Cień Węża

Super ksiażka z super bohaterami z mitologią eggipską😄

Super ksiażka z super bohaterami z mitologią eggipską😄

Świetna książka przygodowa z elementami fantastyki i mitologi.

Świetna książka przygodowa z elementami fantastyki i mitologi.

Ostatni tom przygód rodzeństwa Kane, która nie pozostawia złudzeń... cudowna zabawa z przygodami rodziny Kane dobiega końca.
Polecam każdemu kto lubi klimaty mitologiczne połączone z ciekawą historia ;)

Ostatni tom przygód rodzeństwa Kane, która nie pozostawia złudzeń... cudowna zabawa z przygodami rodziny Kane dobiega końca.
Polecam każdemu kto lubi klimaty mitologiczne połączone z ciekawą historia ;)

Finałowy tom serii o przygodach Cartera i Sadie, których naprawdę polubiłam. Pisanie finałów skrywa pułapki, no i wiadomo, że nie ma idealnych (no, może poza paroma wyjątkami...). Zacznę jednak od plusów.
Po pierwsze bohaterowie, którzy dają się lubić. Carter jest świetny, Sadie moim zdaniem też, chociaż część osób jej nie lubi. Bóstwa też są w porządku, a niektóre naprawdę bardzo polubiłam (Besa i Bastet),co jest na duży plus, bo bogowie nordyccy w "Magnusie" byli według mnie beznadziejni.
Humor był w moim odczuciu na wyższym poziomie niż w poprzednich częściach. Do tego oczywiście charakterystyczny styl autora i te nazwy rozdziałów ;)
Ale nie jest do końca tak kolorowo.
Fabuła miejscami była przewidywalna, więc plot twistów w czasie trwania powieści raczej niewiele, pomijając fakt, że dosłownie na pierwszej stronie(!) jest zapowiedziane, że nie udało im się zapobiec Sądnemu Dniu. No dobra, dało się to przewidzieć i bez tego, ale serio? Do tego brak jakiegokolwiek emocjonalnego ciosu (tyczy się to wszystkich części). Wszyscy przeżyli, a nawet jak nie, to zmartwychwstali. Nie było tu właściwie poświęcenia - Bes odzyskał osobowość, Walt „przeżył” (do tego jeszcze wrócimy…),Sadie i Carter… Sadie i Carter z niemal wyczerpanymi rezerwami mocy rzucili zaklęcie, którego słabsza wersja zabiła Najwyższego Lektora, które prawdopodobnie miało zabić również ich, którego nikt nigdy nie rzucił - i nic im nie było. Absolutnie nic, wszystko w porządku. Rozumiem, że krew faraonów, pochodzą z potężnych szczepów, ale naprawdę? Mam wrażenie, że byli bardziej zmęczeni po przywołaniu swojego bitewnego awatara albo otworzeniu portalu.
Z tego, co zrozumiałam, przez całą książkę jest mówione: „Musimy wykląć Apopisa, wymażemy na zawsze jego cień, żeby nigdy nie powrócił, to będzie nieodwracalne”. Po czym, po wyklęciu Apopisa, okazuje się, że jak najbardziej kiedyś powróci. Wraz z brakiem trudności w rzuceniu samego wyklęcia tworzy to potężną lukę logiczną.
Mówiłam, że wrócimy do Walta? Przez ostatnie dwie części zastanawiałam się, jak autor rozwiąże ten dziwny trójkąt Sadie-Walt-Anubis. Moim zdaniem połączenie Walta i Anubisa to… nie, po prostu nie. W serii było powiedziane, że nawet będąc Okiem boga, choć dzieli się z nim wspomnienia i trochę charakter, to nadal w jakiś sposób jest się oddzielnym bytem. A to, że charakter Anubisa i Walta się połączył, moim zdaniem umniejsza obu tym postaciom, pozbawia je swojej odrębnej osobowości. Na miejscu Sadie raczej uznałabym to za zbyt dziwne, żeby być z nim, czy tam z nimi. Osobiście shipowałam ją z Waltem, ale chyba lepiej by było dla postaci, gdyby jednak umarł i był duchem.
Szkoda też, że Bastet praktycznie w tym tomie nie było, bardzo ją lubiłam.
Wiem, że trochę ponarzekałam, i mam tego trochę więcej, ale nie chcę, żeby recenzja miała tak negatywny wydźwięk, bo książka, jak i cała seria, mi się ogólnie podobały. Jeśli miałabym porównać ją z innymi seriami autora, to postawiłabym ją chyba dość blisko Magnusa, który bardzo mi się podobał. Nie wiem, czy ktoś ma wobec tego tomu odczucia podobne do moich, ale czułam, że muszę się wypisać. Ogólnie polecam szczególnie młodszym, ok. 10-12 lat, myślę, że bardzo się spodoba, ale starszy czytelnik również powinien znaleźć coś dla siebie w tej serii.

