Zorro, załóż okulary

"Zorro,załóż okulary" to świetna, dziś może trochę zapomniana literatura młodzieżowa, ale jeśli kiedyś ktoś po nią sięgnął choć raz w latach młodości, dziś
wraca do niej z nostalgią szkolno-dziecięcych wspomnień. To książka z tych która nigdy nie przestaje się podobać, czytana z wypiekami na twarzy(gęsto-często na lekcji pod ławką)wtedy jak i teraz. Myślę, że taka "randka "z książkami z dzieciństwa może być(a dla wielu z NAS-jest)ZACHWYCAJĄCĄ PRZYGODĄ....:)
Dzięki Nozomi:),za ciepłe, miłe i mądre słowa nie tylko na temat tej książki....:)

"Zorro,załóż okulary" to świetna, dziś może trochę zapomniana literatura młodzieżowa, ale jeśli kiedyś ktoś po nią sięgnął choć raz w latach młodości, dziś
wraca do niej z nostalgią szkolno-dziecięcych wspomnień. To książka z tych która nigdy nie przestaje się podobać, czytana z wypiekami na twarzy(gęsto-często na lekcji pod ławką)wtedy jak i teraz. Myślę, że taka...

Ta książka to mój wyrzut sumienia z dzieciństwa. Zawsze stała na półce, ale nigdy po nią nie sięgnęłam. Co i raz to miałam zacząć czytać, bo i piękne ilustracje Pokory, ale ... jakoś nie wychodziło. Moze jednak nie szkoda, bo książka z perspektywy dorosłego jest bardzo ciekawa jako zapis określonych czasów. Czasów, w których nie miałam okazji uczestniczyć, ale których obraz zapisali we mnie Bahdaj i Niziurski, a potem Osiecka, Hłasko, Tyrmand. I pozostanę przy Tyrmandzie, bo niesamowicie mi się Zorro z nim skojarzył, ta prawość wręcz naiwna bohaterów, bunt, brak zgody na autorytet, opisy Sopotu (jak opisy Warszawy w Złym, serio!),opisy młodzieży tej niedobrej, hipisującej, ach, piękna książka, szkoda że w ogóle nie znana.

Ta książka to mój wyrzut sumienia z dzieciństwa. Zawsze stała na półce, ale nigdy po nią nie sięgnęłam. Co i raz to miałam zacząć czytać, bo i piękne ilustracje Pokory, ale ... jakoś nie wychodziło. Moze jednak nie szkoda, bo książka z perspektywy dorosłego jest bardzo ciekawa jako zapis określonych czasów. Czasów, w których nie miałam okazji uczestniczyć, ale których obraz...

Jedna z tych książek przeczytanych w dzieciństwie, do których chętnie bym znów wróciła. Zwłaszcza, że dziś pamiętam tylko tytuł, okładkę i to, że mi się podobała. Nawet nie pamiętałam tego, że to książka autorstwa Marty Tomaszewskiej.

Jedna z tych książek przeczytanych w dzieciństwie, do których chętnie bym znów wróciła. Zwłaszcza, że dziś pamiętam tylko tytuł, okładkę i to, że mi się podobała. Nawet nie pamiętałam tego, że to książka autorstwa Marty Tomaszewskiej.

Jedna z moich najukochańszych książek! Bardzo niedoceniana, a moim zdaniem lepsza, niż "Tapatiki". Czytałam ją trzy razy w kilkuletnich odstępach i za każdym razem podobała mi się bardziej! Genialny rysunek psychologiczny bohaterów.

Jedna z moich najukochańszych książek! Bardzo niedoceniana, a moim zdaniem lepsza, niż "Tapatiki". Czytałam ją trzy razy w kilkuletnich odstępach i za każdym razem podobała mi się bardziej! Genialny rysunek psychologiczny bohaterów.

Jedyna książka którą przez przypadek wykapałam w wannie... (tak sie kończy czytanie w wannie) :)

Jedyna książka którą przez przypadek wykapałam w wannie... (tak sie kończy czytanie w wannie) :)

jeden gość nie chciał mi oddać tej książki, ale nie odpuściłem.

jeden gość nie chciał mi oddać tej książki, ale nie odpuściłem.