Diamenty są wieczne; Rok Barana

Po przeczytaniu wielu książek Deavera, które mnie zaciekawiły, szczególnie cykl z A. Sachs i L. Rhyme postanowiłem sięgnąć po coś innego w wykonaniu autora. James Bond – agent 007 w wykonaniu Deavera wypadł średnio. Plusy: - wartka akcja, czyta się dobrze i szybko; - agent 007 w świecie XXI wieku, ale w starym dobrym stylu – szybkie samochody, piękne kobiety, miłośnik najnowszych gadżetów; - dużo nawiązań do nowoczesnej technologii i wirtualnego świata; - odmłodzony Bond, weteran Iraku i Afganistanu, a nie II wojny światowej; Minusy: - zbyt wiele nieśmiertelnego Bonda, który wychodzi cało z każdej opresji; - czasami zbyt rozwlekła intryga z mnóstwem postaci niewiele wnoszących do akcji; - zakończenie, zbyt absurdalne nawet jak na Bonda. Do przeczytania, zwłaszcza dla fanów. Ogółem książka dobra, ale bez fajerwerków.

Urzeczony rewelacyjnym "Konklawe", postanowiłem przeczytać inne powieści Roberta Harrisa. Wybór padł na "Indeks strachu" - thriller technologiczny z 2011 roku, opowiadający o Alexie Hoffmannie, założycielu funduszu hedgingowego, do którego pewnej nocy włamuje się jakiś typ. Nic nie kradnie, ale uciekając, nokautuje Hoffmanna gaśnicą. Moja pierwsza myśl: kolesia załatwił Grzegorz Braun. Ale to nie był on. Co równie dziwne, tego samego dnia, tylko trochę wcześniej, ktoś przysłał Alexowi pierwsze wydanie dzieła Darwina. Rzecz dosyć kosztowna, a szybki research wykazał, że nie stała za tym ani jego żona, ani wspólnik. No dobra, Alex dostaje w łeb, włamywacz ucieka, żona Alexa wzywa policję i rozpoczyna się dochodzenie - i to wszystko na niespełna dobę przed prezentacją nowego algorytmu VIXAL-4, który ma zrewolucjonizować pomnażanie zysków klientów firmy Hoffmanna oraz samego pana prezesa, oczywiście. Czy włamanie ma coś wspólnego z planowaną prezentacją? Alex zaczyna podejrzewać, że tak, zwłaszcza gdy okazuje się, że ową książkę kupił rzekomo sam. W grę wchodzą dwie możliwości. Pierwsza: ktoś (konkurencja albo utajony wróg) bawi się z nim w kotka i myszkę. Druga opcja jest taka, że Alex wariuje. Ponownie, ponieważ w przeszłości już raz przeszedł załamanie nerwowe. I właściwie cała akcja "Indeksu strachu" skupia się właśnie na tej niepewności: czy faktycznie Alexowi odjeżdża peron i zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością? Czy może ktoś tak to wszystko ustawia, aby przekonać zarówno Alexa, jak i jego najbliższych, że dzieje się z nim coś złego? Na tym motywie bazuje cała intryga i to nie jest złe. Harris potrafi przykuć uwagę, trzymać czytelnika w niepewności. Problem w tym, że "Indeks strachu" ma w sobie zbyt dużo ekonomicznych niuansów i terminologii, które brzmią jak zaklęcia rodem z Hogwartu. I chapeau bas dla Harrisa za to, że zrobił dogłębny research tematu, że naprawdę wszedł w sprawy funduszy hedgingowych głęboko i starał się nam tę zdobytą wiedzę przekazać, ale odniosłem wrażenie, że jest tego ciut za dużo, zwłaszcza że koniec końców niewiele to wnosi do clou całej historii. Trochę inaczej wygląda poruszany w powieści temat nowych technologii i sztucznej inteligencji. Przypomnijmy, że "Indeks strachu" Harris napisał w 2011 roku, czyli ponad dekadę przed boomem na AI. Pod tym względem powieść wydaje się wręcz wizjonerska, a na pewno bardzo na czasie - zwłaszcza że pokazuje nie tylko wielkie możliwości, jakie daje nam sztuczna inteligencja, ale również, jak poważne zagrożenia ze sobą niesie. Robert Harris to znakomity pisarz, który doskonale potrafi posługiwać się słowem i buduje napięcie jak mało kto. I to, co najlepsze u tego autora, znajdziecie w "Indeksie strachu", łącznie z ciekawymi, niejednoznacznymi bohaterami. Sam Alex jest raczej aspołecznym typem, ale mimo to nie życzyłem mu źle - jego trudny charakter pozostaje na akceptowalnym poziomie. Największy problem, jaki mam z tą powieścią, to zbyt ciężki temat. Finanse na poziomie giełdowym to coś, co może nudzić przeciętnego czytelnika - i były momenty, że i ja miałem dość. Te fragmenty trochę zaburzają dynamikę thrillera, ale generalnie "Indeks strachu" oceniam jako powieść dobrą. Chciałoby się powiedzieć „tylko dobrą”, bo po rewelacyjnym "Konklawe" miałem bardzo duże oczekiwania. No właśnie - może za duże? Po dwóch powieściach jeszcze trudno przesądzić, dlatego pewnie niebawem sięgnę po kolejną książkę Harrisa. Dla kogo jest więc "Indeks strachu"? To powieść dla ścisłych umysłów, fanów giełdy i nowych technologii. No i miłośników thrillerów, którzy nie boją się niełatwych tematów finansowych.

