Petals on the Wind

"Płatki na wietrze" to trzymająca w napięciu kontynuacja, która w moim odczuciu dorównuje poziomem legendarnym Kwiatom na poddaszu. Choć wybory bohaterów bywają szokujące i trudne do zaakceptowania, należy patrzeć na nie przez pryzmat realiów lat 60. i 70. XX wieku, gdy normy społeczne i obyczajowe diametralnie różniły się od dzisiejszych. Zamiast surowo oceniać ich postępowanie, warto skupić się na mrocznej i wciągającej atmosferze walki o sprawiedliwość w świecie pełnym traum.

"Płatki na wietrze" to trzymająca w napięciu kontynuacja, która w moim odczuciu dorównuje poziomem legendarnym Kwiatom na poddaszu. Choć wybory bohaterów bywają szokujące i trudne do zaakceptowania, należy patrzeć na nie przez pryzmat realiów lat 60. i 70. XX wieku, gdy normy społeczne i obyczajowe diametralnie różniły się od dzisiejszych. Zamiast surowo oceniać ich...

„Płatki na wietrze” to druga część głośnej sagi rodziny Dollangangerów i jednocześnie powieść, która jeszcze mocniej niż pierwszy tom zagłębia się w psychikę bohaterów. To książka pełna emocji, bólu, niesprawiedliwości i dramatycznych wyborów, które na zawsze kształtują losy rodzeństwa.

Autorka skupia się przede wszystkim na dorosłym już życiu Cathy, Chrisa i Carrie – dzieciach naznaczonych traumą zamknięcia na strychu.

Choć fizycznie są wolni, przeszłość wciąż trzyma ich w niewidzialnych kajdanach. Cathy, jako główna bohaterka, próbuje odnaleźć się w świecie, który jest okrutny, powierzchowny i pełen pokus. Jej ambicje, marzenia o karierze baletnicy oraz pragnienie miłości ścierają się z gniewem i potrzebą zemsty.

Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest ukazanie, jak trauma wpływa na relacje międzyludzkie. Miłość Cathy i Chrisa jest skomplikowana, bolesna i niejednoznaczna, a ich więź balansuje na granicy tego, co moralnie akceptowalne. Andrews nie unika kontrowersji – wręcz przeciwnie, świadomie nimi operuje, zmuszając czytelnika do refleksji nad tym, jak skrajne doświadczenia mogą wypaczyć emocje i system wartości.

Na uwagę zasługuje również postać Juliana – charyzmatycznego, ale toksycznego mężczyzny, który symbolizuje świat luksusu, manipulacji i emocjonalnej przemocy. Relacja Cathy z Julianem jest pełna napięcia i destrukcji, a jednocześnie doskonale pokazuje, jak łatwo ofiara traumy wpada w kolejne niebezpieczne schematy.
Styl autorki pozostaje prosty, lecz bardzo sugestywny. Narracja pierwszoosobowa sprawia, że czytelnik niemal „siedzi w głowie” Cathy, przeżywając razem z nią każdą porażkę, sukces i wewnętrzne rozdarcie. Książkę czyta się szybko, ale jej ciężar emocjonalny zostaje z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury.

„Płatki na wietrze” to powieść mroczna, momentami przytłaczająca, ale jednocześnie niezwykle wciągająca. To historia o utraconej niewinności, sile przetrwania i cenie, jaką trzeba zapłacić za wolność. Zdecydowanie polecam ją osobom, które nie boją się trudnych tematów i literatury poruszającej najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy.

„Płatki na wietrze” to druga część głośnej sagi rodziny Dollangangerów i jednocześnie powieść, która jeszcze mocniej niż pierwszy tom zagłębia się w psychikę bohaterów. To książka pełna emocji, bólu, niesprawiedliwości i dramatycznych wyborów, które na zawsze kształtują losy rodzeństwa.

Autorka skupia się przede wszystkim na dorosłym już życiu Cathy, Chrisa i Carrie –...

Szkielet tej opowieści jest rewelacyjny, ale jej realizacja - frustrująco fatalna. Przeczytawszy dwie książki Virginii Andrews, mam następują refleksję: ma ona fascynujące pomysły i pewien szczególny wgląd w meandry ludzkiej psychiki, ale po prostu nie umie ani tego dobrze opisać, ani przekuć w zborną i logiczną całość.

