Słońce jeszcze nie wzeszło. Tsunami. Fukushima

7/10
O tej książce dowiedziałam się po obejrzeniu filmu dokumentalnego Netflixa o Fukushima. Temat tak bardzo mnie zainteresował, że zapragnęłam dowiedzieć się czego jeszcze więcej.
Niestety „Słońce jeszcze nie wzeszło” była w wielu księgarniach wykupiona albo sprzedawana po bardzo wysokiej cenie. Ostatnio jednak trafiłam na skupszopie za nią w kwocie trochę powyżej 40 złotych, dlatego tez wachania złożyłam zamówienie.

Od razu gdy książka wpadła w moje ręce wzięłam się za jej czytanie, pierwsze rozdziały poświęcone tragediom, które nawiedziły wtedy Japonię bardzo emocjonalnie zostały opisane przez autora. Słowa osób poszkodowanych były tak przekazane, że w każdej ich wypowiedzi było czuć ból i strach o lepsze jutro.
Natomiast rozdziały dotyczące polityki, również interesują ale zdecydowanie mniej potrzebne.

Przekonana byłam, że dowiem się więcej o wybuchu reaktora w elektrowni, natomiast tych informacji było dla mnie za mało.

Zdjęcia w jakiś sposób tez wpłynęły na emocjonalny obraz całej zaistniałej sytuacji, jednak tutaj również spodziewałam się czegoś jeszcze więcej.

Mimo wszystko to co przeżyli ludzie z tego kraju w 2011 roku jest wstrząsające i nie wyobrażalne. Tsunami, trzęsienie ziemi i wybuch elektrowni jądrowej to jak kombo, które musiało przynieść negatywny w końcu skutek.

7/10
O tej książce dowiedziałam się po obejrzeniu filmu dokumentalnego Netflixa o Fukushima. Temat tak bardzo mnie zainteresował, że zapragnęłam dowiedzieć się czego jeszcze więcej.
Niestety „Słońce jeszcze nie wzeszło” była w wielu księgarniach wykupiona albo sprzedawana po bardzo wysokiej cenie. Ostatnio jednak trafiłam na skupszopie za nią w kwocie trochę powyżej 40...

Krótki, ciekawy, choć dość nierówny reportaż poświęcony trzęsieniu ziemi w Japonii, po którym nastąpiło tsunami - tragiczne w skutkach, z których chyba najgorszym była awaria elektrowni w Fukushimie. Autor mieszka od lat w Tokyo i po tragedii postanowił zostać w kraju i obserwować, jak mierzą się z nią Japończycy. I przy okazji zburzył w moich oczach całkiem sporo dotyczących Japonii stereotypów, bo przy okazji Fukushimy wypłynęło na światło dzienne tyle niedopatrzeń, oszustw, korupcji, że aż trudno było uwierzyć, że japońskie władze na to wszystko pozwalały… Bernardyn nie jest dziennikarzem śledczym, co sam podkreśla, jego książka to zbiór informacji ogólnie dostępnych Japończykom, ale dla przeciętnego polskiego czytelnika będzie tu dużo nowości i zaskakujących faktów. Trochę historii, trochę politycznych przepychanek - wszystko kręcące się wokół energii atomowej - a jednocześnie za mało zwykłego człowieka… W końcu Bernardyn, będąc na miejscu, mógł rozmawiać z ludźmi, a nie tylko zbierać informacje prasowe - i faktycznie to robił w części poświęconej tsumami, dlatego też wywarła ona na mnie największe wrażenie. Im więcej Fukushimy, tym bardziej ogólna robi się lektura, pojawia się wiele pomniejszych tematów, a żaden nie jest rozwinięty w pełni. "Słońce jeszcze nie wzeszło" to może być dobry początek do zrozumienia współczesnej Japonii, ale zdecydowanie nie można się opierać tylko na tej książce, potrzeba tu dalszych lektur :)

Krótki, ciekawy, choć dość nierówny reportaż poświęcony trzęsieniu ziemi w Japonii, po którym nastąpiło tsunami - tragiczne w skutkach, z których chyba najgorszym była awaria elektrowni w Fukushimie. Autor mieszka od lat w Tokyo i po tragedii postanowił zostać w kraju i obserwować, jak mierzą się z nią Japończycy. I przy okazji zburzył w moich oczach całkiem sporo...

