Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Moje drzewko pomarańczowe

Okładka książki Moje drzewko pomarańczowe autora José Mauro de Vasconcelos, 9788361174684
Okładka książki Moje drzewko pomarańczowe
José Mauro de Vasconcelos
8,5 / 10
Wydawnictwo: Polityka Cykl: Zézé (tom 1) Seria: Cała Polska Czyta Dzieciom literatura piękna
163 str. 2 godz. 43 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Cykl:
Zézé (tom 1)
Seria:
Cała Polska Czyta Dzieciom
Tytuł oryginału:
O Meu Pé de Laranja Lima
Data wydania:
2008-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2008-01-01
Liczba stron:
163
Czas czytania
2 godz. 43 min.
Język:
polski
ISBN:
9788361174684
Tłumacz:
Teresa Tomczyńska
Średnia ocen
8,5 8,5 / 10
8 opinii 51 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Moje drzewko pomarańczowe w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Moje drzewko pomarańczowe

Średnia ocen
8,5 / 10
51 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
12 ocen
9
12 ocen
8
17 ocen
7
7 ocen
6
3 ocen
5
0 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
1195
820
Joseheim
21.02.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Lektura rozdzierająca serce. Zniszczyła mnie emocjonalnie. Rzadko płaczę przy książkach, a tu owszem. Jest taka przeraźliwie przygnębiająca! Z perspektywy niespełna sześcioletniego dziecka są przedstawiane sprawy... bardzo trudne i bardzo dorosłe. Jakim cudem to się zakwalifikowało do serii "Cała Polska czyta dzieciom"? O.o Jakbym przeczytała to dziecku, to by teraz potrzebowało wsparcia psychologa.
Nie żałuję, że przeczytałam, przeciwnie, cieszę się bardzo - jest to najlepsza książka jaką przeczytałam od wielu tygodni. Ale też bardzo trudna. Czujcie się ostrzeżeni.

Lektura rozdzierająca serce. Zniszczyła mnie emocjonalnie. Rzadko płaczę przy książkach, a tu owszem. Jest taka przeraźliwie przygnębiająca! Z perspektywy niespełna sześcioletniego dziecka są przedstawiane sprawy... bardzo trudne i bardzo dorosłe. Jakim cudem to się zakwalifikowało do serii "Cała Polska czyta dzieciom"? O.o Jakbym przeczytała to dziecku, to by teraz...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

5362 użytkowników ma tytuł Moje drzewko pomarańczowe na półkach głównych
  • 2 912
  • 2 430
  • 20
752 użytkowników ma tytuł Moje drzewko pomarańczowe na półkach dodatkowych
  • 366
  • 277
  • 38
  • 22
  • 17
  • 16
  • 16

Tagi i tematy do książki Moje drzewko pomarańczowe

dzieci

Inne książki autora

Więcej
więcej
José Mauro de Vasconcelos
José Mauro de Vasconcelos
Pisarz brazylijski. Syn ojca Portugalczyka i indiańskiej matki. Jeden z najpopularniejszych za granicą pisarzy brazylijskich, w kraju nie uzyskał uznania. Studiował prawo, medycynę, filozofię, malarstwo. Był trenerem, handlarzem, rybakiem, nauczycielem i pielęgniarzem w dżungli. Znany z serii, opartej na motywach autobiografii, o chłopcu Zeze – Moje drzewko pomarańczowe, Chodź, obudzimy słońce, Na rozstajach. Opowiada w niej z punktu widzenia dziecka o biedzie, dorastaniu, wyobraźni.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Życie Pi Yann Martel
Życie Pi
Yann Martel