Momentami czytało się to jak słaby fanfik z wattpada. Gdyby powieść nie powstała tyle lat temu, miałabym podejrzenie, że niektóre dialogi pisało AI, a już zwłaszcza w końcowej części książki niektóre fragmenty sprawiają wrażenie nieskładnych zlepków przypadkowych zdań.

W przeciwieństwie do wielu, nie przeszkadzały mi kontrowersyjne relacje między bohaterami - wręcz przeciwnie, lubuję się w takich klimatach - tym bardziej frustruje mnie zmarnowany potencjał tej historii, która pod lepszym piórem mogła być naprawdę przejmującym dramatem psychologicznym o zwichrowanych ludziach i ich złamanych życiach. Ech.

Szkielet tej opowieści jest rewelacyjny, ale jej realizacja - frustrująco fatalna. Przeczytawszy dwie książki Virginii Andrews, mam następują refleksję: ma ona fascynujące pomysły i pewien szczególny wgląd w meandry ludzkiej psychiki, ale po prostu nie umie ani tego dobrze opisać, ani przekuć w zborną i logiczną całość.

Momentami czytało się to jak słaby fanfik z...

Jakie to było chore.

Od początku się nastawiałam, że żadna kontynuacja nie może przebić "Kwiatów na poddaszu", bo to historia jedyna w swoim rodzaju i równie dobrze wszystko mogło się zatrzymać się na jednym tomie i otwartym zakończeniu.

Jednak kiedy tylko się wzięłam się za czytanie "Płatków na wietrze" nie mogłam się oderwać. Tyle się powyprawiało w tej książce, że głowa mała. Po latach w zamknięciu było do przewidzenia, że rodzina Dollangangerów została tak pokrzywdzona, że niektóre skrzywienia musiały już w nich zostać na zawsze. Dlatego też ich zachowania jednocześnie mnie dziwiły, jak się ich spodziewałam. Jednak nie sądziłam, że praktycznie każda postać w tym uniwersum będzie aż tak pokrzywiona! Nie ma tutaj ani jednej normalnej osoby, wszyscy są niespełna rozumu. To wręcz przerażające, że ta wielka niemoralność fascynuje tak bardzo.

Nie powiedziałabym, że to jest dobra książka. Jest tu mnóstwo nienaturalności, często zdarzenia wydają się zbyt przypadkowe i nieprawdopodobne, zło wylewa się z każdej strony a miłość zostaje zbrukana. Najmroczniejsze sekrety i najgorsze oblicza ludzkiej natury zostają obnażone. Ale to wciąga i muszę przyznać, że "Płatki na wietrze" mi się podobały. Po prostu brakuje mi słów na to, co tutaj się powyprawiało i z jakiegoś dziwnego powodu jestem też pod ogromnym wrażeniem.

Jakie to było chore.

Od początku się nastawiałam, że żadna kontynuacja nie może przebić "Kwiatów na poddaszu", bo to historia jedyna w swoim rodzaju i równie dobrze wszystko mogło się zatrzymać się na jednym tomie i otwartym zakończeniu.

Jednak kiedy tylko się wzięłam się za czytanie "Płatków na wietrze" nie mogłam się oderwać. Tyle się powyprawiało w tej książce, że...

To było dziwne...
Nie mam pojęcia, jak ocenić "Płatki na wietrze". Z jednej strony podziwiam autorkę za wyobraźnię i za poprowadzenie całej historii. Z drugiej obawiam się co Ją skłoniło do takich tematów. "Płatki na wietrze" pisane są lekkim językiem, ale poruszają ciężkie tematy. Ta książka sprawiała, że momentami chciałam ją odłożyć i więcej nie czytać, a momentami nie mogłam się oderwać. Aktualnie cieszę się, że przez nią przebrnęłam i muszę się mocno zastanowić, czy chcę sięgać po kolejne tomy.

To było dziwne...
Nie mam pojęcia, jak ocenić "Płatki na wietrze". Z jednej strony podziwiam autorkę za wyobraźnię i za poprowadzenie całej historii. Z drugiej obawiam się co Ją skłoniło do takich tematów. "Płatki na wietrze" pisane są lekkim językiem, ale poruszają ciężkie tematy. Ta książka sprawiała, że momentami chciałam ją odłożyć i więcej nie czytać, a momentami nie...

