Rok, który wszystko zmienił

Ciężko zbudować życie na kłamstwie, gdyż zwykle dopadną nas wyrzuty sumienia i tak stało się w przypadku Brooke. W momencie, gdy w jej życiu pojawia się jej dawny chłopak odżywa pamięć o tym, czego dopuścili się jako nastolatkowie. Powieść obyczajowa o konsekwencjach lekkomyślnych poczynań nastolatków, które rzutują na ich dorosłe życie. Może książka nie ma w sobie nic odkrywczego, ale czyta się dobrze.

Miałam dać pięć gwiazdek, ale po połowie książka przestała być taka nudna i zrobiło się bardziej tragicznie. A że uwielbiam książki, w których bohaterowie cierpią… Jednak powiedzmy sobie szczerze, że „Służącym” ta powieść nie dorównuje. “The only thing that made a man keep his word was the man himself.”

Hmm ciezko opisac ta ksiazke w skrócie dlatego po prostu wyraze swoje zdanie, ksiazka bardzo mnie wzruszyla, przedstawila zachowanie trzech kobiet calkiem sobie obcych w momencie jednej tragedii. Po przeczytaniu tej książki, naprawdę docenia sie swoje życie i to co się ma . Nie kazdy z nas jest świadomy tego ile znaczy dla nas zdrowie, w tych czasach liczy się tylko praca, jak bardzo cierpi rodzina gdy straci bliska osobe, ile sytuacji w zyciu jest takich ktorych nie powinno byc i do ktorych nie powinnismy dopuscic. Trzeba się nad tym zastanowić Polecam!!!

Książkę czytało się dobrze ,ale... bez żadnego napięcia i bez wypieków na twarzy. Historia czterech kobiet bardzo ciekawa ,ale... taka nie realna(choć sama z chęcią zamieszkałabym w takich" Kasztanach"). Powieść lekka i przyjemna gdyby...nie zakończenie.,ale jak sam tytuł nam sugeruje-Nic nie trwa wiecznie.

Jestem miło zaskoczona lekkością i swobodą tej książki. Autorka pięknie pokazuje tu wszystkie odcienie macierzyństwa, a przy tym włącza wątek romansowy, przez co powieść zyskuje zabawny, lekko sentymentalny ton. Jeśli szukacie poprawiacza humoru, to myślę, że to idealna pozycja! Joy jest świeżo upieczoną mamą i dopiero poznaje blaski i cienie macierzyństwa. Musi poradzić sobie z opieką nad synem, burzą hormonów, trudnymi emocjami, brakiem pomocy ze strony mamy, która planuje czwarty ślub i teściową, która delikatnie mówiąc nie jest zbyt miła i wciąż wspomina zmarłego męża. Do tego jej własny mąż, która po urodzeniu się Zacha zdaje się po prostu uciekać z domu. Co się wydarzy, gdy na horyzoncie pojawi się dawna miłość Joy? Czego można spodziewać się po tej książce? Przede wszystkim ogromnej dawki humoru i podejścia do życia z dystansem. W życiu młodej matki wiele się dzieje, z czego nie jest do końca zadowolona. Z jednej strony burza emocji, opieka nad noworodkiem i przytłaczająca rzeczywistość, z drugiej tęsknota za dawnym życiem i poczucie utraty dawnej siebie. Znajdziemy tu sporo macierzyńskich refleksji, jednak nie jest to tylko pozycja dla mam. To książka o tym czy warto wracać do przeszłości, jak ważna jest przyjaźń i miłość, jak wiele znaczą osoby wokół nas, jak ważna jest rozmowa i bycie uczciwym z innymi, ale przede wszystkim samym sobą, jak łatwo się pogubić i zboczyć z drogi. Jak wiele trzeba stracić by docenić to, co mamy? Czy da się wrócić do przeszłości? O sile przyjaźni, miłości, rodziny i macierzyństwa. Bohaterowie są tu niezwykle wyraźni i z charakterem, język momentami mocny, ale idealnie oddający rzeczywistość i emocje. “Mama w czterech ścianach” to książka z happy endem, przy której nie raz wybuchniemy śmiechem, ale i poczujemy więź z bohaterką.

