Kraina szczęśliwości

Książka o beztroskim życiu angielskiego studenta, który przyjeżdża do Polski na wymianę. Do pewnego momentu tak można ją streścić. Na jego nieszczęście (a szczęście dla opowieści) zaczynają się dziać różne inne, mniej przyjemne rzeczy. Bohater stopniowo dorasta i jego życie zmienia się w zaskakującym tempie. Początkowo raził mnie nieco styl, jakby na siłę wyluzowany i wulgarny. Po czasie jednak przyzwyczaiłam się do niego i doszłam do wniosku, że jest w tym też jakiś pomysł i konsekwencja. Całość ma formę dziennika. Polecam!

Jak połączyć stereotypowego przedstawiciela subkultury dresiarzy z psychologicznym i filozoficznym podejściem do życia? Brzmi niemożliwie, a jednak. Sender to robi. I to w jakim stylu! Choć główny bohater wprost ocieka stereotypem (łysa głowa, szeleszczący dres, stary golf trójka, dziewczyna „słodka-idiotka”, napakowani koledzy i pytania z serii: „Masz jakiś problem?”) to jednocześnie ma niesamowity bagaż doświadczeń: trudne dzieciństwo w domu pełnym alkoholu, wychowywanie się praktycznie samemu. Teraz studiuje, swoją dziewczynę kocha ponad wszystko, myśli o założeniu rodziny. A za kumpli oddałby wszystko i skoczył wszędzie. To tak naprawdę dwie historie w jednej książce. Akcja dzieje się niby tu i teraz, ale autor funduje nam mnóstwo retrospekcji, które uzupełniają i tłumaczą niektóre wybory głównego bohatera. Sama sztuka wprowadzenia tego tła jest naprawdę na wysokim poziomie - przenosimy się do wcześniejszych wydarzeń bardzo płynnie i są one odpowiednio osadzone w fabule. Jeśli chodzi o język - oczywiście jest mocny, uliczny, dosadny i bezkompromisowy. Może czasem nieco sztampowy. Uśmiech jednak wywołuje! Wulgaryzmy nie irytowały mnie tak bardzo, jak polonizmy. Fonetyczne zapisy różnych angielskich czy francuskich słów trochę kuły w oczy. Ale było to zamierzone, więc się pogodziłam. Autor pisze bezpośrednio - nie cacka się, nie owija w bawełnę. Czasem może nawet obrzydza, ale to nieodłączna cecha naturalizmu. Jest bacznym obserwatorem - tutaj szczegół gra rolę. Otwarcie mówi o przykrych wspomnieniach i się ich nie boi. Bo czego tu się bać? Dobrego debiutu? A to się udało z pewnością!

"Twarz Sary" zaczęłam i skończyłam w tym samym dniu. I choć w trakcie lektury zaczęłam się zastanawiać, czy może lepiej jej nie kontynuować, to ciekawość wzięła górę. Bo rzecz w tym, że momentami była przerażająca. W każdym razie książka bardzo dobra, choć chyba mało znana. Przede wszystkim - wielowarstwowa! I stworzona z pomysłem, zarówno pod kątem samej fabuły, jak i jej przedstawienia. "Jak by to było móc od czasu do czasu zmienić twarz czy też wygląd, tak jak zmienia się ubranie?" Książka opowiada o młodej dziewczynie, która oprócz marzeń o pozostaniu piosenkarką, ma również obsesyjne myśli związane z jej wyglądem. W tym czasie sławny wokalista dokonuje kolejnych operacji związanych z jego twarzą. Gdy przypadkowo tych dwoje natrafia na siebie, Sara otrzymuje możliwość spełnienia swoich zamierzeń... Opowieść jest podszyta napięciem i niepokojem. I pomiędzy tą duszną atmosferą możemy zadać sobie pytania o naszą tożsamość, wizualną stronę siebie, jak i tę wewnętrzną. Kim jesteśmy przed sobą i przed innymi? I która z naszych twarzy jest tą prawdziwą? "Wasza twarz jest wasza. Czy jeśli zmienicie twarz, to zmienicie również siebie?"