[...] life is so beautiful that death has fallen in love with it - a jealous, possessive love that grabs at what it can. 𝐒𝐊𝐎𝐊 𝐖𝐈𝐀𝐑𝐘 ⵑ I nie chodzi tu li tylko o wiarę w Boga, a bardziej o to, czego potrzebujemy, aby uwierzyć w coś , w cokolwiek. W siebie, świat, miłość, dobroć, życie, no i również w Boga. Jak mówi Pi w swojej historii : [...] „Życie na szalupie ratunkowej to nic w porównaniu z życiem. To jak finałowa rozgrywka w szachach, gra z kilkoma figurami. Elementy nie mogłyby być prostsze, a stawka wyższa”. Tytułowy Pi zostaje jedynym ocalałym po zatonięciu statku Tsimtsum, którym jego rodzina podróżowała do Kanady. Musi on wyruszyć w niebezpieczną podróż ku samorealizacji i przetrwaniu, uwięziony w szalupie ratunkowej na morzu. Jaki jest haczyk? Jego jedynym towarzystwem są hiena, orangutan, zebra i wściekły tygrys. Sposób, w jaki Yann Martel wplata filozofię w tę historię o przetrwaniu, jest wręcz na mistrzowskim poziomie. To była emocjonująca i emocjonalna podróż. 𝐆𝐎𝐑Ą𝐂𝐎 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ 𝐒𝐙𝐂𝐙𝐄𝐆𝐎́𝐋𝐍𝐈𝐄 𝐓𝐘𝐌, 𝐊𝐓𝐑𝐎́𝐑𝐙𝐘 𝐂𝐇𝐂Ą 𝐆ŁĘ𝐁𝐈𝐄𝐉 𝐏𝐎𝐙𝐍𝐀Ć 𝐒𝐈𝐄𝐁𝐈𝐄 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Jose Salvador Alvarenga (ur. 1975) – rybak, który przez 14 miesięcy dryfował po Pacyfiku na uszkodzonej łodzi. Zaginął 17 listopada 2012 roku na Oceanie Spokojnym w okolicy stanu Chiapas, a został odnaleziony 30 stycznia 2014 roku. Przeżył dzięki diecie złożonej z surowego mięsa ryb, żółwi, ptaków wodnych oraz wody deszczowej. Po ponad rocznym dryfowaniu zauważył Wyspy Marshalla i dopłynął do brzegu. Alvarenga był doświadczonym rybakiem i żeglarzem. Zamierzał wyruszyć na 30-godzinny dalekomorski połów. Miał na nim złowić rekiny i marliny, ale jego stały współpracownik nie mógł do niego dołączyć. Zamiast tego zabrał ze sobą niedoświadczonego, początkującego Cordobę. Na wędkowanie wyruszyli w mierzącej 7 metrów łodzi, z włókna szklanego. Była ona wyposażona w silnik zaburtowy i małą lodówkę do przechowywania ryb. Po czterech miesiącach Cordoba nie wytrzymał diety składającej się z surowego mięsa i ostatecznie zmarł. Przed śmiercią Ezequiel poprosił Alvarengę by nie zjadał jego zwłok, a przekazał je jego rodzinie. José przyrzekł, że tak zrobi, ale po sześciu upalnych dniach zwłoki zaczęły wydawać nie do zniesienia odór i Salvador wyrzucił je za burtę. Dryfował bardzo długo. Liczył czas, kierując się fazami Księżyca. Po odliczeniu swojego 15. cyklu księżycowego zauważył ląd: maleńką, opuszczoną wysepkę, która okazała się odległym zakątkiem Wysp Marshalla. 30 stycznia 2014 r. porzucił swoją łódź i popłynął wpław na brzeg. Po wyjściu na plażę zapadł w głęboki i długi sen. Rano znalazły go dwie kobiety, które zaganiały kury. Od razu wezwały pomoc. Jego samotna podróż trwała 438 dni. Długość podróży obliczano różnie: od 9 do 12 tys. km
꧁ᙏᗣᙃⱿꙆᗣ꧂ - awatar ꧁ᙏᗣᙃⱿꙆᗣ꧂
ocenił na 9 3 miesiące temu
Skafander i motyl Jean-Dominique Bauby
Skafander i motyl
Jean-Dominique Bauby
Film był przepiękny. Przy książce na pewno doceniam trud autora i jego asystentki "od pisania". Nie jest to jednak coś, co na długo zostanie w pamięci. Mało treści, trochę to wszystko chaotyczne, nie bardzo wiem, jaki był główny zamysł autora. Książeczka na jeden wieczór i tyle.