Według zapewnień – energia pochodząca z pierwiastków promieniotwórczych jest przyszłością światowej energetyki. I jest bezpieczna. Natomiast dotychczasowe wypadki na świecie (m.in. Three Miles Island, Czarnobyl, Fukushima) – pomimo, że nieliczne to jednak tragiczne w skutkach dowodzą czegoś innego.
Tym bardziej zastanawia więc fakt, dlaczego Japonia – nie dość, że geograficznie położona na styku płyt tektonicznych, to jeszcze dotkliwie doświadczona potęgą atomu podczas II Wojny Światowej skłoniła się w kierunku budowy i rozwoju elektrowni atomowych. Jeżeli jednak nie wiadomo, o co chodzi – chodzi o pieniądze. I ten slogan ma tutaj również zastosowanie – powstanie silnego lobby, w którym oprócz firm energetycznych bezpośrednio lub pośrednio udział brały agencje nadzorujące, politycy i inni oligarchowie - w połączeniu z przekonaniem o bezpieczeństwie atomu i kulturą Japończyków doprowadziły do tragedii.
W reportażu Piotra Bernardyna znajdziemy też pewne analogie zachowań rządu Japonii do ZSRR z czasu katastrofy w Czarnobylu – również za wszelką cenę starano się negować – najpierw fakt awarii i istnienie zagrożenia, a później – skalę i zasięg jej efektów. Jedynie wartość życia ludzkiego była „trochę” większa w Japonii, ale te katastrofy dzieli przecież ponad 25 lat i różnica ustroju politycznego.
Muszę przyznać, że dopiero po lekturze „Słońca” zdałem sobie sprawę, że w kraju takim jak Japonia, gdzie - wydawawałoby się – wszystko dopięte jest na ostatni guzik, a technologia rozwinięta jak mało gdzie – może dojść do tego typu katastrofy, a jej samej – można było albo zapobiec albo przynajmniej – zminimalizować jej skutki, gdyby podejście do tego było inne.

Według zapewnień – energia pochodząca z pierwiastków promieniotwórczych jest przyszłością światowej energetyki. I jest bezpieczna. Natomiast dotychczasowe wypadki na świecie (m.in. Three Miles Island, Czarnobyl, Fukushima) – pomimo, że nieliczne to jednak tragiczne w skutkach dowodzą czegoś innego.
Tym bardziej zastanawia więc fakt, dlaczego Japonia – nie dość, że...

Trafiłam na tę pozycję przypadkiem szukając materiałów o współczesnej Japonii. Miłe zaskoczenie. W pierwszej części jest dużo interesujących spostrzeżeń o społeczeństwie Japonii. Ale i druga część dobra-analiza tragedii w Fukushimie: krok po kroku, bez emocji. Z konkluzją autora dotyczącej energetyki jądrowej można się zgadzać lub nie, ale przeczytać warto.

Trafiłam na tę pozycję przypadkiem szukając materiałów o współczesnej Japonii. Miłe zaskoczenie. W pierwszej części jest dużo interesujących spostrzeżeń o społeczeństwie Japonii. Ale i druga część dobra-analiza tragedii w Fukushimie: krok po kroku, bez emocji. Z konkluzją autora dotyczącej energetyki jądrowej można się zgadzać lub nie, ale przeczytać warto.

Mam niepokojące wrażenie, że przeczytałam tę książkę drugi raz - i zrobiłam to tylko dlatego, że nie mogłam znaleźć oceny w swojej biblioteczce na LC.
I moja strata.

Piotr Bernardyn w cudowny sposób rozwadnia narrację, pisząc o sprawach poważnych, o nadużyciach, o manipulowania informacjami, o nieudolności rządów, wreszcie o bezsilności obywatela i poważnych zagrożeniach, jakie niesie ze sobą mariaż polityki i dochodowych przedsiębiorstw prywatnych - i jakoś nic z tego nie wstrząsa, nie budzi niepokoju, nie skłania do refleksji typu "czy mam zaufanie do instytucji i procedur na dość, żeby uznać atom za bezpieczny"?

Przeczytałam. Na wszelki wypadek dodam reckę tutaj, żeby nie zapomnieć kolejny raz, że tę lekturę mam już za sobą.

Mam niepokojące wrażenie, że przeczytałam tę książkę drugi raz - i zrobiłam to tylko dlatego, że nie mogłam znaleźć oceny w swojej biblioteczce na LC.
I moja strata.

Piotr Bernardyn w cudowny sposób rozwadnia narrację, pisząc o sprawach poważnych, o nadużyciach, o manipulowania informacjami, o nieudolności rządów, wreszcie o bezsilności obywatela i poważnych...

Kolejna świetna książka pokazująca mentalność Japończyków przez pryzmat katastrofy w Fukushimie. Autor opisując otoczenie polityczne, biznesowe, skutki hierarchiczności społeczeństwa pokazuje szeroki wachlarz przyczyn katastrofy, reakcji na nią, działań po katastrofie i w końcu zmiany podejścia Japończyków do atomu.
Książkę warto również przeczytać z powodu naszych, polskich, coraz głośniejszych aspiracji do atomu. Jeśli w Japonii, która była i nadal jest liderem technologicznym brakiem nadzoru doszło do takiej katastrofy, to co może wydarzyć się u nas?

Kolejna świetna książka pokazująca mentalność Japończyków przez pryzmat katastrofy w Fukushimie. Autor opisując otoczenie polityczne, biznesowe, skutki hierarchiczności społeczeństwa pokazuje szeroki wachlarz przyczyn katastrofy, reakcji na nią, działań po katastrofie i w końcu zmiany podejścia Japończyków do atomu.
Książkę warto również przeczytać z powodu naszych,...