Książka przedstawia prawdziwe życie, ludzi, których rzeczywistość jest daleka od wyobrażeń każdego z nas o tym jak chcielibyśmy żyć. Wszystko jest przedstawione bez upiększania, co myślę, że sprawia (tak jak w moim przypadku),iż bohaterowie pozostają w naszych głowach na długo. Książkę czyta się jednym tchem.

Książka opisana przez autora o trudnym życiu dziewczyny, zmaganiem się z problemami, które powstały w dzieciństwie. Następstwem trudności były tego konsekwencje, z którymi borykała się przez większość czasu. Na jej drodze jednak pojawiły się pewne osoby, które pomogły przezwyciężyć trud życia. W zasadzie bohaterka miała dobre serce, ale trochę pogubiła się.

To jedna z wielu pozycji o narkomanii jaką przeczytałam i szczerze przyznam, że poleciłabym ją jako książkę profilaktyczną. Prosty język, doskonałe opisy działają na wyobraźnię. Autor w prosty sposób ukazał jak zmieniają się priorytety ludzi uzależnionych, do czego są skłonni się posunąć i jakie konsekwencje z tego wszystkiego wynikają.

Ksiazka "Abonent czasowo niedostepny" to ciekawa, wciagajaca lektura, aczkolwiek nie rozplywam sie nad nia w zachwycie. Autorka porusza wiele problemow, jak chociazby, molestowanie seksualne, postrzeganie czlowieka przez pryzmat jego statusu spolecznego, chorobliwe dbanie o nieskazitelna reputacje w srodowisku kosztem szczescia bliskich, problematycznosc milosnej relacji szef - podwladna. Pani Ostrowska bezblednie odtworzyla realia panujace na Naszej polskiej ziemi, ktorym daleko do 'american dream', i chwala jej za to, gdyz dzieki temu, ksiazka staje sie blizsza sercu czytelnika. Najwieksza wada powiesci jest odczucie przesytu towarzyszace lekturze tej pozycji. Fabula jest przekombinowana, przez co momentami mialam wrazenie, ze czytam scenariusz wenezualskiego tasiemca, gdzie nieszczescia mnoza sie, niby grzyby po deszczu. Za duzo wszystkiego. Slow kilka o fabule. Marta, glowna bohaterka, to mloda kobieta, ktora zycie doswiadczylo bolesnie. Molestowana przez ojczyma, wzgardzana przez rodzicielke, dreczona depresja, przedwczesnie zaznaje goryczy niespelnionego macierzynstwa. Na zyciowym zakrecie bohaterki pojawia sie Michal, stateczny, ulozony mezczyzna, ktory dazy ja glebszym uczuciem, zabiega o jej wzgledy, wspiera, otacza opieka. Para bohaterow wdaje sie w romans. Czy historia milosna Marty i Marcina zakonczy sie happy endem? Czy bohaterka znajdzie wspolna plaszczyzne porozumienia z rodzina? Czy wybaczy matce lata ciepien i upokorzen? W koncu, czy odnajdzie w sobie motywacje i sile, aby rozpoczac nowy rozdzial swojego zycia? Niestety, nie wszystko uklada sie wedlug przewidywan Marty. Pod koniec powiesci akcja przybiera nieoczekiwany obrot.

Ot książka dziwadło- nic w niej nie jest takie jak powinno być. Mieszanka rzeczywistości i fikcji sprawia, że czytelnik gubi się właściwie już po kilkunastu stronach. Nie wiemy kim są tak naprawdę bohaterowie, kto jest realny, a kto tylko tworem wyobraźni. Przeczytałam cała historię i szczerze mówiąc kompletnie nie wiem o co w niej chodzi :) Ale mimo to książka naprawdę podobała mi się. Styl pisania autorki, oraz objętość książki sprawiają, że nie sposób się nią znudzić, bo zanim ta cała fikcyjno-rzeczywista gmatwanina nas zmęczy, książka się kończy. Lektura może nie najwyższych lotów (chociaż mam wrażenie, że taka miała być),ale mimo to warta przeczytania.

