowiek nie jest maszyną. Może zamarznąć w miejscu. Może uciec. Może się rzucić na wroga. I to nie zawsze zależy od szkolenia, ale od setek mikroczynników — emocjonalnych, fizycznych, środowiskowych. W tej książce nie ma prostych odpowiedzi, ale jest masa ważnych pytań.

Doceniam też to, że autor nie próbuje być mentorem z pozycji wszystko-wiedzącego. To bardziej dziennikarstwo psychologiczne. Próba dotknięcia tego, co ulotne — instynktu przetrwania i lęku przed śmiercią, ale też tej przerażającej próby wyłączenia sumienia, by... skuteczniej zabijać.

Nie jest to książka tylko dla psychologów, wojskowych, czy maniaków historii. To lektura, która potrafi mocno uderzyć i zostawić ślad — nawet jeśli nie interesujesz się wojną jako taką. Sam należę do tych, co raczej uciekają od militariów, ale tutaj... nie mogłem przestać czytać. Bo wojna, jak się okazuje, to nie tylko czołgi, ale też wewnętrzne piekło w głowie człowieka.

Znasz to uczucie, kiedy czytasz coś, czego wcześniej kompletnie nie planowałeś czytać, a potem... bum – zostajesz z głową pełną pytań i pokory? No to Psychologia wojny właśnie zrobiła mi taki numer. To nie jest książka o dowódcach z orderami i planach bitew. To surowa, miejscami wręcz brutalna opowieść o tym, co dzieje się w psychice człowieka rzuconego na front. O tych, co...

Naprawdę mocna pozycja. Szczególnie jeżeli chodzi o psychologię! Relatywnie łatwo zbierać materiały o zachowaniach ludzkich w ciepłe biura z „obiektami” na kozetce. A jak zdobyć wiedzę zachowań od ludzi którzy albo giną zaraz po zdarzeniu albo wypierają zdarzenie z pamięci?

To jest dopiero pozycja! A fakt że postawione tezy mogą nie do końca być udowodnione. Ie zmienia faktu ze ktoś się podjął zadania żeby poznać co się dzieje w ludzkich głowach na polu walki podczas wojny… dla mnie petarda! No i wiedza warta przeczytania! Gorąco polecam wszystkim psychologom oraz zawodowy żołnierzom.

Naprawdę mocna pozycja. Szczególnie jeżeli chodzi o psychologię! Relatywnie łatwo zbierać materiały o zachowaniach ludzkich w ciepłe biura z „obiektami” na kozetce. A jak zdobyć wiedzę zachowań od ludzi którzy albo giną zaraz po zdarzeniu albo wypierają zdarzenie z pamięci?

To jest dopiero pozycja! A fakt że postawione tezy mogą nie do końca być udowodnione. Ie zmienia...

Chaotyczna w odbiorze, bez precyzyjnych jednoznacznych wniosków.

Chaotyczna w odbiorze, bez precyzyjnych jednoznacznych wniosków.

Ciekawa analiza tego, że żołnierz wbrew pozorom nie zawsze walczy. To czy będzie bezwzględnie przebijał się przez wrogie linie czy jednak pozostanie w okopie sparaliżowany strachem, zależy wiele czynników. Od wywieszenia białej flagi po zażartą walkę, może minąć parę chwil. Wyposażenie jakie posiada na sobie żołnierz wpływa na taktykę, która albo skłoni przeciwnika do długiej krwawej bitwy lub go zniechęci do walki i zmusi do poddania. Książka to ciąg myślowy, który próbuje nam przybliżyć co tak naprawdę wpływa na zachowania podczas bitwy i pewnym sensie jak ją rozegrać na swoją korzyść.

Ciekawa analiza tego, że żołnierz wbrew pozorom nie zawsze walczy. To czy będzie bezwzględnie przebijał się przez wrogie linie czy jednak pozostanie w okopie sparaliżowany strachem, zależy wiele czynników. Od wywieszenia białej flagi po zażartą walkę, może minąć parę chwil. Wyposażenie jakie posiada na sobie żołnierz wpływa na taktykę, która albo skłoni przeciwnika do...

Do czytania podszedłem z mieszanymi uczuciami, obawiałem się , że opisane będą tylko i wyłącznie sprawy związane z wojskiem i taktyką wojenną, jak wpłynąć na żołnierzy, na ich podświadomość .Okazało się , że uniwersalne zagadnienia w sposób płynny można przenieść na życie cywilne, a to mnie bardzo interesuje. Za dużo analiz i procentów matematycznych.