Zadziwiające, jak wiele scen opisanych w książce widziałem dokładnie w swojej głowie. W opisie książki jest informacja, że książka powstała na bazie filmu. Ale pomimo wielokrotnego obejrzenia zapewne większej części odcinków (a może właśnie dlatego),lektura była przyjemnością.

“Radość sprawiał mu jedynie wspaniały akt pozbawienia życia, nic innego.” “Ktoś, kto dziesięć, dwadzieścia, sto razy wysłucha agonalnego rzężenia, niezależnie od tego, jak bardzo nieludzką jest istotą, zaraża się - być może przez osmozę, w wyniku kontaktu z umieraniem - wirusem śmierci, który wnika do jego ciała i pożera go niczym rak.” James Bond walczył z tak dużą liczbą wrogich agentów i zaszedł za skórę tak dużej liczbie osób, że wręcz zdziwiłbym się gdyby w końcu jego wrogowie nie przeszli do kontrataku, wymierzając swoją prawicę w stronę wizytówki tajnych służb jej królewskiej Mości. Prezentowany dziś piąty tom przygód agenta 007 pt. “Pozdrowienia z Rosji” to nie tytułowy gest jakiegoś podwójnego agenta Związku Radzieckiego, lecz sprytny plan całego ZSRR, które po ostatnich kompromitacjach postanawia odwdzieczyć się zachodowi uderzając tam, gdzie zaboli ich najmocniej. A gdzie uderzyć, żeby zrobić to z klasą, jednocześnie nie wywołując kolejnej wojny? W samo serce systemu, tam gdzie w cieniu kryje się znienawidzony James Bond. Agent 007 to człowiek z żelaza, jednak nawet w tak szczelnej skorupie znajdzie się miejsce na wbicie noża. Agentura Radziecka dobrze zna Jamesa i jego słabość do kobiet, dlatego pod odpowiednią przykrywką wysyłają mu haczyk i “przynętę ”: piękną Tatianę, która ma go w sobie rozkochać, a następnie zniszczyć tak, żeby cała Europa poczuła jego wstyd. Czy piękne ciało wystarczy, żeby zakręcić go sobie wokół palca? Czy trening najsłynniejszego agenta pójdzie w dal dla pięknego usmiechu? Sami zobaczycie. W końcu są kobiety, dla których palono cały swiat. Jestem fanem uniwersum Fleminga, a jednocześnie z tomu na tom odnoszę coraz większe wrażenie, że James Bond wygrywa, tylko dlatego, że jest odpowiednio wyposażony w kamizelkę kuloodporną z napisem “jestem nie do ruszenia”. Ameryki nie odkrywam, Bond musi przeżyć, a jednocześnie jego wrogowie mogliby się zachowywać w mniej karykaturalny sposób. Kiedy twój wróg leży związany jak baleron, to do niego strzelasz a nie wyjawiasz plan. Ale tak, lekko się dziś czepiam. W każdym razie lektura kolejnego Bonda była czystą i szybką przyjemnością. Każdy czyta po swojemu, ale osobiście zjadam świat 007 w rekordowym tempie. Polecam.