Książka porusza temat dość trudny, ale napisana bardzo lekko, cała pachnie kawą. Pozostawia w głowie myśl by walczyć, oraz to, że tragedia czasem dość niewiarygodna, staje w centrum wszechświata, gdy jest naszą tragedią. Wtedy uświadamiamy sobie, że takie w ogóle się zdarzają.. Nie czułam fałszu, ani zbędnej dramaturgii. Serdecznie polecam!!

"Malarz młodych dziewcząt" Moniki Feth zapowiadał się ciekawie i intrygująco. W rezultacie było dość dobrze, choć jest kilka minusów. Fabuła tajemnicza, wciągająca, lecz niestety bardzo przewidywalna, a mimo to nadal czytałam ją z przyjemnością. Całość przez większą część jest lekko monotonna, dopiero pod koniec dziewczyna znika i wtedy zaczyna się dziać. Dynamiczne poszukiwania, spontaniczne decyzję i emocje gwarantowane. Tylko to zakończenie! Jakby autorce zabrakło czasu na sensowny, dopasowany finał. A tak mamy błyskawiczne, niedopowiedziane sceny i koniec całej akcji. Szkoda. Jednak ten niedosyt rekompensują mi bohaterowie- świetnie skonstruowani, charyzmatyczni, wyraziści i energiczni. To także na plus Jak widać, książka kryje w sobie potencjał, jednak trzeba się nastawić na pewne rozczarowanie. Całość dobra, lekka i przyjemna, choć przewidywalna i z kiepskim finałem. Mimo to polecam przeczytać.

„Na imię mam Jestem” to opowieść o dorastaniu poprzez uświadomienie sobie, że nasze czyny mają znaczenie. Przede wszystkim dla nas, ale, co zaskakujące, też dla innych. Za każdym odwróceniem się plecami, za każdym wygodnym i bezpiecznym kłamstwem, za każdą niewykorzystaną okazją stoją rozczarowane twarze. Nasze z tamtej chwili, ale i ludzi, których zawiedliśmy. Moment, w którym to do człowieka dotrze i rozbudzi w nim poczucie odpowiedzialności, nazwać można początkiem dorosłości. I ta prawda została przez autora przedstawiona nienachalnie, choć wyraźnie. Jednak poprzetykana całym dotychczasowym życiem bohatera, łatwo może odbiorcy uciec sprzed oczu, tworząc iluzję, że książka jest o wszystkim, lecz najbardziej to o niczym. Styl Maślanki też nie buduje w nas wrażenia, że mamy do czynienia z czymś ważnym. Bo przecież nie mamy. Ot, kolejne życie. Tylko czy jest coś ważniejszego? Oczywiście „Na imię mam Jestem” ma swoje problemy. Szkoda, że erotyka pozostała na poziomie nastoletnich wyobrażeń, a pewna pretensjonalność, wykwitająca w pojedynczych zdaniach, nie została sprawnie okiełznana. Samo zakończenie też wydaje się nie wyciągać maksimum możliwości z opisywanych losów, dostarczając wrażeń tak bajkowych, że dziecięcych. Gdyby zachwiać tę atmosferę z ostatnich stron jednym zdaniem, wyrazem, mogłaby być piękną metaforą błędnego koła wędrującego do skrajnych perspektyw. Mimo wszystko, jest to pozycja, która zostawia po sobie posmak w duszy. Może nie zapamiętam losów Igora zbyt dokładnie, może nie zapiszę sobie w notatniku poszczególnych wyimków, ale na pewno będę wracał do emocji i myśli jakie we mnie wzbudziła. Niczym cichy bohater, zawsze pozostający w cieniu.

