Poszukiwacze szczęścia

Prawdę mówiąc, nie urzekła mnie jakoś specjalnie, ale przyjemna i równie przyjemnie się ją czyta, ponieważ napisana prostym językiem. Bywały momenty kiedy potrafiła zmęczyć, ale na szczęście nie było ich dużo.

Prawdę mówiąc, nie urzekła mnie jakoś specjalnie, ale przyjemna i równie przyjemnie się ją czyta, ponieważ napisana prostym językiem. Bywały momenty kiedy potrafiła zmęczyć, ale na szczęście nie było ich dużo.

Na czym polega ten z pozoru nieuzasadniony fenomen tej książki? Dostałam ją od koleżanki, która wie o mojej słabości do Indii i właściwie nie oczekiwałam niczego wielkiego. I niczego takiego też nie dostałam ale z jakiegoś powodu wyjątkowo przyjemnie się czytało. Jest spokojna, wręcz wyciszająca. Brak w niej akcji czy nagłych impulsów ale...kurcze, to doświadczenie było po prostu miłe.

Na czym polega ten z pozoru nieuzasadniony fenomen tej książki? Dostałam ją od koleżanki, która wie o mojej słabości do Indii i właściwie nie oczekiwałam niczego wielkiego. I niczego takiego też nie dostałam ale z jakiegoś powodu wyjątkowo przyjemnie się czytało. Jest spokojna, wręcz wyciszająca. Brak w niej akcji czy nagłych impulsów ale...kurcze, to doświadczenie było po...

Książka nie była zła, można powiedzieć, że była napisana poprawnie, ale jakoś mnie nie urzekła.

Książka nie była zła, można powiedzieć, że była napisana poprawnie, ale jakoś mnie nie urzekła.

Historia B. i S. bardzo mi się podobała, wciągnęła mnie praktycznie od samego początku aż do końca. Jedynie było mi smutno, kiedy tych dwoje żegnało po kolei członków swojej rodziny, no i oczywiście koniec książki jest dosyć dramatyczny, ale na szczęście wszystko kończy się dobrze.

Historia B. i S. bardzo mi się podobała, wciągnęła mnie praktycznie od samego początku aż do końca. Jedynie było mi smutno, kiedy tych dwoje żegnało po kolei członków swojej rodziny, no i oczywiście koniec książki jest dosyć dramatyczny, ale na szczęście wszystko kończy się dobrze.

Jedyną siłą tej książki są mądrości kultury indyjskiej. Teoretycznie miłość hindusko-brytyjska powinna mnie zauroczyć, ale tak się nie stało. Moja wiara w takie połączenia, gdzie jeden z partnerów mieszka tysiące kilometrów od rodzinnego domu, bez kręgu przyjaciół w kraju drugiego partnera - raczej mało realne. tzn. realne, ale bez takiego szczęścia jakie jest opisane w książce. Zwłaszcza, że opisana historia miała miejsce przed globalną wioską i połączeniami na skypie : )

Jedyną siłą tej książki są mądrości kultury indyjskiej. Teoretycznie miłość hindusko-brytyjska powinna mnie zauroczyć, ale tak się nie stało. Moja wiara w takie połączenia, gdzie jeden z partnerów mieszka tysiące kilometrów od rodzinnego domu, bez kręgu przyjaciół w kraju drugiego partnera - raczej mało realne. tzn. realne, ale bez takiego szczęścia jakie jest opisane w...

Rzadko zdarza mi się nie dotrwać do końca powieści, ale tak się dzieje, kiedy autor pisze o wszystkim i o niczym bez pomysłu na własną ksiażkę.
Jeśli lubicie tematy Indii etc to polecam sięgnąć raczej po Hinduskie zaślubiny.

Rzadko zdarza mi się nie dotrwać do końca powieści, ale tak się dzieje, kiedy autor pisze o wszystkim i o niczym bez pomysłu na własną ksiażkę.
Jeśli lubicie tematy Indii etc to polecam sięgnąć raczej po Hinduskie zaślubiny.