Drugi tom za mną i powiem szczerze że,,Kwiaty na poddaszu,, były lepsze. Tom 2 jest jakby bardziej poświęcony Cathy , która nie powiem swoim niezdecydowaniem i zamienianiem partnerów trochę irytuje. Ale trzeba pochwalić wytrwałość w zemście nad matką za wyrzącone krzywdy. Więc tom 1 otrzymał 10tkę, tom2 9tkę i zobaczymy jak pójdzie z częścią trzecią ,,A jeśli ciernie,, .

Drugi tom za mną i powiem szczerze że,,Kwiaty na poddaszu,, były lepsze. Tom 2 jest jakby bardziej poświęcony Cathy , która nie powiem swoim niezdecydowaniem i zamienianiem partnerów trochę irytuje. Ale trzeba pochwalić wytrwałość w zemście nad matką za wyrzącone krzywdy. Więc tom 1 otrzymał 10tkę, tom2 9tkę i zobaczymy jak pójdzie z częścią trzecią ,,A jeśli ciernie,, .

Druga część jest utrzymana w tym samym klimacie co pierwsza, ale mamy parę drobnych różnic. Podobnie jak wspominało kilka osób, niektóre decyzje Cathy były dla mnie niezrozumiałe. Niemniej jednak fabuła nadal wciąga. Wątek zakazanej miłości przybrał nieco inną formę, teraz jest to bardziej niezdrowa obsesja brata na punkcie siostry.

Druga część jest utrzymana w tym samym klimacie co pierwsza, ale mamy parę drobnych różnic. Podobnie jak wspominało kilka osób, niektóre decyzje Cathy były dla mnie niezrozumiałe. Niemniej jednak fabuła nadal wciąga. Wątek zakazanej miłości przybrał nieco inną formę, teraz jest to bardziej niezdrowa obsesja brata na punkcie siostry.

Jak brak miłości rodzicielskiej i trauma w dzieciństwie wpływa na nasze dorosłe życie. Jak nieodpowiedzialność rodziców (matki) kształtuje nasz charakter. Polecam.

Jak brak miłości rodzicielskiej i trauma w dzieciństwie wpływa na nasze dorosłe życie. Jak nieodpowiedzialność rodziców (matki) kształtuje nasz charakter. Polecam.

Ja tak mam właśnie z kontynuowaniem dalszych losów rodzeństwa Dollangangerów. Pierwszy tom uwielbiam zarówno w wersji książkowej, jak i filmowej, ale ciężko był mi się zabrać za kontynuację.

W tym tomie się tyle działo, że gdyby nie to, że wiem, iż są kolejne tomy, to uznałabym to za zakończenie. Mimo tego, że nie ma tu nudy, to byłam już zmęczona tym tempem i nowymi wątkami, nie wiem, gdzie autorce się tak spieszyło.

Moje serce i tak należy do pierwszego tomu. W tym czułam się trochę zagubiona, jednak ciesze się, że po tylu latach w końcu do niej zasiadłam. Czuje się zaintrygowana dalszymi losami bohaterów, chociaż mam też pewne obawy, że zacznie to być za bardzo przekombinowane.

Ja tak mam właśnie z kontynuowaniem dalszych losów rodzeństwa Dollangangerów. Pierwszy tom uwielbiam zarówno w wersji książkowej, jak i filmowej, ale ciężko był mi się zabrać za kontynuację.

W tym tomie się tyle działo, że gdyby nie to, że wiem, iż są kolejne tomy, to uznałabym to za zakończenie. Mimo tego, że nie ma tu nudy, to byłam już zmęczona tym tempem i nowymi...

Drugi tom powieści o rodzinie Dollangangerów. I tak jak pierwszy czytało się rewelacyjnie, tak i tutaj nie było rozczarowania. Zdecydowanie warta [rzeczytania.

Drugi tom powieści o rodzinie Dollangangerów. I tak jak pierwszy czytało się rewelacyjnie, tak i tutaj nie było rozczarowania. Zdecydowanie warta [rzeczytania.