Karolina - awatar Karolina
oceniła na 6 2 miesiące temu
Pięć osób, które spotykamy w niebie Mitch Albom
Pięć osób, które spotykamy w niebie
Mitch Albom
Książkę polecił i pożyczył mi znajomy, ale nie zwrócę mu książki z pozytywną informacją o treści i fabule. Nie przekonała mnie. Nie ujęła mnie historia człowieka, który po śmierci spotyka w niebie 5 osób, które mają mu pokazać wartość jego życia na ziemi. Owszem, są momenty wzruszające, są chwile refleksji, ale nie przemawia do mnie to, że po śmierci dopiero mam zrozumieć, kto był dla mnie ważny i dlaczego żyłam tak a nie inaczej. I to nie jest kwestia mojej wiary w niebo. Wychodzę z założenia, że żyjąc powinnam docenić ważne dla mnie osoby i swoje życie a wybory życiowe potraktować jako moje decyzje a nie czyjeś winy. Nie odradzam absolutnie czytania tej książki, bo napewno zwraca uwagę na pewne aspekty relacji międzyludzkich i traum życiowych, ale do mnie po prostu nie trafiła, tak jak być może powinna.
madeline - awatar madeline
ocenił na 6 2 miesiące temu
Samotność liczb pierwszych Paolo Giordano
Samotność liczb pierwszych
Paolo Giordano
Bardzo dobra książka. Znajdziemy w niej ambicje rodziców i ich konsekwencje, relacje równieśnicze i te rodzinne, hejt, problemy i zaburzenia ludzi. Książka głeboka, smutna, dająca do zadumy nad światem, nami i tego co nas otacza i kto jest wokół nas.... Dla mnie ta książka jest bardzo wartościowa. Polecam dla nastolatków i dorosłych. Nad tą książką trzeba chwilkę pomyśleć, zrozumieć....
Justyna - awatar Justyna
oceniła na 8 18 dni temu
Rozpalmy słońce José Mauro de Vasconcelos
Rozpalmy słońce
José Mauro de Vasconcelos
Piękna książka, taka nastrojowa i zawierająca wiele mądrości. Opowiada ona o chłopcu, który nie zaznał w życiu rodzicielskiej miłości, a której bardzo mu brakuje. Aby sobie to zrekompensować, jakoś poradzić sobie z tą sytuacją, główny bohater ucieka do swojej wyobraźni i stwarza sobie w niej kochającego i dbającego o niego zawsze ojca. Chłopiec również stwarza sobie przyjaciela, który mieszka w jego sercu i zawsze jest gotowy, aby go wesprzeć. Zeze podczas lektury dojrzewa, ale dalej można dostrzec w nim echa jego młodszego ja z pierwszej części cyklu. Widać, że chłopiec, chociaż zaledwie kilkunastoletni, wiele już w życiu doświadczył i przeżył. W moim odczuciu jest to bardzo dobra książka, którą postawię na półce ulubionych, aby jeszcze nie raz w życiu móc po nią sięgnąć.
szary_pterodaktyl - awatar szary_pterodaktyl
ocenił na 8 1 rok temu
Kto ze mną pobiegnie Dawid Grosman
Kto ze mną pobiegnie
Dawid Grosman
Czułość. To jest pierwsze słowo, ktore przychodzi mi na myśl za każdym razem, kiedy wchodzę w świat Dawida Grosmana. Nawet kiedy ma za nic jakiekolwiek bariery w odsłanianiu ludzkich cierpień, małości i lęków, nawet kiedy obnaża pulsujące jądro swoich bohaterów zawsze traktuje i opisuje ich z czułością.... Bez różnicy czy jest to dziadek ocalały z Holocaustu, czy Bruno Schulz, czy wreszcie nastolatek Asaf jak w książce „Kto ze mną pobiegnie“. Ta piękna i wzruszająca książka jest dla młodych i starych, dla tych, którzy myślą sercem i dla tych, którzy czują rozumem, ponieważ opowiada o sprawach elementarnych: o dorastaniu i miłości. Czy są sprawy na świecie ważniejsze? A odkąd wiem, że wielki Grosman potrafi też pisać jak Małgorzata Musierowicz ;) wielbię go jeszcze bardziej.
jolasia - awatar jolasia
oceniła na 8 8 lat temu
Lektor Bernhard Schlink
Lektor
Bernhard Schlink
Bardzo dobra chodź trzeba przyznać że ciężka książka. Sam nie wiem co o niej więcej napisać, z jednej strony chciałoby się więcej szczegółów, może więcej trochę dramatycznych informacji, a z drugiej strony, chciałem żeby książka się już skończyła, bo byłem trochę zmęczony tematami które poruszała. Jednakże bardzo mi się podobała i sądzę że sięgnął bym po nią jeszcze raz.