Obiektywnie przedstawione przyczyny, czynniki oraz lokalne uwarunkowania kulturowe które zebrane razem doprowadziły do katastrofy.
Zabrakło szczegółowego opisu samej katastrofy oraz działań pojętych przez operatora TEPCO oraz sam rząd w czasie oraz po niej.

Obiektywnie przedstawione przyczyny, czynniki oraz lokalne uwarunkowania kulturowe które zebrane razem doprowadziły do katastrofy.
Zabrakło szczegółowego opisu samej katastrofy oraz działań pojętych przez operatora TEPCO oraz sam rząd w czasie oraz po niej.

Reportaż opisujący sytuację w Japonii związaną z trzęsieniem ziemi, tsunami i zniszczeniem elektrowni atomowej w Fukushimie w 2011 roku. Piotr Bernardyn był wówczas w Japonii, więc jest to spojrzenie od samego początku "z wewnątrz". Jednak dzięki temu, że autor jest Polakiem, potrafił przekazać to w taki sposób, żebyśmy mogli możliwie jak najlepiej zrozumieć Japończyków, ich zachowanie, procedury, reakcje na tę sytuację. Nie unika bezpośrednich ocen, swoje opinie opiera na skrupulatnych analizach. Nie pisze tylko o tym, gdzie był i co widział - cała książka podparta jest lekturą licznych materiałów: prasowych, naukowych i urzędowych na temat historii, energii jądrowej i bezpieczeństwa elektrowni. Jest to także opowieść o ludziach - prezesach firm zarządzających elektrowniami, urzędnikach zgadzających się na korzystne dla tych firm luki prawne, ale także o zwykłych ludziach - narażanych robotnikach, a przede wszystkim o całych rzeszach obywateli, których katastrofa dotknęła bezpośrednio, zabierając im dorobek całego życia. Sposób kreowania narracji przez Piotra Bernardyna jest raczej rzeczowy, niż emocjonalny, więc chwilami podczas lektury grzęźnie się w natłoku prezentowanych danych. Jednak ta rzeczowość i wielka skrupulatność są największymi zaletami tego reportażu. Wnioski wyciągane przez autora są same w sobie sensacyjne, nie muszą być koloryzowane wymyślną formą. Ta książka dała mi dużo do myślenia, nie tylko o Japonii, ale w ogóle o tym, dokąd zmierza rozwój technologii, a także jak niewielki wpływ mamy na zależności między polityką a biznesem, które decydują o bardzo wielu aspektach naszego codziennego życia. Polecam do poczytania i pomyślenia.

Reportaż opisujący sytuację w Japonii związaną z trzęsieniem ziemi, tsunami i zniszczeniem elektrowni atomowej w Fukushimie w 2011 roku. Piotr Bernardyn był wówczas w Japonii, więc jest to spojrzenie od samego początku "z wewnątrz". Jednak dzięki temu, że autor jest Polakiem, potrafił przekazać to w taki sposób, żebyśmy mogli możliwie jak najlepiej zrozumieć Japończyków,...

Kolejna książka o tematyce energii jądrowej, ale czy na pewno? Świetny dokument pokazujący cały obraz Japonii, obraz który jest tak daleki od kształtowanego w Naszych mediach i umysłach. Dzięki tej książce spojrzenie na energię Jądrową oraz sam Kraj Kwitnącej Wiśni już nigdy nie będzie takie samo. Polecam !

Kolejna książka o tematyce energii jądrowej, ale czy na pewno? Świetny dokument pokazujący cały obraz Japonii, obraz który jest tak daleki od kształtowanego w Naszych mediach i umysłach. Dzięki tej książce spojrzenie na energię Jądrową oraz sam Kraj Kwitnącej Wiśni już nigdy nie będzie takie samo. Polecam !

Fukushima. 11 marca 2011. Ogromna fala tsunami, która uszkadza reaktor elektrowni jądrowej. Wbrew pozorom to nie jest książka o klęsce żywiołowej. Lecz o naukowcach. O bezpiecznym atomie. O micie, w który uwierzyli Japończycy. Pokazuje nieznaną twarz tego społeczeństwa. Mimo swojej niedużej objętości sprawia, że otwierają się nam oczy na aspekty, o których nie mieliśmy pojęcia. Zachęca do własnych przemyśleń w sprawie elektrowni atomowych jako źródeł energii. Dobrze się stało, że do niej dotarłam. Czego i państwu życzę, a nawet, co polecam.

Fukushima. 11 marca 2011. Ogromna fala tsunami, która uszkadza reaktor elektrowni jądrowej. Wbrew pozorom to nie jest książka o klęsce żywiołowej. Lecz o naukowcach. O bezpiecznym atomie. O micie, w który uwierzyli Japończycy. Pokazuje nieznaną twarz tego społeczeństwa. Mimo swojej niedużej objętości sprawia, że otwierają się nam oczy na aspekty, o których nie mieliśmy...