Tak jak jest napisane na książce "polskie realie powieści dla młodzieży" to nie wiem dlaczego ale jak dla mnie ta książka jest jakby powiązana z jeziorem osobliwości (Krystyny s.)....Wiktoria, piękna dziewczyna która ma piękne kluczyki od właśnie zabawa słowami... Pięknego porsche, zostawionego jej przez chłopaka... Angażuje się że tak powiem w ustabilizowane się między 2 szkołami pierwsza dom dziecka i druga,w ten sposób zadaje pytania uczniom i inne papierowe zadania potrzebne jej do własnej prywatnej pracy. Lecz między dwoma szkołami nie ma lekko, ciągła rywalizacja pomiędzy dwoma uczniami (nie powiem o kogo chodzi.. Czytać ^^) o dziewczynę o styl życia po prostu,totalna walka na ego a Wiktoria pomiędzy tym wszystkim. Lecz sytuacja wymyka się spod kontroli gdy jeden z uczniów "Roman" (to mogę powiedzieć) zdaje sobie sprawę że sam siebie oszukuje próbując odzyskać uczucia do jego koleżanki do której tak dzielnie podchodził lecz ona jest z zgadnijcie kim? Tym z domu dziecka... To oczywiście jak nie a to b i to b widzi w Wiktorii. Jedyna alternatywa żeby porzucić to wszystko za sobą to romans z W. ... Lecz gdy Roman zdaje se sprawie ze Wiktoria minimalnie nawet się nim nie interesuje to sięga po tabletkę.. Jakom i w jaki sposób? Jakie to będzie mieć konsekwencje? Arcydzieło to nie jest ale bardzo dobrze rozbudowana powieść autobiograficzna że tak powiem o samej głównej bohaterce.

Natalia wydaje się wieść spokojne życie kury domowej. Gromadka dzieci, wiele domowych zajęć – wszystko to sprawia, że ukończone studia wydają się niepotrzebne. Bliska więź z dziećmi, wspólne rozmowy i brak własnych zainteresowań – wszystko to sprawia, że czterdziestoletnia matka czuje się zagubiona, a jednocześnie stara się być przyjaciółką dla swoich dzieci. Pewnego dnia pod wpływem chwili, konieczności poczucia dreszczu emocji zmieniającego jej codzienną rutynę w fascynującą przygodę wysyła maila do słynnego wokalisty. Nie zdradza w nim swojego prawdziwego wieku. Ku jej zaskoczeniu zabiegany, ciągle koncertujący Wiliam Barlow odpisuje. Każdego dnia coraz bardziej rozwija się znajomość, rosną emocje, dostaje zastrzyk adrenaliny i jest przekonywana o swojej wyjątkowości. Rutyna z mężem w zderzeniu z niezwykłą przygodą wydaje się piekłem, które trzeba przetrwać. Zbliżające się wakacje, wyjazd dzieci, zorganizowanie opieki dla młodszych i konieczność pocieszenia przyjaciółki w Londynie sprawiają, że Natalia znajduje doskonały pretekst do wyjazdu do Londynu. A tam może w końcu poznać mężczyznę, który wzbudza w niej tak wiele emocji, może przeżyć z nim piękne przygody, poznać miasto, zobaczyć koncert, odwiedzić starą posiadłość i poczuć się jak księżniczka. Wiliam jest gotowy na tę niezwykłą przygodę ze starszą od siebie kobietą. Jak daleko ona się posunie? Czy zdradzi męża? Przekonajcie się sami. „Nell” to bardzo prosta i przewidywalna opowieść o ludzkich wyborach, szukaniu oderwania od codzienności, zwykłego domu. Anna Rybkowska pokazuje życie kobiety stworzonej do czegoś więcej niż sterczenia przy garach, niańczenia dzieci i sprzątania. Po latach monotonii każda możliwość wyrwania się z takiego więzienia wydaje się perspektywą chwilowego raju. Czy jednak jest on wart swojej ceny? A może wystarczy lekko przemeblować swoją codzienność, zrobić użytek ze swoich studiów bez zapominania o rodzinie? Książka może być interesującym sposobem na spojrzenie na własne życie, próbę weryfikacji własnych wartości, wyznaczenia nowych celów. Pokazuje kobietom jak bardzo niebezpieczne jest ciągłe trzymanie się roli matki-żony-sprzątaczki. Całość napisana bardzo prostym językiem ocierającym się o młodzieżowy, dobrze oddającym zagubienie bohaterki w roli matki i przyjaciółki dzieci, małżeństwie, które przestało już być emocjonujące i nudnej codzienności bez porywów emocji. Zachłyśnięcie się nowymi odczuciami jest przez to dwa razy silniejsze. Książkę polecam miłośnikom literatury kobiecej.

