Pałac

Spłoszone konie,
wyprowadzone z płonącej stajni,
w amoku wracają w sam środek płomieni.
To moje myśli po przeczytaniu Pałacu.

A przecież historia jest prosta. Jakub, pasterz we dworze, jest świadkiem ucieczki jaśnie państwa w konsekwencji zbliżającego się frontu drugiej wojny światowej. Wchodzi do opustoszałego pałacu, przemierza kolejne komnaty, a czytelnika osacza wizjami i wyobrażeniami o życiu arystokracji, która stoi na progu swojego upadku.

Więc Pani znowu przesadza, tak?
Nie.
Ta książka, powinna być podręcznikiem dla każdego pisarza, który chciałby przykuć stałą uwagę czytelnika do strumienia świadomości. Szalonego. Nieokiełznanego. Pełnego energii i emocji, nasączonego tragizmem sytuacji, nieakceptowalnej lecz żywej zmysłowości. Dopracowanego w każdym szczególe.

Oficjalne interpretacje skupiają się na Jakubie, jego przemianie i pragnieniach, które podkreślają tragiczny los chłopów.

Dla mnie to książka o arystokracji, która miota się w swoim stanie.
O ludziach, którzy kochają i nadużywają swoich przywilejów, ale nie odnajdują prawdziwego znaczenia i wiedzy o samych sobie.
Dlatego bal sztucznej wesołości musi zakończyć się tragicznie.

Ps. Tak, trudno byłoby uwierzyć, że talent Myśliwskiego czerpie wyłącznie z wyobraźni.

Spłoszone konie,
wyprowadzone z płonącej stajni,
w amoku wracają w sam środek płomieni.
To moje myśli po przeczytaniu Pałacu.

A przecież historia jest prosta. Jakub, pasterz we dworze, jest świadkiem ucieczki jaśnie państwa w konsekwencji zbliżającego się frontu drugiej wojny światowej. Wchodzi do opustoszałego pałacu, przemierza kolejne komnaty, a czytelnika osacza...

Ciężka była moja przeprawa z "Pałacem" Wiesława Myśliwskiego. Nie mogłem przeczytać więcej niż kilka, maksymalnie kilkanaście stron na podejście. Coś mnie w niej strasznie męczyło. Trzeba jednak oddać Cesarzowi co cesarskie - powieść napisana przepięknym językiem i, jak ktoś już zdążył tu zauważyć, nie ma w niej ani jednego niepotrzebnego zdania. Warta każdej minuty którą z nią spędziłem. Pan Wiesław pozostaje w moich oczach najważniejszym polskim powieściopisarzem ostatnich kilkudziesięciu lat.

Ciężka była moja przeprawa z "Pałacem" Wiesława Myśliwskiego. Nie mogłem przeczytać więcej niż kilka, maksymalnie kilkanaście stron na podejście. Coś mnie w niej strasznie męczyło. Trzeba jednak oddać Cesarzowi co cesarskie - powieść napisana przepięknym językiem i, jak ktoś już zdążył tu zauważyć, nie ma w niej ani jednego niepotrzebnego zdania. Warta każdej minuty którą z...

Wszystkie książki pana Wiesława punktuję największą oceną, jednocześnie Pałac uważam za dzieło najlepsze i doskonałe w swej formie i treści.

Wszystkie książki pana Wiesława punktuję największą oceną, jednocześnie Pałac uważam za dzieło najlepsze i doskonałe w swej formie i treści.

Powieści Myśliwskiego, bezsprzecznie największego żyjącego prozaika polskiego, a może i największego pisarza polskiego współczesnej literatury, są arcydziełami. Przeczytuję je raz jeszcze i jeszcze, nie mogąc się nacieszyć pięknem języka i starając się dotrzymać kroku wyobraźni i głębi myśli Autora.

"Pałac" to nie jest oczywiście tylko opowieść o szlacheckim dworku, ludziach, ktorzy tam mieszkali i wydarzeniach, które się tam działy, opowiedziana przez prostego wiejskiego chłopca. To podróż w głąb wspomnień i wzruszeń pisarza, ktorej możemy towarzyszyć.

Powieści Myśliwskiego, bezsprzecznie największego żyjącego prozaika polskiego, a może i największego pisarza polskiego współczesnej literatury, są arcydziełami. Przeczytuję je raz jeszcze i jeszcze, nie mogąc się nacieszyć pięknem języka i starając się dotrzymać kroku wyobraźni i głębi myśli Autora.

