Tytus Romek i A'Tomek. Księga XIV. Tytus uczniem

XIV księga bardzo udana z resztą tak jak wszystkie inne i bardzo pouczająca 😊 szkoda ze nie ma następcy Papcia Chmiela 😊

XIV księga bardzo udana z resztą tak jak wszystkie inne i bardzo pouczająca 😊 szkoda ze nie ma następcy Papcia Chmiela 😊

Tytus nigdy nie przestanie mnie fascynować.

Tytus nigdy nie przestanie mnie fascynować.

Kolejna przegenialna księga Tytusa, również czytana wielokrotnie. Chyba w niej najbardziej utożsamiałem się z Tytusem, bo występował jako uczeń (jeszcze nie znałem księgi poprawkowej).

Absurdalny humor papcia zaczyna objawiać się w pełni - fioł wyrastający na głowie? Tego jeszcze nie grali 😸. Tytus daje się poznać jako miłośnik sportu i dyskotek (co później zostanie jeszcze rozwinięte). Genialne rysunki, z dopracowanymi tłami, większa gama emocji postaci. Szkoła projektu papcia chyba nigdy nie powstała 😸

Zadanie matematyczne, które Tytus rozwiązuje przy pomocy spółdzielni komputerowej, jest nie do rozwiązania... bo jest zmyślone 😸

Paragraf 345 KK to... czynna napaść żołnierza na przełożonego.

Jedna gwiazdka mniej za wydanie. To jest reprint z pierwszego, jednak redaktorzy serii nie postarali się od dobry gzemplarz i kolory są tutaj przesunięte. Powinni brać przykład z wydawnictwa Ongrys, oni wiedzą jak to się robi. Taka doskonała księga, tak fatalnie wydana 😿

Kolejna przegenialna księga Tytusa, również czytana wielokrotnie. Chyba w niej najbardziej utożsamiałem się z Tytusem, bo występował jako uczeń (jeszcze nie znałem księgi poprawkowej).

Absurdalny humor papcia zaczyna objawiać się w pełni - fioł wyrastający na głowie? Tego jeszcze nie grali 😸. Tytus daje się poznać jako miłośnik sportu i dyskotek (co później zostanie...

Prosta kreska, ale to duży plus i te cudowne, zabawne historie :) Mam duży sentyment do tych komiksów.

Prosta kreska, ale to duży plus i te cudowne, zabawne historie :) Mam duży sentyment do tych komiksów.

Henryk Jerzy Chmielewski (1923–2021),znany szerzej jako Papcio Chmiel, był jednym z najsłynniejszych polskich twórców komiksów. Z wykształcenia plastyk, z zawodu grafik i rysownik, przez wiele lat związany był z redakcją czasopisma „Świat Młodych”, gdzie narodziła się jego najbardziej znana seria – „Tytus, Romek i A’Tomek”.
Seria ta, zapoczątkowana w 1957 roku, liczy łącznie 31 ksiąg i opowiada o przygodach dwóch harcerzy oraz ich niezwykłego przyjaciela – szympansa Tytusa de Zoo, który pragnie stać się człowiekiem. Komiksy Papcia Chmiela łączą humor, elementy edukacyjne i satyrę społeczną, często odnosząc się do realiów PRL-u i późniejszych przemian ustrojowych w Polsce.
Papcio Chmiel zasłynął z charakterystycznego stylu rysunku i języka pełnego neologizmów, gry słów i zabawnych powiedzonek. Jego twórczość miała ogromny wpływ na kilka pokoleń czytelników i pozostaje jednym z filarów polskiej kultury komiksowej.

„Tytus uczniem” to XIV tom z kultowej serii o przygodach Tytusa de Zoo – szympansa, który chce się uczłowieczyć. Tym razem Tytus trafia do szkoły założonej specjalnie dla niego przez Romka i A'Tomka, by przekonać się, czym jest prawdziwa edukacja. Niezawodni towarzysze Tytusa starają się pomóc mu w nauce, choć szybko okazuje się, że system edukacji nie zawsze sprzyja takim indywidualnościom jak Tytus. Chłopcy dokształcają Tytusa z matematyki, geografii, biologii, z wuefu i z zajęć praktycznych. W typowym dla Papcia stylu komiks łączy absurdalny humor i satyrę społeczną – tym razem wymierzoną w szkolnictwo i jego liczne absurdy.

Komiks bawi, ale i zmusza do refleksji. Papcio Chmiel w charakterystyczny dla siebie sposób wyśmiewa skostniałe struktury edukacyjne, przesadne wymagania nauczycieli, czy biurokrację szkolną. Jednocześnie pokazuje, że nauka może być fascynującą przygodą – pod warunkiem, że jest prowadzona z pasją i zrozumieniem ucznia.
Tytus, jako uczeń, jest idealnym lustrem dla problemów polskiego szkolnictwa – jego buntowniczość i nieprzystosowanie stają się pretekstem do krytyki, ale także do śmiechu.

Papcio Chmiel jak zawsze prezentuje lekki, kolorowy styl rysunku, który pozostaje rozpoznawalny od pierwszej strony. Charakterystyczna kreska, bogactwo detali i dynamiczne kadry świetnie oddają zwariowany klimat opowieści. Widać tu również sentymentalne odniesienia do poprzednich części oraz autoironię samego autora.