Jak to często bywa, pierwszy był film. Do tej pory oglądałem go... sam nie wiem ile razy, ale nigdy mu nie przepuszczę, jak się na niego gdzieś w TV " napatoczę ". Co tu dużo mówić, jeden z lepszych o tematyce mafijnej !!! Po filmie trudno, żebym odpuścił książce. Nie byłem rozczarowany. W pakiecie, 9 gwiazdek, książka trochę zaniżyła ocenę. POLECAM !!!

“To już był inny człowiek, człowiek do tej pory ukrywający się pod maską. Stworzenie schowane pod płaskim kamieniem, który nieopatrznie podniosła.” “Wśród morza ognia chłopiec stał…” “Iskrzący się blaskiem pocisk opierał się na ściętym stożku stalowej kratownicy ustawionym na podłodze szybu między końcówkami mocno odchylonych do tyłu trójkątnych stateczników, na pierwszy rzut oka ostrych jak chirurgiczne skalpele. Nic nie zakłócało jedwabistego połysku pięćdziesięciu stóp wypolerowanego chromu, jeśli nie liczyć pajęczych odnóg dwóch lekkich rusztowań stojących przy ścianach i utrzymujących rakietę między grubymi blokami piankowej gumy.” Podwójni agenci w garniturach skrojonych na miarę, piękne kobiety z charakterystycznym błyskiem w oku i w końcu on: James Bond. Agent 007, żywa legenda z licencją na zabijanie. W ciągu ostatnich dni przesiąknąłem światem kreślonym przez Iana Fleminga, dlatego dziś chciałbym opowiedzieć wam o „Moonraker” będącym III tomem serii. Czym jest tytułowe słowo, zapytacie? To nazwa powojennego rakietowego systemu obronnego wysp, wokół którego kręci się oś fabularna omawianego dziś tomu. Wielka Brytania goi rany po niedawnej wojnie, obiecując sobie, że nigdy więcej nie dojdzie do masowego ludobójstwa , dlatego wszyscy zgadzają się entuzjastycznie, gdy pojawia się milioner sir Hugo Drax oferujący gotowe rozwiązanie. Patriota, o czystej przeszłości, wręcz krystalicznie lśniący w cieniu brytyjskiej flagi, proponuje bezpieczeństwo, które raz na zawsze zamknie usta czerwonym ze wschodu. Tylko czy to rozwiązanie nie jest mieczem obusiecznym? Tym, co sprawia, że „Moonraker” działa jest stopniowe aczkolwiek konsekwentne dokręcanie śruby czytelnikowi, co w innych okolicznościach moglibyśmy nazwać odkrywaniem kart przy krupierskim stole. Bond opalony i wypoczęty po zasłużonym urlopie sam przyznaje, że teraz czeka go papierkowa robota w biurze, nie podejrzewając, że z pozoru prosta i nieobowiązująca przysługa dla przełożonego, ponownie pochłonie go w zakulisowe sprawy zdolne do wywrócenia kruchego powojennego pokoju. No, bo i co może się stać podczas jednej partyjki kart? Fleming nie rozmieniał się na drobne, a akcja jego powieści ponownie leci do celu niczym śmiercionośna rakieta. Nie ma tu przygotowań. Nie ma jasno opisanej sprawy i kwadratowego wroga, którego nazwisko kończy się na -ov. Jest tylko podskórna intuicja agenta ślizgająca po grze pozorów, trop cienki niczym nitka i oczywiście odliczanie zegara do odpalenia tytułowego „Moonrakera”. Polecam. O ile macie ochotę na powieści szpiegowskie.

