Latarnia

Opowieść fajna i ciekaw, okładka urzekła swoją urokliwość Prowansji Lawendy. Chociaż myślałam że bardziej się rozkręci. Na wieczory zimowe Polecam⭐

Opowieść fajna i ciekaw, okładka urzekła swoją urokliwość Prowansji Lawendy. Chociaż myślałam że bardziej się rozkręci. Na wieczory zimowe Polecam⭐

Najpierw oczarowała mnie okładka, potem wnętrze. Piękna...

Najpierw oczarowała mnie okładka, potem wnętrze. Piękna...

zapowiadała się bardzo ciekawie a niestety zakończenie nie było zaskakujące. nie polecam strata czasu

zapowiadała się bardzo ciekawie a niestety zakończenie nie było zaskakujące. nie polecam strata czasu

Bardzo przyjemnie się czytało.
Fajny malowniczy klimat, do tego stary dom z własnymi historiami, ciekawe wydarzenia, nawet nadprzyrodzone.
Francja-elegancja, można by rzec.
Bardzo fajnie autorka wywarzyła historie dwóch rodzin mieszkających w tym domu i zagadki, które z nimi się wiążą.
Tutaj zjawiska paranormalne łączą się z zagadkami kryminalnymi. Niemal do ostatnich stron nie można przewidzieć zakończenia.
Jak dla mnie na plus, bo nie znalazłam niczego, do czego można by się przyczepić.

Bardzo przyjemnie się czytało.
Fajny malowniczy klimat, do tego stary dom z własnymi historiami, ciekawe wydarzenia, nawet nadprzyrodzone.
Francja-elegancja, można by rzec.
Bardzo fajnie autorka wywarzyła historie dwóch rodzin mieszkających w tym domu i zagadki, które z nimi się wiążą.
Tutaj zjawiska paranormalne łączą się z zagadkami kryminalnymi. Niemal do ostatnich...

Czegoś innego się spodziewałam. Oczekiwałam zwiedzania zabudowań starej farmy, odkrywania ich tajemnic i oczywiście oczekiwałam mocniejszego doświadczenia piękna Prowansji. Gdzieś tego zabrakło. Jednak historia, a właściwie dwie- teraźniejsza i ta z przeszłości były ciekawe. Choć znowu kolejne „ale”, tym razem co do języka. Niby prosty, jednak nie porywa. Miejscami zbyteczne opisy, a czasem chciałoby się przeczytać coś więcej.

Czegoś innego się spodziewałam. Oczekiwałam zwiedzania zabudowań starej farmy, odkrywania ich tajemnic i oczywiście oczekiwałam mocniejszego doświadczenia piękna Prowansji. Gdzieś tego zabrakło. Jednak historia, a właściwie dwie- teraźniejsza i ta z przeszłości były ciekawe. Choć znowu kolejne „ale”, tym razem co do języka. Niby prosty, jednak nie porywa. Miejscami...

Jednym z rodzajów książek, po które sięgam regularnie, są powieści obyczajowe, w których przeszłość miesza się z teraźniejszością i znacząco wpływa na życie bohaterów. ,,Latarnia" właśnie taka jest. Dwa plany. Współczesny, z Eve i Dominiciem jako głównymi bohaterami oraz przeszły opowiadający o Benedicte i jej rodzinie, rozgrywający się na przestrzeni wielu lat, tuż przed i po II wojnie światowej. Oba te plany łączy miejsce, stara posiadłość zlokalizowana w Prowansji. Eve i Dominic szukają spokoju, próbują zbudować wspólne życie, jednak ich własna przeszłość nie daje im spokoju. Gdy dodatkowo zaczynają dziać się dziwne zdarzenia wokół domu, także ta zapomniana, odległa przeszłość zaczyna dochodzić do głosu.

,,Latarnia" to powieść niespieszna, w której przeszłość pojawia się obok teraźniejszości. Zamysłem autorki chyba było już poprzez sam styl dać odczuć klimat Prowansji i sielskiego południa Francji. Cóż, pozostał tylko zamysł. Równie dobrze powieść mogłaby rozgrywać się gdziekolwiek: angielska wieś, polska, niemiecka... Zupełnie brakuje tego nastrojowego, trochę leniwego, przesiąkniętego dobrym jedzeniem i winem klimatu. Jest nudno i zwyczajnie. Trochę lepiej wygląda sprawa jeśli chodzi o treść. Dwutorowo prowadzona akcja do pewnego momentu intryguje, zmusza do snucia przypuszczeń i zastanawiania się jak dokładnie potoczą się losy bohaterów. Wątek z przeszłości niesie w sobie ogromny, niewykorzystany potencjał. Brakuje mu ukorzenienia i umiejscowienia w konkretnym okresie i miejscu. Bardzo powierzchownie potraktowano postaci, sprowadzając ich historie zaledwie do zarysów i ogólnych szkiców. Nie czuć żadnej dramaturgii w historii, która powinna wyzwalać ogrom emocji i przemyśleń. Wątek współczesny ma kilka swoich dobrych momentów, które w rezultacie zostają rozmyte przez spłycenie ich wydźwięku, tani dramatyzm i zbyt proste przejść z nimi do porządku dziennego.