"Pałac" to nie jest oczywiście tylko opowieść o szlacheckim dworku,...

Zaskakująca książka. Dobry jest sam pomysł, fabuła jak senna mara — oto wojna podchodzi pod pałac, pan ucieka, Jakub wchodzi na pokoje, jest sobą i nie jest sobą, czasami jest też panem. Jak to jest być Jakubem? Jak to jest być panem? Autor pewnie mógłby bardziej bawić się stylem wypowiedzi: mowa Jakuba jest coś za bardzo powojenna. Może jest to świadomy zabieg autora, a może jeszcze Myśliwski nie mógł inaczej. Lektura robi jednak wrażenie.

Zaskakująca książka. Dobry jest sam pomysł, fabuła jak senna mara — oto wojna podchodzi pod pałac, pan ucieka, Jakub wchodzi na pokoje, jest sobą i nie jest sobą, czasami jest też panem. Jak to jest być Jakubem? Jak to jest być panem? Autor pewnie mógłby bardziej bawić się stylem wypowiedzi: mowa Jakuba jest coś za bardzo powojenna. Może jest to świadomy zabieg autora, a...

Zabierałem się do tej książki trzy razy. Dwa razy kończyłem przed jej połową, a miałem już przeczytane wszystkie inne powieści Wiesława Myśliwskiego Niby tylko 200 stron, ale nie szło mi. Czyta się łatwo, język potoczysty. A za trzecim razem udało się i zrozumiałem dlaczego tak było. W tej książce każde zdanie ma znaczenie. Nie ma w niej "wypełniacza", zdań może i potrzebnych, ale nie mających większego znaczenia dla całości. To jak kompozycje Mozarta czy Bacha. Bez zbędnych nutek. Polecam, ale nie dziwię się, że ktoś nie dokończył.

Zabierałem się do tej książki trzy razy. Dwa razy kończyłem przed jej połową, a miałem już przeczytane wszystkie inne powieści Wiesława Myśliwskiego Niby tylko 200 stron, ale nie szło mi. Czyta się łatwo, język potoczysty. A za trzecim razem udało się i zrozumiałem dlaczego tak było. W tej książce każde zdanie ma znaczenie. Nie ma w niej "wypełniacza", zdań może i...

Niestety, ale ta powieść Myśliwskiego wcale mi się nie podobała. Może pomysł w tym jest, może i myśli głębokie, piękny język. Może znawcy to widzą. Dla mnie to bardzo ciężka powieść, poplątanie z pomieszaniem, nuda, pijacki bełkot. Wymęczyłam się. Gdyby nie nazwiska autora i to że naprawdę lubię i cenię niektóre jego powieści, na pewno bym zostawiła lekturę w połowie albo i wcześniej. I szczerze mówiąc nic bym nie straciła. No może fragment o kanarkach. Cieszę się, że nie zaczęłam mojej znajomości z Myśliwskim od tej powieści bo pewnie zniechęciłabym się i nie przeczytała innych, tych które mnie zachwyciły (najbardziej "Traktat o łuskaniu fasoli" i "Ucho igielne").

Niestety, ale ta powieść Myśliwskiego wcale mi się nie podobała. Może pomysł w tym jest, może i myśli głębokie, piękny język. Może znawcy to widzą. Dla mnie to bardzo ciężka powieść, poplątanie z pomieszaniem, nuda, pijacki bełkot. Wymęczyłam się. Gdyby nie nazwiska autora i to że naprawdę lubię i cenię niektóre jego powieści, na pewno bym zostawiła lekturę w połowie albo i...

Stale i niezmiennie powtarzam: Wiesław Myśliwski zasługuje na Nobla! Może i niewiele książek na jego koncie, ale za to każda z nich niesie ze sobą bogactwo treści, myśli i estetyki słowa, porusza ponadczasowe tematy godne dyskusji i refleksji.
*
Po lekturze „Pałacu” podsyciłam w sobie to uczucie jeszcze mocniej. Tylko Myśliwski umie wprowadzić czytelnika już od progu albo i jeszcze od zagonów przy miedzy w tę wiejską rzeczywistość kreśloną butem pana.