"A między nami ocean" to dobra książka do oderwania się od rzeczywistości choć na chwilę. Czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Fabuła jest skonstruowana poprawnie i choć momentami czuć od bohaterów patos i biją po oczach swoim idealizmem, to nie są pozbawieni wad, co nie odbiera ostatecznie historii realności. Myślę, że najcenniejszą wartością książki są przemyślenia bohaterów i ich wnioski dotyczące życia, ich wyborów, relacji z innymi, i tego co w życiu najważniejsze. Bohaterowie są zróżnicowani co uważam za ogromny plus. Mimo że książka nie jest szałowa, to uważam że jest po prostu w porządku i jako "coś innego" warto ją przeczytać.

Wzruszająca historia, która pozwala wierzyć, że ci, co odchodzą, tak naprawdę wciąż są obok nas. Maia, młoda żona i matka 5-letniego Josha, umiera na raka. Jednak jej miłość jest tak silna, że w "pożyczonym" ciele wraca do świata żywych, żeby dopilnować tego, by jej mąż i syn na nowo ułożyli sobie życie. Popłakałam się już przy pierwszych stronach książki.

https://feminadomi.blogspot.com/2019/02/kruche-szczescie.html Lisa Tucker stworzyła bardzo ciekawych bohaterów. Trudno jest ich nie lubić, ale trudno też pałać do nich sympatią. Czyta się o nich troszkę jak o zjawisku. Młodzi, nieźle sytuowani, bardzo zaborczy w stosunku do swojego syna. Dmuchają i chuchają na niego jakby był ze szkła. Usuwają spod nóg każdą przeszkodę, nie pozwalają na samodzielne poznawanie świata, a kiedy w końcu się przełamują, kiedy Kyra pozwala dziecku pobawić się w przydomowym ogródku, on znika. I tu rozpoczyna się prawdziwa opowieść. Poznajemy losy Kyry i Davida, ich historię, ciemne sprawki, przeszłość, z której nie są dumni. Okazuje się, że nawet z pozoru niewinne osoby mają swoją historię, swoją przeszłość, która może mieć ogromny wpływ na przyszłość. Plusem powieści Lisy Trucker jest to, iż jej bohaterowie nie mają wydumanej tej wspomnianej przeszłości. Nie są to niestworzone historie, ale bardzo realne, dotykające wielu ludzi. Sposób dochodzenia do ich ujawnienia pokazuje, że Tucker to rasowa pisarka. Świetnie stopniuje fakty, bardzo dobrze prowadzi fabułę, nie ma tu gwałtownych zwrotów akcji, ale jest wyczuwalne napięcie, cała akcja i niedomówienia wzmagają naszą ciekawość. Mi było trudno oderwać się od książki, póki nie przeczytałam całej. Mimo, iż mnie fabuła bardzo zaciekawiła i nie oderwałam się od niej póki nie przeczytałam to nie dało się nie zauważyć, że miejscami akcja była dość nużąca, troszkę za bardzo autorka rozwlekała wydarzenia. Muszę również wspomnieć, iż wspomnienia, które układają się na cała akcję, nie są przedstawiane chronologicznie. Dla mnie to nie był problem, raczej doceniam ten fakt bo wprowadzał ożywienie, ale wiem, że nie każdy to lubi.

Piękna opowieść o życiu, o zaczynaniu wszystkiego od nowa i o miłości, której nie pokona mijający czas. Główna bohaterka odkrywając swoją przeszłość zaczyna zupełnie nowe życie. Jej losy dają nam nadzieję na to, że nawet kiedy wydaje nam się, że wszystko co dobre odeszło odkryjemy inne drzwi, za którymi czeka na nas szansa na lepsze jutro. Trzeba tylko mieć odwagę by przekroczyć próg…

"Matka Pearl" autorstwa Maureen Lee to poruszająca powieść, która przenosi czytelnika w inny czas i świat, dostarczając zarówno emocji, jak i refleksji na temat relacji rodzinnych i miłości. Fabuła tej książki ukazuje życie Pearl, kobiety silnej, pełnej determinacji i poświęcenia dla swojej rodziny. Jako matka, żona i przyjaciółka, staje w obliczu różnych wyzwań i trudności, ale mimo to nie traci wiary w lepsze jutro. Historia ta jest jednocześnie pełna wzruszeń i inspirująca. Maureen Lee doskonale oddaje atmosferę epoki, ukazując zwyczaje, obyczaje i trudności życia codziennego. Wprowadza czytelnika w świat postaci, z którymi łatwo się utożsamić, co sprawia, że historia nabiera głębokiego znaczenia. Główna bohaterka, Pearl, staje się symbolem siły kobiet w obliczu trudności losu. Jej determinacja, miłość do rodziny i gotowość do poświęceń sprawiają, że czytelnik z łatwością może się z nią utożsamić. Przez kolejne strony powieści śledzimy jej losy, uczestniczymy w jej radościach i smutkach, a także obserwujemy, jak rozwija się jako kobieta. Powieść Maureen Lee to nie tylko opowieść o jednej rodzinie, ale także podróż w czasie, która pozwala zrozumieć, jak wiele się zmieniło, a jednocześnie, jak wiele pozostało niezmiennych wartości. Autorka umiejętnie snuje wątki, które łączą się w spójną całość, tworząc opowieść pełną napięcia i wzruszeń. "Matka Pearl" to lektura, która pozwala zanurzyć się w świat emocji, przemyśleń i relacji międzyludzkich. To książka dla tych, którzy cenią sobie poruszające historie rodzinne i chcą zanurzyć się w życie bohaterów, pełne wyzwań i niezwykłych chwil. Maureen Lee stworzyła dzieło, które z pewnością zostanie w pamięci czytelnika na długo po zakończeniu lektury.