Plusy komiksu? Inteligentny humor i satyra, charakterystyczny i niepodrabialny styl Papcia Chmiela oraz wartościowe przesłanie ukryte pod płaszczykiem zabawy.
Minusy? Jest ich mało, ale jednak są. Największy to taki, że fabuła miejscami jest mocno chaotyczna. Sama się w tym nieco pogubiłam, co odebrało mi troszkę przyjemności z czytania. Dodatkowo niektóre odniesienia mogą być trudniejsze do zrozumienia dla młodszych czytelników, co może zniechęcić do czytania dalszych i wcześniejszych losów Tytusa.

Ogółem tom „Tytus uczniem” (bądź "Nowe metody nauczania") to udana kontynuacja legendarnej serii, która pomimo swojego wieku wciąż potrafi rozbawić i zainteresować czytelników – zarówno tych młodszych, jak i starszych. To więcej niż tylko komiks – to swoista kronika polskiej rzeczywistości widziana przez pryzmat groteski i humoru.
Bardzo serdecznie polecam nie tylko ten tom, ale i całą serię.

WYZWANIE CZYTELNICZE - PAŹDZIERNIK 2025 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ Z WĄTKIEM SZKOŁY LUB UNIWERSYTETU.

Henryk Jerzy Chmielewski (1923–2021),znany szerzej jako Papcio Chmiel, był jednym z najsłynniejszych polskich twórców komiksów. Z wykształcenia plastyk, z zawodu grafik i rysownik, przez wiele lat związany był z redakcją czasopisma „Świat Młodych”, gdzie narodziła się jego najbardziej znana seria – „Tytus, Romek i A’Tomek”.
Seria ta, zapoczątkowana w 1957 roku, liczy...

Spytałem się Chatu GPT:
1. O rozwiązanie zadania z matmy, które Tytus zrobił na komputerze – rzeczywiście, okazało się ono nie do rozwiązania, bo Chat nie rozumiał pojęcia "następniki iksowo-igrekowe pierwszego stosunku". To najwyraźniej tylko pseudonaukowy bełkot i element parodii, a nie żadne autentyczne zjawisko matematyczne.
2. O to, co to za dziwne narzędzie do mierzenia wysokości drzew – ano był to najpewniej teodolit. Ale wyniki z Google Grafiki pokazywały mi tylko modele dużo nowocześniejsze, niepodobne do tytusowego.

Spytałem się Chatu GPT:
1. O rozwiązanie zadania z matmy, które Tytus zrobił na komputerze – rzeczywiście, okazało się ono nie do rozwiązania, bo Chat nie rozumiał pojęcia "następniki iksowo-igrekowe pierwszego stosunku". To najwyraźniej tylko pseudonaukowy bełkot i element parodii, a nie żadne autentyczne zjawisko matematyczne.
2. O to, co to za dziwne narzędzie do...

To pierwsza z xiążęczek o Tytusie jaką przeczytałem. Jako dziecko byłem zauroczony absurdalnym poczuciem humoru. Teraz przeczytałem w ramach prywatnego wyzwania - pożegnanie z Tytusami w 2025.

To pierwsza z xiążęczek o Tytusie jaką przeczytałem. Jako dziecko byłem zauroczony absurdalnym poczuciem humoru. Teraz przeczytałem w ramach prywatnego wyzwania - pożegnanie z Tytusami w 2025.

Część, w której razem z Tytusem przekonujemy się, że nadmiar wiedzy nie zawsze jest pożądany. Do tego smutna konstatacja nt. uczniowskiego losu w piosence: "Na wagary, na wagary przyszedł czas - dziś poczułem się szczęśliwy pierwszy raz!"

Część, w której razem z Tytusem przekonujemy się, że nadmiar wiedzy nie zawsze jest pożądany. Do tego smutna konstatacja nt. uczniowskiego losu w piosence: "Na wagary, na wagary przyszedł czas - dziś poczułem się szczęśliwy pierwszy raz!"

Tym razem obyło się bez fajerwerków - Romek i A'Tomek próbują uczłowieczyć Tytusa przez klasyczne nauczanie. Różnymi sposobami chcą go nauczyć elementarnej, szkolnej wiedzy, co kończy się kilkoma próbami egzaminu końcowego na sali gimnastycznej. Gdy do akcji wkracza profesor T. Alent, sprawy idą w ciekawym kierunku!
Jest też podróż jednym z legendarnych już wehikułów, Gwizdkolotem.

Tym razem obyło się bez fajerwerków - Romek i A'Tomek próbują uczłowieczyć Tytusa przez klasyczne nauczanie. Różnymi sposobami chcą go nauczyć elementarnej, szkolnej wiedzy, co kończy się kilkoma próbami egzaminu końcowego na sali gimnastycznej. Gdy do akcji wkracza profesor T. Alent, sprawy idą w ciekawym kierunku!
Jest też podróż jednym z legendarnych już wehikułów,...

Czytając ten komiks, wiedziałem co czuje Tytus. Na siłę próbowanie go uczłowieczyć albo nauczyć czegoś, co, wykracza za zakres jego umiejętności. Sam nie należę do najlepiej się uczących więc wiem jakie to uczucie gdy, ktoś karze mi na siłę się uczyć. I właśnie w takich momentach przychodzą do głowy pomysły by, wykręcić się ze swoich obowiązków by nikt nie zauważył, co dokładnie opisuje postać Tytusa.

Czytając ten komiks, wiedziałem co czuje Tytus. Na siłę próbowanie go uczłowieczyć albo nauczyć czegoś, co, wykracza za zakres jego umiejętności. Sam nie należę do najlepiej się uczących więc wiem jakie to uczucie gdy, ktoś karze mi na siłę się uczyć. I właśnie w takich momentach przychodzą do głowy pomysły by, wykręcić się ze swoich obowiązków by nikt nie zauważył, co...