Myśli Myśliwskiego płyną swobodnie. Lekka narracja uwodzi. Wartki strumień świadomości porywa do świata, gdzie każdy oddech, każde westchnienie, każda myśl i opowieść mają wagę sacrum. A ja podążam za nim bez oporu.

Nieustannie zadziwia mnie fakt, że Myśliwski z taką łatwością i swadą trafnie kreśli społeczne portrety. Rozkłada przed nami wieś na proste czynniki ludzkich tęsknot i ran. Z jednej strony otrzymujemy jeszcze stary, prosty świat kołtuński, "szlachecki" rytm dobowy grządek i...chłopek, a z drugiej strony dostrzegamy, wyczuwamy i rozumiemy nieuchronny napór zmian, nowych idei i maszyn. Rewolucja! - myśli, norm, podziałów klasowych, przywilejów, sobiepaństwa i buty. Myśliwski pokazuje nam, co tracimy, a co zyskujemy.

Jego warsztat literacki jest fenomenalny. Jego język jest dopieszczony, pełen wysmakowanych fraz - zachwyca elegancją i kulturą, a jednocześnie jest bardzo naturalny.
„Pałac” nie jest suchą lekturą, lecz żywym, tętniącym życiem pamiętnikarskim świadectwem szlachecko-chłopskiego czasu minionego. Jest świadkiem przemian historyczno-społecznych. Jest nośnikiem opowieści o uniwersalnych ludzkich prawdach, pragnieniach i dylematach.

„Pałac” to nie tylko powieść, to celebracja życia w całej jego brutalnej krasie. I tak, drogi Panie Wiesławie Myśliwski, dalej trzymam transparent: „Nobel dla Ciebie!”

Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej:
https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Stale i niezmiennie powtarzam: Wiesław Myśliwski zasługuje na Nobla! Może i niewiele książek na jego koncie, ale za to każda z nich niesie ze sobą bogactwo treści, myśli i estetyki słowa, porusza ponadczasowe tematy godne dyskusji i refleksji.
*
Po lekturze „Pałacu” podsyciłam w sobie to uczucie jeszcze mocniej. Tylko Myśliwski umie wprowadzić czytelnika już od progu albo i...

Wczesny Myśliwski. Jak się okazuje da się napisać ciekawą książkę a w dodatku taką, która daje się czytać. A to nie zawsze idzie w parze. Wiesław Myśliwski niewątpliwie to potrafi. „Pałac” to jedna z jego pierwszych książek, widać pewne niedoskonałości, mam wrażenie, że jeszcze nie w pełni rozwinął skrzydła, ale czuć też tutaj dobry warsztat, wyobraźnie i trafność przemyśleń filozoficznych, religijnych czy też ogólnoludzkich. Treść ma formę strumienia myśli, nieliczne dialogi i brak podziału na rozdziały. Jak już napisałem spostrzeżenia trafne, autor jest dobrym obserwatorem rzeczywistości, umie tę rzeczywistość przetwarzać i wyciągać ciekawe wnioski. Pisarz to mój pewniak i sięgam po niego zawsze gdy ogarnia mnie mniejsza lub większa niemoc czytelnicza. Książeczka jest raczej krótka, niecałe 200 stron, czyta się to szybko a i jakieś refleksje w człowieku pozostają. Polecam. Sześć gwiazdek (dobra).

Wczesny Myśliwski. Jak się okazuje da się napisać ciekawą książkę a w dodatku taką, która daje się czytać. A to nie zawsze idzie w parze. Wiesław Myśliwski niewątpliwie to potrafi. „Pałac” to jedna z jego pierwszych książek, widać pewne niedoskonałości, mam wrażenie, że jeszcze nie w pełni rozwinął skrzydła, ale czuć też tutaj dobry warsztat, wyobraźnie i trafność...

W tej ksiązce wyjątkowo widać kunszt pisarski autora z tego względu ze jest pisana słowotokiem bez oddechu dla czytelnika. Co raz to kolejne mysli i wypowiedzi przeplatają sie w wirze doswiadczen pragnień i fantasmagorii glownego bohatera czasami na granicy obłędu

W tej ksiązce wyjątkowo widać kunszt pisarski autora z tego względu ze jest pisana słowotokiem bez oddechu dla czytelnika. Co raz to kolejne mysli i wypowiedzi przeplatają sie w wirze doswiadczen pragnień i fantasmagorii glownego bohatera czasami na granicy obłędu