"Cóż, zabiłem nie tego co trzeba i dlatego znalazłem się tutaj teraz." Moi Drodzy ➡️Ta książka to samo życie. Opisy codzienności na Zachodzie mogłyby równie dobrze znaleźć się w fabularyzowanym dokumencie. Połykałem je garściami i wołałem o więcej. A dlaczego? Bo humor towarzyszył im na każdym kroku, bo ironia wychylała się zza każdego pif paf, a barwność, niezwykłość i realność treści towarzyszyła mi od początku do końca. ➡️Żeby uczynić bohaterką powieści dziejącej się na Dzikim Zachodzie czternastoletnią dziewczynkę - trzeba mieć jaja ze stali. Żeby zrobić to wiarygodnie - trzeba być geniuszem. A żeby jeszcze napełnić to mega folklorem prerii, dzikością ludzi i postaciami tak żywymi, że niemalże wyskakującymi z kart książki - trzeba się nazywać Charles Portis. ➡️Nieźle już podjarany filmem, którego mini reckę dałem Wam na story - zasiadłem do tej króciutkiej książki z wielkimi oczekiwaniami. Powiedziałem sobie tak - niech no po pierwszych 10 stronach nie odpłynę - książka idzie do kosza. Nie, nie do kosza - idzie na stos! Stos nieprzeczytanych książek, stos odłożonych książek, stos książek zapomnianych. ➡️Taki stos jest gorszy od stosu z płonącą wiedźmą. Taki stos jest gorszy od spieprzonego stosu atomowego. Ta książka się przestraszyła, wiem to, bo kto by się nie przestraszył? Jest tu jakiś cwaniak? To każdy cwaniak daje trzydzieści a reszta piątaka zarzucając z lekka klasyką 😉 A zatem - przestraszyła się i była rewelacyjna 😊 ➡️Zacząłem uwielbiać Mattie od samego początku i łaskawszym okiem spojrzałem na pyskówki Młodej, dziękując Bogu, że nie dorwała się do tej książki 😉 Przecież, gdyby wzięła przykład z tej czternastolatki - marny mój los. Teraz na każde moje słowo ma 5 a tak miałaby 50 😅 ➡️Krótko i na temat - ta historia wyrywa z butów! Główna bohaterka to chodząca masakra, która zagada każdego, przegada adwokatów, zapyskuje na śmierć rewolwerowców i zniszczy potokiem swych wypowiedzi teksaskich rangersów 😁 Ona jest jak kataklizm - nie do zatrzymania. "- Z początku zastanawiałem się, czy nie skraść ci całusa, chociaż młoda jeszcze jesteś, chora i niespecjalnie atrakcyjna, ale teraz mam poważną chęć sprawienia ci lania pasem. - Jedno i drugie byłoby dla mnie równie nieprzyjemne - odparłam" 😅 ➡️Fabuła jest prosta jak cep - ginie ojciec bohaterki a ona wynajmuje twardego, lubiącego dać w palnik szeryfa, żeby schwytał i zabił zabójcę. Tyle. Motyw zemsty - klasyk. Motyw winy i kary - klasyk. Motyw pijącego bohatera - klasyk. Ta książka jest klasykiem od a do z, w najlepszym tego słowa znaczeniu. "Bo za wszystko trzeba na tym łez padole zapłacić, w taki czy inny sposób. Nie ma niczego za darmo, oprócz łaski Pańskiej. A na nią można wyłącznie zasłużyć." Ha! Lepiej bym nie powiedział. ➡️Dalej - jeśli nie lubujecie się w stonowanym i nie tak ostrym jak u "Braci Sisters" sarkazmie - ta książka nie jest dla Was. Jeśli nie kochacie pełnych ironii dialogów przyprawiających o skurcz śmiechu - ta książka Wam się nie spodoba. Jeśli nie lubicie bohaterów, którzy kupią Was od razu - to Wam się nie spodoba. A jeżeli nie uwielbiacie krwistych, wspaniałych, żywych, niesamowicie dynamicznych scen i postaci - omijajcie to szerokim łukiem! Byłbym zapomniał - jeśli nostalgia nie jest dla Was - omińcie tę książkę. "PAN GOUDY: Wycofał się pan? PAN COGBURN: Tak. Aaron zamachnął się na mnie siekierą. PAN GOUDY: W jakim kierunku się pan cofał? PAN COGBURN: Zazwyczaj cofam się do tyłu sir." 