TheGrzybek95 - awatar TheGrzybek95
ocenił na 9 5 miesięcy temu
Dziwny przypadek psa nocną porą Mark Haddon
Dziwny przypadek psa nocną porą
Mark Haddon
Nie wiem czy to siła bycia protagonistą, ale w fikcji autystyczne postacie zawsze nie wydają się nie pasować do reszty, tylko to ta reszta nie pasuje do nich. Christopher ma być tym jedynym słusznie postępującym. I nie jest to trudne, bo gdybym miał powiedzieć o czym głównie jest ta książka, to jest o robieniu dziecka w bambuko przez dorosłych - czy to z wygody, czy z wyrzutów sumienia. Założenie jest takie, że prawda jest zbyt skomplikowana dla dziecka, zwłaszcza dysfunkcyjnego, więc lepiej je okłamywać bądź zbywać w imię jego bezpieczeństwa. Z reguły wychodzi, ale przypadek i upór Chrisa prowadzi do rozliczenia. Realizacja jest całkiem niezła, tylko po co muszę czytać o włóczęniu się po dworcu i jeżdzenie pociągiem przez kilkadziesiąt stron, podczas gdy autor potrafi kluczowe wydarzenia streszczać w dwóch?
Majkel - awatar Majkel
ocenił na 6 4 miesiące temu
Wszystko, co ważne Jan Goldstein
Wszystko, co ważne
Jan Goldstein
Książka, o której chcę Wam dziś opowiedzieć, ukazała się dosyć dawno temu, bo w roku 2006 i jest raczej mało znana, a szkoda. Jan Goldstein w swojej opowieści pt. „Wszystko, co ważne” porusza niezwykle istotną tematykę, jaką jest ważność ludzkiego istnienia oraz relacje międzyludzkie stanowiące jego nieodłączny element. Głównymi bohaterkami opowieści są dwie kobiety – wnuczka Jennifer oraz jej babcia Gabby. Młodsza z kobiet czuje, że życie i egzystencjalne doświadczenia coraz bardziej ją przytłaczają, podejmuje więc próbę samobójczą… Starsza natomiast stara się czerpać z życia pełnymi garściami, mimo iż ma pełną świadomość, że jej dni, nie tylko z powodu wieku, są policzone. Staruszka postanawia zaopiekować się młodą kobietą i pokazać jej, że pomimo różnorodnych przeciwności i kłód rzucanych pod nogi przez los nadal warto żyć, a życie to może mieć niesamowity, a niejednokrotnie pozytywnie zaskakujący smak. Czy Gabby i Jennifer wspólnie zbudują szlak wiodący je obie, choć każdą w inny sposób, ku wewnętrznemu spokojowi, harmonii, szczęściu oraz pogodzeniu zarówno z tym, co minione, jak i z tym, co musi nadejść? Odpowiedź na to pytanie znajdziecie na kartach tej historii. Jest to opowieść o różnorakich, często mocno skomplikowanych i nadwyrężonych relacjach rodzinnych i międzyludzkich, a także o próbach odnalezienia się w ogromie trudnych do udźwignięcia życiowych doświadczeń. O powolnym, lecz wyrazistym wewnętrznym dojrzewaniu dzięki obecności drugiego człowieka, który nie ocenia, a wspiera w każdej nawet najmroczniejszej chwili. Historia tych dwóch kobiet w piękny sposób pokazuje wzajemne przenikanie się młodości i starości, wszak jedno bez drugiego właściwie nie istnieje. Autor ukazuje również proces swoistej zamiany ról, która dokonuje się na przestrzeni całej lektury w opisanych bohaterkach. Jest to pozycja refleksyjna, ciepła w swoim przekazie, chociaż zawarte w niej emocje bywają bardzo różnorodne. Dodam jeszcze, że pozycja ta ukazała się nakładem Wydawnictwa Galaktyka w serii Zapach Pomarańczy. Warto przeczytać. * https://www.facebook.com/Ksiazkowoczyta * https://ksiazkowoczyta.blogspot.com/2024/08/kiedy-kogos-kochasz-to-nie-pozwalasz-mu.html
Książkowo_czyta - awatar Książkowo_czyta
oceniła na 6 1 rok temu
Podróż Bena Doris Lessing
Podróż Bena
Doris Lessing