To druga książka tego autora jaką przeczytałam. Pierwsza to „Ślicznotka”. Recenzja na blogu i w profilu. Do lektury zachęcił mnie opis na okładce. Książka jest bardzo ciekawa i dobrze się ją czyta. Wystarczą dwa dni. Tytuł pasuje do treści idealnie. Zakończenie też pasuje do tego tytułu i jest bardzo zaskakujące. Nie spodziewałam się, że historia bohaterów kuponu totolotka tak się może skończyć. Właściwie jest to komediowa powieść. Może być na poprawę humoru. Nawet pies głównego bohatera ma dość ciekawe imię – Kupon. Podsumowując jak ktoś chce przeczytać coś zabawnego to polecam.

„Jutro będzie lepiej” Mariusza Maślanki to krótki prequel „Bidula”, pokazujący epizody z dzieciństwa Borysa. Po lekturze mocniejszego „Bidula” ta książka nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Jest spokojniejsza, bardziej szkicowa, bez emocjonalnego ciężaru poprzedniczki. Mam wrażenie, że czytana jako pierwsza mogłaby zyskać, ale w tej kolejności wypada blado, jak dodatek dla fanów.

Książkę tę czytałam już kilka lat temu, ale dopiero teraz piszę opinię o niej. Przede wszystkim ta leciutka powieść tak zapadła mi w pamięć, że co parę miesięcy sprawdzam, czy autor czegoś nowego nie napisał, i nie ukrywam, że chętnie przeczytałabym jego nową książkę. Zgadzam się ze wszystkimi moimi przedmówcami: taki trochę męski "Bridget Jones" w polskich realiach, temat banalny - ale potraktowany niesamowicie lekko i bardzo zabawnie, kilkanaście razy zanosiłam się śmiechem, bo fabuła przypominała mi moje własne życie i znajomych. Bardzo podobał mi się styl tej powieści, czyta się szybko, nie ma "niewygód" w postaci łamańców stylistycznych, rażących błędów językowych - albo nie zwróciłam na nie uwagi. W mojej pracy mam do czynienia z dużą ilością książek i mam przegląd rynku wydawniczego, wierzcie mi, na tle tego całego chłamu domorosłych autorów wydających własnym sumptem pseudo-powieści napisane językiem gimnazjalisty - ta powieść to perełka, amatorska zapewne, ale taka mała perełka wśród lekkich, rozrywkowych lektur.