😅 Oooo scena przesłuchania to bajka 😅 ➡️Powiem więcej, każda ze scen w tej książce to majstersztyk. Absolutnie każda. Począwszy od sceny wieszania, przez targi o konie do całego pościgu i prześwietnego finału. A wszystko to okraszone ironią najwyższej próby, często nieuchwytną, ledwo wyczuwalną, ale ona tam ciągle jest. A scena z wręczaniem nakazu szczurowi - 😅😅😅 Do teraz mam skurcze ze śmiechu. Prosty ze mnie chłop 😁 ➡️Znacznie bliżej tej książce do "Brazos" niż to było w przypadku "Braci Sisters" i jeśli szukacie czegoś podobnego - tutaj macie szansę to znaleźć. Oczywista na mniejszą skalę. I w pierwszej osobie, co znakomicie się sprawdza. Jest tu więcej naturalizmu niż w "Braciach", więcej surowego romantyzmu, więcej tęsknoty za Zachodem. ➡️Nostalgia przebija z każdej strony. Widzę te przestrzenie, widzę jeźdźców galopujących przez prerię, czuję dym ogniska, smród oddechu pijanego szeryfa, pragnienie elementarnej sprawiedliwości i dzikość tego kraju. To jest namacalne, to jest bliskie i bardzo prawdziwe. I przy tym wszystkim co chwila parskałem śmiechem jak znarowiony kuc 😅 Mistrzostwo! ➡️Ta opowieść to gawęda snuta przy ognisku, kiedy w niebo z wolna unosi się dym, a daleko na zachodzie gasną ostatnie chwile dnia. I butelka whiskey krąży z rąk do rąk. Taka to książka. ➡️Wszystko to udało się pogodzić z sarkastycznym na wskroś szeryfem, gadułą pierwszej wody, odartym ze złudzeń, który jest niewątpliwą ozdobą tej powieści. Wygląda mi na to, że sarkazm rośnie wraz z ilością wypitej whisky i nie dziwię się wcale, że tak polubiłem ten trunek. "... stary, jednooki zbir postury Grovera Clevelanda. Powiedziałam: stary? Miał podówczas około czterdziestu lat." O jasna cholera, ale się poczułem stary 😅 ➡️A teraz Wam powiem - ta książka jest równie świetna jak "Bracia Sisters", chociaż wyraźnie inna. Momentami nawet lepsza, nie tak drapieżna, jak "Bracia", z tym swoim nieokrzesanym romantyzmem przebijającym przez brutalność i sarkazm, co osobiście uwielbiam. ➡️Jakbym miał ją porównać do czegoś, to do Przygód Hucka Finna i to nie tylko moje zdanie. A wiecie, że Twain to ironista wszechczasów. Mówię poważnie. Odleciałem, zachwyciłem się, jestem oczarowany i na mur przeczytam ją jeszcze nie jeden raz, tym bardziej, że jest taka krótka, co jest jej jedyną wadą. ➡️Mattie to ogień i masakra, jeszcze nie widziałem bohaterki tak młodej a przy tym tak trzeźwo myślącej, sarkastycznej, rezolutnej, zaradnej, pyskatej i jednocześnie uroczej. ➡️Szeryf to mega folklor i bohater czy może raczej antybohater perfekcyjny, wypełniony po brzegi ironią i tysiącem opowieści, chlejący przy tym na umór zaś teksaski ranger wprowadza dodatkowy ogień do wspomnianej dwójki (jakby go jeszcze było mało) i jest postacią niezwykle barwną i niesztampową. A pyskówki szeryfa i rangera to poezja 😅 ➡️Całość to lektura na jedno podejście i zaręczam - nie oderwiecie się od tej książki, dopóki jej nie skończycie 💥 ➡️Oceniam tę powieść na 9/10, niżej się nie da i daję UZJ (Uncelkowy Znak Jakości). Ponownie (po raz kolejny po "Braciach") zabrakło mi po prostu co najmniej dwustu stron. Czułem przeogromny niedosyt po zakończeniu lektury. A jak już przeczytacie książkę - bezwarunkowo obejrzyjcie film z Jeffem Bridgesem. Jest równie znakomity. PS. Porównania do „Braci” były nieuniknione, dobrze się stało, że przeczytałem te książki jedna po drugiej 😊

