Most marzeń

Trylogia „Efemera” ogromnie mi się podobała :) Niemal wszystko było tam skrojone pode mnie – lubię złożone światy z interesującymi, ale i komfortowymi historiami. Bohaterami kolejnych tomów są rodzeństwo Glorianna oraz Lee, a także ich kuzyn Sebastian, a każda książka skupia się osobno na ich losach, choć kolejność czytania jest istotna – wydarzenia w nich opisane są ze sobą ściśle powiązane. Równocześnie mimo dramatycznych zdarzeń i złowrogich przeciwników nie miałam poczucia, że bohaterom stanie się coś bardzo złego. Dużo jest rozmów i przemyśleń, a gwałtowne zwroty akcji są rzadkie i raczej szybko następuje konkluzja.

Efemera zaskoczyła mnie swoją rozległością – jest to świat dużo bardziej skomplikowany, niż wynikałoby po lekturze pierwszego tomu. W kolejnych spotykamy nowych bohaterów, nowe wątki i nowe krainy, niekoniecznie nazywane przez ich mieszkańców krajobrazami, choć są częścią wielkiej, rozbitej na fragmenty Efemery. Są to książki także bardzo zmysłowe, choć jest to najbardziej widoczne w pierwszym tomie, gdzie głównym bohaterem jest inkub. Równocześnie wyczuwalne jest, że nie są to współczesne romantasy. W kolejnych tomach bardzo odpowiadało mi spojrzenie z boku na znane już postaci w miarę, jak się pojawiają kolejne i stopniowe włączanie ich w zróżnicowaną rodzinę Glorianny Belladonny – wszędzie rozpoznam motyw „found family”, który uwielbiam :)

Oceniam ten cykl na przeznaczony dla czytelników 16+ i takim też go polecam :)

Trylogia „Efemera” ogromnie mi się podobała :) Niemal wszystko było tam skrojone pode mnie – lubię złożone światy z interesującymi, ale i komfortowymi historiami. Bohaterami kolejnych tomów są rodzeństwo Glorianna oraz Lee, a także ich kuzyn Sebastian, a każda książka skupia się osobno na ich losach, choć kolejność czytania jest istotna – wydarzenia w nich opisane są ze...

Takie sobie...
Początkowe kilkanaście rozdziałów napisane jest dobrze i zasługuje na 6 gwiazdek. Autorka od czasu do czasu starała się wcisnąć jakieś "zabawne" drobiazgi, ale udało jej się jednak nie zepsuć początku.
Niestety od rozdziału 19 zaczęło się coś psuć, by w kilku kolejnych powiać kompletną nudą szczegółowości: kto gdzie i obok kogo siedzi, kto akurat wygląda przez okno albo szyję wyciąga by coś przez okienko dostrzec. Ta nadmierna szczegółowość wracała raz po raz w różnych rozdziałach.
Autorka podjęła się niełatwej rzeczy, bo postanowiła opisać trzy siostry, które dzielą jedno ciało - a raczej tylko tego ciała wnętrzności - a objawiają się jako kompletnie różnie wyglądające osoby. No i tutaj nie do końca to przemyślała, bo wkradł się też brak logiki jak np. dostarczaniem jedzenia do tych wspólnych wnętrzności musi się zajmować każda z nich osobno, inaczej zaczyna słabnąć.
Także charaktery bohaterów nie do końca są spójne. Najbardziej rzuca się to w oczy w przypadku szamana - strażnika Azylu, który po trafieniu do krajobrazów Belladonny i jej matki często opisywany jest jako pompatyczny, zadufany w sobie i patrzący na innych z góry. Nie tak był na początku książki we fragmencie dziejącym się w Mieście Wizji, ani w opowiadaniu "Głos".

Generalnie, od rozdziału 19. moja ocena tej historii oscylowała pomiędzy przeciętnością a słabizną. Da się to przeczytać, ale niekoniecznie trzeba.

Takie sobie...
Początkowe kilkanaście rozdziałów napisane jest dobrze i zasługuje na 6 gwiazdek. Autorka od czasu do czasu starała się wcisnąć jakieś "zabawne" drobiazgi, ale udało jej się jednak nie zepsuć początku.
Niestety od rozdziału 19 zaczęło się coś psuć, by w kilku kolejnych powiać kompletną nudą szczegółowości: kto gdzie i obok kogo siedzi, kto akurat wygląda...