Upolowane: Marcin Osikowicz „Dawca”, e-book Pokrzywnica: Umiesz pływać pod prąd? Ciernik: Jasne! Pokrzywnica: A pod prąd strumienia czasu? Ciernik: Też. Tylko muszę się trochę bardziej skoncentrować. Pokrzywnica: Pamiętasz, co czytałeś rok temu? Ciernik: Tak, ale tylko te lepsze pozycje. Pokrzywnica: Tak, to już rok! „Mężczyźni bez przyczepności” to była pierwsza książka, jaką omówiliśmy na Leniwcu. Z okazji rocznicy postanowiłam zapolować na wcześniejsze dzieło Marcina Osikowicza, debiutanckiego „Dawcę”. Ciernik: „Dawca” jest słabszy niż „Mężczyźni bez przyczepności”, ale i tak całkiem niezły. Przede wszystkim jest to zbiór opowiadań, a nie powieść, i jako taki, jest dosyć nierówny. Pokrzywnica: Pierwsze kiełki tego, co się potem tak ładnie rozwinęło w „Mężczyznach…” już tam widać, choćby zdania takie jak to: „Uliczne sygnalizatory mają wieczorem barwę uciskającą ośrodek nostalgii”. Coś pięknego! Ciernik: Moje ulubione: „Potem jechałem gdzie bądź, byle nie dojechać zbyt szybko, bo na końcu nie było niczego poza brakiem”. Spodobało mi się ze względu na bezlitosny przekaz, szczerość bohatera wobec samego siebie. Często spotykam się z myśleniem, że pasja motocyklowa to jakaś ucieczka. Autor rozbija tę iluzję: nawet na najszybszej maszynie przed niczym naprawdę ważnym nie uciekniesz i niczego naprawdę ważnego nie dogonisz. Albo to: „Jednak gra komputerowa ma się do motocykli jak sen do jawy. Nie ma bardziej sprzecznych idei niż ułuda życia i realność śmierci”. To się trochę łączy z tym poprzednim zdaniem. Niektórzy myślą, że motory to tylko zabawka dla facetów przechodzących kryzys wieku średniego. To nie tak. No i jeszcze to: „Nie przeczuwała, że lęk, który podszedł jej do gardła w to słoneczne czerwcowe popołudnie, już nigdy nie odejdzie”. Bardzo proste, konkretne zdanie, dzięki któremu poczułem lęk tej matki. Lęk, który nigdy już miał jej nie opuścić. Pokrzywnica: Mnie bardzo utkwił w pamięci ten fragment, gdzie jest mowa o potrąceniu rowerzysty. Wydaje mi się, że ten lęk, niewypowiedziany wprost, jest znacznie mocniejszy, niż strach przed własną śmiercią. Wydaje się, że możesz umrzeć jest jakoś oswojone. Istnieje jednak także drugi lęk i dla niego nie ma akceptacji: możesz zabić. Ofiara wypadku popełniła błąd, zignorowała czerwone światło. Większość świadków, z wyjątkiem jednej kobiety, oskarża motocyklistę. Motocyklista nie mówi nic. Nie zna słów, którymi mógłby się bronić. Nie chce się bronić. Oddaje głos tym świadkom. Ten fragment przypomina bardziej synopsis niż prozę – w „Dawcy” widać zresztą scenariuszowe ciągoty autora. Ale opowiadanie zatytułowane „Krótki scenariusz na VHS” zupełnie na mnie nie podziałało. Natomiast „Zły dzień”, czyli ta relacja z wypadku,intensywnie uderza w emocje, po części dlatego, że została opowiedziana właśnie tak, jakby z bezstronnej kamery, z milczącym bohaterem. Bo on tej myśli oswoić nie potrafi – że może zdarzyć się tak, że zabije. Ciernik: To milczenie bohatera w „Złym dniu” jest tak mocne, że chwilami byłem pewien, że go zlinczują. Poczułem Kafkowski klimat. To był świetny chwyt – opowiedzieć to właśnie w taki sposób. Ale co do samego lęku, to myślę, że on towarzyszy większości kierowców. Ja też go odczuwam, zwłaszcza gdy dojeżdżam nocą do przejścia dla pieszych. Pokrzywnica: A taki dialog? „– Nie boi się pan? – Boję się, zwłaszcza w kwietniu. – To dlaczego pan to robi? – Bo wszystko inne jest gorsze.” Pamiętasz, jak przy „Mężczyznach…” zastanawialiśmy się dlaczego? Takiej odpowiedzi wtedy nie odkryliśmy. Ciernik: Myślę, że ona jest