Podobnie, jak pierwszy tom, drugi również zostawił ślad we mnie. Lessing nie daje komfortu czytelnikowi. Nie odnajdziemy tu czułego pochylania się nad losem jednostki czy łatwej moralistyki. Jest natomiast chłodna, niemal bezlitosna wiwisekcja – człowieka, społeczeństwa, naszych lęków i potrzeby akceptacji, którą oferujemy tylko tym, którzy pasują do naszych ram. Mowa jest też o okrucieństwie zrodzonym z niezrozumienia. Ben nie pasuje. Jest zbyt inny, zbyt obcy, zbyt surowy, zbyt dziki. Nie sposób go polubić, ale nie sposób też go odrzucić bez śladu niepokoju. Lessing wżenia go w okrutny świat, który chce o nim zapomnieć, udając, że to, co nie pasuje, można po prostu wymazać. A on, uparcie i bezradnie, próbuje znaleźć miejsce, które by go przyjęło. Ma potrzebę aprobaty, zrozumienia i czułości ze strony chociażby jednego człowieka. "Podróż Bena" to historia o ludziach, którzy są tak bardzo odmienni, że nie chcemy ich uznać za swoich. Jedyne, na co nas stać, to akceptacja, którą oferujemy tylko na własnych warunkach. Lessing rozszarpuje w drobny mak iluzję humanizmu i przeprowadza brutalną inwazję na zwyczajność. Śmiało opowiada o głębokiej samotności człowieka, o jego tęsknocie za miejscem w świecie, którego być może nigdy nie znajdzie. Ze stron przebija olbrzymia emocjonalność. Narracja pulsuje niepokojem, a każdy akapit skrywa cichą rozpacz głównego bohatera, który wciąż na nowo próbuje zdefiniować siebie w świecie, który nie chce go zaakceptować. Przepiękna, ale trudna historia, nad którą warto było się pochylić. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/
AnemoneNemorose - awatar AnemoneNemorose
ocenił na 7 1 rok temu
Historia rodziny Roccamatio Yann Martel
Historia rodziny Roccamatio
Yann Martel
Jest to moje drugie spotkanie z autorem (pierwsze to było "Życie Pi") i jest jak najbardziej udane. Książka, a raczej zbiór opowiadań, wybitna w swojej prostocie przekazu. Pomysł na opowiedzenie historii... historią światową wydaje się nowatorski i pokazujący kreatywność młodego autora. Drugie opowiadanie , czyli opowiedzenie historii wojennej przez tak prostą czynność jak sprzątanie oraz tak skomplikowaną jak gra na instrumencie - wyjątkowe. Wszystkie cztery historie mają w sobie coś niecodziennego. Polecam przeczytać i zderzyć się z odcieniami szarości życia w "Historii rodziny Roccamatio".
Julia - awatar Julia
oceniła na 8 2 miesiące temu
Droga do szczęścia Richard Yates
Droga do szczęścia
Richard Yates
Gorzki i zjadliwy portret Franka i April, którzy w uroczym białym domku czują się lepsi, myślą, że wyszli ponad konformizm lat 50-tych i typowy american dream (który, o ironio, obowiązuje nawet w XXI w. i to nie tylko w Stanach). Problem w tym, że nie są. To książka o "wielkim sentymentalnym kłamstwie przedmieść". O ludziach, którzy idą przez życie z wielkim zapałem, ale byle jak i wiecznie niezadowoleni. O mówieniu "tak" gdy myśli się "nie". I o samotności.
PaniKamelli - awatar PaniKamelli
ocenił na 7 2 lata temu
Wielkanocna parada Richard Yates
Wielkanocna parada
Richard Yates
Autor kreuje historię kobiet - bohaterek tragicznych, stale próbujących odnaleźć szczęście w swoim życiu. Dwie siostry - Emily i Sara różnią się od siebie diametralnie i każda z nich wybiera odmienną drogę życiową. Jedna próbuje odnaleźć szczęście w małżeństwie - druga decyduje się na swobodny tryb życia i luźne relacje z mężczyznami. Opowieść o nich ukazuje istotę życia - nieistotne, co wybierzesz, napotkasz problemy. Chwile szczęścia przeplatają się z nimi, aż w końcu następuje okres starości, w którym pozostają człowiekowi jedynie wspomnienia. Yates ukazuje cykliczność procesu życiowego, skłaniającego do pełnej goryczy refleksji.