Męcząca książka. Napisana ładnym, literackim, ale prostym językiem- i to zapisuję jako jedyne po stronie plusów. Dalej już same wady; powieść jest przede wszystkim nudna, napisana z taką samą dawką emocji jak sprawozdanie o obieraniu kartofli. Postaci bardzo słabo zarysowane, tło obyczajowe w ogóle nie istnieje. Ileż tu można było przemycić wiadomości i odczuć w stosunku do klimatu miejsca, a tu nic, naprawdę fragmenty o Indiach były takie same jak o Londynie. Brak nastroju, brak emocji i wszechobecna nuda. A zadatki na dobrą powieść „Poszukiwacze szczęścia” mają, tylko wykonanie niemrawe.

Męcząca książka. Napisana ładnym, literackim, ale prostym językiem- i to zapisuję jako jedyne po stronie plusów. Dalej już same wady; powieść jest przede wszystkim nudna, napisana z taką samą dawką emocji jak sprawozdanie o obieraniu kartofli. Postaci bardzo słabo zarysowane, tło obyczajowe w ogóle nie istnieje. Ileż tu można było przemycić wiadomości i odczuć w stosunku do...

Czuję sentyment do Indii, więc ciężko pewnie o obiektywizm, jednak...:)
Czytanie tej pozycji planowałam rozłożyć w czasie na kilka dni, ale się nie udało:),gdyż zainteresowała mnie ciekawie opisana historia pewnej rodziny z Madrasu, saga tego rodu.

Wszystko zaczyna się od wyjazdu pierworodnego syna do Londynu, gdzie poznaje on swoją przyszłą żonę pochodzącą z Walii.
Nie jest to jednak romans, ale bardzo barwnie i ciekawie opowiedziane więcej niż 20 lat rodziny, z jej blaskami i cieniami.
Czytając tę książkę, czuje się tamtejsze zapachy, aromaty - przypraw, kwiatów, bo są dość często opisywane z najdrobniejszymi detalami, i pomimo to wcale nie nużące.
Najwspanialszą postacią dla mnie była prababka Ba z Ganga Bazar, żródło mądrości życiowych, kobieta niesamowita. Mądrości te są uniwersalne.

Czuję sentyment do Indii, więc ciężko pewnie o obiektywizm, jednak...:)
Czytanie tej pozycji planowałam rozłożyć w czasie na kilka dni, ale się nie udało:),gdyż zainteresowała mnie ciekawie opisana historia pewnej rodziny z Madrasu, saga tego rodu.

Wszystko zaczyna się od wyjazdu pierworodnego syna do Londynu, gdzie poznaje on swoją przyszłą żonę pochodzącą z Walii.
Nie...

Debiut literacki mówi w tym przypadku sam za siebie. Na początku książki było bardzo ciekawie. Opisy zapowiadające świetną historię rodzinnej sagi. W połowie juz wiedziałam że moje wyobrażenie o dobrej lekturze w tym przypadku było nieco wyolbrzymione.Oczywiście nie jest to pozycja tragiczna jednak Mnie zupełnie nie ujęła.

Debiut literacki mówi w tym przypadku sam za siebie. Na początku książki było bardzo ciekawie. Opisy zapowiadające świetną historię rodzinnej sagi. W połowie juz wiedziałam że moje wyobrażenie o dobrej lekturze w tym przypadku było nieco wyolbrzymione.Oczywiście nie jest to pozycja tragiczna jednak Mnie zupełnie nie ujęła.

Piękne opisy codzienności, która daje rodzinie prawdziwe szczęście. To mi się podoba. Jednak brak tutaj trochę tradycyjnej fabuły (nawiązanie akcji - punkt kulminacyjny - rozwiązanie akcji),powieść jest jakby wyrwaniem fragmentu życia rodziny i nie byłoby w tym nic złego, ale bohaterowie czasami żyją tak bezmyślnie, że ręce opadają i brakuje im wyciagania wniosków z własnych decyzji, czy nawet przyznania się do popełnianych błędów, jakby taka kategoria w życiu nie istniała. Być może jest to specyfika regionu, ale nie znam się na tym, więc nie wiem. Barwne opisy codzienności pomagają poczuć klimat Indii i lepiej je poznać, co uważam za wielką zaletę.

Piękne opisy codzienności, która daje rodzinie prawdziwe szczęście. To mi się podoba. Jednak brak tutaj trochę tradycyjnej fabuły (nawiązanie akcji - punkt kulminacyjny - rozwiązanie akcji),powieść jest jakby wyrwaniem fragmentu życia rodziny i nie byłoby w tym nic złego, ale bohaterowie czasami żyją tak bezmyślnie, że ręce opadają i brakuje im wyciagania wniosków z...