Wygląda na to, iż im mniej spodziewamy się po książce, tym bardziej może nas ona zaskoczyć. Becnel stworzyła dla czytelnika drogę emocjonalnie trudną i wyboistą, po której to wiedzie swoich bohaterów uwikłanych w moralne wybory. Można powiedzieć, że "Złodziejka mojej córki" jest fabułą naznaczoną ofiarami. Kroki podjęte przez jedną osobę zmieniają drogi życiowe przynajmniej kilku innych. Z bliskiej perspektywy poznajemy działania i myśli trzech żeńskich bohaterek. I tak kolejne części książki stają się głosem sumienia Diany, Bobbie i Lisy. Każda z nich, w różnym stopniu dopuszcza się złamania prawa i pomimo wszystko, niekorzystnego działania na rzecz innych, szczególnie bliskich im osób. Autorka podeszła do konstrukcji swej powieści bardzo konsekwentnie. Od początku do końca wyczuwa się jej miarowy rytm, spokojne przechodzenie do kolejnych etapów i rzeczowy sposób opisywania wydarzeń. Nie spotkałam tutaj patosu, ani zbędnej słodyczy. Nie ma rozckliwiania się nad sobą i trudami sytuacji, w jakich przyszło egzystować bohaterkom, za to odczuwa się determinację i strach, które motywują działanie dwóch matek. Kobiet bardzo różnych, począwszy od ich statusu społecznego po podejście do życia i spełniania się w macierzyństwie. Z jednej strony jest poczucie winny, z drugiej głębokie odczucie krzywdy oraz chęć zemsty. Kobiet, które na zawsze powiąże wypadek, w sposób nieodwracalny i wielce skomplikowany. Kobiet, które otrzymały możliwość wypowiedzenia się, każda w swoim imieniu, w postaci pierwszoplanowej narracji, budującej emocjonujący portret doznanych krzywd. W dodatku wyraźnie daje się odczuć, że każda z nich to odrębna osoba, niewypowiadająca się w specyficzny sposób, odpowiedni do ich wieku i statusu. Co tez zasługuje na podkreślenie. I pomimo całej otoczki, gdzie autorka umiejętnie gra na naszych emocjach byśmy mocniej reagowali na przedstawiane wydarzenia, to sama fabuła nie nosi znamion rozedrgania postaci, braku ich determinacji i w końcu chęci zmierzenia się z prawdą oraz podjęcia odpowiedzialności za własne czyny. Nie ma wprowadzania niepotrzebnej gry, tylko po to, byśmy zaczęli wylewać łzy. Ramy powieści są mocno zbudowane, kierunek akcji dobrze nakreślony, a konsekwentne podążanie bohaterów jest zgodnie z ich przekonaniami. Historia może wydać się nam nie do końca możliwa do zrealizowania w rzeczywistości, ale ja bym nie była tego taka pewna. Być może ze względów uczuciowych jest to trudniejsze do wyobrażenia, bo przecież mało która biologiczna matka podjęłaby tego typu decyzję odnoście przyszłości swojego dziecka. Ale w tym wypadku wydaje mi się, że ważniejsze jest pokazania, jak mogły by potoczyć się losy takich ludzi i jakich należałoby szukać rozwiązań prawnych, sposobu kontroli i zabezpieczeń, by ewentualnie nie zadziała się krzywda niewinnym dzieciom. Trzeba pamiętać, że Diana w cale nie musiała się okazać tak dobrą matką zastępczą. Ostatecznie do podjęcia przez nią takiego kroku zmotywowała ją chęć zemsty, a to przecież kwalifikator uniemożliwiający adopcję. Jest tu też poruszona kwestia adopcji w ogóle, czy i kiedy mówić swoim przysposobionym dzieciom o ich biologicznych rodzinach. Dla mnie to nieodzowny element budowania relacji rodzinnych, by posługiwać się prawdą i stworzyć dzieciom najlepsze miejsce do życia, teraz i na przyszłość. Każdy z nas potrzebuje możliwości identyfikacji z bliskimi, potwierdzenia swojej tożsamości i bez względu czy pochodzi się z rodziny rozbitej czy adopcyjnej, musi mieć możliwość poznania korzeni. Pod tym względem książka też dostarcza nie tylko sugestii, ale i oczywistości, że nic tak naprawdę nie da się ukryć. Tyle że prawda może przyjśc w najmniej oczekiwanym momencie, gdy zupełnie nie jesteśmy na nią gotowi. Rexanne Becnel mogła posłużyć się większym dramatyzmem sytuacji, mnożąc dziesiątki różnorakich kłopotów albo postawić przed bohaterkami przeszkody, których prawdopodobnie nie dałoby się obejść, tylko zastanawiam się w sumie po co. Wtedy mogłaby wyjść z tego przekombinowana fabuła naszpikowana akcją, a nie potrzebami i motywami bohaterów. Uważam, że gotowy produkt nie jest doskonały, ale jest bardzo dobry i przede wszystkim swoją treścią daje do myślenia.