,,Latarnia" to czytadło nie wymagające zbytniego zaangażowania. Prosta historia, prosto opowiedziana.

Jednym z rodzajów książek, po które sięgam regularnie, są powieści obyczajowe, w których przeszłość miesza się z teraźniejszością i znacząco wpływa na życie bohaterów. ,,Latarnia" właśnie taka jest. Dwa plany. Współczesny, z Eve i Dominiciem jako głównymi bohaterami oraz przeszły opowiadający o Benedicte i jej rodzinie, rozgrywający się na przestrzeni wielu lat, tuż przed i...

Akcja dzieje się we Francji, w starej posiadłości, którą kupują nasi bohaterowie. W książce mamy fascynujące miejsce, miłość, duchy i tajemnicze historie rodzinne. Spodziewałam się lekkiej i przyjemnej lektury, a dostałam coś mocnego i chwilami bardzo mrocznego. Autorce udało się stworzyć niezwykły klimat, pełen tajemnicy i niedopowiedzeń. Stary dom, kości, duchy, opowieść sprzed lat-świetne połączenie.

Narracja prowadzona jest dwutorowo. Wydarzenia związane ze współczesnym życiem mieszkańców przeplatają się ze wspomnieniami Benedicte Lincel, ostatniej właścicielki domu. Książka wciąga od pierwszych stron, choć na początku może wydawać się "nieczytelna" ze względu na dziwną chronologię z czasem jednak wszystko zaczyna się układać w logiczną całość. Nie mogę się zdecydować, która historia wciągnęła mnie bardziej. Obie są genialne.

Akcja dzieje się we Francji, w starej posiadłości, którą kupują nasi bohaterowie. W książce mamy fascynujące miejsce, miłość, duchy i tajemnicze historie rodzinne. Spodziewałam się lekkiej i przyjemnej lektury, a dostałam coś mocnego i chwilami bardzo mrocznego. Autorce udało się stworzyć niezwykły klimat, pełen tajemnicy i niedopowiedzeń. Stary dom, kości, duchy, opowieść...

Za dużo: stron, duchów, czczej gadaniny, przymiotników...
Za mało: psychologii postaci, ciekawych dialogów i... magii Prowansji.

Za dużo: stron, duchów, czczej gadaniny, przymiotników...
Za mało: psychologii postaci, ciekawych dialogów i... magii Prowansji.

W plątaninie wątków można się zgubić, ale ta prowansalska historia inspirowana bardzo mocno "Rebeką" Daphne du Maurier i "Wichrowymi wzgórzami" Emily Bronte ma w sobie pewien potencjał, choć zgadzam się, że nie do końca wykorzystany. Wśród opinii, które dotąd przeczytałam panuje zgoda, że nie widać nawiązań do WW. Jak to nie? Pierre Lincel to wręcz wykapany Heathcliff ze swoją mentalnością typu: "Nie znam cię, ale cię nienawidzę i muszę zrobić ci krzywdę". Fakt, że Emily Bronte potrafiła temu bohaterowi nadać ludzki wymiar i spowić go w aurę tajemniczości, nie oznacza, że był aniołem.
Ja to widzę tak: pani Lawrenson zadała sobie pytanie co by było gdyby Rebecca de Winter, którą własny kochający mąż nazwał diabłem, była trochę bardziej ludzka, a Heathcliff trochę mniej? Książka "Latarnia" jest jej próbą odpowiedzi na takie pytanie. Czasami bardziej, czasami mniej udaną, ale bez wątpienia interesującą.

W plątaninie wątków można się zgubić, ale ta prowansalska historia inspirowana bardzo mocno "Rebeką" Daphne du Maurier i "Wichrowymi wzgórzami" Emily Bronte ma w sobie pewien potencjał, choć zgadzam się, że nie do końca wykorzystany. Wśród opinii, które dotąd przeczytałam panuje zgoda, że nie widać nawiązań do WW. Jak to nie? Pierre Lincel to wręcz wykapany Heathcliff ze...

Tematyka fajna, ale sposób napisania powoduje, że książka jest trudna w odbiorze. Autorka cały czas przeplata wydarzenia aktualne z retrospekcjami z przeszłości, poza tym do samego końca miałem wątpliwości kto jest kim, jakie są powiązania między bohaterami. W niektórych miejscach nawet miałem wątpliwości, czy główna bohaterka to na pewno jedna i ta sama osoba. Raz wspominała, że pierwszy raz widzi posiadłość w Les Genévriers, kilka stron dalej wspomina dzieciństwo spędzone tam...

Tematyka fajna, ale sposób napisania powoduje, że książka jest trudna w odbiorze. Autorka cały czas przeplata wydarzenia aktualne z retrospekcjami z przeszłości, poza tym do samego końca miałem wątpliwości kto jest kim, jakie są powiązania między bohaterami. W niektórych miejscach nawet miałem wątpliwości, czy główna bohaterka to na pewno jedna i ta sama osoba. Raz...