Od listopada 2025 roku ogromną popularnością cieszy się biografia Sebastiana Staszewskiego pt.: "Lewandowski. Prawdziwy". Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Sine Qua Non. Mimo iż swoją premierę miała 7 listopada minionego roku to zdążyła stać się najlepiej sprzedającą się książką sportową w 2025 roku. Momentalnie zatem podbiła rynek i zyskała bardzo dobre recenzje. Dzięki współpracy z wydawnictwem, również i ja miałem okazję zapoznać się z tą pozycją. Jest to prawdziwa biblia Roberta Lewandowskiego licząca niemal siedemset stron. Oprawiona w twardą okładkę, co czyni ją atrakcyjniejszą, znakomicie prezentuje się na regale. W czasie pięćdziesięciu podróży do trzech różnych krajów, autor przeprowadził rozmowy z ponad 250 osobami nie tylko ze świata piłki. Wśród nich byli piłkarze, trenerzy, selekcjonerzy, znajomi, koledzy, prezydenci, artyści oraz dziennikarze. O powstaniu książki sam bohater dowiedział się na kilka tygodni przed pierwszym spotkaniem z autorem. Był jednak szczery, odpierał zarzuty, sam je formułował, mówił o ludziach, wydarzeniach, a nawet zdał się na samokrytykę. Biografia jest nieautoryzowana, a szkoda. Niemniej jednak Sebastian mógł pytać o wszystko i każde słowo piłkarza mogło być wykorzystane na potrzeby biografii. Podczas trzech spotkać, dziennikarz nagrał blisko dziesięć godzin rozmów, które są opublikowane bez ingerencji piłkarza w treść. Prawdziwy. Nie jest to laurka, ale starannie spisana biografia. Wzloty, upadki, ciężkie tematy, afery - znajdziemy tu wszystko. Wcześniejsze książki Lewego były autoryzowane i głównie były to laurki, jak mawiał Szczęsny" "Robert nie poruszył w nich trudnych tematów". Tutaj znajdziemy wszystkie tematy. W opisie znajdziemy jeszcze notkę: "Po tej książce nigdy nie spojrzysz na Roberta Lewandowskiego tak samo". No i generalnie coś w tym jest. Lewy jest trochę dziwny, oczywiście nie obrażając go, teraz rzeczywiście trochę inaczej na niego patrzę. Przeczytajcie sami i wyróbcie sobie lepszą opinię na temat jednego z najlepszych (a może już najlepszego?) polskiego piłkarza.