Dla mnie była to przyjemna lektura. Owszem jest sporo opisów, ale dzięki nim łatwo wyobrazić sobie miejsca, w których opowieść się dzieje i razem z bohaterami zachwycić się nimi. Historia wielowątkowa, ale każdy może się w niej odnaleźć-są tu rodzinne animozje, tajemnice z przeszłości, wspomnienie młodzieńczej miłości i problemy dnia codziennego. Ci którzy szukają mocnych wrażeń, namiętności czy wartkiej akcji raczej nie powinni sięgać po tę lekturę.

Historia trzech przyjaciółek, z których każda jest inna, prowadzi inne życie, miala inne dzieciństwo, ma inne życie, inne aspiracje i toczy się inna historia. Piękna przyjaźń pokazuje że w życiu można mieć mnóstwo problemów beż wyjścia, a jednak to ona chroni, dzięki tej przyjaźni jesteśmy silniejsi. Dobra książka.

Przejmująca ale jakże prawdziwa historia. Ojciec głównej bohaterki choruje na bliżej nieokreślona chorobę psychiczną, ostatecznie odchodzi z domu, kiedy jego corka ma 11 lat. Eden postanawia odnaleźć go po 20 latach i sprawić że jego życie znów będzie 'normalne'. Natomiast historia ta idealnie pokazuje, że to co my uważamy za słuszne dla innych, nie zawsze jest tym, czego druga osoba by chciała. Bardzo pouczająca historia, z której należy zapamiętać, że owszem, trzeba próbować pomoc osobom w potrzebie ale nie za wszelką cenę. i że nie możemy pomóc drugiej osobie, jeśli ona tej pomocy zwyczajnie nie chce.

Pięknie napisana, wciągająca historia łącząca lata 30ste i teraźniejszość. Muszę otwarcie przyznać, że są w tej powieści pewne motywy dosyć oczywiste, które spotkałam w innych książkach za to postacie i ich historie zostały zbudowane w wyczerpujący sposób. Bardzo dobra pozycja, wzbudzająca emocje - nie jedną łzę uroniłam i z przyjemnością polecam aby samemu dać się przekonać.

Faktycznie główna bohaterka może nieco irytować. Zgadzam się z tą opinią, niemniej jednak to czyni ją prawdziwą, ludzką. Tematyka jest mi bliska więc zabrałm się z ciekawością do lektury. Zdziwiło mnie, że mimo niedużych gabarytów liczy sobie sporo stron. Mimo to, czyta się szybko i z ciekawością. Mnogość wątków nie przeszkadza, bo autorka świetnie sobie radzi z ich połączeniem. Unika zbędnych opisów przyrody i szczędzi niepotrzebnych wywodów ala Werter ;) Polecam :)