prawdziwa, choć wymijająca. No bo dlaczego wszystko inne jest gorsze? Pokrzywnica: Obiektywnie pewnie nie jest. Ale są chwile, kiedy czujemy, że żyjemy, i są takie, kiedy nie. I te drugie są gorsze. Ciernik: Znów zaczynamy filozofować. Ja naprawdę nie wiem, czy nasi czytelnicy to lubią. Ale oczywiście masz rację, gorsze tworzy lepsze poprzez porównanie, co jednak ciągle niewiele nam wyjaśnia, nie do końca odpowiada na pytanie dlaczego. Ja nadal uważam, że na pewne pytania nie da się odpowiedzieć, albo że nie da się wyczerpać całego zbioru odpowiedzi, bo ile osób, tyle wszechświatów i powodów. Albo inaczej: czy potrzebujemy tej odpowiedzi, żeby coś robić? Nie. Czujemy, że chcemy to robić, więc to robimy. Nie na wszystkie odczucia musimy nakładać siatkę pojęciową. Ta potrzeba po prostu w człowieku jest. I tyle. Kiedy zna się „Mężczyzn bez przyczepności”, czytanie „Dawcy” jest jak wspominanie przeszłości: dowiadujemy się, jak w ogóle się zaczęła przygoda bohatera z motorami, ci kuzyni, którzy gdzieś go przewieźli na starej jawie, składanie junaka, i tak dalej. Fajnie pokazuje to zakorzenienie bohatera w jakiejś dłuższej, dobrze poprowadzonej narracji, bez płytkich uproszczeń w stylu amerykańskim, ale też bez ciężkiego psychologizowania. Pojawia się tu też więcej kobiet i w ogóle innych ludzi, co mnie cieszy, bo „Mężczyźni…” to była bardzo introwertyczna książka. Pokrzywnica: Ha! Dla mnie to była jej wielka zaleta! „Dawca” nie jest zły, ale dopiero „Mężczyźni” naprawdę porywają. W „Dawcy” zdarzają się, owszem, niesamowite fragmenty, ale jest też trochę męczących dłużyzn oraz sporo… literackiej nieśmiałości, niepewności? Takie rzeczy jak stacje benzynowe o zmierzchu, starcie z pijaczkiem, dziecko, kobieta, śmierć… To wszystko się dopiero w „Mężczyznach” rozwija. To mi się bardzo podobało i tego się spodziewałam. Ale jest też w „Dawcy” coś, co mnie zirytowało – i tego się nie spodziewałam, choć powinnam była, bo autor uczciwie zapowiada na początku, że opowiadania nie są „ulizane”. Ale żeby pisać „ubrał dżinsy” albo „dał w dziub” z ortografem? To już nie jest chropawość, tylko zwyczajne babolarstwo. W „Mężczyznach bez przyczepności” tego nie było. Ciernik: Korekta została zrobiona troszkę niedbale – to fakt. Ale mnie to specjalnie nie raziło. Mam chyba grubą łuskę. Albo może opowieści wciągnęły mnie na tyle mocno, że nie zwracałem uwagi na drobiazgi. Pokrzywnica: Jak myślisz, czy te wplecione w tekst cytaty z forum o rzekomej grafomanii Osikowicza są prawdziwe? Ciernik: Myślę, że tak. To pewnie było jakieś forum dla maniaków motocykli i coś mi się wydaje, że to tamtemu miejscu w jakimś stopniu zawdzięczamy„Dawcę”, bo to tam autor odkrył, iż napisanie książki może mieć sens. Ale kto wie, może sam nam o tym opowie? Pokrzywnica: Zabawnie było to czytać, ponieważ akurat on z pewnością grafomanem nie jest. Skok jakościowy między „Dawcą” a „Mężczyznami…” tylko to potwierdza. I przyznam, że widząc ten skok, jeszcze bardziej niecierpliwie czekam na kolejną książkę, ale… w „Dawcy” jest dużo śmierci i dużo lęku. Trochę tego lęku mi się udzieliło. A jeśli Wilk (Pamiętasz pierwszy komentarz, jaki pojawił się na Leniwcu? To właśnie Marcin Osikowicz skomentował nam zabawę Ugryź się w ogon, podpisując się jako Wilk) nie zdąży napisać kolejnej, jeszcze piękniejszej książki? Ciernik: Wilk się starzeje, a „z wiekiem człowiek staje się rozumny”… dobra, nie kończę cytatu, bo nieszczęśliwy wybrałem. Nie wiem, czy Wilk jeszcze coś napisze, ale bardzo chciałbym, żeby tak było. www.leniwiecliteracki.pl