"Zaginiony świat" nie jest być może arcydziełem, jednak ma w sobie tak wiele ciekawych elementów, które z czasem zainspirowały innych twórcy, że nie sposób odmówić autorowi kreatywności. Ponadto dobrze jest przeczytać nareszcie dzieło Doyla, które nie należy do zbioru "Sherlocku Holmes" aby porównać jego warsztat pisarski.

Historia jednej operacji agenta CIA służbowo czytającego książki, wykonanej z własnej inicjatywy. Jakże skondensowana treść, blisko realiów, żadnych pobocznych opowieści. I tylko fakt, że agent nie szkolony do działań operacyjnych wymierza sprawiedliwość, świadczy o tym, że jest to fikcja literacka. Film z Redfordem był znakomity, może dlatego ta książka już tak nie wciąga.

To zabawne, ale zaczynają mi się podobać sportowe wspomnienia włoskich piłkarzy, choć Serie A nie należała do moich ulubionych. Po ciekawej książce Carlo Ancelottiego przyszła pora na gwiazdę Juventusu Turyn – Antonio Conte. Może dlatego, że jest napisana swojskim, przystępnym językiem, bez zbytniego zadufania i nadęcia. Być może dla niektórych osiągnięcia w reprezentacji Włoch są skromne (20 A- 2),głownie ze względu na kontuzje, ale wicemistrzostwo Świata i Europy robią wrażenie. Podobnie jak i swoboda w pisaniu o trudnych początkach w roli trenerskiej na zapleczu ekstraklasy w barwach takich klubów jak US Arezzo, AS Bari czy AC Siena. Książka urywa się w dość niespodziewanym momencie, co ma związek z wydanym względem trenera wyrokiem w sprawie korupcyjnej, a mianowicie po powrocie z 10-miesięcznego zawieszenia. W pewnym stopniu „Głowa, serce i nogi” mogło pełnić rolę swoistej ekspiacji. Tradycyjnie pewien niedosyt pozostawia brak szczegółowych statystyk, ale to coraz częściej norma w książkach piłkarskich. Poza tym – niespodziewanie przyjemna lektura.

jakby odcedzić tą książkę z niepotrzebnych słów, z powtórzeń z tych samych przemyśleń i zostawić mięso, to nawet interesująca podróż w czasie. jak dla mnie brakuje kobiecego punktu widzenia i nie zapominajmy, byliśmy wówczas dziećmi. Jaraliśmy się raczej Dumbo a nie Rambo. Najlepszy fragment to opowieść brata Pigouta o wideło na wsi.

Sięgając po tę pozycję byłem pełen nadziei, bowiem Hammett uznawany jest za prekursora czarnego kryminału. To on jest również autorem znakomitego klasyka "Sokół maltański". A że uwielbiam kino noir, to byłem ciekaw jak zaprezentuje się takie opowiadanie na kartach powieści. No i powalić mnie nie powaliło. Debiutanckie dzieło Hammetta opowiada o bezimiennym detektywie, który przyjeżdża do fikcyjnego miasta Personville (ironicznie zwanym Poisonville) w celu rozwiązania morderstwa. Tam wpada w sam środek przegniłego bagna. W miasteczku gangi, skorumpowani gliniarze, różna masa rzezimieszków to chleb powszedni, a i nasz bohater nie jest świętym. Na papierze wygląda to świetnie, w praktyce nie do końca. Przede wszystkim zabrakło mi jakiegokolwiek zarysowania postaci, nawet o detektywie niewiele wiemy. Treść książki ograniczona jest do niezbędnego minimum, ciągle się coś dzieje, pada dużo nazwisk, więc łatwo się też pogubić. Trudno się z kimkolwiek utożsamić, kimś się przejąć, bo to bardzo papierowe postacie. Dobre są natomiast dialogi, przesycone ironią, cynizmem i stosownymi one-linerami. Ale cóż, tyle mi nie wystarczyło, im dłużej się czytało, tym większa obojętność losami Personville. Nie skreślam jednak Hammetta i po literackiego "Sokoła maltańskiego" z pewnością sięgnę. Liczę też, że styl Raymonda Chandlera bardziej mi podejdzie, jeśli mowa o legendarnych autorach czarnego kryminału.

Kolejna książka z serii o (tym razem jeszcze) poruczniku Downarze wysłuchana. I muszę przyznać, że była to jeszcze lepsza zabawa niż pierwsze spotkanie z tą starą serią. I bynajmniej nie dlatego, że Czarny mercedes jest komedią kryminalną, wręcz przeciwnie, to rasowy retro kryminał. Ale napisany tak lekko, ze swadą, pięknym językiem, że słuchanie go było prawdziwą przyjemnością. No i ta Warszawa na wiele lat przed moim urodzeniem, z czasów, kiedy do obstawienia wszystkich wylotówek potrzeba było aż czterech (😆) radiowozów, a Rakowiec to było takie odludzie, że taksówkarze odmawiali jeżdżenia w tamte rejony. Leszek Filipowicz wczuwający się w warsiawiaka z Woli (z Woly) to już w ogóle złoto i mistrzostwo świata. PS w opisie jest błąd, istotny, bo superprzystojny S. Downar nie ma 174 cm wzrostu tylko o 10 cm więcej :)