Finałowy tom serii o przygodach Cartera i Sadie, których naprawdę polubiłam. Pisanie finałów skrywa pułapki, no i wiadomo, że nie ma idealnych (no, może poza paroma wyjątkami...). Zacznę jednak od plusów.
Po pierwsze bohaterowie, którzy dają się lubić. Carter jest świetny, Sadie moim zdaniem też, chociaż część osób jej nie lubi. Bóstwa też są w porządku, a niektóre naprawdę...

Świetnie napisane. Warto przeczytać.

Świetnie napisane. Warto przeczytać.

„Cień węża” to finałowy tom trylogii „Kroniki rodu Kane”, czy serii opartej na mitologii egipskiej autorstwa Ricka Riordana.

W tym tomie, podobnie jak w poprzednim, głównym złem jest Apopis, który chce połknąć słońce i zniszczyć świat, a rodzeństwo Kane i cały Dom Życia muszą go przed tym powstrzymać, używając wszystkich możliwych środków, nawet tych najbardziej niebezpiecznych.

Wielka, pełna emocji ostatnia bitwa w seriach fantastycznych jest czymś, co dobrze poprowadzone może wprawić mnie w zachwyt, nawet jeśli miałam zastrzeżenia do poprzednich tomów. Tutaj tego zachwytu nie ma. Wszystkie wątki się dobrze rozwiązały i naprawdę wszystko było tam poprawne, ale zabrakło tych emocji, które by sprawiły, że czytałabym ten finał z zapartym tchem. Miło będę wspominać tę serię, bo była angażująca i pokazała mi świat mitologii egipskiej w bardzo przystępny sposób, ale miłość w moim sercu zarezerwowana jest dla grecko-rzymskich klimatów Riordana.
https://www.instagram.com/p/C7eFlPltq5e/?igsh=MWdldGx5a2NlOTE2aA==

„Cień węża” to finałowy tom trylogii „Kroniki rodu Kane”, czy serii opartej na mitologii egipskiej autorstwa Ricka Riordana.

W tym tomie, podobnie jak w poprzednim, głównym złem jest Apopis, który chce połknąć słońce i zniszczyć świat, a rodzeństwo Kane i cały Dom Życia muszą go przed tym powstrzymać, używając wszystkich możliwych środków, nawet tych najbardziej...

Podoba mi się zakończenie historii. Takie zakończenie z malutką furtką, dającą nadzieję, że nowo poznani i polubienia bohaterowie nie odejdą od nas na zawsze. Czy tak będzie, nie wiem, jeszcze nie czytałam innych książek Riordana.

W sumie jedyne co mi przeszkadzało, to dość płytkie przedstawienie romansów. Nic, nic, nic, buziak i wielka miłość. Uczucia w sumie wzięte z nikąd.

Przygoda była świetna, mitologia egipska jest tak samo ciekawa, jak grecka, szkoda, że na przykład w szkole kładzie się nacisk tylko na grecką i rzymską (która jest grecką).

Podoba mi się zakończenie historii. Takie zakończenie z malutką furtką, dającą nadzieję, że nowo poznani i polubienia bohaterowie nie odejdą od nas na zawsze. Czy tak będzie, nie wiem, jeszcze nie czytałam innych książek Riordana.

W sumie jedyne co mi przeszkadzało, to dość płytkie przedstawienie romansów. Nic, nic, nic, buziak i wielka miłość. Uczucia w sumie wzięte z...

Świetna książka, jest naprawdę "boska"

Świetna książka, jest naprawdę "boska"

Tu się stało więcej niż w całym moim życiu, ale trochę nudna jest ta książka

Tu się stało więcej niż w całym moim życiu, ale trochę nudna jest ta książka

5/5 ⭐

Reread:
Książki z ratowania świata są boskie

5/5 ⭐

Reread:
Książki z ratowania świata są boskie