"Czy warto poświęcić udane małżeństwo dla wielkiej miłości?" "Czy warto wierzyć w miłość od pierwszego wejrzenia?" Te pytania porusza nam autor w swoim dziele.Temat może i banalny ale jakże na czasie.Dziś w dobie szybkiego tempa życia,postępu cywilizacji i jakże nowoczesnego trybu życia warto na chwilę przystopować i zadać sobie te i wiele podobnych pytań. Dziś ludzie nie zastanawiają się często jak należy postępować,by żyć moralnie,zgodnie z zasadami i aby nie zranić drugiego człowieka.Każdy myśli tylko o tym jak jemu ciężko i jak chciałby aby to wyśnione życie wyglądało. Tak samo wygląda historia młodego małżeństwa opisana w tej książce.Grażyna z Jankiem są wydawałoby się młodym małżeństwem z niespełna rocznym stażem. On-głowa rodziny stara się pracować ile może by zapewnić swej młodej i kapryśnej żonie godne życie.Stara się przy tym robić to co lubi i co jest jego pasją.Pomimo tego,że ma mało czasu na życie prywatne uważa ,że żona jest u jego boku szczęśliwa i również go kocha. Ona-Pani domu,żona,niepracująca gospodyni nie umie cieszyć się z tego co ma.Wie ,że mąż ją kocha ale ma ciągle do niego żal i pretensje o niezbyt dostatnie i luksusowe życie.Chciałaby być bogata,rozpieszczana i mieć życie pełne wygód.Sama jednak nie chce pójść do pracy by zmienić ten stan. Sytuacja nagle zmienia się ,gdy Grażyna pewnego dnia zaprasza męża do kawiarni i oznajmia mu,że go zdradziła.Jej ulżyło.Jemu zaś zawalił nagle się cały świat. Wtedy poznajemy historię całego romansu.Zaczyna się niewinnie od spotkania dawnego kolegi ze szkoły.Grażyna zakochuje się w nim a jeszcze bardziej w tym kim jest jej znajomy i jaki status majątkowy przedstawia. Pomimo tego wszystkiego cała akcja książki do końca jest nieprzewidywalna i trzyma Czytelników w napięciu.Jest bardzo prawdziwa i zaskakująca -tak samo jak nasze życie. Zapraszam na https://karolalovebook.blogspot.com/

„Kasika Mowka” to krótka książeczka autorstwa Katarzyny T. Nowak. Jak sama autorka przyznaje wiele w tej opowieści motywów autobiograficznych. Jakie wywarła na mnie wrażenie? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią… https://taka-jest-agata.blogspot.com/2025/02/katarzyna-t-nowak-kasika-mowka.html

Jest to moim zdaniem jedna z najlepszych książek, które przeczytałam. Mogłabym powiedzieć, że master peace. Bardzo dobrze napisana książka, w przystępny sposób a zarazem elokwentnym językiem. Książka nie jest długą opowieścią z przedłużającymi się wątkami wypełniającymi gruby tom. Powieść ma około 140 stron a tak wiele w nich zawartych. Jest to historia człowieka w którą autor wplatał wiele myśli i emocji, które jednocześnie targają czytelnikiem i fascynują. Czytelnik wprowadzony w świat bohatera przeżywa razem z nim jego losy. Zakończenie jest rozdzierającym serce i umysł szyderstwem losu. Dziękuję autorowi za tak wspaniale dzieło w tym gatunku. KONIECZNIE POLECAM!!!