"Dzienniki i przygody" to zbiór dzieł Doyle'a na temat dokonań Sherlocka Holmesa. Bohater znany chyba wszystkim, słynący ze swej inteligencji oraz wiedzy. Mistrz dedukcji. Czytając o jego poczynaniach możemy się przekonać, jak wiele informacji jesteśmy w stanie wyczytać ze środowiska. Sięgałam po tę książkę z myślą, iż natknę się na nowe i ciekawe historie. Co prawda, te krótsze (ale wcale nie mniej ciekawe) przeczytałam po raz pierwszy, jednakże większe dzieła, czyli "Studium w szkarłacie" czy "Pies Baskerville'ów" stoją już u mnie na półce od dłuższego czasu. Wielkość książki jest dla mnie pewnym atutem. Niezmiernie cieszę się, gdy mam okazję sięgnąć po książkę formatu A4, w dodatku grubą i z twardą oprawą. Czcionka moim zdaniem była trochę zbyt mała, przez co musiałam trzymać książkę bliżej twarzy. Wiem też, że nie każdemu spodoba się wizja dźwigania ciężkiej książki. Jest mniej poręczna niż dzieło o popularnych wymiarach, na skutek czego ciężej jest ją zabrać w podróż,. Idealnie za to nadaje się do czytania na kanapie czy fotelu, gdzie możemy ją wygodnie ułożyć na kolanach.

Na pomysły Toma Clancy zawsze można liczyć . Podobnie jest cyklem Spliter center. Pierwszy tom czytałem kilka dobrych lat temu . Teraz po lekturze Operacji Barakuda , wróciła pamięć tamtej książki . Mamy dobry pomysł , dynamiczną akcję i pomysł na III wojnę światową. Nie jest to może literatura z najwyższej półki, ale czyta się dobrze . Typowa pozycja na bezstresowe wieczory.

Typowa sensacja . Na terenie USA dochodzi do ataku substancjami radioaktywnymi . Sam Fischer rozpoczyna wyścig z czasem aby zapobiec wojnie z Iranem . Kto stoi za zamachem ? Dlaczego do niego doszło .... Przyzwoite czytadło , bez wielkich fajerwerków . Tom Clancy stworzył własne alternatywne światy i w takim świecie toczy się ta historia . Dobra baza , dobra akcja i tyle

Już od pierwszych stron wciągnęła mnie bardziej niż słynny i przereklamowany Sokół Maltański, który jest średni szczerze mówiąc. Tutaj intryga i jej rozwiązanie są o wiele ciekawsze. Mamy tu sporo barwnych postaci; wciągające wątki porąbanej rodzinki. Również były detektyw i jego żona budzą większą sympatię niż Sam Spade. Tylko tytuł słabo dobrany; ów papierowy człowiek (w sensie chudzielec - The thin man) jest tylko wspomniany pod koniec. O ile Sokół mnie trochę znudził, o tyle tutaj nie mam dość i chętnie poczytałbym o dalszych losach Nicka i Nory Charles. Co prawda jest to ostatnia książka Hammetta, ale po jej zekranizowaniu nakręcono kilka kontynuacji i serial.

Ostatnia, siódma powieść Raymonda Chandlera (nie licząc niedokończonej "Tajemnice Poodle Springs"). Wielka szkoda... A taki np. R. Mróz, według oszczędnych wyliczeń, stworzył już ich ponad 70, a ponoć dopiero się rozkręca... Nie ma sprawiedliwości na tym świecie!

Oglądanie sportu w tv nie należy do moich rozrywek, ale głos Pana Darka oczywiście znam i lubię. Uwielbiam czytać o ludziach, którzy żyją swoją pasją. Z tej książki bije optymizm, zaangażowanie, chęć do działania. To historia prawdziwego pasjonaty i człowieka spełnionego. Przy okazji dowiadujemy się trochę o pracy komentatora od kuchni, historii tego zawodu, o wpływie polityki na tv, o kulisach Mundialu itp.