gochex777 - awatar gochex777
ocenił na 6 10 lat temu
Mała Ikar Helen Oyeyemi
Mała Ikar
Helen Oyeyemi
Dopiero fakt, że jest to debiut, w dodatku wczesny, rzuca zupełnie inne światło na odbiór całości. Bo choć językowo wspaniale, do fabularnego spełnienia jednak zabrakło. Przy nagromadzeniu konfudujących zjawisk, zaczyna kiełkować niepokój. Jednak przy braku czytelnej sugestii, z którą z licznych możliwych interpretacji się związać, tracę grunt. A gdy odbiór zakłóca dezorientacja, pozostaje już tylko niezbywalna niepewność, czy to Autorka postawiła wobec mnie zbyt wysokie wymagania, czy też wręcz przeciwnie.
magjofa - awatar magjofa
oceniła na 6 3 lata temu
Idź, kochaj Tomek Tryzna
Idź, kochaj
Tomek Tryzna
O tym, że biednemu zawsze wiatr w oczy, kotwica w plecy i chleb masłem do ziemi. Książka pokazuje historię upadku jednej rodziny, zapoczątkowanego przez włamanie do mieszkania, do którego w pewnym stopniu przyczynił się jej najmłodszy członek i jednocześnie narrator całej opowieści. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia jedenastolatka (i jest w niej swego rodzaju młodzieńcza lekkość i naiwność, ale też dojrzałość dziecka wychowywanego w ciężkich warunkach). Chociaż poszczególni członkowie rodziny starają się nie poddawać i podejmują szereg prób wyjścia z biedy, a niekiedy pojawiają się jakieś drobne sukcesy, to autor za nic nie da im wytchnąć i cały czas podkręca spiralę beznadziei. Żaden dobry uczynek nie zostanie bez kary, żaden świetlany plan się nie ziści, żaden pomocny człowiek nie okaże się tak do końca szlachetny, i generalnie nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być jeszcze gorzej. Ponadto narrator jest chłopcem obdarzonym bujną wyobraźnią, często odpływającym w świat fantazji - i te momenty bywają wprowadzone w tekst w bardzo dezorientujący sposób. Apogeum tego wszystkiego znajduje się w finale, gdzie autor traci już jakiekolwiek hamulce w ciskaniu nieszczęściem w swoich bohaterów, a przy tym jest to fragment napisany tak niejasno, zagadkowo i enigmatycznie, że nie jestem nawet do końca pewna, co tak właściwie się tam wydarzyło.
niedź - awatar niedź
ocenił na 6 7 miesięcy temu
Strasznie głośno, niesamowicie blisko Jonathan Safran Foer
Strasznie głośno, niesamowicie blisko
Jonathan Safran Foer
Książka „Strasznie głośno, niesamowicie blisko” Jonathana Safrana Foera zmusza czytelnika do refleksji. Jak sobie poradzić ze śmiercią kogoś bliskiego? Czy da się dalej żyć? Oskar, nie mogąc pogodzić się ze śmiercią ukochanego taty, szuka odpowiedzi w swojej wyobraźni, wymyślając wynalazki, czyniące ludzi wrażliwszymi na uczucia innych, cofające czas, spotykając innych. Udaje mu się poznać wielu ludzi, którzy kryją własne traumy i różnymi sposobami, często dziwnymi i niezrozumiałymi, usiłują egzystować mimo bólu. Doświadczenie osobiste staje się doznaniem powszechnym. Oskarowi towarzyszą z oddali bliscy również dotknięci traumą śmierci, każdy ma swoją drogę życiową: pomagają, cierpią w milczeniu, ranią bliskich, uciekają od uczuć, zadają pytania, np.: Czy miłość ma sens, jeśli zawsze kończy się czyjąś śmiercią i niewyobrażalnym bólem? Dlaczego mało mówimy o uczuciach? Co to znaczy żyć? Dlaczego człowiek jest tak nieprawdopodobnie samotny? Co jest najważniejsze w życiu? Czym jest człowiek? Czymś czy niczym? W czym wyraża się osobowość człowieka? Dlaczego jest w nas "tyle nieodbytych rozmów"? Dlaczego ludzie nigdy nie potrafią powiedzieć w porę, co myślą? Nie bez przyczyny chłopiec ma na imię Oskar, a pojęcia "black", "klucz" i "dół" mu towarzyszą. Foer odwołuje się do kilku lektur, np. do "Hamleta" Szekspira i krótkiej historii czasu" Hawkinga, które pogłębiają rozważania autora. Zróżnicowanie stylistyczne, grafika, ascetyczne ilustracje uzupełniają treść książki, czyniąc z niej kompletną całość. Nie da się uciec od powagi rozważań, nie da wzruszyć ramionami, bo mnie to nie dotyczy. Autor trzyma nas mocno i zmusza do zatrzymania rozbieganych myśli i własnych pytań.