Książka w której wszystko jest wyważone. Takie się wydaje. Tragedia rodziny staje się podłożem historii, która pokazuje jak kruche jest życie i jak ważna w nim jest miłość osób nam bliskich, spokrewnionych, choć nie zawsze. Była to moja druga powieść o tym, że ktoś dowiaduje się o tym że niedługo umrze. Nikt tak naprawdę nie wie jak w takiej sytuacji by się zachował. Wszystko, albo nic mówi się. Okazuje się jednak że radość życia jest potrzebna każdemu, nawet tym osobą które wiedzą, że niechybnie zbliża się ich koniec. Początkowo czytelnik nie wie za dużo o bohaterach. Brnąc coraz bardziej przez karty powieści, dowiaduje się z jakimi przeciwnościami losu się zmagali i czynią to dalej. Nie są to żadni papierowi ludzie, tylko wydaje się jakby każda z wspominanych osób gdzieś istniała we wszechświecie. Tym bardziej, że autorkę do napisania tej książki zainspirowała przyjaciółka. Trochę smutna powieść, podsycana jednak radością tych którzy po nas pozostają. Jedna z poważniejszych książek o życiu, takim jakim jest naprawdę: brutalne, nie patrzące na to co się o nim myśli. Z przesłaniem, że każdego życie się kiedyś skończy i tylko od nas zależy jak zostaniemy zapamiętani.

"Spójrz mi w oczy" Lisy Scottoline to książka, która wbija szpilę w serce i nie pozwala jej wyjąć aż do ostatniej strony. To nie jest tylko thriller – to moralny labirynt, w którym każdy wybór ma swoją cenę. Ellen Gleeson wciąga nas w swoją obsesję, która zaczyna się od niewinnej ulotki, a kończy na krawędzi życia i śmierci. Czytając, czułam, jakby ktoś podsuwał mi nieustannie pytanie: ile jesteś w stanie poświęcić dla miłości do dziecka? Ta historia nie daje łatwych odpowiedzi, ale zostawia ślad, którego długo się nie wymaże.

"Wyspa motyli" to powieść, od której naprawdę trudno się oderwać. Corina Bomann przenosi nas w dwa światy - teraźniejszości i przeszłości - tworząc opowieść o miłości, zdradzie, rodzinnych tajemnicach i dramatycznych wyborach, które kształtują losy kolejnych pokoleń. Główną bohaterką jest Diana, wzięta prawniczka, która nie spodziewała się, że nagle opuści swoje uporządkowane życie. Zdjęcie młodej kobiety na tle wzgórz i ostatnia wola ukochanej ciotki prowadzą ją na Cejlon. To właśnie tam ma poznać swoje korzenie, a jednocześnie uciec od bolesnej rzeczywistości - zdrady męża. Podróż ta okazuje się przełomowa. Na pachnącej herbacianymi krzewami wyspie Diana odkrywa historię namiętnego, zakazanego uczucia sprzed stu lat, które zmieniło losy całej rodziny. Bomann rozpoczyna powieść tajemniczym listem, który natychmiast wciąga czytelnika. Fabuła toczy się dwutorowo - śledzimy losy bohaterów sprzed wieku oraz wspólczesną podróż Diany. Obie linie fabularne splatają się ze sobą, tworząc spójną i intrygującą całość. Pisarka z duża wrażliwością kreśli portrety psychologiczne postaci - czytelnik wyraźnie odczuwa ich emocje: rozterki, radość, smutek i namiętność. Atutem książki są także niezwykle plastyczne opisy Cejlonu. Zarówno te dotyczące czasów obecnych, jak i dawnych, pozwalają oczami wyobraźni przenieśc się na wyspę, poczuć jej klimat i zapach herbaty unoszący się w powietrzu. "Wyspa motyli" to powieść pełna tajemnic, dramatów i mołości, która potrafi oczarować czytelnika. Autorka buduje napięcie, wciąga i nie pozwala oderwać się od lektury. To książka, którą czyta się jednym tchem z wypiekami na twarzy i pragnieniem by jak najszybciej poznać rozwiązanie rodzinnej zagadki. Polecam ją wszystkim, którzy lubią literaturę pełną emocji, z nutą egzotyki, tajemnicy i historii rodzinnych. To powieść, która czaruje i zostaje w pamięci na długo.

Czasami przyjaciele potrafią wywrócić nasze życie do góry nogami, nawet wtedy kiedy ich już z nami nie ma.... ale czy nie o to właśnie chodzi w prawdziwej przyjaźni? Książka opowiada o mocy przyjaźni, o tym że czasami to właśnie przyjaciele znają nas lepiej niż my sami, popychając nas do wyzwań, których normalnie byśmy się nie podjęli.