Podróż bez bagażu nie zawsze jest lekka, łatwa i przyjemna. Czasem jest wręcz przegadana, irytująca i zupełnie nie wciągająca, więc czytanie o niej nie przynosi radości...

https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/01/62024-227-anne-bishop-most-marzen.html

Podróż bez bagażu nie zawsze jest lekka, łatwa i przyjemna. Czasem jest wręcz przegadana, irytująca i zupełnie nie wciągająca, więc czytanie o niej nie przynosi radości...

https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/01/62024-227-anne-bishop-most-marzen.html

Recenzja
Głos - Tom 2,5
Most Marzeń - Tom 3
Anne Bishop
Fantastyka


Dla wielu osób to co może się pojawić w tej książce może być, aż za dziwne, a może wręcz odpychające? Nie mam pojęcia, ja patrzę na fantastykę inaczej i dla mnie wiele rzeczy mi nie przeszkadza. Tutaj również nie.

A wracając do recenzji postanowialam, że połączę tę dwie książki, gdyż Głos ma około 60 stron, może trochę mniej.. Jeśli macie szansę to polecam przeczytać. Przedstawione są postaci i można wiele rzeczy zrozumieć, o których jest wspomnianych w tomie trzecim. Na przykład postaci, bo widać te powiązania i można zrozumieć jak doszło tldo tego, również zrozumieć o czym mówi jedna z postaci...

Czy czytać Głos? Oczywiście

A jeśli chodzi o Most Marzeń to postacią, którą znamy z poprzednich tomów (dwóch tomów) jest Lee, który jest bratem Belladonny i kuzynem Sebastiana. Lee nie umie się pogodzić z tym co się stało z jego siostrą z tym co zrobił on, osoba, która chciała najlepiej dla niej. Nie rozumie tego, jest zaślepiony gniewem, żalem. A że zło czai się wciąż, zaczaiło się gdzie dało i przez to Lee trafia na zasadzkę. Nie chcąc mimo wszystko, aby dopadło krajobrazów siostry, postanawia zesłać ich wraz z sobą do najmroczniejszych krajobrazów serca, no i się zaczyna jego walka o siebie, o swoje serce, o wszystko..

Druga linia czasowa natomiast jest o miejscowości Wizja , a raczej o miejscu dla osób chorych na umyśle i tam zostaje wysłany szaman, który ma pomóc uzdrowić mroczne rezonansy i pomóc mieszkańcom jak i innym Szamanom. W tym ośrodku pracuje również Zhahar, która ukrywa swoje sekrety, dość niebezpieczne.

Jak już wspominałam nie raz uwielbiam twórczość Anne Bishop, pisze rewelacyjną fantastykę,jej książki skłaniają do refleksji, pobudzają emocję. Dla osób, które czują się inne od reszty ludzi ta seria będzie idealna, gdyż wiele jest w tych książkach postaci osądzanych, bo to i tamto, ale w Most Marzeń ma się wrażenie, że jest o tym osobny wątek i podpowiedzią jest to, że chodzi o Zhahar.

Bawiłam się świetnie na niej. Brak błędów w świecie, w tekście. no cudeńko. Chociaż brakowało mi jednego rozdziału o tym jak się tam im żyło na końcu. Ale to wiadomo jak się trzeba żegnać z Trylogią to ciężko jest.

Recenzja
Głos - Tom 2,5
Most Marzeń - Tom 3
Anne Bishop
Fantastyka


Dla wielu osób to co może się pojawić w tej książce może być, aż za dziwne, a może wręcz odpychające? Nie mam pojęcia, ja patrzę na fantastykę inaczej i dla mnie wiele rzeczy mi nie przeszkadza. Tutaj również nie.

A wracając do recenzji postanowialam, że połączę tę dwie książki, gdyż Głos ma około 60...

Ostatni tmo trylogii Efemera. Tym razem poznajemy bliżej trochę innych bohaterów z poprzednich części, aczkolwiek wciąż pojawiają się główne postacie, chociaż jako osoby mające trochę mniejszy wpływ na fabułę.
Okazje i wybory - to coś co prowadzi każdego z nas. Sami stwarzamy okazje i dokonujemy wyborów, za które bierzemy odpowiedzialność.
Wybierajmy mądrze i nie tylko rozumem, a wtedy okaże się że potrzeba serca potrafi nas zaprowadzić we właściwą stronę nawet jeśli wydaje nam się to niemożliwe.
Używajmy wszystkiego co mamy dostępne po to by osiągnąć nasz cel.
Bardzo przyjemne chwile spędziłem czytając wszystkie 3 tomy, i myślę, że porównywanie tej serii do "Czarnych kamieni" trochę mija się z celem, chociaż z powodu autorki nasuwa się samoistnie. Całkiem inna seria, nie tak mroczna, trochę przelukrowana, ale mimo wszystko czytało się bardzo miło i nie żałuję czasu poświęconego na te książki...zresztą żaden czas poświęcony na jakiekolwiek książki nie jest czasem straconym