Anna - awatar Anna
oceniła na 8 8 miesięcy temu
Piąte dziecko Doris Lessing
Piąte dziecko
Doris Lessing
Książka cieniutka, więc do przeczytania tak naprawdę w jeden dzień, ale za to w przekazie dosyć ciężka. Jest to przede wszystkim bardzo smutna opowieść. O zawiedzionych nadziejach i marzeniach, które się nie spełniły, rozpadzie rodziny, trudnej i destrukcyjnej relacji matka-dziecko oraz o tragedii pewnego chłopca. Od pewnego momentu dość brutalna bym powiedziała, przez co jeszcze trudniej się ją czytało. Niemniej, bardzo dobra i pięknie napisana, choć oszczędna narracja może nie każdemu się spodobać.
Ari_saan - awatar Ari_saan
ocenił na 8 4 miesiące temu
Najdłuższa podróż do domu: Wspomnienia John Grogan
Najdłuższa podróż do domu: Wspomnienia
John Grogan
Opowieść o życiu, o przemijaniu, o rodzinie i jej wartościach. Opowieść, którą mógłby opowiedzieć każdy z nas. Miejscami nudna, na kolejnych stronach zabawna, jeszcze dalej z nutką morału. Wzruszająca i do bólu prawdziwa. Książka nauczyła mnie, że nie tylko literatura pełna zwrotów akcji, krwi, morderstw i zagadek do rozwikłania jest tą jedyną do czytania. Na prawdę polecam!
Łukasz Sompoliński - awatar Łukasz Sompoliński
ocenił na 8 5 lat temu
Miasto ślepców José Saramago
Miasto ślepców
José Saramago
Wielkie dzieło, mądre, aktualne - wręcz dające wiele do myślenia w wielu aspektach. W książce pojawia się wiele życiowych "mądrości", o których warto pamiętać w naszym bądź co bądź krótkim żywocie i to podsumowanie na końcu. No wręcz zniewala. Oczywiście, że jesteśmy ślepcami, którzy widzą i czynią, którzy patrzą i nie widzą. Polecam z całego serca - przeczytać w skupieniu i spokoju, a przede wszystkim wyciągnąć wnioski.
czytampo40 - awatar czytampo40
ocenił na 10 14 dni temu
Każdy dom potrzebuje balkonu Rina Frank
Każdy dom potrzebuje balkonu
Rina Frank
Dużo w tej książce chaosu, sporo przewija sie wspominanych postaci, mozna sie pogubic zanim przywyknie sie do konstrukcji ksiazki. Nie jest to ksiazka gleboko wciagajaca w swoj swiat, ale wiernie oddaje klimat przeszlosci. Po polowie czytalam juz z wieksza przyjemnoscia. Zupelnie mlodego czytelnika raczej nie wciagnie. Starszych, pamietajacych kapiele raz na tydzien oraz paczki z ciuchami z zagranicy, mysle, ze ma szanse.
Urszula Sergiel - awatar Urszula Sergiel
ocenił na 6 11 lat temu

Inne materiały dotyczące książki Moje drzewko pomarańczowe

Cytaty z książki Moje drzewko pomarańczowe

Więcej
José Mauro de Vasconcelos Moje drzewko pomarańczowe Zobacz więcej
José Mauro de Vasconcelos Moje drzewko pomarańczowe Zobacz więcej
José Mauro de Vasconcelos Moje drzewko pomarańczowe Zobacz więcej
Więcej