Do czytania podszedłem z mieszanymi uczuciami, obawiałem się , że opisane będą tylko i wyłącznie sprawy związane z wojskiem i taktyką wojenną, jak wpłynąć na żołnierzy, na ich podświadomość .Okazało się , że uniwersalne zagadnienia w sposób płynny można przenieść na życie cywilne, a to mnie bardzo interesuje. Za dużo analiz i procentów matematycznych.

Wspaniała lektura, wiele tematów można odnieść do codziennego życia, daleko od linii frontu

Wspaniała lektura, wiele tematów można odnieść do codziennego życia, daleko od linii frontu

Dziś chciałbym podzielić się z Wami książką, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie – Psychologia wojny autorstwa Murraya Leo.
To fascynująca pozycja, która w wyjątkowy sposób próbuje odpowiedzieć na pytania dotyczące wpływu morale na skuteczność żołnierzy w trakcie walki.

Autor, bazując na licznych statystykach, przedstawia ciekawe i często nieoczywiste tezy. Jedna z najbardziej zapadających w pamięć dotyczy tzw. kill ratio – czyli skuteczności bojowej żołnierzy na przestrzeni wieków. Bez spoilerów, ale powiem Wam tyle: mimo zaawansowanej technologii wojennej, według autora, żołnierz wcale nie jest bardziej zabójczy niż w czasach wojen napoleońskich. Zaskakujące, prawda?

Książka świetnie łączy twarde dane ze statystykami, a dodatkowo wzbogacona jest o przykłady historyczne i relacje uczestników wojen – od najdawniejszych czasów aż po współczesność. Dzięki temu dostajemy pełen obraz, jak wojna wyglądała na różnych frontach i w różnych epokach.

Psychologia wojny to zdecydowanie coś dla fanów psychologii oraz historii militarnej. Jestem pewien, że to dobrze spożytkowany czas. Gorąco polecam!

Dziś chciałbym podzielić się z Wami książką, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie – Psychologia wojny autorstwa Murraya Leo.
To fascynująca pozycja, która w wyjątkowy sposób próbuje odpowiedzieć na pytania dotyczące wpływu morale na skuteczność żołnierzy w trakcie walki.

Autor, bazując na licznych statystykach, przedstawia ciekawe i często nieoczywiste tezy. Jedna z...

Autor to analityk wojskowy i były żołnierz.
W swojej książce łączy relacje uczestników działań wojennych z wynikami badań naukowych w dziedzinie psychologii walki zbrojnej, które dają wiarygodny wgląd w to, co wojna jest w stanie zrobić z umysłem zwykłego żołnierza, który staje twarzą w twarz ze śmiercią.
Człowiek z natury nie jest zaprogramowany po to, aby zabijać. Przeważa nad tym strach przed bólem i umieraniem. Dlatego stosuje się na nim różne techniki psychologicznej manipulacji, które sprawią, że będzie zabijał z jednoczesną świadomością, że sam może zostać zabity.
Śmierci można uniknąć, ale potrzebna jest do tego wiedza, co można zrobić i jak prowadzić działania wojenne, by nie tylko ocalić życie, ale i wygrać całą batalię.
Czy pomaga w tym świadomość, że mamy lepszy sprzęt od przeciwnika?
Jakie znaczenie w walce ma lekkie oporządzenie na ciele żołnierza?
Jak sprawić, by żołnierze walczyli?
A może lepiej uciekać?
Czy zastygnąć w bezruchu?
Na te i na wiele innych pytań odpowiedzi znajdziecie w książce.

To była bardzo ciekawa lektura, która pomaga zrozumieć jakim taktykom i manipulacjom poddawani są żołnierze po to, by stanęli na polu walki. Bardzo dużo wnoszą ich relacje z wojny, które czasami czyta się z przerażeniem w oczach. Wojna to dla mnie najgorsze zło. Pełne bólu, okrucieństwa i zupełnie niepotrzebne. Ludzie w konfliktach tracą życie z powodu wybujałego ego jakiegoś idioty, który pragnie być panem czegoś, co do niego nie należy.
Ta książka jeszcze mocniej utwierdziła mnie w tym, co myślę o takich walkach. Że są złe, robią ludziom pranie w mózgach i ten, który je przeżyje już na zawsze musi zmagać się z traumą tego, czego doświadczył.
Jak dla mnie bardzo dobra pozycja, warta przeczytania.

Autor to analityk wojskowy i były żołnierz.
W swojej książce łączy relacje uczestników działań wojennych z wynikami badań naukowych w dziedzinie psychologii walki zbrojnej, które dają wiarygodny wgląd w to, co wojna jest w stanie zrobić z umysłem zwykłego żołnierza, który staje twarzą w twarz ze śmiercią.
Człowiek z natury nie jest zaprogramowany po to, aby zabijać....