Ostatni tmo trylogii Efemera. Tym razem poznajemy bliżej trochę innych bohaterów z poprzednich części, aczkolwiek wciąż pojawiają się główne postacie, chociaż jako osoby mające trochę mniejszy wpływ na fabułę.
Okazje i wybory - to coś co prowadzi każdego z nas. Sami stwarzamy okazje i dokonujemy wyborów, za które bierzemy odpowiedzialność.
Wybierajmy mądrze i nie tylko...

Po raz pierwszy po skończeniu serii nie czuje niedosytu.Wątki zakończone.Nowe historie które mają szanse się rozpocząć tchną nadzieją. Lubię dobre zakończenia .

Po raz pierwszy po skończeniu serii nie czuje niedosytu.Wątki zakończone.Nowe historie które mają szanse się rozpocząć tchną nadzieją. Lubię dobre zakończenia .

Potwornie mi się dłużyła. Nudna jak flaki z olejem, akcji jest minimum, wszyscy chodzą i czekają na decyzje innych. Przegadane, przenudzone. Zakończenie trylogii tragiczne.

Potwornie mi się dłużyła. Nudna jak flaki z olejem, akcji jest minimum, wszyscy chodzą i czekają na decyzje innych. Przegadane, przenudzone. Zakończenie trylogii tragiczne.

Trzy które są jedną, jedna która jest trzema. Gdy przez cale zycie poświęcasz się dla innych czy tracisz ząstkę siebie? czy to znaczy że nei masz prawa do własnego szczęścia? czy chronić innych znaczy oddać siebie? A jeśli pokochasz, jeśli twoje serce spotka to drugie czy miłość może byc jednocześnie zdradą, czy zawsze trzeba rezygnować z siebie?
Czarownicy, magia, miłość, wybory, podzielone serca i zło które choć pokonane wciąż porusza się po świece po swoich prądach mocy. A wszędzie wokół tego nadzieja na lepsze jutro , na dobre życie. Jednak czy zawsze to czego oczekujemy jest tym czego pragniemy ? Efemera słucha i spełnia życzenia serca jednak czy tak właśnie je sobei wyobrażaliśmy?
Podróżuj bez bagażu, bo wszystko co przyniesiesz w swoim sercu staje się częścią krajobrazu.

Trzy które są jedną, jedna która jest trzema. Gdy przez cale zycie poświęcasz się dla innych czy tracisz ząstkę siebie? czy to znaczy że nei masz prawa do własnego szczęścia? czy chronić innych znaczy oddać siebie? A jeśli pokochasz, jeśli twoje serce spotka to drugie czy miłość może byc jednocześnie zdradą, czy zawsze trzeba rezygnować z siebie?
Czarownicy, magia,...

Bardzo fajny cykl. Dobrze się czyta.

Bardzo fajny cykl. Dobrze się czyta.

Myślę, że to najsłabsza z serii autorki. W porównaniu do Czarnych Kamieni, które w pewnym sensie odmieniły moje życie i Innych, którzy wciągnęli mnie od pierwszej strony, Efemera jest trudna do ogarnięcia i zrozumienia. Autorka zawile tłumaczy jak działa świat. Do tego, według mnie, im bardziej starała się uprościć te wyjaśnienia, tym bardziej było to zagmatwane. Choć na pewno podziwiam jej wyobraźnię i sam pomysł rozbitego świata.
Nie podobał mi się Lee, od samego początku go nie lubiłam. Podobało mi się niejasne zakończenie. Nie było ostatecznej walki z przeciwnikami, autorka pokazuje w prost, że świat musi działać i z Mrokiem i Światłem. Że walka trwa cały czas i nie wystarczy pokonać Zjadacza Świata. Nie ma happy endu, bo życie wciąż trwa, a koło Fortuny wciąż się toczy. Myślę, że nasz prawdziwy świat też działa podobnie.

Myślę, że to najsłabsza z serii autorki. W porównaniu do Czarnych Kamieni, które w pewnym sensie odmieniły moje życie i Innych, którzy wciągnęli mnie od pierwszej strony, Efemera jest trudna do ogarnięcia i zrozumienia. Autorka zawile tłumaczy jak działa świat. Do tego, według mnie, im bardziej starała się uprościć te wyjaśnienia, tym bardziej było to zagmatwane. Choć na...